από Θεόδωρος Παντούλας
-2 Φεβρουαρίου 2026Δέν μέ εὐχαριστεῖ νά μιλῶ γιά τό θέμα τῆς ἄμβλωσης. Ἡ ἄμβλωση εἶναι ἕνα πολύ δύσκολο ζήτημα, εἶναι τό κλασικό πρόβλημα στό ὁποῖο βρισκόμαστε ἀντιμέτωποι μέ μιά σύγκρουση δικαιωμάτων καί καθηκόντων. Πρῶτα ἀπ' ὅλα, τό θεμελιῶδες δικαίωμα τοῦ ἐμβρύου, τό δικαίωμα στή γέννηση, τό ὁποῖο, κατά τή γνώμη μου, δέν μπορεῖ νά τεθεῖ ὑπό διαπραγμάτευση. Ἀπό τή στιγμή τῆς σύλληψης, τό δικαίωμα τοῦ ἐμβρύου μπορεῖ νά διασφαλιστεῖ μόνο ἀφήνοντάς το νά γεννηθεῖ. Τό γεγονός ὅτι ἡ ἔκτρωση εἶναι διαδεδομένη εἶναι ἕνα πολύ ἀδύναμο ἐπιχείρημα ἀπό νομική καί ἠθική ἄποψη. Καί μέ ἐκπλήσσει τό γεγονός ὅτι χρησιμοποιεῖται τόσο συχνά. Οἱ ἄνθρωποι εἶναι ὅπως εἶναι: ἀλλά γι' αὐτό ὑπάρχουν ἡ ἠθική καί τό δίκαιο.
Ὁ Stuart Mill λέει: «Ὁ ἄνθρωπος εἶναι κυρίαρχος τοῦ ἑαυτοῦ του, τοῦ μυαλοῦ του καί τοῦ σώματός του». Τώρα οἱ φεμινίστριες λένε: «Τό σῶμα εἶναι δικό μου καί ἐγώ τό διαχειρίζομαι». Φαίνεται νά εἶναι μιά τέλεια ἐφαρμογή αὐτῆς τῆς ἀρχῆς. Ἐγώ, ὅμως, λέω ὅτι εἶναι παράλογο νά συμπεριλαμβάνουμε σέ αὐτό καί τήν ἔκτρωση. Τό ἄτομο εἶναι ἕνα, μοναδικό. Στήν περίπτωση τῆς ἔκτρωσης ὑπάρχει ἕνα «ἄλλο» στό σῶμα τῆς γυναίκας. Ὁ αὐτοκτόνος ἀποφασίζει γιά τή δική του μοναδική ζωή. Μέ τήν ἔκτρωση ἀποφασίζει γιά τή ζωή ἑνός ἄλλου.
Καί μέ ἐκπλήσσει τό γεγονός ὅτι οἱ μή θρησκευόμενοι ἀφήνουν στούς πιστούς τό προνόμιο καί τήν τιμή νά δηλώνουν ὅτι δέν πρέπει νά σκοτώνουμε.
Ὅ,τι διαβάσατε μέχρι ἐδῶ, δέν εἶναι δικά μου λόγια. Εἶναι τοῦ Norberto Bobbio (Il Corriere della sera, 8/5/1981), πού κάθε ἄλλο παρά θεοῦσος ὑπῆρξε, καί τά θυμήθηκα ἐτοῦτες τίς ἡμέρες, πού ἄνοιξε ἡ «συζήτηση» πού ἄνοιξε, ἐπειδή μᾶς ἀρέσει νά μαζεύουμε τή μπάλα ἀπό τήν τηλεοπτική ἐξέδρα.
Χαρακτηριστικὴ περίπτωση «αὐτιστικῆς» ἀντίδρασης τοῦ πολιτικοῦ συστήματος εἶναι ἡ ἐπίθεση ποὺ δέχτηκε ὁ Εὐρωβουλευτὴς τῆς Νέας Δημοκρατίας Στέλιος Κυμπουρόπουλος (ΦΩΤΟ εντός κειμένου), ἐπειδὴ ὑπερψήφισε προταθεῖσα τροπολογία ψηφίσματος τοῦ Εὐρωκοινοβουλίου γιὰ τὰ δικαιώματα τῶν παιδιῶν.
