« Αλλάζει ο πολιτικός χάρτης της μεταπολεμικής Γερμανίας»

Συνέντευξη στο Cretaone 102,3

Θεοφάνης Μαλκίδης

Η ιστορική ήττα του CDU, η άνοδος της AfD και η πρωτιά της Αριστεράς στο Βερολίνο δείχνουν, σύμφωνα με τον διδάκτορα Πολιτικών και Κοινωνικών Επιστημών, ότι το μεταπολεμικό πολιτικό μοντέλο της Γερμανίας βρίσκεται σε βαθιά κρίση


Σε μια νέα πολιτική πραγματικότητα εισέρχεται η Γερμανία μετά τα αποτελέσματα των εκλογών σε Βερολίνο και Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία, με το CDU να καταγράφει ιστορικές απώλειες, την AfD να αναδεικνύεται πρώτη δύναμη στο Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία και την Αριστερά να κατακτά την πρώτη θέση στο Βερολίνο.

Τα αποτελέσματα, σύμφωνα με τον Θεοφάνη Μαλκίδη, που μίλησε στο CretaOne 102,3 και στον Γιάννη Ραψομανίκη, δεν συνιστούν απλώς μια πρόσκαιρη ψήφο διαμαρτυρίας, αλλά αποτυπώνουν βαθύτερες αλλαγές στη Γερμανία και ευρύτερα στην Ευρώπη.

Στο Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία, η AfD συγκέντρωσε 38,2%, έναντι 35,5% του SPD, ενώ το CDU έμεινε στο 4,9%, κάτω από το όριο του 5%, με αποτέλεσμα να μην εκπροσωπείται στο τοπικό κοινοβούλιο. Πρόκειται για ιστορικά χαμηλή επίδοση για τους Χριστιανοδημοκράτες. Στο Βερολίνο, η Αριστερά αναδείχθηκε πρώτη δύναμη με 25,7%, με το CDU να περιορίζεται στο 18,8%, την AfD στο 16,3% και το SPD στο 12,1%.

ΙΝΕΣ ΣΒΕΡΝΤΝΕΡ ΚΑΙ ΣΑΡΑ ΒΑΓΚΕΝΚΝΕΧΤ: ΔΥΟ ΓΡΑΜΜΕΣ, ΜΙΑ ΠΕΡΙΠΛΟΚΗ ΣΧΕΣΗ

Δημήτρης Αναστασίου

Η Ίνες Σβέρντνερ (Ines Schwerdtner) και η Σάρα Βάγκενκνεχτ (Sahra Wagenknecht) εκπροσωπούν σήμερα δύο ανταγωνιστικές γραμμές της γερμανικής Αριστεράς. Η 37χρονη Σβέρντνερ ηγείται της Αριστεράς (Die Linke) και συνδέεται με την εντυπωσιακή ανάκαμψή της μετά τη διάσπαση του 2023.

Η Βάγκενκνεχτ, έπειτα από τρεις δεκαετίες στην κομμουνιστική και μετακομμουνιστική Αριστερά, αποχώρησε το 2023 και ίδρυσε τη Συμμαχία Σάρα Βάγκενκνεχτ (BSW), συνδυάζοντας αριστερή οικονομική πολιτική και αντιμιλιταρισμό με συντηρητικότερες θέσεις, κυρίως στο μεταναστευτικό και στην πολιτική ταυτότητας.

Οι πολιτικές τους διαδρομές είναι πολύ διαφορετικές. Η Βάγκενκνεχτ προέρχεται από την ανατολικογερμανική Αριστερά: εντάχθηκε το 1989 στο SED της ΓΛΔ, πέρασε στο PDS, έγινε κεντρική φυσιογνωμία της Κομμουνιστικής Πλατφόρμας και αργότερα συμπρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας της Die Linke.

Η Σβέρντνερ ανήκει σε διαφορετική πολιτική γενιά. Γεννημένη το 1989, προέρχεται από τον χώρο της νέας σοσιαλιστικής διανόησης και των κοινωνικών κινημάτων. Τον Μάιο του 2020 ήταν μεταξύ των ιδρυτών του γερμανικού Jacobin και έγινε η πρώτη αρχισυντάκτριά του, έως τον Ιούλιο του 2023. Μετά πέρασε στην ενεργό κομματική πολιτική.

