Γιώργος Σαραντάρης

Του Μπάμπη Ανδριανόπουλου 

Ο  ποιητής, φιλόσοφος και δοκιμιογράφος της Γενιάς του ’30. 

Με καταγωγή από το Λεωνίδιο Αρκαδίας

Δεν χρειάζεται να πούμε τίποτα. Τα έγραψε όλα γι αυτόν ο Οδυσσέας Ελύτης στα "Ανοιχτά χαρτιά":

«Θέλω αυτή τη στιγμή απροκάλυπτα να καταγγείλω το επιστρατευτικό σύστημα που επικρατούσε την εποχή εκείνη και που, δεν ξέρω πώς, κατάφερε να κρατήσει όλα τα χοντρόπετσα θηρία των αθηναϊκών ζαχαροπλαστείων στα Γραφεία και στις Επιμελητείες και να ξαποστείλει στην πρώτη γραμμή το πιο αγνό και ανυπεράσπιστο πλάσμα. Έναν εύθραυστο διανοούμενο που μόλις στεκότανε στα πόδια του, που όμως είχε προφτάσει να κάνει τις πιο πρωτότυπες και γεμάτες από αγάπη σκέψεις για την Ελλάδα και το μέλλον της. Ήταν σχεδόν μια δολοφονία. Διπλωματούχος ιταλικού πανεπιστημίου - ο μόνος ίσως σε ολόκληρο το στράτευμα-, θα μπορούσε να ΄ναι περιζήτητος σε οποιαδήποτε από τις Υπηρεσίες που είχαν αναλάβει την αντικατασκοπεία, ή την ανάκριση των αιχμαλώτων. Αλλά όχι. Έπρεπε να φορτωθεί το γυλιό και τον οπλισμό των τριάντα οκάδων, για να χαθεί παραπατώντας μες στα χιονισμένα φαράγγια ένας ακόμη ποιητής, ένας ακόμη αθώος στο δρόμο του μαρτυρίου...

Και συνεχίζει ο Ελύτης:

Ιωάννης Γαβριήλ Εϋνάρδος ήταν Ελβετός τραπεζίτης φιλέλληνας, τιμημένος με τον τίτλο του ευεργέτη του ελληνικού έθνους

Ανδριανοπουλος Μπάμπης 

Ο Ιωάννης Γαβριήλ Εϋνάρδος ήταν  Ελβετός τραπεζίτης  φιλέλληνας, τιμημένος με τον τίτλο του ευεργέτη του ελληνικού έθνους και πρωτοπόρος φωτογράφος

Η προσφορά του υπήρξε τεράστια είτε στη χρηματοδότηση του αγώνα του 1821 είτε στη συγκρότηση του νεαρού και πρωτοσύστατου νεοελληνικού κράτους.

 Πέθανε σαν σήμερα το 1863 

Έλα όμως που αυτός επιμένει να ζει.

Ζει εκτός των άλλων και μέσα από το ιστορικό Εϋνάρδειο κτίριο της Αίγινας, δωρεά του τραπεζίτη προς τον κυβερνήτη Καποδίστρια, το οποίο, μαραζώνει καθημερινά και μάλλον έχει, και αυτό, εγκαταλειφθεί στην τύχη του...

Παρά το γεγονός ότι έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο από το 1945 (,ΦΕΚ 66/Β/3-5-1945)

Και όμως, εδώ στεγάστηκε το πρώτο Ανώτατο Εκπαιδευτικό Ίδρυμα του νεότερου κράτους, το Κεντρικό Προκαταρκτικό Σχολείο.

Σαν σήμερα το 1915, Τζο Χιλ

Του Μπάμπη Ανδριανόπουλου 

Σαν σήμερα το 1915

Ο Τζο Χιλ, ο αγαπημένος ποιητής της αμερικανικής εργατικής τάξης, θα βρει το θάνατο από τις σφαίρες του εκτελεστικού αποσπάσματος στο προαύλιο των φυλακών της Γιούτα.

Τα τελευταία του λόγια:

" Μην κλαίτε για μένα. Οργανωθείτε!"

http://vathikokkino.gr/archives/164270

Τον τραγούδησε η Τζόαν Μπαέζ στο Γούντστοκ:

Ονειρεύτηκα τον Τζο Χιλ το βράδυ αυτό,

ζωντανό όπως εσύ κι εγώ

Λέω: "Τζο, είσαι δέκα χρόνια νεκρός"

"Ποτέ δεν πέθανα μου λέει αυτός".

"Ο Τζο Χιλ δεν είναι νεκρός.

Ο Τζο Χιλ δεν χάθηκε.

Όπου εργάτης απεργός

στο πλευρό του θα μάχεται"...

https://m.youtube.com/watch?v=l-JW4DKxwQM

Στον απόηχο της μέρας.

Στον απόηχο της μέρας. Ας μείνει κάτι που αξίζει.

Του Μπάμπη Ανδριανόπουλου 

Για να μην επιχαίρουν οι λογής καθεστωτικοί κονδυλοφόροι, οι εκπρόσωποι του "αστικού" καθωσπρεπισμού.

Και να φρυάζουν οι απολογητές του ιστορικού αναθεωρητισμού επειδή αναδεικνύεται για μια ακόμα φορά  πρωταγωνίστρια η Αριστερά.

Μαζί με αυτούς και ο ακροδεξιός εσμός.

Τρία βιβλία που απευθύνονται σε παιδιά.

Γιατί μόνο στα παιδιά μπορούμε να αποθέσουμε τις ελπίδες μας.

Εμείς οι σακατεμένες μεταπολιτευτικές γενιές.

Γιατί πράγματι, "αν γλιτώσει το παιδί υπάρχει ελπίδα".

