Η συστημική-ολιστική σκέψη του Σολωμού

από Άρδην - Ρήξη 14 Μαΐου 2017

Για την «Έξοδο» από την πολιορκία …του δυτικού φαντασιακού!

Του Δημήτρη Ναπ. Γιαννάτου από την Ρήξη φ. 30

Αντί επετείου για την Έξοδο του Μεσολογγίου, που ύμνησε το ελεύθερο διαχρονικό πνεύμα των λαών, το παρακάτω κείμενο συνδέει την ποίηση του Διονυσίου Σολωμού με τη «συστημική σκέψη», πολύ πριν εισαχθεί εκ νέου στη θεραπευτική «επιστήμη» του τόπου μας, ντυμένη με δυτικά κοστουμάκια! Το κείμενο δεν λοιδορεί τις ανακαλύψεις μιας παγκόσμιας επιστημολογίας, αλλά καυτηριάζει τη φτήνια της αποικιοποίησης της σκέψης μας, απότοκο ενός αρχοντοχωριάτικου νεοραγιαδισμού πνευματικής υποτέλειας.

Από το τοπικό στο παγκόσμιο, από το προσωπικό στο συλλογικό, από την επιβίωση στις μεγάλες αξίες.

«Κάμε ώστε ο μικρός Κύκλος, μέσα εις τον οποίον κινιέται η πολιορκημένη πόλη, να ξεσκεπάζει εις την ατμόσφαιρά του τα μεγαλύτερα συμφέροντα της Ελλάδας, για την υλική θέση, οπού αξίζει τόσο για εκείνους οπού θέλουν να τη βαστάξουν, όσο για εκείνους οπού θέλουν να την αρπάξουν – και για την ηθική θέση, τα μεγαλύτερα συμφέροντα της Ανθρωπότητας. Τοιουτοτρόπως η υπόθεση δένεται με το παγκόσμιο σύστημα. – Ιδές τον Προμηθέα και εν γένει τα συγγράμματα του Αισχύλου. – Ας φανεί καθαρά η μικρότης του τόπου και ο σιδερένιος και ασύντριφτος κύκλος οπού την έχει κλεισμένη. Τοιουτοτρόπως από τη μικρότητα του τόπου, ο οποίος παλεύει με μεγάλες ενάντιες δύναμες, θέλει έβγουν οι Μεγάλες Ουσίες»( «Eλεύθεροι Πολιορκημένοι» – Διονύσιος Σολωμός (Στοχασμοί του ποιητή)

Είναι αυτή η μικρή «πόλη», ο «μικρός Κύκλος», μέσα στο οποίο κινείται ο εαυτός μας, αλλά και το κοινωνικό μας περιβάλλον – η Ελλάδα, εμείς, η οικογένεια, οι σχέσεις, οι γύρω μας. Από την «κατάσταση πολιορκίας», που ζούμε στην εποχή της μετανεωτερικότητας, ξεκινά η προσπάθεια για ελευθερία και απελευθέρωση από την προσωπική ή συλλογική μας δυσκολία.

Είναι η "κοινωνία του καψίματος"

Του Δημήτρη Γιαννάτου

Μια άλλη σκέψη για την αποτέφρωση, σύντομα, καθώς θα επακολουθήσει εκτενέστερο άρθρο - Υ.Γ σε ατομικιστικό επίπεδο, εννοείται ας επιλέγει ο καθείς ότι θέλει (περί ορέξεως κολοκυθόπιτα, θα πουν οι ...."σοφοί" δικαιωματιστές!!!)

Προσωπικά, σκέφτομαι το θέμα στο πλαίσιο της κοινωνικής φιλοσοφίας και οντολογίας, όταν φαίνεται ότι η καύση, αρχίζει να αυξάνεται, τελευταία και στην Ελλάδα.

[Η προτίμηση για καύση στις δυτικές κοινωνίες μπορεί να

διαβαστεί ως σύμπτωμα της κρίσης του δυτικού νεωτερικού και μετανεωτερικού παραδείγματος: Στη μετανεωτερικότητα: Το υποκείμενο είναι ναρκισσιστικό, αυτοεπιτηρούμενο,

ατομοκεντρικό (Byung-Chul Han).

Η συλλογική μνήμη αποδυναμώνεται, ενώ οι παραδοσιακοί κοινωνικοί δεσμοί χάνουν το βάρος τους. 

Ο θάνατος γίνεται ατομική υπόθεση, χωρίς κοινωνική ή εθνική

διάσταση: η καύση αντικατοπτρίζει σε συμβολικό επίπεδο, αυτή την πλήρη εξατομίκευση.

Η αποδαφικοποίηση και η εκκοσμίκευση οδηγούν σε μια εσωτερικευμένη βιοπολιτική: το άτομο γίνεται «διαχειριστής» του δικού του θανάτου και της μνήμης που αφήνει πίσω του, σκόνη στον αέρα. Μια μνήμη χωρίς χώρο, παρά μόνο στάχτη. Κατά την αρχαία οντολογία, το σώμα είναι ο χώρος που κατοικεί το Όν. Τώρα ο χώρος γίνεται ηθελημένα και τραυματικά, στάχτη. Παρανάλωμα, του πυρός. Αντανακλά τη μετανεωτερική κρίση του υποκειμένου: αποσύνδεση από το συλλογικό και από τον τόπο.

Η κρίση της νεωτερικότητας και ο Χρόνος – Η ώρα Μηδέν

Ο χρόνος διαλύεται

μέσα στη στιγμή

το ελάχιστο γίνεται

ο μέγιστος τύραννος.

Βασανίζει ανθισμένες πληγές

γεμάτες χαμόγελα και υποσχέσεις

για κάτι άλλο, αυτό το άλλο

είναι που ζούμε κάθε στιγμή

νομίζοντας ότι ζούμε το άλλο.

Όμως το άλλο δεν υπάρχει.

Είμαστε εμείς η Μοίρα μας

που μας λοξοκοιτάζει.

Σφίγγα που ξέχασε το αίνιγμα

δεν έχουμε τίποτα να λύσουμε.

(Ο χρόνος διαλύεται – Μίκης Θεοδωράκης)

του Δημήτρη. Ναπ. Γιαννατου

Η κρίση της νεωτερικότητας, του σύγχρονου κόσμου, με τη μορφή του εγωκεντρικής και εργαλειακής εκτροπής του δυτικού Διαφωτισμού, θα αναζητήσει το αναζητούμενο μετα-νεωτερικό πρότυπο ανθρώπου στον «κανένα», στο πολιτισμικό περιβάλλον ενός απόλυτου μηδενισμού και σχετικισμού αξιών. Τέτοιου που όμως μας λέει ο Π.Κονδύλης, ταιριάζει στην κατανάλωση και στο κέρδος της μαζικής δημοκρατίας, ως ένας «χαρούμενος μηδενισμός». Ο σχετικισμός των αξιών και των προτύπων ταιριάζει κατ’αναλογίαν με την ποικιλία των εμπορευμάτων για κάθε γούστο, ανάγκη ή επιθυμία.