Όχι, δεν πήραμε το Βερολίνο

Δημήτρης Τσίρκας 

Αν διαβάσει κανείς αριστερές αναλύσεις για τις χθεσινές εκλογές στο Βερολίνο θα μείνει με την εντύπωση ότι η Αριστερά κάρφωσε για δεύτερη φορά – μετά το 1945 - τη σημαία με το σφυροδρέπανο στο Ράιχσταγκ (εθνικό κοινοβούλιο).

Και αυτό γιατί το εκεί αριστερό κόμμα, Die Linke, ήρθε πρώτο με 25,7%, υπερδιπλασιάζοντας τα ποσοστά του.

Ωστόσο, αν διάβασει τις ίδιες αναλύσεις μια βδομάδα πριν, τότε που η AfD ήρθε πρώτη στη Σαξονία με 44%, θα πιστέψει ότι ξαναζούμε τη Νύχτα των Κρυστάλλων. 

Από τη ναζιστική κόλαση στον αριστερό παράδεισο, ένα εκλογικό αποτέλεσμα δρόμος. 

Ανέκαθεν η Αριστερά διακρινόταν για την ψυχραιμία και τη σταθερότητα των αναλύσεών της.

Βέβαια, στις επίσης χθεσινές εκλογές στο Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία, πρώτη με 38,2% (+21,5%) αναδείχθηκε και πάλι η AfD, ενώ η Αριστερά έχασε 3,4% και πήρε μόλις 6,5%. Αλλά αυτό δεν το λέμε γιατί χαλάει το αφήγημα.

Η Αριστερά, βέβαια, γενικά δεν τα πάει άσχημα – δημοσκοπικά έχει σταθεροποιηθεί γύρω στο 11%, τρεις μονάδες πάνω από όσο πήρε στις τελευταίες εθνικές εκλογές. 

Η δυναμική όμως είναι αναμφίβολα με την AfD, η οποία βρίσκεται στην πρώτη θέση με 29% - 9 μονάδες πάνω από τις εκλογές του 2025.

Ποιοι όμως ψήφισαν Αριστερά στο Βερολίνο;

Σύμφωνα με τα exit polls, η Αριστερά σάρωσε στη νεολαία (έως48% ) και πήρε υψηλά ποσοστά στους υπαλλήλους του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα (29%) και στους αυτοαπασχολούμενους ελεύθερους επαγγελματίες, το λεγόμενο αστικό πρεκαριάτο (26%). 

Αντιθέτως, στην παραδοσιακή βιομηχανική εργατική τάξη πήρε μόλις 5%-7% - η τελευταία ψήφισε κυρίως AfD (29%), ενώ οι συνταξιούχοι και οι άνω των 50 ψήφισαν CDU. 

Τι είναι όμως αυτό που το λένε Αριστερά (Die Linke)

Η Λεοπάρδαλη και το AfD

Συμφωνώ απόλυτα με τον Andrea Zhok όταν λέει ότι το πραγματικό πρόβλημα του AfD δεν είναι ότι είναι πολύ ριζοσπαστικό, αλλά ότι είναι πολύ λίγο ριζοσπαστικό. Το ίδιο το γεγονός ότι η αρχηγός του κόμματος Alice Weidel προέρχεται από την Goldman Sachs μαρτυρά το γεγονός ότι τα θεμέλια του AfD δεν διαφέρουν και πολύ από αυτά του εχθρού του, του CDU. Οι γελοίες και τελετουργικές κατηγορίες για φασισμό, που ισχύουν για οτιδήποτε αντιτίθεται στην παγκοσμιοποίηση, είναι πραγματικά άνευ νοήματος και θα έπρεπε, αν μη τι άλλο, να απευθύνονται στην κυβέρνηση του Βερολίνου, η οποία προσπαθεί με κάθε τρόπο να κηρύξει πόλεμο στη Ρωσία, όπως έκανε πριν από 85 χρόνια, και να στρατιωτικοποιήσει τον πληθυσμό σε αυτή την προσπάθεια. Ακόμη και η θέση του AfD για τη μετανάστευση δεν είναι ιδιαίτερα σημαντική, παρά το γεγονός ότι, ελλείψει οποιουδήποτε άλλου στοιχείου, το status quo βασίζεται σε αυτό το ζήτημα για να αποφύγει να χρειαστεί να σκεφτεί τα πράγματα διεξοδικά. Τα αιτήματα αρχής είναι ένα πράγμα. Ο σεβασμός σε μια απερίσκεπτη υποδοχή που τελικά οδηγεί σε σύγκρουση παρά σε ενσωμάτωση, η οποία είναι αδύνατη δεδομένων των αριθμών, είναι κάτι άλλο.