Αν γλιτώσει από τη θηριώδη φαιά προπαγάνδα, την αποϊδεολογικοποίηση και τη στείρα επαφή με την Ιστορία, παλιά και πρόσφατη, που συντελούνται μέσω των ιδεολογικών μηχανισμών της παιδείας και της εκπαίδευσης.

• Στο βιβλίο του Γιώργου Κτενά ένας παππούς με τον εγγονό του θα ξεκινήσουν από του Ζωγράφου. Εκεί όπου στις 17 Νοεμβρίου 1973 σκοτώθηκε ο 5χρονος Δημήτρης Θεοδωράς, ένας από τους 24 νεκρούς του Πολυτεχνείου. Θα κάνουν μια βόλτα μέχρι το Πολυτεχνείο και πίσω πάλι, και μέσω του διαλόγου που θα αναπτυχθεί, ο παππούς θα μιλήσει στον μικρό για το τι συνέβει στη χούντα και το Πολυτεχνείο.

https://018.bookpress.gr/ena-vivlio-gia-paidia/16341-ena-vivlio-gia-paidia-polytexneio-ena-paramythi-pou-den-leei-paramythia-tou-giorgou-ktena?utm_source=Newsletter&utm_medium=email

Εις Ανδρέαν Κάλβον

Του Μπάμπη Ανδριανόπουλου 

Με το ποίημα (παρωδία) "Εις Ανδρέαν Κάλβον" ο Κώστας Καρυωτάκης καταθέτει το θαυμασμό του προς τον ποιητή ενώ χρησιμοποιεί τους κάλβειους τρόπους για να κριτικάρει σατιρίζοντας τα πολιτικοκοινωνικά δρώμενα της δεκαετίας του '20 συνδέοντάς τα με τον προηγούμενο αιώνα του ποιητή και καταπώς φαίνεται και με τον επόμενο, αυτόν που διανύουμε...

Με το ύφος του Επτανήσιου καρμπονάρου που πέθανε σαν σήμερα, το 1869

Με τα ίδια, διαχρονικά μηνύματα...

Γιατί:

Όσοι το χάλκεον χέρι

βαρὺ του φόβου αισθάνονται

ζυγὸν δουλείας ας έχωσι·

θέλει αρετὴν και τόλμην

η ἐλευθερία. 

(Η πρώτη στροφή από την τέταρτη στροφή με τίτλο:"Εις Σάμον") 

https://www.youtube.com/watch?v=9Sj4vzclQ88

"Εἰς Ἀνδρέαν Κάλβον"

Ὦ μεγάλε Ζακύνθιε, 

τῶν ᾠδῶν σου τὰ μέτρα, 

ὑψηλά, σοβαρά,

τοὺς ἀγῶνες ἐκάλυπτον 

ἐκτεταμένους.

Τῆς δουλείας τὰ βάρβαρα 

σκοτάδια κατεξέσχισεν, 

ὅταν ἐγράφη πύρινος, 

ἡ ἀστραπὴ τῶν ὅπλων 

(καὶ ἡ ἀρετή σου).

Για την Ημέρα της Αγρότισσας

Του Μπάμπη Ανδριανόπουλου

Για τις κυράδες εκείνων των καιρών που δεν ζήτησαν τίποτα και έδωσαν τα πάντα. 

Γεωργία Σκοπούλη " ΑΥΤΕΣ ΠΟΥ ΓΙΝΑΝ ΕΝΑ ΜΕ ΤΗ ΓΗ"

Από το στόμα των αφηγητριών:

"... - Τρεις νύχτες του Δεκεμβρίου να κάτσουμε εδώ δεν τελειώνουν αυτά...

- Και με πάντρεψαν. Ούτε στήθος, ούτε τα ρούχα μου είχα ακόμη!

- Μόλις τελείωσα το Δημοτικό, άρχισα και το όργωμα. Μου άρεσε. Αν μ' έβλεπες να κάνω χωράφι! Πέταγα.

- Με τα πόδια και ξυπόλυτες. Τα παπούτσια στο χέρι για να μην χαλάσουν.

- Και αρχίσαμε με την σειρά από σπίτι σε σπίτι να θάβουμε τους νεκρούς.

- Το δρεπάνι για το θέρο τόχα πάντα δεμένο στη μέση μου για να μην το χάνω.

- Α, παλιόγρια! μου λεν. Έρχονται μπάμ-μπούμ, έχετε λίρες, έχετε λίρες... Καταστραφήκαμαν.

- Με την πεθερά μου ήμασταν φίλες, σαν μάνα με κόρη.

- Είχε την οχιά στη γλώσσα μέχρι να πεθάνει.

- Το πιο ωραίο ήταν ο ξέφλος. Φαγητά, τραγούδια, χοροί. Αξέχαστες βραδιές!

Τώρα οι νέοι δε χορεύουν, δεν τραγουδάνε με το στόμα. Άλλοι λεν τραγούδια γι' αυτούς...

- Έβαλε τα χέρια μέσα η μαμή κι ανακάτευε.

- Η μάνα φοβόταν μήπως μείνω έγκυος και μας ζητήσουν προίκα παραπάνω!

- Κάθε χρόνο που ερχόταν έπιανε και από ένα παιδί.

- Πέθανε κι η γιαγιά. Ένα χρόνο τώρα είμ' ελεύθερη.

- Γιαγιά, φέρε ένα μαξιλάρι να βάλω στο κεφάλι του μπαμπά γιατί πέθανε.

- Για την αγρότισσα, που απ' αυτήν τρώνε ψωμί, κανένας δεν ασχολείται. ..."

Η Μαρινέλλα Βλαχάκη έστησε μια σπουδαία θεατρική παράσταση βασισμένη σε επτά από τις 68 αφηγήσεις γυναικών της Ηπείρου που περιέχονται στο βιβλίο.