Έτσι κι αλλιώς, συχνά, ο άνθρωπος επιζητά το μηδέν, ως ξεκαθάρισμα, ως παύση ή ως αφετηρία: «θέλω να μηδενίσω», «θέλω να ξεκινήσω από το μηδέν», «δεν θέλω να σκέφτομαι τίποτα», «τα μηδενίζω όλα και ξεκινώ απ’την αρχή», κ.α, Ο τερματικός «σταθμός» μιας προσωπικής διαδρομής αποτελεί σημείο τερματισμού αλλά και ένα σχετικό σημείο μιας νέας αρχής.

Το μηδέν – τουλάχιστον σε ένα πρώτο επίπεδο – ενυπάρχει, δηλαδή, στο ίδιο το «γενετικό» υλικό του ανθρώπινου πολιτισμού, στις ιδιότητες του ανθρώπινου μυαλού και της ψυχής,. Είναι αλήθεια ότι το μηδέν, απωθεί αλλά και έλκει, καθώς ο άνθρωπος πάντα προσπαθούσε να κατανοήσει τα όρια του και τη δυνατότητά του να αλλάζει. Όλοι λίγο πολύ, έχουμε περάσει από κάποιο ουσιαστικό ή συμβολικό σημείο μηδέν. Σημείο προσωπικών αλλαγών και κρίσεων, αναστοχασμού, σωματικού ή ψυχικού τραύματος, κ.α. Ο ίδιος ο ανθρώπινος πολιτισμός ως σύστημα, το οποίο εμπεριέχει φάσεις και κύκλους ζωής, περνά από περιόδους ανόδου και καθόδου, στις οποίες το σημείο μηδέν εμφανίζεται ή συμβολίζεται ως κρίση, αλλά και συνδετικός κρίκος.

Και έτσι, η ιδιότητα αυτή στη σύγχρονη εποχή της κρίσης, αξιοποιείται και εξιδανικεύει ότι προστίθεται στο Μηδέν (ας θυμηθούμε εδώ την έννοια του επαυξημένου, υβριδικού «ανθρώπου»), το οποίο στο πλαίσιο του απεριόριστου γραμμικού μέλλοντος, αποκτά αυτόνομη ουσία: Ο+5=5, Ο+10=10, κλπ. Το Μηδέν, γίνεται γόνιμο «έδαφος», για να καρπίσουν τα πάντα, αριθμοί, ιδεολογίες, εμπορεύματα και ανθρωπολογικές μεταλλάξεις. Το Μηδέν, από τη φύση του, μπορεί να γίνει «τα πάντα και τίποτα» (Θ.Ζιάκας). Το μηδέν γίνεται το «γενικό συμβολικό ισοδύναμο» της νέας δομής που ψάχνει ο μελλοντικός κόσμος, μιας δομής απεριόριστης Προόδου και επέκτασης «χωρίς όρια και σύνορα».

Η Παθολογία ενός επιτελικού Κράτους

Ψυχική Υγεία και Εξουσία

του Δημήτρη Ναπ.Γιαννάτου*

Σε τούτο τον τόπο, ανάμεσα στο Κράτος και στον «Ιδιώτη», γεννήθηκε η κοινότητα και η Δημοκρατία. Εκεί όπου το δικαίωμα του «συνανήκειν» είναι ταυτισμένο με το δικαίωμα του «συναποφασίζειν». «Το Αληθεύειν εστί κοινωνείν», έλεγε ο Ηράκλειτος. Και συμπλήρωνε: «Καθ’ ότι αν κοινωνήσωμεν, αληθεύομεν, α δε αν ιδιάσωμεν, ψευδόμεθα». Έτσι, λοιπόν, από τον Φεβρουάριο του 2025, ένας (αντικοινωνικός) Νόμος που ψεύδεται, καθώς προσχηματικά, θέλει να «μεταρρυθμίσει» Ψυχική Υγεία και Απεξάρτηση, συγχώνευσε όλα τα Προγράμματα Απεξάρτησης στη χώρα (ΚΕΘΕΑ, 18 ΑΝΩ, ΟΚΑΝΑ, ΙΑΝΟΣ, κ.ά), σ’ ένα νεοπαγές μόρφωμα ονόματι Εθνικός Οργανισμός Πρόληψης και Αντιμετώπισης Εξαρτήσεων (Ε.Ο.Π.Α.Ε)

Την πλούσια αυτή κληρονομιά της ελληνικής κοινότητας που στα χέρια έμπειρων θεραπευτών, μετουσιώθηκε στην ψυχοκοινωνική θεραπευτική ομάδα, ουσιαστικά διέγραψε ένα νομοσχέδιο-αχταρμάς. Τις διαφορετικές προσεγγίσεις στην απεξάρτηση (Θεραπευτικές κοινότητες, ψυχοθεραπευτικές ομάδες στο Ε.Σ.Υ, χορήγηση υποκατάστατων, μείωση βλάβης, κ.ά), που λειτουργούσαν σε αποτελεσματικό επίπεδο —σύμφωνα με ευρωπαϊκές μελέτες— κατάφερε ο πρόσφατος Νόμος να τις απονευρώσει για να τις προσφέρει μακροπρόθεσμα, θυσία στην ιδιωτικοποίηση του κέρδους και την οικονομίστικη διαχείριση των εξαρτημένων, ως νούμερα και στατιστικές.

Αυτό το πολιτισμικό-ανθρωπιστικό παράδειγμα της κοινοτικής φροντίδας, καταστρέφεται. Η ίδια η Δημοκρατία. Και αυτό αφορά ολόκληρη τη χώρα και τους πολίτες της. Επάξια η «μεταρρύθμιση» αυτή μπορεί να φέρει τον τίτλο της πολιτισμικής καταστροφής. Επιπλέον είναι μια πρόχειρη συνένωση, χωρίς όρια και ρυθμίσεις που ουσιαστικά καταστρέφει, κατακερματίζοντας και σχετικοποιώντας τις θεραπευτικές τάσεις που θέλει να συντονίσει.

Ένα Αντίο αγάπης, που συνεχίζει τον συλλογικό αγώνα της αξιοπρέπειας

Ένα Αντίο αγάπης από το φίλο Δημήτρη Γιαννάτο, που συνεχίζει τον συλλογικό αγώνα της αξιοπρέπειας!
Όπως μας υπόσχεται ο αγώνας για Αξιοπρέπεια και Ζωή συνεχίζεται.

Ο Δημήτρης Γιάνναρος είναι θύμα του ΠΟΓΚΡΟΜ διώξεων στο χώρο της απεξάρτησης και πρόληψης, όταν το Δ.Σ. και δεκάδες μέλη του προσωπικού του ΕΟΠΑΕ μετακινήθηκαν βίαια και χωρίς καμιά εξήγηση σε άλλες Μονάδες.
Σε πάρα πολλές περιπτώσεις μετακινούνται σε υπηρεσίες άσχετες με την ειδικότητα, εκπαίδευση και προϋπηρεσία τους.