Στην πραγματικότητα, το AfD δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα είδος CDU με την εξάλειψη ορισμένων παγκοσμιοποιητικών ιδεολογιών, εκείνων που δεν έχουν λειτουργήσει και υπονομεύουν την προσήλωση στο σύστημα.

«Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια είναι απαραβίαστη»: σοβαρά;

Pietro Hänseler - 12/09/2026

Πηγή: Forumgeopolitica


Η φιλοσοφική έννοια της ανθρώπινης αξιοπρέπειας αποτελεί το θεμέλιο του σύγχρονου δυτικού πολιτισμού: όλα υποτάσσονται σε αυτήν. Η απώλειά της θα σήμαινε την επιστροφή σε έναν νέο Τριακονταετή Πόλεμο.

Το παρακάτω είναι ένα αντίγραφο ομιλίας που έδωσε ο Peter Hänseler στις 5 Σεπτεμβρίου 2026, στην εκδήλωση «Courage to Be Ethical» στο Sirnach.

Ο Τριακονταετής Πόλεμος έληξε το 1648. Οι εμπόλεμοι έμαθαν ότι η συνέχιση της σύγκρουσης θα οδηγούσε σε ολοκληρωτική καταστροφή για την Ευρώπη.

Χάρη σε αυτή την οδυνηρή συνειδητοποίηση έχουμε την θεμελιώδη αρχή του διεθνούς δικαίου: την αναγνώριση της κυριαρχίας των κρατών, ανεξάρτητα από το μέγεθός τους ή τη μορφή διακυβέρνησής τους. Οι κοινωνικές αλλαγές που προέκυψαν - η μείωση της επιρροής της Εκκλησίας και η ανάπτυξη και εδραίωση των πολιτικών δικαιωμάτων και της κοινωνίας των πολιτών - έχουν με τη σειρά τους θέσει τα θεμέλια για μια σημαντική περίοδο ανάπτυξης στους τομείς της επιστήμης, της τέχνης, του πολιτισμού και της οικονομίας. Σε αυτή τη στιγμή οφείλουμε τους φιλοσοφικούς στοχασμούς του Εμμανουήλ Καντ.

Οι ιδέες του Καντ για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια ήταν καρπός του πνευματικού κινήματος της εποχής, το οποίο ονομάζουμε Διαφωτισμό. Θα ήταν αδύνατες χωρίς τις οδυνηρές εμπειρίες ενός από τους πιο αιματηρούς πολέμους στην ιστορία, που είχε λάβει χώρα 200 χρόνια νωρίτερα.

Ο «Φάουστ» του Γκαίτε, ένα από τα πιο φιλοσοφικά συζητημένα λογοτεχνικά έργα όλων των εποχών —και όχι μόνο στον γερμανόφωνο κόσμο— εκδόθηκε σχεδόν ταυτόχρονα. Όταν ο χαρακτήρας στο «The Easter Walk» δηλώνει: «Να 'μαι, ένας άνθρωπος· να 'μαι!» , αυτή η σύντομη πρόταση έχει ένα νόημα που ξεπερνά κατά πολύ το πεδίο της λογοτεχνίας.«Ιδού, είμαι άνθρωπος, να 'μαι.» Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε

Ο ΤΟΣΟ ΕΥΣΤΟΧΟΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΗ ΣΑΞΟΝΙΑ

Δημοσθένης Κούρτοβικ

Πολλά πράγματα μπορεί να αλλάξουν στη Γερμανία μετά τη σεισμική εκλογική νίκη της AfD στη Σαξονία-Άνχαλτ. Όχι όμως ένα: η νοοτροπία της κυβερνώσας πολιτικής ελίτ.