Κι εδώ έρχεται η Ελένη Τέγου με ένα απόλυτα ταιριαστό ποίημα:

"Mάνα αγρότισσα"

Βγαλμένο από αφηγήσεις γερόντων στο χωριό Μαυρομμάτι της Καρδίτσας, που φιλοξενεί τη σπηλιά που γεννήθηκε ο «γιος της καλογριάς», Αρχιστράτηγος του’ 21  Γεώργιος Καραϊσκάκης.

Κωστής Μοσκώφ - Το ταξίδι του στον κόσμο και στην Ιστορία έλαβε τέλος σαν σήμερα, το 1998...

Του Μπάμπη Ανδριανόπουλου 

Μαρξιστής και μύστης ταυτόχρονα του Ορθόδοξου Λόγου, αυτός ο πρίγκηπας της αριστεράς.

Ο αφοσιωμένος της "καθ' ημάς Ανατολής"

Ο ανατόμος της χώρας:

"Η εθνική και κοινωνική συνείδηση στην Ελλάδα 1830 - 1909: ιδεολογία του μεταπρατικού χώρου"

και της πόλης που αγάπησε και υπηρέτησε:

" Θεσσαλονίκη. Τομή της μεταπρατικής πόλης"

Στα ποιητικά του πεδία ο Έρωτας και η Επανάσταση:

"Λόφοι γυμνοί..."

Λόφοι γυμνοί ωχρής βραδιάς σελήνης

την ώρα που ξυπνούν οι πρόγονοι

στο θρόισμα του ανέμου...

"Ο λαός μου κρατάει μαχαίρια που καιν»

η ζωή του έχει γίνει στάχτη

από τα χρόνια του Ομήρου

-- "γυναίκες που ουρλιάζουν πασχίζοντας

να πουν τα λόγια του έρωτα"

άντρες που πολεμούν

πειθόμενοι στα ρήματα θεών

ή των δαιμόνων..

"Κλαίμε στα πανηγύρια γύρω από αρχαίους στοχασμούς..

Άφησα τους συντρόφους άταφους

πηκτός άνεμος σκεπάζει τώρα το κορμί τους

έμεινα μόνος

ολόκληρος για να σε σκέφτομαι..."

Κατεβαίνω τις στενές κοιλάδες του Γράμμου

-- βιάζομαι

να σκεπάσω

με το πανωφόρι του Έρωτα

την άρρωστή μας Επανάσταση...

Από τη συλλογή Ποιήματα (1987)

Και το δραματικά επίκαιρο:

Απόψε πονάω σ’ όλες μου τις απογνώσεις κάνει πολύ κρύο κάτω απ’ τη σκιά της ζωής μου που γέρασε

Ανδριανόπουλος Μπάμπης

Ο Μάνος Χατζηδάκις σε ένα σχόλιό του στο Γ' Πρόγραμμα για τη Μάτση Χατζηλαζάρου:

«Σαν ήμουν πολύ νέος, τη ζούσα από μακριά. Ήταν φίλη του φίλου μου Ανδρέα Καμπά. Και ήταν απλησίαστη. Ένα αληθινό ερωτικό όνειρο, έτσι καθώς γελούσε, γέρνοντας το κεφάλι της στον ώμο του Ανδρέα. Πάντα ξεχνούσε τ᾽όνομά μου. Δεν ήμουν μέσα στην τροχιά της. Μα εγώ τη ζούσα από μακριά κι επαναλάμβανα τους στίχους της, την ώρα που επέστρεφα το βράδυ σπίτι μου...

Γεννήθηκε δεν ξέρω πού. Έζησε, όπως κι εγώ, στην Κατοχή. Κι έφυγε από την Ελλάδα, λίγο μετά το τέλος του πολέμου. Χάθηκε μες στην κατεστραμμένη Ευρώπη –τότες που η Ελλάδα ήταν Ελλάδα και η Ευρώπη, Ευρώπη. Χάθηκε… που λέει ο λόγος. Γιατί τα αληθινά κορίτσια, δεν χάνονται ποτέ. Δεν τ’ αρπάζει ο καιρός. Ξανάρχονται με τη μορφή βιβλίων, προσευχών και τραγουδιών ...

Γυναίκα αθάνατη και Μάτση των ονείρων. Σ' αναγνωρίζω ολόκληρη μες απ' αυτό το απελπισμένο κέφι σου που μ' εξοντώνει. Και τραγουδώντας τα οράματά σου, σ' ακολουθώ. Μήπως και ξαναγεννηθεί ο χρόνος που μας γέννησε, που θα τον λεν Ιούς, Μανιούς, ίσως και Άκουα Μαρίνα.»

Από το σημερινό ψυχοσάββατο στην αυριανή Πεντηκοστή

Του Μπάμπη Ανδριανόπουλου 

Μια ουσιαστική προσέγγιση

Με τον αλησμόνητο Νίκο Ξυλούρη

Από εκείνο τον ανεπανάληπτο δίσκο με τον τίτλο: ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ

Γιάννης Μαρκόπουλος και

Κ.Χ. Μύρης

Γιατί σε τούτη τη χώρα ο χρόνος μετριέται με ψυχοσάββατα...

«Γενέθλιος τόπος»

Πατρίδα των απόντων.

Οι φράχτες

κ’ οι φωλιές των βράχων

κρατούν ακόμα βογγητά.

Ο χρόνος μετριέται

με Ψυχοσάββατα.

Χρήστος Μπράβος

Από το: «Ορεινό καταφύγιο»

"Μάνα"

Μάνα μου πόσο μέστωνε το στάρι στις ταφόπετρες

πόσο γλυκό στη γέψη το ψωμί το ψυχοσάββατο

και το κρασί στυφή παρηγοριά στο ξόδι του παππούλη.

Στο γάμο του μικρού μικρού μεταλαβιά του βλάμη.