Ουσιαστικά, έχουμε ένα κύμα εκδικητικών μετακινήσεων και βλαπτικών μεταβολών, για την κατασπατάληση ενός τεράστιου κεφαλαίου (προϋπηρεσία, εκπαίδευση, θεραπευτική και οργανωτική-διοικητική εμπειρία).


Υπέρ φυσικά του ιδιωτικού κεφαλαίου, αφού πριν 2 βδομάδες ο υπουργός Υγείας εγκαινίασε την πρώτη ιδιωτική δομή απεξάρτησης με πισίνα, σάουνα και το αντίστοιχο αντίτιμο…

ΓΕΡΟΜΟΡΙΑΣ 

Ένα Αντίο αγάπης, που συνεχίζει τον συλλογικό αγώνα της αξιοπρέπειας

Από δρόμος
- 6 Ιουλίου, 2025

Από την κινητοποίηση της Τετάρτης 22/11 στο υπουργείο Υγείας

του Δημήτρη Γιαννάτου

Είχα τη χαρά, την τιμή και την περηφάνια να είμαι Υπεύθυνος του ΚΕΘΕΑ Mosaic, από την πρώτη ημέρα της δημιουργίας του, 22 χρόνια πριν. Από σήμερα «φεύγω», μέσα σε ένα καφκικό τοπίο στις εξαρτήσεις, που πλήττει Προγράμματα, ανθρώπους, συνειδήσεις και δημιουργεί ιδιώτευση, κάνει τη γραφειοκρατία… όραμα, εκεί που δεν υπάρχει κανένα όραμα. Μας υποτιμούν, και μας λένε «Δεν είναι αυτό που νομίζετε!».

Το Mosaic ήταν έμπνευση του Γιάννη Τέντη, ο οποίος με στήριξε από την πρώτη στιγμή, με πίστεψε και μου έδωσε απίστευτη ελευθερία και πρωτοβουλία. Δημιουργικός ακροατής μαζί μου σχεδόν πάντα, και τραβώντας με τρόπο τα γκέμια όταν έπρεπε. Περάσαμε πολλά και δύσκολα μεταξύ μας, απόμακροι λίγο για διάφορους λόγους τα τελευταία χρόνια, πριν φύγει. Το Mosaic ήταν γέννημα μιας παρέας (που αρχικά έκανε πολύ παρέα και κουβέντιαζε και ονειρευόταν και ένιωθε πως θα ήταν το «σπίτι», η Εστία για τους ανθρώπους που θα το είχαν ανάγκη) και σχέσεων. Όχι απόφαση «τοποθέτησης» και στυγνής γραφειοκρατίας. Γιάννη, σ’ ευχαριστώ!

Όπως ευχαριστώ από καρδιάς και όλους τους ανθρώπους που μας εμπιστεύτηκαν και ακουμπούσαν την εξάρτηση, τον πόνο και την προσφυγιά τους και έφταναν να ολοκληρώνουν τις θεραπευτικές κοινότητες, που λίγα χρόνια πριν φάνταζε ένα θαύμα. Θυμάμαι, επίσης, έντονα τους Κούρδους, πρώτους εθελοντές μας, τους Συλλόγους Γεωργιανών, Ρώσων και Ουκρανών και τους απλούς εθελοντές, Έλληνες και ξένους γείτονες που, χωρίς να πολυκαταλαβαίνουν τι δημιουργούσαμε, ένιωθαν ότι κάτι πολύ όμορφο γινόταν, που μοσχοβολούσε ανθρωπιά και γεννούσε φροντίδα, όχι καταδίωξη και μονόχνωτες πολιτικές.

Μα και όλοι οι άνθρωποι που συνεργαστήκαμε στο Mosaic, από την πρώτη ομάδα προσωπικού, μέχρι την τελευταία (που περάσαμε μαζί τα πιο δύσκολα χρόνια, όταν νιώθαμε να παλεύουμε στην κυριολεξία μόνοι μας για να στηρίξουμε τη Μονάδα και τους θεραπευόμενους), είναι κομμάτια του εαυτού μου και της μνήμης μου. Αλλά πάνω απ’ όλα είναι μέρος της ψυχής και του ονόματος του Mosaic, που κάποιοι αυλικοί φρόντισαν να εξαφανίσουν, όπως όλα τα ονόματα των Προγραμμάτων απεξάρτησης στην Ελλάδα. Θεωρώ ότι στη Μονάδα δεν δούλεψαν τυχαίοι άνθρωποι, αλλά άνθρωποι σπουδαίοι, με άποψη.

O Γκυ Ντεμπόρ των ημερών μας και το… «οξυγόνο»!

από Δημήτρης Γιαννάτος

Ίσως, ο Έρνεστ Γκυ Ντεμπόρ, να είναι ένας από τους λίγους διανοητές, η σκέψη των οποίων επιβεβαιώνεται στις μέρες μας, τόσο δραματικά. Τα βασικά στοιχεία των κειμένων του, μας βοηθάνε να αναλύσουμε και να φωτίσουμε τη συγκυρία που ζούμε. Ιδιαίτερα, οι δυο κορυφαίες έννοιες της θεωρίας του, το Θέαμα και το Εμπόρευμα, (η Εικόνα και η Αγορά θα λέγαμε λίγο πιο απλοϊκά), τα οποία είναι πρωταρχικά στοιχεία του νεωτερικού τρόπου οργάνωσης των κοινωνιών και της πολιτικής κυριαρχίας, διευκολύνουν την κατανόηση της πολύπλοκης πραγματικότητας που ζούμε.

 Το Κεφάλαιο και το Εμπόρευμα ως Θέαμα πια, ακολουθούν τη διαδρομή που όρισε ο Μάρξ για τη νεκρή εργασία, σε σχέση με τη ζωντανή εργασία που είναι οι εργαζόμενοι. Το Θέαμα είναι μια νεκρή επικοινωνία, μια αναπαράσταση που γίνεται πτώμα, ένας ψευδοκόσμος. Είναι επίσης μια κοσμοθέωρηση, μια αντίληψη του κόσμου που ζούμε μέσα από την θεώρηση του, ως αντι-κείμενο, με τη μορφή της Εικόνας και των συμβολισμών της. Το Θέαμα γίνεται το συνολικό Νόημα, «είναι ο Ήλιος που δε δύει ποτέ στην αυτοκρατορία της σύγχρονης παθητικότητας. Καλύπτει όλη την επιφάνεια του κόσμου και κολυμπά απεριόριστα μέσα στην ίδια του τη δόξα«, όπως λέει ο Ντεμπόρ. Και ας μην ξεχνάμε, ότι ο Ήλιος, είναι ένα πανάρχαιο συμβολικό αρχέτυπο, που εκφράζει την Βασιλεία-Εξουσία.

