Η αρχή και το τέλος του Β Παγκόσμιου Πολέμου για την Ελλάδα - μια επανάληψη

Του Δημήτρη Μπελαντή 

Εδώ και χρόνια υποστηρίζεται ότι κακώς γιορτάζουμε την 28η Οκτωβρίου 1940 όπου ξεκίνησε για την Ελλάδα ο Β Παγκόσμιος Πόλεμος και όχι ( αρκετά) την 12η Οκτωβριου 1944 όπου απελευθερώθηκε η Αθήνα από τους ναζί  και τελείωσε για την χώρα  ο πόλεμος.

Με κάποιαν  έκπληξη είδα ότι και η νεολαία του ΚΚΕ έβγαλε φέτος βίντεο με το ίδιο θέμα.Γιατι δεν γιορτάζουμε πιο έντονα την απελευθέρωση της Αθήνας από το ΕΑΜ ΕΛΑΣ και το ΚΚΕ και γιορτάζουμε την 28η Οκτωβρίου;

Το έχω ξαναγράψει, αλλά δεν θα κουραστω να το επαναλαμβάνω.Ας γιορτάζουμε και τις δύο ημερομηνίες, δεν βλάπτει .

Όμως , ας μην ξεχνάμε ότι η άρνηση του ελληνικού λαού να υποταγεί στον ιταλικό φασισμό ήταν η  κρίσιμη προϋπόθεση για την ίδρυση του ΕΑΜ ΕΛΑΣ .Χωρίς αυτήν την εμπειρία Εθνικής Ανεξαρτησίας και παλλαϊκής αντίστασης, θα γινομασταν μια χώρα αδιάφορων κατακτημένων η δωσίλογων. Κάτι σαν την Δανία η το Βελγιο.Δεν ήταν  λοιπόν κυρίως η απόφαση του φιλοαγγλικού  δικτατορικού  καθεστώτος Μεταξά, ήταν μια απόφαση που το καθεστώς Μεταξά ήταν υποχρεωμένο να πάρει αλλιώς θα κατέρρεε κάτω από την λαϊκή κατακραυγή .Το έπος του 1940 - 41 ήταν μια πολύτιμη λαϊκή εμπειρία αντίστασης και όχι σκέτα ή κυρίως  μια υπαγωγή  της χώρας σε έναν ιμπεριαλιστικό πόλεμο, όπως θα έλεγε κανείς με  μια μηχανιστική αναδρομική οπτική .Ό ίδιος ό Νίκος Ζαχαριάδης το αναγνώρισε και κάλεσε τον λαό να πολεμήσει έστω και υπό την ηγεσία της δικτατορίας του Μεταξά.Σωστα έπραξε.

Όσο για την 12η Οκτωβριου 1944, πολύ καλά έκανε ο λαός και οι εργαζόμενοι  τότε και την γιόρτασαν με ανακούφιση, περηφάνεια και προσδοκία ως δική τους νίκη  ,αλλά η προσδοκία  τους ήταν δυστυχώς  υποθηκευμένη.Δεν ήταν μόνο μια απελευθέρωση στηριγμένη στις λαϊκές  δυνάμεις,αλλά μια " απελευθέρωση" συμβιβασμού  με τον βρετανικό ιμπεριαλισμό  και  με τον στρατό του να βάζει πόδι στην χώρα χάρη στα εγκληματικά λάθη και τις "ενοχές  άδειες"  της ηγεσίας του ΚΚΕ ( Λίβανος) ,με τη μεσολάβηση και του σοβιετικού παράγοντα, ενώ η απελευθέρωση θα μπορούσε να στηριχθεί μόνο στις νικηφόρες  λαϊκές δυνάμεις και να αποκλειστεί  η είσοδος του βρετανικού ιμπεριαλιστικού στρατού στη χώρα .Η απελευθέρωση της Αθήνας τον Οκτώβρη του 1944, όσο όμορφες και  σαγηνευτικές να είναι οι εικόνες  αρχείου που την συνοδεύουν, ήταν μια υποθηκευμένη από την ηγεσία του ΕΑΜ και  ιδίως του ΚΚΕ "απελευθέρωση" που κράτησε μόνο ενάμιση μήνα.Αυτο θα πρέπει να γιορτάζουμε ;

28η Οκτωβρίου

Του Βασίλη Ασημακόπουλου 

«Αἱ ἡμέτεραι δυνάμεις ἀμύνονται τοῦ πατρίου ἐδάφους»

Πρώτο ανακοινωθέν του Ελληνικού Γενικού Στρατηγείου, 28-10-1940 

«Η εικοστή ογδόη Οκτωβρίου, επέτειος της Αντιστάσεως του Έθνους εις την Ιταλικήν Επίθεσην και της συμμετοχής του εις το Συμμαχικόν μέτωπον της Ελευθερίας, ορίζεται ως ημέρα Εθνικού Εορτασμού».

ΕφΚ, φ. 4, 24-10-1944

Η θεσμική καθιέρωση της 28ης Οκτωβρίου ως ημέρα Εθνικής Εορτής, πραγματοποιήθηκε από την κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας στις 24 Οκτωβρίου 1944, αμέσως μετά την Απελευθέρωση της Αθήνας. 

H 1η παρέλαση θα πραγματοποιηθεί στις 28 Οκτωβρίου 1944 στην απελευθερωμένη Αθήνα (ακόμα δεν είχε απελευθερωθεί όλη η χώρα, λχ η Θεσσαλονίκη απελευθερώθηκε στις 30 Οκτωβρίου 1944 από τμήματα του ΕΛΑΣ που θα εισέλθουν στην πόλη) ενώπιον της κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας,  στρατιωτικών ηγετών των αντιστασιακών οργανώσεων και του ελληνικού στρατού Μέσης Ανατολής, εκπροσώπων ξένων στρατιωτικών αποστολών, με τη μαζική συμμετοχή  του ελληνικού λαού.  

Η ουσιαστική της καθιέρωση είχε ήδη πραγματοποιηθεί στη συνείδηση και στις αντιστασιακές πράξεις του ελληνικού λαού στα χρόνια της Κατοχής.

Στις 28 Οκτωβρίου 1941 θα είναι η πρώτη δημόσια εμφάνιση του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου, του ΕΑΜ, της μαζικότερης αντιστασιακής οργάνωσης στην Ελλάδα και μιας από τις μεγαλύτερες αντιστασιακές οργανώσεις στην Ευρώπη.  

Θα χρειαστεί να περάσουν τέσσερις (4) σχεδόν δεκαετίες για να ξαναπαρελάσουν εκπρόσωποι αντιστασιακών οργανώσεων, καθώς η Εθνική Αντίσταση θα αναγνωριστεί το 1982 με τον ν. 1285.