Του Παντελή Σαββίδη
Αν ξύσει κανείς την επιφάνεια των Νεοτούρκων, βρίσκει τον σκληρό μηχανισμό της Επιτροπής Ένωσης και Προόδου. Βρίσκει τον Ταλαάτ πασά, τον Ενβέρ πασά, τον Τζεμάλ πασά, τον Μπαχαεντίν Σακίρ, τον δρ. Ναζίμ, τον δρ. Μεχμέτ Ρεσίτ. Βρίσκει ανθρώπους που δεν ήθελαν απλώς να ...σώσουν μια αυτοκρατορία. Ήθελαν να την καθαρίσουν από τους χριστιανικούς λαούς της και να τη μετατρέψουν σε τουρκικό-μουσουλμανικό κράτος.
Στο νεοτουρκικό περιβάλλον υπήρχαν και ντονμέδες. Το πιο χαρακτηριστικό όνομα είναι ο Μεχμέτ Τζαβίντ Μπέης, υπουργός Οικονομικών των Νεοτούρκων και άνθρωπος με ντονμέδικη καταγωγή από τη Θεσσαλονίκη. Ο Ταλαάτ, για τον οποίο, επίσης, ακούγεται ότι ήταν ντονμές αλλά δεν έχω υπόψη μου σαφή στοιχεία, ήταν ο κεντρικός πολιτικός αρχιτέκτονας της γενοκτονικής πολιτικής του νεοτουρκικού κράτους.
Οι Γενοκτονίες των Αρμενίων και των Ελλήνων της Ανατολής δεν έγιναν τυχαία. Δεν ήταν ξέσπασμα όχλου. Ήταν σχέδιο. Και μέσα σε αυτό το σχέδιο υπήρχε και ο οικονομικός στόχος. Οι Έλληνες και οι Αρμένιοι κρατούσαν μεγάλο μέρος του εμπορίου, της βιοτεχνίας, των επαγγελμάτων, της αστικής ζωής και της οικονομικής δύναμης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το νεοτουρκικό καθεστώς δεν ήθελε απλώς να τους εκτοπίσει. Ήθελε να τους εξαφανίσει ως ιστορική παρουσία και να αρπάξει τον πλούτο τους.
Έτσι γεννήθηκε η νέα τουρκική αστική τάξη: πάνω στις περιουσίες των δολοφονημένων, των εκτοπισμένων και των ξεριζωμένων. Πίσω από τα μεγάλα λόγια περί πατρίδας, επανάστασης και εκσυγχρονισμού, υπήρχε η ψυχρή πραγματικότητα: σπίτια, μαγαζιά, χωράφια, εργαστήρια, τράπεζες, εμπορικά δίκτυα. Η γενοκτονία ήταν και πολιτικό έγκλημα και εθνικό έγκλημα και οικονομική λεηλασία.