Αρχιπέλαγος…

του Δημήτρη Γιαννάτου

«Σταυροφόροι» που αγάπησαν τον τόπο, οι αέρηδες στο Αρχιπέλαγος. Κατεβαίνουν με ορμή από τα όρη του Βορρά και τα πέλαγα της Δύσης για να μπερδευτούν με τον λίβα στο λιόγερμα και να γίνουν μεσημεριανή ανάσα στην κλέφτικη ματιά του καλοκαιριού της καθ’ μας Ανατολής…Κτύπησαν με ορμή τα πανάρχαια βράχια, λύγισαν μπροστά στο Φως και την αλμύρα του Έρωτα, κι αγάπησαν.

Ταξίδεψαν την Ιστορία με τους ντόπιους καιρούς, γεύτηκαν τα φραγκόσυκα και το μέλι, το δάκρυ και τον πόνο, το σταφύλι και την ευδαιμονία, την Εκκλησία του Δήμου, τη Σύναξη της Κυριακής και του Επιταφίου. Τους κέρασαν προσφάι στο καφενεδάκι της απουσίας, του Ερωτικού απομεσήμερου, του Πάνα και των Νυμφών.

Σπήλαια πανάρχαια οι σκέψεις, κατακόμβες Βυζαντινών εκκλησιών και ερειπίων, όταν βαδίζεις στο μονοπάτι με την ελιά και το αμπέλι. Και μείς πήραμε τα χνάρια μιας πανάρχαιας περπατησιάς, που έδενε τον Τόπο με τον Χρόνο. Το ζήσαμε κάποιο μεσημέρι ζυμωμένο στο λιοπύρι, όταν μια αιώνια ευχή άπλωνε ρίζες στην αυλίτσα του καλοκαιριού μετά τη θάλασσα και στις σταγόνες απ΄τα κεραμίδια. Δικοί μας άνθρωποι ζωντάνευαν στα χαμηλά περβάζια της μνήμης, θέλοντας να μας φιλέψουν γλυκό του κουταλιού και Αγιασμό…

O Γκυ Ντεμπόρ των ημερών μας και το… «οξυγόνο»!

«Το θέαμα είναι το κεφάλαιο σε τέτοιο βαθμό συσσώρευσης ώστε μετατρέπεται σε εικόνα».

του Δημήτρη Γιαννάτου

Ίσως, ο Έρνεστ Γκυ Ντεμπόρ, να είναι ένας από τους λίγους διανοητές, η σκέψη των οποίων επιβεβαιώνεται στις μέρες μας, τόσο δραματικά. Τα βασικά στοιχεία των κειμένων του, μας βοηθάνε να αναλύσουμε και να φωτίσουμε τη συγκυρία που ζούμε. Ιδιαίτερα, οι δυο κορυφαίες έννοιες της θεωρίας του, το Θέαμα και το Εμπόρευμα, (η Εικόνα και η Αγορά θα λέγαμε λίγο πιο απλοϊκά), τα οποία είναι πρωταρχικά στοιχεία του νεωτερικού τρόπου οργάνωσης των κοινωνιών και της πολιτικής κυριαρχίας, διευκολύνουν την κατανόηση της πολύπλοκης πραγματικότητας που ζούμε. 

Το Κεφάλαιο και το Εμπόρευμα ως Θέαμα πια, ακολουθούν τη διαδρομή που όρισε ο Μάρξ για τη νεκρή εργασία, σε σχέση με τη ζωντανή εργασία που είναι οι εργαζόμενοι. Το Θέαμα είναι μια νεκρή επικοινωνία, μια αναπαράσταση που γίνεται πτώμα, ένας ψευδοκόσμος. Είναι επίσης μια κοσμοθέωρηση, μια αντίληψη του κόσμου που ζούμε μέσα από την θεώρηση του, ως αντι-κείμενο, με τη μορφή της Εικόνας και των συμβολισμών της.

 Το Θέαμα γίνεται το συνολικό Νόημα, «είναι ο Ήλιος που δε δύει ποτέ στην αυτοκρατορία της σύγχρονης παθητικότητας. Καλύπτει όλη την επιφάνεια του κόσμου και κολυμπά απεριόριστα μέσα στην ίδια του τη δόξα«, όπωός λέει ο Ντεμπόρ. Και ας μην ξεχνάμε, ότι ο Ήλιος, είναι ένα πανάρχαιο συμβολικό αρχέτυπο, που εκφράζει την Βασιλεία-Εξουσία.

Οι εκδόσεις «Ελεύθερος Τύπος» και ο δημιουργός τους…

Τον Γαρμπή, τον «γνώρισα» στις αρχές της δεκαετίας του ’80. Η γνωριμία αυτή, δεν προχώρησε πάρα πέρα, εκτός από αυτήν που όριζε το μικρό βιβλιοπωλείο και οι … ρόλοι μας. 

Εμένα, του πιτσιρικά που ψαχνόμουν να αυτοπροσδιοριστώ πολιτικά και κοινωνικά. Να ανακαλύψω θεωρία και δράσεις, κινούμενος από το πρώτο βιβλιοπωλείο της Ρήξης, στο στενάκι της Σουλίου, τη Βαβέλ, μέχρι την Διεθνή βιβλιοθήκη και το πρώτο μαγαζάκι του Γαρμπή …(που μετά από τόσα χρόνια, δεν θυμάμαι που ήταν ακριβώς…Ζωοδόχου Πηγής; Θεμιστοκλέους;).

@ μηδενιστικ@ κουλτούρ@ του άφυλο@ @

17 Μαΐου 2021

Του Δημήτρη Ναπ. Γιαννάτου

Αλαμπουρνέζικα; Κάθε άλλο! Πλήρης χειραφέτηση από την τυραννία της ορθογραφίας και του φύλου, λένε ότι είναι! Πληθαίνουν τον τελευταίο καιρό και πάλι, οι άλλοτε σποραδικές εμφανίσεις του «ουδέτερου» ή απροσδιόριστου τρόπου γραφής για το φύλο. Το οποίο είναι απεριόριστο και αδιευκρίνιστο σύμφωνα με τη θεωρία του κοινωνικού φύλου. Το σύμβολο @ στις καταλήξεις των λέξεων κατά την γραφή αποτελεί τρόπο βιοπολιτικής ορθότητας για τη συμπερίληψη ατόμων που δεν προσδιορίζονται από το δίπολο αρσενικό – θηλυκό. Στην προφορική γλώσσα χρησιμοποιούνται τα ουδέτερα άρθρα και οι κλίσεις.