Μάνα κρασί, μάνα ψωμί, μάνα μ’ ελιά και λάδι

μάνα μου χώμα και νερό, βάστα γερά το πρόσφορο

τώρα που θ’ ανταμώσετε με τον παππού στον Άδη.

Κι όταν στην έρμη ρεματιά

φυτρώνουν οι μικρές ελιές

κι όταν μαζεύαμε καρπό σε ερωτικά νυχτέρια

κι όταν πιθάρια πήλινα το σώμα τρώγαν του λαδιού,

μάνα καλή το ξέραμε πως φύλαγες το πιο καλό

στην πιο κρυφή και σκοτεινή βενέτικη κασέλα.

"Τη μέρα της Πεντηκοστής"

Τη μέρα της Πεντηκοστής,

τη νύχτα της γονατιστής

πάν' οι ψυχές και κάθονται

βουβές στα περιβόλια.

Μία από τις ελάχιστες μαρτυρίες για τη μάχη στο Μανιάκι που διεξήχθη στις 20 Μαΐου 1825.

Του Μπάμπη Ανδριανόπουλου 

Πρόκειται για μια αναφορά ενός αγωνιστή από την Κυπαρισσία την οποία υπέβαλε στον κυβερνήτη Καποδίστρια όταν αυτός είχε αποβιβαστεί στον Πόρο τον Ιανουάριο του 1828 και είχε εγκαταστήσει στο νησί προσωρινά την έδρα της κυβέρνησής του.

Με τρόπο περιεκτικό όσο και δραματικό περιγράφει την κατάσταση στην οποία περιέπεσε μετά τη μάχη στο Μανιάκι και παραθέτει ενδιαφέροντα στοιχεία για αυτήν.

Να σημειωθεί ότι αν και ακρωτηριασμένος κατόρθωσε να φτάσει στον Πόρο και να επιδώσει την αναφορά του προσωπικά στον κυβερνήτη.

Η αναφορά έχει ως εξής:

«Εξοχώτατε Κυβερνήτα της Ελλάδος

Ίδετε την αθλιότητα εις την οποία κατήντησα διά την πατρίδα.Αφού επολέμησα εις διάφορα μέρη της Πελοποννήσου με τα στρατεύματα τα Αρκάδια έτη πέντε, τέλος ευρέθην και εις την μάχην την γενομένην ανά μέσον Σαπρίκης και Μανιάκης ομόρων χωρίων Αρκαδίας και Νεοκάστρου, έν ή έπεσεν ο αοίδημος Γρηγόριος Δικαίος ο Φλέσσας. Έν ώ Κυβερνήτα είμεθα τρείς χιλιάδες τον αριθμόν εις την θέσιν εκείνην, Έλληνες οι περισσότεροι, ιδόντες το σμήνος των πολεμίων έφυγον, εμείναμεν επτακόσιοι περίπου στρατιώται, διήρκεσε δε η μάχη ώρας δέκα.

Έκ των επτακοσίων δε, μόλις εύρον οι πολέμιοι εξήκοντα ζωντανούς μέν, αλλά πληγωμένους απήγον εις το Νεόκαστρον, ένθα όσους έκ των εξήκοντα εγνώρισαν ότι ήσαν εκ των εν Ναυαρίνοις ηττηθέντων, τούτους ακρωτηρίασαν κατά διάφορα μέλη. Ηκρωτηρίασαν δε και εμέ κατά τους πόδας και τρόπω άσπλαχνο, ως ο μάγειρος όταν κόπτη το κρέας αλύπως όταν θέλη να κάμη λεπτόν ψητόν. Και έκτοτε άχρι του εμπρησμού του εχθρικού στόλου περιφερόμην εις Νεόκαστρον ένθα κακείτε ελεεινώς.

Αφανισθέντος δε του στόλου έγινε σύγχυσις, έλαβα καιρόν και έφυγα με αυτά τα ποδάρια. Διασωθείς δε εύρον τρία μου τέκνα αιχμαλωτισμένα, και τα άλλα εις αθλίαν κατάστασιν, ώστε οι άθλιοι παρ΄αθλιωτάτου προσδοκώσι κηδεμονίαν. Εις τοιαύτην λοιπόν κατάστασιν ευρισκόμενος προτρέχω προς Σε, τον κοινόν πατέρα, όστις ενεμπιστεύθης την ολικήν παρακαταθήκην του Έθνους, να δείξης προς την ταλαίπωρον οικογενειά μου την πατρική σου κηδεμονία, ήτις παρ΄αξίαν στερουμένη του επιούσιου άρτου επαιτεί.

Υποσημειούμαι δε με σέβας τα΄οφειλόμενον

Τη 5 Μαρτίου 1828 Ο Ευπειθής και τεθλιμμένος πολίτης

Εν Πόρω Γιώργης Αρκαδινός

( Γ.Α.Κ. Γεν.Γραμμ. φακ. 25 )

ΠΗΓΗ: https://www.facebook.com/share/p/1NctkMT1kp/

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Αλέξης Δαμιανός

Γράφει ο Μπάμπης Ανδριανόπουλος

Πρώτα κάναμε μαζί του την καθαρτήρια διαδρομή της αυτοσυνείδησης φτάνοντας «Μέχρι το πλοίο»

Ύστερα μας κοινώνησε στον πηγαίο έρωτα και μας οδήγησε ως την κορύφωση της σύγχρονης τραγωδίας με την «Ευδοκία»

Τέλος, αφού ρίξαμε αντάμα μια τελευταία ματιά στην ιστορία διακρίναμε ίσως τον ηττημένο σημερινό άνθρωπο με τον «Ηνίοχο»

Αυτός, αφού ολοκλήρωσε την αποστολή του έφυγε χωρίς να μας εγκαταλείψει καθώς πέρασε στη συλλογική μας μνήμη.