 Όποιος αμφιβάλλει γι' αυτό, δεν έχει παρά να (ξανα)διαβάσει τι είπε ο καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς μετά τη ανακοίνωση του εκλογικού αποτελέσματος. Αφού δήλωσε "σοκαρισμένος", συνέχισε λέγοντας ότι το αποτέλεσμα αυτό δεν είναι λόγος να αμφιβάλλει για την ορθότητα της πολιτικής του και απέδωσε την ετυμηγορία του εκλογικού σώματος σε επικοινωνιακούς λόγους, σε ένα προβληματικό... μάρκετινγκ.

 Πρόκειται για μνημειώδη δήλωση. Αυτό που ουσιαστικά είπε ο καγκελάριος είναι ότι ο ρόλος της κυβέρνησής του είναι αυτός μιας διαφημιστικής εταιρείας στην υπηρεσία εντολέων (καταλαβαίνουμε ποιων) οι οποίοι υπαγορεύουν τις πιο κρίσιμες πολιτικές αποφάσεις. Δεν αρμενίζουμε στραβά, είναι ο γιαλός στραβός... 

    Από κοντά οι γνωστοί δημοσιολογούντες απολογητές της "φιλελεύθερης" ολιγαρχίας άρχισαν πάλι (και στη χώρα μας) αυτό που ξέρουν να κάνουν καλύτερα: να κουνάνε το δάχτυλο στο πόπολο, στους deplorable της Χίλαρι Κλίντον, που είναι ανίδεοι, αμόρφωτοι, ανεύθυνοι, καθυστερημένοι και άλλα τέτοια, τα οποία δίνουν, υποτίθεται, τη βαθύτερη ερμηνεία του φαινομένου. Αυτοί φταίνε που ακροδεξιά κόμματα όπως η Afd κερδίζουν την εργατική τάξη και τα φτωχοποιημένα μεσαία στρώματα (δηλαδή τους ίδιους). 

Δεν φταίει, προς Θεού, η συνεχιζόμενη αποψίλωση του κοινωνικού κράτους στο όνομα τώρα και των πολεμικών εξοπλισμών, δεν φταίει η προϊούσα εσωτερική αποβιομηχάνιση και η ανεργία που παράγει, δεν φταίει μια "πράσινη" ενεργειακή πολιτική που σχεδιάστηκε ερήμην και εις βάρος των άμεσα θιγόμενων λαϊκών στρωμάτων, δεν φταίει η μαζική μετανάστευση, η οποία, με τον τρόπο που γίνεται, δημιουργεί τεράστια προβλήματα κοινωνικής και πολιτισμικής συνοχής, δεν φταίνε τα κόμματα που έχουν χάσει κάθε επαφή με τα πολιτικά υποκείμενα που εκπροσωπούσαν άλλοτε, με την ίδια την πραγματικότητα, και το μόνο που βλέπουν είναι ο εξωραϊσμένος από έναν παραμορφωτικό καθρέφτη εαυτός τους.

    Αν όμως πιστεύουν όντως ότι δεν φταίνε όλα αυτά και άλλα, αν το φταίξιμο είναι των "καθυστερημένων", η λύση είναι αυτή που πρότεινε σαρκαστικά ο Μπρεχτ μετά την καταστολή της εξέγερσης του 1953 στο Ανατολικό Βερολίνο: 

η κυβέρνηση να καταψηφίσει τον λαό και να εκλέξει άλλον.

Από την εργατική τάξη στην AfD: ποιος έχασε την κοινωνία;

Μια ανάλυση του Panos Pikramenos 

Η σαρωτική νίκη της AfD στη Σαξονία-Άνχαλτ, με περίπου 44%, και η κατάρρευση της CDU στο 18% σηματοδοτούν βαθιά μετατόπιση πολιτικής εκπροσώπησης της γερμανικής κοινωνίας σε αυτό το κρατίδιο.

Η AfD:

– κινητοποίησε περίπου 170.000 ψηφοφόρους που απείχαν στις προηγούμενες εκλογές οι οποίοι απετέλεσαν τη μεγαλύτερη πηγή της εκλογικής της ενίσχυσης.

– απέσπασε περίπου 82.000 ψηφοφόρους από τη Χριστιανοδημοκρατία και

– συγκέντρωσε το 61% των εργατών.

Αυτό δεν είναι απλώς ψήφος οργής ή διαμαρτυρίας.