Οι πολιτισμικές θεωρίες, στηριζόμενες σε μια ακραία εφαρμογή της σημειολογίας, των γλωσσικών παιγνίων και της κυβερνητικής θεωρίας του κοινωνικού κονστραξιονισμού (κατασκευής), υποστηρίζουν την απελευθέρωση του ατόμου από κάθε προσδιορισμό και ιδιότητα. Το φύλο είναι ένα από αυτά, όπως και η εθνική καταγωγή, η τάξη, ο τόπος κατοικίας, το επάγγελμα, η ιστορία, η φυσική συγγένεια, ακόμα και η ανθρώπινη σχέση σε λίγο, κ.α. Τα οποία μπορεί να αρχίζουν να απονευρώνονται αν τα πούμε και τα γράψουμε αλλιώς, σε μια ανανεωμένη εφαρμογή ενός ακραίου νομιναλισμού.

Η νέα γλώσσα κατασκευής του ανθρώπου μέσω της …γλώσσας στην ουσία αποτελεί τη νέα ανθρωπολογία του πολιτισμού που γεννιέται στην εποχή μας. Καθόλου ανεξάρτητης από τη νεοφιλελεύθερη φάση της εξέλιξης του καπιταλισμού (είτε από τον δεξιό, είτε από τον αριστερό πόλο του συστήματος), τις εξελίξεις της μεταδιαφωτιστικής τεχνολογίας και μιας νέας ψηφιακής βιολογίας (Ας μην ξεχνάμε ότι το σύμβολο @ αποτελεί κορυφαίο λειτουργικό σύμβολο της διαδικτυακής «σχέσης» και «επικοινωνίας»).

«Μεταμοντέρνα» κατάσταση – Μετάνθρωπος- Κοινωνίες χωρίς Δημοκρατία

του Δημήτρη Ν. Γιαννάτου

(μέρος ενός υπό διαμόρφωση τελικού κειμένου)

Τι επιφυλάσσει το μέλλον; Αυτή η πανάρχαια ερώτηση, απασχόλησε τον άνθρωπο στην ιστορική του πορεία, όχι βέβαια, πάντα, στον ίδιο έντονο βαθμό.

Όμως, «Κάθε εποχή αποβλέπει σε ένα καλύτερο κόσμο. Όσο πιο ζοφερό και μπερδεμένο είναι το παρόν, τόσο βαθύτερος είναι αυτός ο πόθος», θα μας πει ο Johan Huizinga, στο Το Φθινόπωρο του Μεσαίωνα (1919).

Στις μέρες μας, είναι εκτεταμένη η ένταση και η βουβή αγωνία που δημιουργεί η ερώτηση, ιδιαίτερα μάλιστα έπειτα από την εμφάνιση του νέου κορωνοιού. Ως διερώτηση πια η αγωνία αυτή είναι έντονη και διάχυτη. Επειδή πραγματικά ο κόσμος είναι μπερδεμένος, αφενός λόγω της αβεβαιότητας που πλημμυρίζει παντοιοτρόπως τον πλανήτη, αφετέρου επειδή ακόμα και όταν η πίστη στον άνθρωπο οδηγεί σε μια διέξοδο «σωτηρίας», αυτή η νέα κοινωνία που εικάζεται ότι θα προκύψει απέχει πάρα πολύ ώστε να χαρακτηριστεί χωρίς αμφιβολία, ως επίτευγμα του ανθρώπινου πνεύματος. Ενώ αδιαμφισβήτητα από τώρα θεωρείται θαύμα της ανθρώπινης Τεχνικής. Η ανθρώπινη πρόοδος και ο πολιτισμός, τα ανθρώπινα επιτεύγματα, ταυτίζονται αποκλειστικά με τον τομέα της ηλεκτρονικής, τεχνικής επιστήμης.

Άλλωστε, τo «αναπάντεχο» του ιού και της πανδημίας, παρόξυνε πολλές από τις ήδη υπάρχουσες αντιφάσεις και διεργασίες που προϋπήρχαν, ενώ το «ψηφιακό μας είδωλο», ως υποκατάστατο της ζωντανής επικοινωνίας, βρήκε πρόσφορο έδαφος στις συμπεριφορές ζηλωτών της πληροφορικής επανάστασης σε σημείο να λογίζεται ως ο επαναστατικά ενισχυμένος Εαυτός μας. Συχνά και από ανθρώπους που είναι ενήμεροι για την αλλαγή του ανθρωπολογικού και πολιτισμικού υλικού που επιχειρεί η οικονομική τεχνοεπιστήμη εδώ και δεκαετίες.

Όμως, η ανθρώπινη επιστήμη στον κόσμο της πληροφορίας, παραχωρώντας μοναδική αυτονομία στο ίδιο το τεχνοσύστημα, βάζει πλώρη για την τελική κυριαρχία του θριάμβου του και της αναπαραγωγής του, σχεδιάζοντας –σχεδόν νομοτελειακά – την ίδια την εξαφάνιση του ανθρώπου, μέσα από μια βελούδινηιδεολογικά και «θετική» ευγονική μετάλλαξής μας.

Ψήφος στα 17, εφηβική αριστερά!!!

Παλιότερο άρθρο πάντα επίκαιρο του Δημήτρη Γιαννάτου 

Η ψήφος στα 17, αποτελεί κεντρικό σημείο στο κουτοπόνηρο παλαιοκομματικό παιγνίδι του αριστεροδεξιού ολιγαρχικού μορφώματος που «κυβερνά». Αν απομονώναμε το τυχοδιωκτικό εκλογικό μαγείρεμα και τις «συμμαχίες¨της κυβέρνησης με οτιδήποτε κινείται στο βούρκο της πολιτικής επιβίωσης: από τον Λεβέντη μέχρι τη Χ.Α, η συμμαχία με τους εφήβους δεν μπορεί να θεωρηθεί κάτι ξένο στον θαυμαστό κόσμο της μεταμοντέρνας «νεανικής» αριστεράς.

Η γρήγορη ενηλικίωση των παιδιών και η «νεανικότητα» των μεσήλικων, κυριάρχησε στον κόσμο της μαζικής κουλτούρας του ύστερου δυτικού καπιταλισμού. Aπό τα κοστούμια των νεαρών Μπήτλς και των νέων της δεκαετίας του ΄60 στην Ελλάδα, η ιστορία τούμπαρε στο άλλο άκρο με την unisex επιμελημένα ατιμέλητη γκαρνταρόμπα, ανέμελων και αγριεμένων ταυτόχρονα γονιών και παιδιών μια παγκοσμιοποιημένης κουλτούρας που «θέλει τον (θεαματικό-δυτικό) κόσμο, και τον θέλει, τώρα». Έτσι, το «εδώ και τώρα», κατάπιε την χρονική ωρίμανση και των δυο γενιών, σε μια αποθεώση της νέας θρησκείας για την αύξησης της «νεανικότητας» και των φυσικών ορίων του ανθρώπου και της φύσης, τραβώντας τα πάντα στα άκρα.