Με τρεις μόνο ταινίες αναπαριστώντας άπειρες ζωές ...

______****______

Του Αλέξη Δαμιανού 

Υπάρχει ένας αρχαίος μύθος που 

είναι το πρώτο οικολογικό μήνυμα

στην ιστορία της ανθρωπότητας

και φανερώνει τις ολέθριες συνέπειες

της υπερτροφίας του ''Εγώ''.

Ο μύθος του Ερυσίχθονα.

Ο Ερισύχθων, 

νέος, ωραίος, δυνατός,

πλούσιος κι επιτυχημένος,

διατάζει τους δούλους του

να κόψουν τα δέντρα του άλσους

που είχαν αφιερώσει 

οι Πελασγοί στη Θεά Δήμητρα 

για να χτιστεί εκεί παλάτι.

Ο Ερισύχθων βλασφημεί κόβοντας

το ιερό δέντρο της Θεάς Δήμητρας,

τη Λεύκα.

Μάνος Χατζιδάκις: Σκέψεις και παρατηρήσεις για το αναζωογονημένο φαινόμενο του νεοναζισμού

Του Μπάμπη Ανδριανόπουλου 

22 Φεβρουαρίου 1993 

H Ορχήστρα των Χρωμάτων υπό τη διεύθυνση, για τελευταία φορά, του ιδρυτή της Μάνου Χατζιδάκι δίνει συναυλία διαμαρτυρίας κατά του Νεοναζισμού με έργα Βάιλ, Λιστ και Μπάρτοκ στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Το πρόγραμμα της συναυλίας περιέχει ένα κείμενο - μανιφέστο του μεγάλου έλληνα συνθέτη κατά του νεοναζισμού που κατά την άποψή μου πρέπει να διδάσκεται στα σχολεία όλων των βαθμίδων.

Ας το ξανα-διαβάσουμε καθώς σήμερα, μετά από τόσα χρόνια, είναι επίκαιρο όσο ποτέ...

«Σκέψεις και παρατηρήσεις για το αναζωογονημένο φαινόμενο του νεοναζισμού».

Ο νεοναζισμός, ο φασισμός, ο ρατσισμός και κάθε αντικοινωνικό και αντιανθρώπινο φαινόμενο συμπεριφοράς δεν προέρχεται από ιδεολογία, δεν περιέχει ιδεολογία, δεν συνθέτει ιδεολογία.

Είναι η μεγεθυμένη έκφραση-εκδήλωση του κτήνους που περιέχουμε μέσα μας χωρίς εμπόδιο στην ανάπτυξή του, όταν κοινωνικές ή πολιτικές συγκυρίες συντελούν, βοηθούν, ενισχύουν τη βάρβαρη και αντιανθρώπινη παρουσία του.

Η μόνη αντιβίωση για την καταπολέμηση του κτήνους που περιέχουμε είναι η Παιδεία. Η αληθινή παιδεία και όχι η ανεύθυνη εκπαίδευση και η πληροφορία χωρίς κρίση και χωρίς ανήσυχη αμφισβητούμενη συμπερασματολογία. Αυτή η παιδεία που δεν εφησυχάζει ούτε δημιουργεί αυταρέσκεια στον σπουδάζοντα, αλλά πολλαπλασιάζει τα ερωτήματα και την ανασφάλεια. Όμως μια τέτοια παιδεία δεν ευνοείται από τις πολιτικές παρατάξεις και από όλες τις κυβερνήσεις, διότι κατασκευάζει ελεύθερους και ανυπότακτους πολίτες μη χρήσιμους για το ευτελές παιχνίδι των κομμάτων και της πολιτικής. Κι αποτελεί πολιτική «παράδοση» η πεποίθηση πως τα κτήνη, με κατάλληλη τακτική και αντιμετώπιση, καθοδηγούνται, τιθασεύονται.

Ενώ τα πουλιά… Για τα πουλιά, μόνον οι δολοφόνοι, οι άθλιοι κυνηγοί αρμόζουν, με τις «ευγενικές παντός έθνους παραδόσεις».

Κι είναι φορές που το κτήνος πολλαπλασιαζόμενο κάτω από συγκυρίες και με τη μορφή «λαϊκών αιτημάτων και διεκδικήσεων» σχηματίζει φαινόμενα λοιμώδους νόσου που προσβάλλει μεγάλες ανθρώπινες μάζες και επιβάλλει θανατηφόρες επιδημίες.

Ποια είναι η Ρουμπίνη Λεοντάρη;

Του Μπάμπη Ανδριανόπουλου 

Ποια είναι η Ρουμπίνη Λεοντάρη η οποία ανέλαβε να βγάλει το πόρισμα για τον θάνατο του Βασίλη Καλογήρου;

Είναι η ίδια ιατροδικαστής που ανέλαβε και τα υπόλοιπα θύματα του εγκλήματος των Τεμπών. 

Υπήρξε υποψήφια στο κόμμα της  Ντόρας Μπακογιάννη "Δημοκρατική Συμμαχία" όπως επίσης και στο ευρωψηφοδέλτιο του Γιώργου  Καρατζεφέρη.

Άνθρωπος σαφώς του περιβάλλοντος Μητσοτάκη. 

Α, έχει καταδικαστεί για ψευδορκία...

Καλό "μπουμπούκι"

Αναρωτιέται λοιπόν και η Μαρία Καρυστιανού:

«Τυχαίο; Τίποτα δεν είναι τυχαίο στη στοιχειωμένη υπόθεση των Τεμπών. Νομίζουν ότι είναι όλα καλά οργανωμένα. Τι δεν έχουν υπολογίσει όμως; To Μάτι του Θεού! Αυτό που τα πάντα ορά! Άτη & Ύβρις έχουν λάβει χώρα! Ακολουθούν η Νέμεσις και η Τίσις!»