Πρόκειται για ιδεολογική στροφή εργατικών και συντηρητικών στρωμάτων προς ένα κόμμα που προτάσσει την εθνική ταυτότητα, την αυστηρή μεταναστευτική πολιτική και την αμφισβήτηση του σημερινού ευρωπαϊκού προσανατολισμού.

Οι βασικές αιτίες είναι:

-Αποβιομηχάνιση, δημογραφική συρρίκνωση και αίσθηση υποβάθμισης της πρώην Ανατολικής Γερμανίας

Ο Δημήτρης Λιάτσος συζητάει με τον Γιώργο Χαρβαλιά συζητά για την γεωπολιτική της Ανατολικής Ευρώπης, τον επανεξοπλισμό της Γερμανίας , την Ουκρανία, τον Ντόκο, και την αδύναμη ελληνική εξωτερική πολιτική

Στην εκπομπή του «Ιδεοχώρου», ο Δημήτρης Λιάτσος συζητάει με τον καλεσμένο του, δημοσιογράφο, αναλυτή και συγγραφέα, Γιώργο Χαρβαλιά, για το πρόσφατο περιστατικό των δύο Ρώσων φαρσέρ, τους οποίους ο σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας του πρωθυπουργού, Θάνος Ντόκος, πέρασε για «ανθρώπους» του Ζελένσκι, συζητούσε μαζί τους αρκετά λεπτά όχι από ασφαλή διαδικτυακή γραμμή επικοινωνίας, και τους εξέθεσε ακόμα και απόρρητες πληροφορίες.

0:00​ Έναρξη εκπομπής. Πως εμφανίστηκε πριν από 100 χρόνια ο Χιτλερ. Συνειρμοί με το σήμερα και οι κινήσεις επανασύστασης νεοναζιστικού κινήματος μέσω Ουκρανίας

3:35​ Βιβλίο «ΓΙΑΒΟΛ». Και τα αγγλικά. Γερμανός δημοσιογράφος το 1943 μιλούσε για το «πανγερμανικό» δόγμα αλλά και τους ναζί που βρίσκονται πίσω από τους ναζί.

Πόσο κοστίζουν στη Γερμανία τα επιδόματα στους μετανάστες και πρόσφυγες16/06/2026

EPA/KIM LUDBROOK

ΣΤΟΪΛΟΠΟΥΛΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ


Είναι ίσως από τις πιο προφανείς ασκήσεις ματαιοπονίας να αναζητά κάποιος ολοκληρωμένα και αξιόπιστα στοιχεία για ένα έτσι και αλλιώς πολύπλοκο θέμα, όπως η μετανάστευση, και μάλιστα την ακριβή οικονομική του διάσταση. Και μάλιστα για μια χώρα αποδεδειγμένης “συστημικής” ανοργανωσιάς σαν την Ελλάδα.

Είναι μάταιο, πολύ περισσότερο αν ο υποτιθέμενος κάτοχος και πάροχος τέτοιων στοιχείων είναι μια κυβέρνηση, ο πρωθυπουργός – και θιασώτης του πολυπολιτισμού – της οποίας θεωρεί ότι στην Ελλάδα δεν υφίσταται μεταναστευτικό ζήτημα, συνεπικουρούμενος μάλιστα ως προς αυτό και από το μεγαλύτερο μέρος της αντιπολίτευσης, που κάποτε διακρίθηκε για την πολιτική της, των “ανοιχτών συνόρων”.

Σε τέτοιες περιπτώσεις, ως είθισται, το μόνο που μπορεί να κάνει κάποιος ενδιαφερόμενος, είναι να προσπαθήσει να βρει κάποια ανάλογα στοιχεία, που υπάρχουν σε άλλες δυτικοευρωπαϊκές χώρες υποδοχής μεταναστών με “ανάλογη μεταναστευτική πολιτική”. Μήπως αποκομίσει έτσι έστω κάποια γενικά συμπεράσματα και τάσεις για την Ελλάδα, η οποία φιλοξενεί έναν πολύ σημαντικό αριθμό μεταναστών-προσφύγων και εξακολουθεί να είναι προορισμός και νέων μεταναστευτικών ροών. Και μια τέτοια χώρα που ενδείκνυται για ευνόητους, οργανωτικούς λόγους, είναι η Γερμανία.

ΩΜΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ: ΕΠΙΧΕΙΡΕΙ ΤΗ ΣΤΡΕΒΛΩΣΗ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ

ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ

ΤΩΝ ΟΦΕΙΛΩΝ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

https://esdoge.gr/

 Αθήνα, 26 Μαρτίου 2026

ΤΟ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΕΠΙΧΕΙΡΕΙ ΝΑ ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΕΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΑΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ! ΚΑΙ ΑΥΤΗ Η ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ!

Για μία ακόμη φορά το γερμανικό κράτος αποδεικνύει ότι δεν έλαβε τα διδάγματα του παρελθόντος και συνεχίζει, κυνικά, να προκαλεί με τη συμπεριφορά του. Δεν διστάζει μάλιστα να βάλει στο στόχαστρό του ακόμη και τα φωτογραφικά ιστορικά ντοκουμέντα του τουφεκισμού των διακοσίων πατριωτών κομμουνιστών στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, που είδαν πρόσφατα το φως της δημοσιότητας και συγκλόνισαν όλους τους Έλληνες.

Πιο συγκεκριμένα, το ίδρυμα Friedrich Ebert στην Αθήνα οργανώνει εκδήλωση με θέμα «Η Καισαριανή και οι φωτογραφίες των 200: Από τις φωτογραφίες των θυτών σε εθνικό μνημείο». Η εκδήλωση θα λάβει χώρα, ως συνήθως στο «Goethe-Institut», με την παρουσία μάλιστα του Andreas Kindl, Πρέσβη της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας στην Αθήνα, μην αφήνοντας καμία αμφιβολία για τη σημασία που αποδίδει το γερμανικό κράτος στη συγκεκριμένη πρωτοβουλία. Ίσως γι’ αυτό επιλέχθηκε η εκδήλωση να πραγματοποιηθεί την Πρωταπριλιά ώστε να είναι ελεύθεροι οι εισηγητές και ο εκπρόσωπος του γερμανικού κράτους να μιλήσουν …τη γλώσσα της αλήθειας!... 

Στην επιμελώς διαμορφωμένη ανακοίνωσή τους, οι οργανωτές θέτουν ερωτήματα απ’ όπου γίνονται φανεροί οι πραγματικοί στόχοι της εκδήλωσης: το γερμανικό κράτος ομολογεί, χωρίς αιδώ, ότι αναζητά «μία νέα προσέγγιση της γερμανικής κατοχής στην Ελλάδα» (!!!) και ενδιαφέρεται για το εάν και κατά πόσο «θα επηρεάσει η ανακάλυψη τις τρέχουσες συζητήσεις για την κουλτούρα μνήμης στη χώρα» μας. Και, τέλος, οι οργανωτές δεν κρύβουν την αγωνία τους για το «τι σημαίνουν οι εικόνες για τις ελληνογερμανικές σχέσεις και την προσπάθεια διαμόρφωσης μιας κοινής κουλτούρας μνήμης» (!!!)

Η ταπείνωση των Γερμανών πριν από 83 χρόνια

6/03/2026 

Του Γιώργου Χατζηδημητρίου

Μια μέρα σαν και σήμερα πριν από 83 χρόνια, στις 5 Μαρτίου 1943, ο αγωνιζόμενος λαός της Αθήνας έδινε στους δρόμους της πρωτεύουσας μία από τις ηρωικότερες μάχες ενάντια στους ναζί κατακτητές, που σκόπευαν να επιστρατεύσουν Έλληνες εργάτες για τα εργοστάσιά τους στη Γερμανία.

Ο μεγάλος αντιφασιστικός αγώνας των λαών μαινόταν σε όλα τα μέτωπα, η αυγή όμως άρχιζε δειλά να ροδοχαράζει. Μόλις τον προηγούμενο μήνα η ναζιστική ορμή είχε τσακιστεί στο Στάλινγκραντ με τη συνθηκολόγηση της 6ης γερμανικής στρατιάς, έπειτα από μια τιτάνια μάχη που κράτησε μήνες και κόστισε 2.000.000 νεκρούς και τραυματίες.