Αποτελεί τον πυρήνα του πνεύματος και της ταυτότητάς της μετανεωτερικής κοσμολογίας, η οποία μπόλιασε την «σαν έτοιμη από καιρό», εκσυγχρονιστική και παγκοσμιοποιημένη αριστερά, αλλά και τον λεγόμενο «αντιεξουσιαστικό» χώρο. Εντελώς γονιδιακά, θα έλεγε κάποιος, ώστε να συμβάλλουν αποφασιστικά στην κυριαρχία της νεανικής κουλτούρας των ατομικών δικαιωμάτων, της «άγριας νεολαίας» των… γιάππικων πανεπιστημίων και της παιδοκεντρικής θέασης της κοινωνίας.

Εισηγήσεις 3ου Επιστημονικού Συμποσίου με τίτλο, "Απο τον Ιπποκράτη στην Οσία Μελώ" 12/10/2024

Δεύτερη ημέρα του 3ου Επιστημονικού Συμποσίου με τίτλο Απο τον Ιπποκράτη στην Οσία Μελώ 12/10/2024

Από το 37' - 1.06' ο κοινωνιολόγος, στέλεχος - συνεργάτης του ΚΕΘΕΑ Δημήτρης Γιαννάτος.
Πρώτη ημέρα του 3ου Επιστημονικού Συμποσίου με τίτλο Απο τον Ιπποκράτη στην Οσία Μελώ 12/10/2024

ΠΗΓΗ: 

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Η ΡΕΥΣΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Ο Γιώργος Παπαϊωάννου συζητά με τον Βασίλη Ασημακόπουλο, δικηγόρο-πολιτικό επιστήμονα και τον Δημήτρη Γιαννάτο, κοινωνιολόγο. Παρεμβαίνουν ο Χάρης Μαντινιώτης, οικονομολόγος και ο Ερρίκος Φινάλης, δημοσιογράφος, αναλυτής διεθνών θεμάτων

Γι΄αυτό πάντα η Αφροδίτη θα απατά τον Ήφαιστο

Η Τεχνική (τεχνολογία) δεν γεννά τον Έρωτα και την ευτυχία!

Δημήτρης Γιαννάτος, Αρθρογράφος

Κοινωνιολόγος, Σύμβουλος απεξάρτησης στο Κέντρο Θεραπείας Εξαρτημένων ατόμων (ΚΕΘΕΑ)

Ο ανθρώπινος πολιτισμός, από την αρχή της μακραίωνης πορείας του, «ιχνογραφούσε» τη πραγματική αλλά και τη συμβολική εικόνα της εξέλιξης του. Ο βίος του ανθρώπου, οι υλικές πλευρές της εξέλιξης (παραγωγή, αρχιτεκτονική, καλλιέργεια γης, τεχνολογία, κ.α), οι συνήθεις, οι σχέσεις, τα συναισθήματα, έπαιρναν αισθητική μορφή, μέσα από τον συμβολισμό, τις αναπαραστάσεις, τους μύθους, τις τέχνες, συμβάλλοντας στην αυτογνωσία, αλλά και στην ερμηνεία που έδινε ο άνθρωπος στον τρόπο ζωής και στα επιτεύγματά του.

Είναι αυτό που ονομάζουμε κοσμοεικόνα ή κοσμοείδωλο και αποτελεί τις αναπαραστάσεις και την αντίληψη του κόσμου μας σε συμβολικό επίπεδο. Είναι ο Λόγος και η αναφορά του ανθρώπινου πολιτισμού στο ίδιο του τον εαυτό. Το κοσμοείδωλο, ως συνισταμένη πολλών ερμηνειών για το μυστήριο της ζωής μας, στην εξέλιξη του πολιτισμού απέκτησε διαφορετικά πρόσωπα, παρόλο που ορισμένες συμβολικές μορφές του κοσμοειδώλου, θεωρούνται γενικευμένες και πολύ ουσιαστικές. Συνήθως είναι αυτές που αγγίζουν μύχιες πτυχές του ανθρώπου και της ψυχολογίας του, που συνδέονται με πραγματικές τομές στον ανθρώπινο πολιτισμό και οι οποίες ανέδειξαν και ολοκλήρωσαν τον άνθρωπο στην μέγιστη μορφή αυτονομίας του μέσα στο κοινωνικό πλαίσιο. Οι αρχαίοι μύθοι είναι μορφές αναπαραστάσεων που αποτελούν αποτυπώματα του συλλογικού ασυνείδητου των λαών και μας μιλούν τόσο για την πράξη, όσο και για την κατασταλαγμένη σοφία της ιστορίας.

Μεταξύ των αναπαραστάσεων αυτών, κεντρική κοινωνική σημασία κατέχει η αρχαιοελληνική μυθολογία, που αποτελεί οικουμενικό παράδειγμα ερμηνείας και συμβολικής αποτύπωσης της ανθρώπινης ζωής και εξέλιξης.

Μαρίνος Αντύπας: το αγέρωχο παράδειγμα της ελευθερίας και των κοινωνικών αγώνων…

Του Δημήτρη Γιαννάτου 

Ο κύκλος ζωής του Μαρίνου Αντύπα, σε τούτη τη γη και στους ανθρώπους της που τόσο αγάπησε, ξεκινά από το χωριό του, τα Φερεντινάτα και ολοκληρώνεται στον Πυργετό, στη Θεσσαλική γη. Ένας αναρχικός ιεραπόστολος, με χριστιανικές, ορθόδοξες ρίζες, που «βάζει φωτιά» στους κάμπους και τα τσιφλίκια, ξεσηκώνοντας τους καταπιεσμένους και τους κατατρεγμένους…

Οι συμπατριώτες του, έστησαν μνημείο, ανδριάντα περήφανο, να μνημονεύει τις ιδέες και τις πράξεις του Αντύπα. Στέρεες όπως η πέτρα που σμίλεψε ο καλλιτέχνης. Με αντοχή στο χρόνο, γιατί έχουν ρίζα, παράδοση, αγάπη για τον τόπο και τους ανθρώπους, ενάντια στην εκμετάλλευση και την κοινωνική αδικία.

Όταν οδοιπόρος, βρεθείς στον δρόμο του, κάνε μια στάση. Στέκεται αγέρωχος, μπροστά από το χωριό του, τα Φερεντινάτα της Πυλάρου. Αναστοχάσου, για λίγο, τις ιδέες και το παράδειγμά του. Οι καιροί, άλλαξαν, όχι όμως και οι αντιθέσεις που γεννούν τον πόνο και την υποδούλωση. Απλά έχουν καμουφλαριστεί με «παραπλανητικά λόγια» και θεωρίες, αλλότριες…Και συνέχισε το δρόμο σου, ποτισμένος με το παράδειγμα του Αντύπα: ο άνθρωπος γεννήθηκε για να είναι ελεύθερος και να αγωνίζεται. Για Ελευθερία, Ισότητα και Αδελφότητα.

κυκλοφόρησε το βιβλίο του Δημήτρη Ν. Γιαννάτου!!! "Η «κανονικοποίηση» των κρίσεων: Σκέψεις κοινωνιολογίας και δομικής ψυχολογίας στη σύγχρονη εποχή".

ΤΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ!!!

Μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο του φίλου μας Δημήτρη Ν. Γιαννάτου!!!

"Η «κανονικοποίηση» των κρίσεων:
Σκέψεις κοινωνιολογίας και δομικής ψυχολογίας στη σύγχρονη εποχή"

Ο Δημήτρης Γιαννάτος είναι κοινωνιολόγος, σύμβουλος απεξάρτησης στο ΚΕΘΕΑ και ιδανικός στοχαστής για να μας ξεναγήσει στα τραύματα της μετανεωτερικότητας, της νέας ψηφιακής "κοινωνικότητας",

ιδιαίτερα ικανός να προσεγγίσει το ψυχισμό του ανέστιου ανθρώπου cyborg, καταγγελτικός για τη μετανεωτερική επιστήμη που δομεί τη νέα ανθρωπολογία χωρίς τον άνθρωπο,

βαθύς γνώστης του αντικειμένου, μας συστήνει όλους τους προφήτες κοινωνιολόγους, ψυχολόγους, ανθρώπους της Τέχνης που μας προειδοποίησαν για τον επερχόμενο άκαρδο κόσμο μας.

Στην προδημοσίευση για το βιβλίο του γράφει:

"...Είναι η ανάγκη για την έναρξη ενός διαλόγου, που θα τοποθετήσει εκ νέου το «κοινωνείν» εντός του «Αληθεύειν. Στα σπίτια μας, στα σχολεία των παιδιών μας, στις παρέες, στην πλατεία και την Αγορά των γειτονιών μας, στους Δήμους μας – που σκόπιμα έσβησαν από τα ιστορικά αρχεία τους ότι είναι «Εκκλησίες συναδελφών» και Πολιτών και ουσιαστική κοινοτική αυτοδιοίκηση – στις δουλειές μας με τους συναδέλφους μας, και όπου αλλού.

Ο ελληνικός πολιτισμός μας, η ιστορία και άνθρωπος, είναι αξεδιάλυτα συνδεδεμένα με μια αρμονική συνεξέλιξη και αλληλεπίδραση. Έχουμε βουτήξει και κολυμπάμε στην Ιστορικότητα της εξέλιξης και η ιστορία είναι και εντός μας. Είναι σημαντικό να την ακούσουμε και να ακουστούν όλες οι φωνές του κοινωνικού πεδίου. Αυτό ο πολυφωνικός διάλογος είναι πραγματικότητα της ανθρώπινης φύσης για την δόμηση όμως μιας ανθρωπολογικής αρμονίας τέτοιας που να αξίζει στον άνθρωπο, ως ταυτότητα και όχι ως διάλυση ταυτοτήτων και για την επιβολή ενός ναρκισσιστικού αυτοπροσδιορισμού του Εγώ. Ιδιαίτερα, στους δύσκολους καιρούς μας, όταν μια θεσμική τεχνοεπιστήμη, προσπαθεί να επιβάλει μια μετα-ανθρωπολογική ανθρωπότητα χωρίς συναίνεση και Δημοκρατία και μάλιστα με την επίκληση του πλουραλισμού και της «Δημοκρατίας». Επειδή ο Λόγος του κάθε ανθρώπου, του «Είναι» ως ταυτότητα, ορίζεται από την Ελευθερία και την Αγάπη και όχι τον καταναγκασμό.

Έγραψα ακόμα και επειδή η ιστορικότητα και η οντολογική πολιτισμική παράδοσή μας, με έχουν πείσει από καιρό, ότι «κοινωνία» μας είναι το «κατ’αληθειαν ζείν» εν ελευθερία, ως ευχαριστία και όχι «μηχανικά»- λογαριθμικά προγραμματισμένη ως καταναγκασμός.

Στον Άγιο Παύλο..εκεί που γεννήθηκα και μεγάλωσα, στο κέντρο της Αθήνας!!!

του Δημήτρη Γιαννάτου (Ναπ. Γ)

Όταν ο καταστατικό Γκύ Ντεμπόρ συναντά τα παιδιά της συνοικίας…

Γεννήθηκα το 1968 και μεγάλωσα στο κέντρο της Αθήνας, στην ιστορική γειτονιά του Αγίου Παύλου, πολύ κοντά στο Σταθμό Λαρίσης και την πλατεία Βάθη.

Σε αυτή τη μικρή γωνιά, γνώρισα την κοινότητα, η οποία αποτέλεσε – ανά τους αιώνες και κάτω από διαφορετικά πολιτικά και κοινωνικά συστήματα – συστατικό στοιχείο του ελληνικού πολιτισμού. Την αποκαλούσα- και την αποκαλώ- συχνά συνοικία, το…συν του οίκου μας. Η πραγματική και πνευματική διεύρυνση της ιδιωτικής μας ζωής, που μεταμορφωνόταν σε δημόσιο βίο.

Ήταν ο δημόσιος χώρος, που αγκάλιαζε το παιχνίδι, τη δημιουργία, τις μικροχαρές και τις μικρολύπες, την ευθύνη μας ως πρόσωπα, απέναντι στη μικρή κοινότητα, «τη λαχτάρα για τον έπαινο του Δήμου και των σοφιστών, για τα δύσκολα και ανεκτίμητα εύγε», όπως μας λέει ο Χρήστος Γιανναράς.

Η συνοικία μας, συνδεόταν, παράδοξα και ομόδοξα με όλες εκείνες τις συνοικίες μιας μαγικής πολύβουης πόλης, που απλωνόταν, λίγο πιο πέρα. Η Αθήνα, παρά τις διαφορές της, έμοιαζε μια συνεκτική κοινότητα των συνοικιών και των Προσώπων και όχι η «μοντέρνα» απρόσωπη μεγάπολη, η «α-πολίτιστη» μητρόπολη, όπως κακοποιείται και διαμορφώνεται εδώ και χρόνια, τόσο από το σφυρί ενός κεφαλαιοκρατικού «εκσυγχρονιστικού» παρασιτισμού, όσο και από το αμόνι, ενός αριστερού μηδενιστικού κοσμοπολιτισμού, χωρίς πνευματικό κέντρο.

Επειδή ακόμα και τότε που οι άσχημες πολυκατοικίες της εργολαβίας του Καραμανλή και της χούντας, μας είχαν περικυκλώσει, το καντηλάκι ενός υπαρξιακού πνευματικού «κέντρου», άναβε με ισχυρή φλόγα. Η εκκλησία του Αγίου Παύλου, όριζε και την ομώνυμη Ενορία μας. Εντέλει, «Εν-ορία», δεν ήταν μόνο η πολεοδομική διαίρεση μέσα από τις τοπικές εκκλησίες. Ήταν κάτι περισσότερο και πολύ πιο συμβολικό, σχεδόν «μεταφυσικό».

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΕΞΕΤΕΛΕΣΘΗ!