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΜΟΥ

Του Μπάμπη Ανδριανόπουλου 

Συγκλονιστικό!

Με αφορμή τη σημερινή Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού.

Δεν χρειάζεται κάτι άλλο από το ποίημα αυτό  του Θανάση Τριαρίδη:

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΜΟΥ

“Τι κρίμα που δεν πιστεύεις στον Θεό”,

μου είπε κάποτε αγαπημένος φίλος˙

“Χάνεις την ευκαιρία να ενωθείς λατρεύοντας,

να παραδοθείς ολοκληρωτικά σε μία Εκκλησία

όπως παραδίνεσαι στη θάλασσα όταν ξαπλώνεις ανάσκελα

και επιπλέεις πάνω στο νερό,

να αφεθείς δίχως να επιζητάς καμία προστασία,

να ανοίξεις δίχως σκέψη, όπως ανοίγουν οι ανθοί των λουλουδιών,

γίνονται ένα με κάτι μεγαλύτερο.”

Μάλλον δεν είχε άδικο.

Είναι πράγματι πολύ πικρό να μην έχεις μια Εκκλησία,

να μην μπορείς να αφεθείς,

να μην μπορείς, έστω για μια στιγμή, να ανοίξεις δίχως σκέψη.

Ωστόσο

κάποτε βρέθηκα

στο δωματιάκι υποδοχής ενός ορφανοτροφείου στην Αντίς Αμπέμπα

(το λέγανε Τέσφα που θα πει “Ελπίδα”),

Τέλλος Άγρας Πέθανε με τον τρόπο που πέθανε σαν σήμερα το 1944

Του Μπάμπη Ανδριανόπουλου 

Ο θάνατός του, πρελούδιο της δεκεμβριανής τραγωδίας που θα ακολουθούσε...

Ο Οδυσσέας Ελύτης αναφέρει το όνομα του Τέλλου Άγρα δίπλα σε αυτό του Κώστα Καρυωτάκη στο βιβλίο του με τίτλο:"Ανοιχτά Χαρτιά" για να καταδείξει τις διαφορές της δικής του ποιητικής γενιάς με την προηγούμενη που εκπροσωπούν κατ' αυτόν οι δύο προαναφερθέντες.

Γεγονός ιδιαίτερα τιμητικό για τον αδικοχαμένο και μάλλον παραγνωρισμένο Τέλλο Άγρα.

Και βέβαια, οι ενδυματολογικές αναφορές δεν έχουν να κάνουν με αυτό καθ'εαυτό το ένδυμα παρά με ό,τι μεταφορικά υπονοούν για τις αντίστοιχες ποιητικές φόρμες.

"Να κάτι που δεν αποτελούσε δυσαρμονία με τα λευκά, ανοιχτά πουκάμισα που αρχίσαμε τα χρόνια εκείνα οι πιο τολμηρό να φοράμε. Κι ο Άγρας, ο Καρυωτάκης, αυτοί φορούσανε ακόμη διπλά γιλέκα και κολάρα σκληρά"

ΑΝΟΙΧΤΑ ΧΑΡΤΙΑ (Το χρονικό μιας δεκαετίας)

Εμείς γνωρίσαμε τον ποιητή από τα Αναγνωστικά και τα Ανθολόγια των μαθητικών χρόνων με την οικειότητα και τη γαλήνη που μας πρόσφεραν οι στίχοι του.

Και από κάποιες μελοποιήσεις σαν κι αυτή του σπουδαίου Γιάννη Σπανού από τη Β' Ανθολογία του.

Ένα πουλί

Πουλί από κλώνο μισερό

πιάστηκε το `να σου φτερό

με τ’ άλλο σου σπαράζεις

και κρέμεσαι και κράζεις

Μα εκεί που σκάλωσες πουλί

βοήθεια ανθρώπου δεν βολεί

μήδε κι ανθρώπου χέρι

να σε γλιτώσει ξέρει

Αναίσθητα είναι τα κλαδιά

ξερά κλαδιά χωρίς καρδιά

σκοτείνιασε θ’ αρχίσει

να λιανοψιχαλίσει

Ζαν-Νικολά-Αρτύρ Ρεμπώ

Του Μπάμπη Ανδριανόπουλου 

Έκλεισε τους λογαριασμούς του με την ποίηση στα είκοσί του

Συνέχισε τους λογαριασμούς με τη ζωή ως τα τριαντεπτά του

Ως τις 10 Νοεμβρίου του 1891

Πάντα πλάνης και ανέστιος

Μαζί με το σαράκι του, αυτό που (περι)γράφει ο Αλκαίος

Με την παντοτινή βροχή στη μνήμη (του) ...

  "Η βροχή που βρέχει τα πάντα"

η βροχή που βρέχει για πάντα

χωμάτινες υγρές καρδιές

μέσα από το τζάμι που θολώνει

και στάλες,

δροσερές στάλες που πίνουν το φθαρτό

Όχι

Δεν ήρθα εδώ να περιμένω

Η ζωή έχει χώμα που μυρίζει άστρα

έχει την 

ύλη αδιάφορη 

στο ξεχασμένο κοχύλι

πάνω στις σπείρες που διαγράφεται το νέφος

η πόλη 

κι ο δρόμος

Όχι

Δεν εξελίσσομαι από τους καθορισμούς τους

Μια δύναμη με ωθεί στο ανείπωτο

στο έγκλημα το ποιητικό

εκεί που θα υπάρχω απλά για να υπάρχω

ακούγοντας

τις μελωδίες που έφτιαξα εγώ για τον κόσμο

μέσα στον κόσμο

Εθνική αντίσταση και εμφύλιος εντός του ΕΔΕΣ

Του Μπάμπη Ανδριανόπουλου 

Μια ιστορία από τις χιλιάδες που έλαβαν χώρα κατά το διάστημα της Κατοχής η οποία καταδεικνύει την τραγικά αντιφατική μοίρα αυτού του λαού.Την ίδια περίοδο κατά τη διάρκεια της οποίας διαδραματιζόταν το Έπος της Εθνικής Αντίστασης, μαύρες σελίδες γράφονταν από ένα τμήμα του ίδιου λαού που είχε επιλέξει το δρόμο της υποτέλειας,του δωσιλογισμού και της ταπείνωσης.

