Εις Ανδρέαν Κάλβον

Του Μπάμπη Ανδριανόπουλου 

Με το ποίημα (παρωδία) "Εις Ανδρέαν Κάλβον" ο Κώστας Καρυωτάκης καταθέτει το θαυμασμό του προς τον ποιητή ενώ χρησιμοποιεί τους κάλβειους τρόπους για να κριτικάρει σατιρίζοντας τα πολιτικοκοινωνικά δρώμενα της δεκαετίας του '20 συνδέοντάς τα με τον προηγούμενο αιώνα του ποιητή και καταπώς φαίνεται και με τον επόμενο, αυτόν που διανύουμε...

Με το ύφος του Επτανήσιου καρμπονάρου που πέθανε σαν σήμερα, το 1869

Με τα ίδια, διαχρονικά μηνύματα...

Γιατί:

Όσοι το χάλκεον χέρι

βαρὺ του φόβου αισθάνονται

ζυγὸν δουλείας ας έχωσι·

θέλει αρετὴν και τόλμην

η ἐλευθερία. 

(Η πρώτη στροφή από την τέταρτη στροφή με τίτλο:"Εις Σάμον") 

https://www.youtube.com/watch?v=9Sj4vzclQ88

"Εἰς Ἀνδρέαν Κάλβον"

Ὦ μεγάλε Ζακύνθιε, 

τῶν ᾠδῶν σου τὰ μέτρα, 

ὑψηλά, σοβαρά,

τοὺς ἀγῶνες ἐκάλυπτον 

ἐκτεταμένους.

Τῆς δουλείας τὰ βάρβαρα 

σκοτάδια κατεξέσχισεν, 

ὅταν ἐγράφη πύρινος, 

ἡ ἀστραπὴ τῶν ὅπλων 

(καὶ ἡ ἀρετή σου).

Ὡς ἥλιος, ἀναβὰν 

τὸν Ὄλυμπον, ἐστάθη 

πάνω εἰς γυμνὰ χωράφια,

εἰς ἀνθισμένα ἐρείπια, 

γνώριμον κλέος.

Ἀλλὰ τὸ θεῖον ἔναυσμα 

ἡ φωνή σου δὲν εἶναι 

τώρα πλέον. Μᾶς ἔρχεται 

μακρινὸς καὶ παράταιρος 

ἦχος τυμπάνου.

Ὁλόκληρος αἰών, 

χείμαρρος, τὴν Ἑλλάδα, 

ταραγμένος, ἐσάρωσεν 

ἀπὸ τὰ ἰδανικά σου, 

τὴν οἰκουμένην.

Κράτει λοιπόν, ὦ γέροντα, 

τὴν ἐπιτύμβιον πλάκα. 

Τὸ πεπαλαιωμένον σου 

τραγούδι κράτει. Φύγε, 

παραίτησόν μας.

Ἤ, ἂν προτιμᾶς, ἐξύμνησον, 

ἀντὶς γεγυμνωμένων 

ξιφῶν, ὅσα μαστίγια 

πρὸς θρίαμβον ἐπισείονται 

τῶν καφενείων.

Ἵππους δὲν ἐπιβαίνουσι, 

ἀμὴ τὴν ἐξουσίαν 

καὶ τοῦ λαοῦ τὸν τράχηλον, 

ἰδού, μάχονται οἱ ἥρωες 

μέσα εἰς τὰ ντάνσιγκ.

Τὶς δάφνες τοῦ Σαγγάριου 

ἡ Ἐλευθερία φορέσασα, 

γοργὰ ἀπὸ μίαν χεῖρα 

σ' ἄλλην περνᾶ καὶ σύρεται, 

δούλη στρατῶνος.

Καθώς, ὅταν τὴν εὔκολον 

λείαν ἀποκομίσει, 

φεύγει, διστάζει, κι ἔπειτα 

σὲ μιὰ γραμμὴν ἑλίσσεται 

πλῆθος μυρμήγκων,

μεγάλα προπορεύονται 

ἔντομα, μέγα φέροντα 

βάρος, ἀκολουθοῦσι, 

μὲ φορτίο ἐλαφρότερο, 

μικρότερα ἄλλα,

καὶ δὲ βλέπουν στὸ πλάγι τους 

τὸ παιδάκι ποὺ στέκει 

νὰ γελᾶ τὸν ἀγῶνα των, 

καὶ δὲ βλέπουν ὅτι ὕψωσε 

τώρα τὸ πέλμα —

οὕτω τὴν χώραν νέμεται 

ἡ στρατιὰ τῆς ἥττης, 

τοῦ λαοῦ τὴν ἀπόφασιν, 

ἄτεγκτον, φοβεράν, 

περιφρονοῦσα.

Ἀλλὰ τί λέγω; Θρήνησε, 

θρήνησε τὴν πατρίδα, 

νεκρὰν ὅπου σκυλεύουν 

ἀλλοφρονοῦντα τέκνα της, 

ὦ Ἀνδρέα Κάλβε.

Μικράν, μικράν, κατάπτυστον

ψυχὴν ἔχουν αἱ μᾶζαι,

ἰδιοτελῆ καρδίαν,

καὶ παρειὰν ἀναίσθητον

εἰς τοὺς κολάφους.

Κ. Η. Καρυωτάκης

Ἀπό: "Άπαντα τα ευρισκόμενα"

Εκδόσεις ΕΡΜΗΣ, Αθήνα 2004

https://www.greek-language.gr/digitalResources/literature/tools/concordance/timeline.html?cnd_id=5

Βιογραφία του ποιητή  Αγγέλας Γιώτη:

https://avalonofthearts.gr/ανδρέας-κάλβος-εθνικός-και-ρομαντικό/

Στην εικόνα φανταστική προσωπογραφία του Ανδρέα Κάλβου σχεδιασμένη από το Γιώργο Σεφέρη.

ΠΗΓΗ: https://www.facebook.com/share/p/1ANE39qXFj/

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com