Αν και Ολυμπιακός τα ερυθρόλευκα ομαδικά μου αισθήματα σε περιστολή εδώ και πολλά πολλά χρόνια.

 Με προέδρους τους Κοσκωτά,  Σαλιαρέλη Κόκκαλη, Μαρινάκη, παρά τα τόσα πρωταθλήματα, η οπαδική "μαφία" σε αγαστή συνεργασία με το υπό διάλυση κομματικό κράτος λειτουργεί ως μηχανισμός εκτόνωσης της συσσωρευμένης οργής των φτωχοποιημένων πολιτών. 

Σήμερα, κυβέρνηση και Μαρινάκης βάλθηκαν να "εξυγιάνουν" μετά το κράτος και το ελληνικό ποδόσφαιρο!!! 

Μια νέα διακήρυξη φιλίας μετά από αυτήν με την Τουρκία υπογράφει ο πρωθυπουργός! Ο Μαρινάκης της κυβέρνησης με τον Μαρινάκη του Ολυμπιακού! 

ΕΙΡΗΝΗ παντού!

Ο χούλιγκαν, υποψήφιος δολοφόνος, συνελήφθη αμέσως γιατί θύμα του είναι ένας άτυχος αστυνομικός.  Ο δολοφόνος του Μιχάλη ακόμη αγνοείται, και οι Κροάτες νεοναζί επιστρέφουν στη χώρα τους με τιμές ηρώων!

____________________

Η δημοσίευση του φίλου Δημήτρη Γιαννάτου φωτίζει και αποδίδει ορθά την μόνη Αλήθεια για όσα συμβαίνουν στα γήπεδα:

Ελληνικό (πολιτικό) ποδόσφαιρο παρωδίας και συναλλαγής. 

Αφού δεν μπορώ και δεν έχω τα κότσια, να τιμωρήσω τον αυταπόδεικτο ένοχο των τελευταίων επεισοδίων (Χουάνκαρ, Βόλος, Ρέντη - με έναν άνθρωπο να χαροπαλεύει) ας τσουβαλιάσω όλο το άθλημα. Έτσι η συλλογική ευθύνη μιας ψευτοπυγμής θα αθωώσει τον ένοχο. Υιοθετώντας έμμεσα και καλύπτοντας το αφήγημά του, όταν σε μια χρονιά που φαίνεται να είναι χαμένη (11 γκολ σε τρείς αγωνιστικές και πολλές άλλες εσωτερικές παλινωδίες) - ας διαλύσω το Πρωτάθλημα αφού τα έχω κάνει μπάχαλο και δεν το παίρνω ΕΓΩ, ΕΓΩ, ΕΓΩ, 

-  μιλά για συνωμοσίες εναντίον του, διαιτησίες, ευθύνες της Αστυνομίας και άλλα κουραφέξαλα, Λαμπρά. Κάτι σαν : "αφού υπάρχει η ένοχη Χαμάς, ας ισοπεδώσω συνολικά όλη Γάζα και τους αμάχους". 

Ο παραλογισμός και η "επιτελική" ψευτομαγκιά ως λογική της "επιτελικής" συλλογικής ευθύνης! Σαπίζει η χώρα και η διαπλοκή γελάει....Ένα επεισόδιο κι αυτό στη μεγάλη εικόνα!!! 

Η κοινωνία συνολικά απαθής μασώντας epass, με ενημέρωση από το ΣΚΑΙ - Εντέλει, η οσφυοκαμψία του Υπουργού Εξωτερικών απέναντι στους "δυνατούς" δεν υπάρχει μόνο έναντι του Ερντογάν!

Υ.Γ Α, για την ενδοσχολική βία, ΚΛΕΙΣΤΕ ΚΑΙ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ. 

Το μηδενιστικό κίνημα woke κι ένας …πρόγονός του. Σαρτρ

To μηδενιστικό κίνημα woke κι ένας …πρόγονός του. Σαρτρ : «σκοτώνοντας έναν Ευρωπαίο, πετυχαίνεις μ’ένα σμπάρο δύο τρυγόνια: έτσι έχεις έναν νεκρό κι έναν ελεύθερο άνθρωπο.

του Δημήτρης Ναπ.Γ

Συγχωρέσατε την απολυτότητα και την μεροληψία μου. Το κάνω εσκεμμένα, ακολουθώντας γνωστά μονοπάτια του… «δικαιωματισμού». Για να προκαλέσω. Γνωρίζοντας με τα χρόνια, όσο μπορώ, το έργο του Σαρτρ, ολοένα και περισσότερο μου δημιουργείται η εντύπωση και η διαίσθηση ότι είχε πολύ θυμό και ένιωθε κακία, μέσα του. Σε λαϊκή γλώσσα – και συχνά πολύ ουσιαστική περιγραφή – θα λέγαμε ότι ήταν ένας…κομπλεξικός, κακός άνθρωπος. 

Η θεωρία του παρόλο που πιάνει υπαρκτές πλευρές του ανθρώπου, θεωρώ ότι είχε εντός της, πολλά προσωπικά του ψυχολογικά συμπλέγματα. Το πρόβλημα ή η εξιδανίκευση του Άλλου, πιστεύω ότι είχε πολλές ρίζες σε συναισθήματα αρνητικά για τον εαυτό του. Η ναυτία του για τον Αστό ως «άλλον», μάλλον ήταν πρωταρχικά απέχθεια για τον εαυτό του, ίσως και ως σαρκική ύπαρξη. Επιπλέον, ο υπαρξισμός του εμπεριείχε εν σπέρματι πολλά από το μηδενιστικά, εκφυλιστικά – και όχι οντολογικά επεξηγηματικά – πρότυπα και τις ναρκισσιστικές συμπεριφορές που συναντούμε σε κινήματα της εποχής μας.

Ιδεολογικός προπάτορας, του εντελώς φυλετιστικού και ρατσιστικού μεταμοντέρνου κινήματος woke,(αφύπνιση), ήταν και ο Σαρτρ. 

Το «κίνημα αφύπνισης» υπέρ των καταπιεσμένων, δεν είναι κάτι που ανθρωπιστικά κάποιος θα μπορούσε αρχικά να απορρίψει. Όμως η βαθύτερη ουσία του δεν είναι αυτή, Η αφετηρία της έχει άλλη ιδεολογική και ψυχολογική αφετηρία. Δεν είναι απλά μια ουδέτερη ιδεολογικά και πολιτισμικά ουμανιστική αξία. Έχει συγκεκριμένο πολιτισμικό στόχο και εχθρό. Τον λευκό, Ευρωπαίο (δυτικό) άνδρα. Ο οποίος είναι αποικιοκράτης και είναι φαλλοκράτης και σεξιστής, μόνο και μόνο επειδή έχει … «πουλί» (το οποίο θεωρεί μάλιστα ότι είναι όργανο μόνο του αρσενικού φύλου) και είναι εξ αντικειμένου ρατσιστής επειδή είναι λευκός.