Σαν σήμερα στις 4 Νοεμβρίου 1943 εκτελέστηκε ο Δημήτριος ή Μήτσος Γιαννακόπουλος από απόσπασμα μελών του ΕΔΕΣ που έφεραν όμως διακριτικά του ΕΛΑΣ.

Ο Γιαννακόπουλος ήταν δικηγόρος και στέλεχος του ΕΔΕΣ Αθηνών. Συνάμα ήταν εκδότης της εφημερίδας "Νέα Ζωή" και διευθυντής της "Δημοκρατικής Σημαίας", κατοχικών φύλλων που κυκλοφορούσαν παράνομα.

Ο ΕΔΕΣ Αθηνών, του οποίου όπως είπαμε ήταν ηγετικό στέλεχος, είχε διασπαστεί. Το ένα του τμήμα συνεργαζόταν στενά με τις κατοχικές αρχές και τα τάγματα ασφαλείας.  Το άλλο υπερασπιζόταν σθεναρά τη συνεργασία με το ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ.

Στα πλαίσια της σύγκρουσης αυτής κυκλοφόρησε λίστα προγραφών με τα ονόματα εκείνων των μελών του ΕΔΕΣ που είχαν επιλέξει την αγωνιστική κατεύθυνση. Σ' αυτήν εκτός από το Γιαννακόπουλο συμπεριλαμβάνονταν και άλλοι αγωνιστές όπως οι Δέπος, Λίτινας κ.α.

Παγκόσμια ημέρα άρτου

Του Μπάμπη Ανδριανόπουλου 

Άρτος ο ζείδωρος!

Για μας, τα παιδιά της υπαίθρου της δεκαετίας του '50

Τότε που με μια φέτα ψωμί σκέτη πολλές φορές ή πάνω της λίγη ζάχαρη, λάδι, πελτέ ή πετιμέζι και με  φτερά στα πόδια, τρέχαμε για παιχνίδι, για το όνειρο , για μια φέτα ουρανό...

Α, και κείνο τα χάσικο ψωμί, το ψωμί της πόλης, με πόση λαχτάρα το γευόμασταν 

Έπρεπε να περάσουν χρόνια για να αντιληφθούμε το μεγαλείο και τη μοναδικότητα ενός χωριάτικου καρβελιού!

«Μολύβι στο ψωμί»

«ψωμί γλυκό ψωμί, ψωμί πικρό, της κοινωνίας και του έγκλειστου, ψωμί της μάνας μου και του πατέρα, ψωμί της γης, ξεροκόμματο, με κλαρίνα ή σαξόφωνο μόνο, ψωμί της εξορίας και του τόπου σου, του πεινασμένου και του αχόρταγου ψωμί, ψωμί του μωρού και του άδικου, ψωμί συλλαβισμένο, εφτάζυμο, του νεκρού και του γενναίου, σταφιδόψωμο, ψωμί χλέμπα, ψωμί ναν, μοιρασμένο στα τέσσερα ψωμί, ψωμί αντίδωρο, αληθινό ψωμί, ψωμί των παραμυθιών, άσπρο και μαύρο, μουσκεμένο ψωμί και ξερό, κουλούρα του γάμου, πρόσφορο, του μάγερα ψωμί, ψωμάκι, της αδελφής μου, των αγγέλων άρτος, επιούσιος, ψωμί από σιτάρι και από καλαμπόκι, ψωμί ρύζι, νότες ψωμιού τεμαχισμένου, ψωμί του φαγητού, ψωμί με βούτυρο, ψωμί κι ελιά, ψωμί κι αλάτι, ψωμί των λέξεων, ψωμί των καλών και κακών ποιητών, κι αυτών που από τις λέξεις βγάζουν το ψωμί τους, ειρωνικό ψωμί, ψωμί του έρωτα και των σπασμών στου δίκλινου ύπνου τα κοφτερά δοντάκια, άπληστο ψωμί, μουχλιασμένο στο καλάθι, ψωμί του χειμώνα, ψωμί γεμάτο καλοκαίρι, φλογισμένα απ’ το ψωμί χείλη, α, προδομένο ψωμί, καθημερινό, του άχρηστου φούρναρη του λαοπλάνου, ψωμί»

Ηλίας Λάγιος - Έφυγε σαν σήμερα

Από τον Μπάμπη Ανδριανόπουλο

Ηλίας Λάγιος

Σκοτεινός και συνάμα τρυφερός

Της ζωής και του πάθους

Στη χορεία των "καταραμένων"

Έγραψε για τον εαυτό του

Και για τον δικό του θάνατο

Που ο ίδιος επέλεξε να τον συναντήσει σαν σήμερα, το 2005

Με τρόπο τραγικό

________________*******_____________

"Βροχηδόν"

ο θάνατος θα ’ρθεί να με γλεντήσει

μαχαίρι προσφυγιάς, πιρούνι ανέμου

(ακούω στρεβλές τις λέξεις μου να τρέμου-

νε προς την κάπως εύρυθμή του κλήση)·

προς τον αιτούντα τ’ Όνομα αναφέρω

να μην βελάζει Παραδείσου φήμη

(κι έχει κακοφορμίσει πλάνο ενθύμι-

ο: μ’ όρισε μεσήλικα και γέρο)·

ο θάνατος, ο πιο ακριβός μου φίλος

θα ’ρθεί να μεταλάβει τη φωνή μου

(υπάρχεις η φωνή μου; στης ερήμου

σου να υλακείς το πριν ως άγριος σκύλος; )

ο θάνατος θα ’ρθεί να με τσουλήσει

νύφη της παιδικής μου μαλακίας

(εδώ θροεί ένας κλώνος ακακίας,

εκεί το αίνιγμα προέταξεν η λύση)·

ω, πλέον δεινό, δειλό μου θανατάκι:

Ηλίας Λάγιος· βάστα το για πάντα

(την ύστατη ώρα θα κρατούν αβάντα

στίχοι Κάλβου, Καβάφη, Καρυωτάκη)·

βίζα φωτός πατείς στο μεσημέρι

με βάγια, κι από σκότος χορτασμένος

(δικέ μου, πώς κατάντησες; ασμένως

ο ξένος, που κανείς δεν θα προφέρει)·

κι εντέλει θά ’ρθεις, μόρτης στο πλευρό μου

το ελάχιστο κακό που ’χω ψαρέψει

(για να τελέσεις τη σεπτή μου στέψη

σ’ ανώνυμη στροφή εκλιπόντος δρόμου)·

(Πράξη υποταγής, 2000)

Έγραψε γι' αυτόν ο Ευγένιος Αρανίτσης

Που κατά σύμπτωση γενννήθηκε σαν σήμερα, το 1955

ενθάδε κείται ο ποιητής μας ηλίας λάγιος

που κάποιοι είπαν πως είν' αλήτης και κάποιοι άγιος.

όλη και όλη η περιουσία του: ένας πλάγιος

τρόπος του λέγειν. ήταν ο στόχος του πάγιος:

να κατουρήσει στου ποιήματος το πηγάδι. ως

τώρα απέτυχε. διαβάτη, φάρσα ο τάφος άδειος.

(Από το: " Καλοκαίρι στον σκληρό δίσκο") εκδ. Νεφέλη, 2002

Και η Σωτηρία Λεονάρδου να τραγουδά συγκλονιστικά στίχους του:

«Χωρίς εισιτήριο»

Απ’ την Ερμού σ’ άλλο βαγόνι

ψάχνω το μπαρ και δεν το βρίσκω

λαθρεπιβάτης, μ’ ένα ρίσκο

που σ’ άλλη σάρκα με σταυρώνει.

Παγκόσμια ημέρα των εκπαιδευτικών

Για τη σημερινή παγκόσμια ημέρα

Αυτή των εκπαιδευτικών

Σπουδή για όνειρα, προσδοκίες και ματαιώσεις...

Του Μπάμπη Ανδριανόπουλου 

______****______

ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΣΕ ΑΠΟΡΙΑ

Διαβάζει στα μάτια τους το αλφαβητάρι της πλήξης

Συλλαβίζει στα χείλη τους το αναγνωστικό της οργής

Μελετά στα πρόσωπά τους το λήμμα «γιατί»

Σπουδάζει στην πράξη την άλυτη εξίσωση

Τώρα μαθητεύει κι αυτός στα θρανία της ενοχής

ελπίζοντας σε μια τιμωρία λυτρωτική,

όπως ο κατά συρροή δολοφόνος

μεθοδεύει τη σύλληψη του

ή όπως το παιδί που πάτησε το λόγο του

εκλιπαρεί την επίπληξη του πατέρα.

Τώρα συναλλάσσεται καθημερινά κι αυτός

σε τράπεζα θεμάτων

Κατάθεση κι ανάληψη ψυχής

Μόνιμο χρεωστικό υπόλοιπο συνείδησης

στους τραπεζικούς λογαριασμούς του.

Στα αμφιθέατρα της νιότης

έγραφε στους τοίχους το ωραίο σύνθημα

«Η φαντασία στην εξουσία»

Στις τάξεις της ενηλικίωσης

έγινε πληρωμένος δολοφόνος της

Στους δρόμους της οργής

έστηνε οδοφράγματα στη σοβαροφάνεια

» Ένα γέλιο θα σας θάψει»

Και τώρα αναζητά το δικό του νεκροθάφτη

στα τελευταία θρανία της τάξης

Μάταια.

Θυμάται που ήθελε την τάξη του καράβι

τη φαντασία πυξίδα στο σεργιάνι του κόσμου

το Σπαθί του Ωρίωνα ή το Σταυρό του Νότου πλοηγό

για να μη χάσει ούτε στιγμή τη ρότα

για τη γη της επαγγελίας.

Την είχε υποσχεθεί στους μαθητές

κι ας μην το ήξεραν.

Και κάπως έτσι, να, κατέληξε κομπάρσος -πρωταγωνιστής

σε ανόητη παράσταση για έναν ρόλο

Με θεατές αδιάφορους

Με χορηγούς επικίνδυνους

Με μέντορες υστερόβουλους

Στο τέλος της ώρας το κουδούνι ηχεί αναστάσιμα.

Πετά το προσωπείο της υποκρισίας

και χύνεται στους δρόμους

ουρλιάζοντας

Τον βρίσκει η νύχτα!

Μάνος Στεφανάκης, Ηράκλειο 15-6-2014

Γιατί ο Μπέρτολτ Μπρεχτ παραμονεύει

Ας το έχουμε κατά νου

«Όταν ο κ. Κ. άκουσε ότι οι παλιοί μαθητές του τον επαινούσαν, είπε: Ενώ οι μαθητές ξέχασαν από καιρό τα λάθη του δασκάλου, αυτός ακόμα τα θυμάται.»

( "Ιστορίες του κ.Κόυνερ")

ΠΗΓΗ: https://www.facebook.com/share/p/XjJbHfFD8BrqurQZ/

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com