Στην Ελλάδα η ανατίναξη στον Γοργοπόταμο αντήχησε σε όλη τη χώρα και ήδη από τις πρώτες ημέρες του Μαρτίου πολλές περιοχές ξεσηκώνονταν άφοβα ενάντια στον κατακτητή και στο κατοχικό κράτος. Η Αθήνα έβραζε. Στις 23 Φεβρουαρίου μία νέα οργάνωση Αντίστασης, η Ενιαία Πανελλαδική Οργάνωση Νεολαίας (ΕΠΟΝ), πυρπολούσε τα όνειρα των φλογερών νιάτων της πατρίδας για ελευθερία.

Α. Συγγελάκης: Η Γερμανία επανεξοπλίζεται και δεν πληρώνει αποζημιώσεις στην Ελλάδα

Πόση παραδοξότητα και παραλογισμό μπορούμε να αντέξουμε;

 Το Βερολίνο που προκλητικά αρνείται να πληρώσει στην Ελλάδα όσα της οφείλει για τα εγκλήματα που διέπραξαν οι Γερμανοί στη χώρα μας, απαιτεί από τους Ευρωπαίους πολίτες να χρεωθούν κι άλλο για να δοθούν αποζημιώσεις στην Ουκρανία.

Το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων δεν θα κλείσει ποτέ και όσα λέει στο militaire channel, ο Αριστομένης Συγγελάκης, συγγραμματέας του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα, το αποδεικνύουν, για μία ακόμη φορά.

Ο κ.Συγγελάκης επισημαίνει το μέγα θέμα του επανεξοπλισμού της Γερμανίας, υπό την ανεξήγητη ανοχή των Ευρωπαίων.

Die Welt: Η κατάρρευση της Γερμανίας από μια εγχώρια μαφία που λατρεύει και σιτίζεται από το lobbying με τις ΗΠΑ.

Από Βασίλη Λαμπόγλου 

Η Γερμανία, η χώρα που κάποτε σχεδίασε την βιομηχανική άνοδο της ΕΕ, έχει πλέον περιοριστεί στο να ικετεύει την Κίνα να σχεδιάσει τα αυτοκίνητά της, να αγοράζει αμερικανικό φυσικό αέριο σε τετραπλάσια τιμή και να παρακολουθεί τις κορυφαίες εταιρείες της να εγκαταλείπουν το πλοίο.

Και οι ελίτ στο Βερολίνο και τις Βρυξέλλες; Είναι πολύ απασχολημένοι να προσκυνούν το βωμό της πράσινης ιδεολογίας και της ρωσοφοβικής ψύχωσης για να παρατηρήσουν την πυριτιδαποθήκη που έχουν δημιουργήσει.

Η άρχουσα τάξη της Γερμανίας πούλησε σε ολόκληρο τον λαό μια φαντασίωση: ότι μπορείς να κλείσεις τα πυρηνικά εργοστάσια, να στραγγαλίσεις τη δική σου βιομηχανία με εκβιαστικές τιμές ενέργειας, να αποκόψεις τον μεγαλύτερο εμπορικό σου εταίρο και να παραμείνεις οικονομική δύναμη. 

Η κατάσταση συνεχίζει να χειροτερεύει, με τη Volkswagen να κόβει 35.000 θέσεις εργασίας, τη Mercedes να προσφέρει μισό εκατομμύριο ευρώ ως αποζημίωση αποχώρησης, τη Bosch να μειώνει το προσωπικό της, την Porsche να συρρικνώνεται και την έκθεση WELT να δείχνει κατάρρευση 15,4% στις προσφερόμενες θέσεις εργασίας, συμπεριλαμβανομένης μιας κατάρρευσης 39% στις διευθυντικές θέσεις.

Όταν η γερμανική ελίτ απέτρεψε τον προορισμό του Nord Stream με ταπεινωτική πολιτική κάλυψη, αν όχι κυριολεκτικά, ανατίναξε το δικό της οικονομικό μοντέλο. 

Η Διάσκεψη της Γιάλτας και η τύχη της Ελλάδας

Σύνοδος της Γιάλτας, 4 Φεβρουαρίου 1945: Στάλιν, Ρούσβελτ, Τσώρτσιλ και επιτελεία σχεδιάζουν το τέλος του ναζισμού. 

 (AP Photo/U.S. Army Signal Corps)

Η ιστορία καταγράφει την προπαγάνδα, η προπαγάνδα δεν μπορεί να καταγράψει την ιστορία!

Από EΛΕΝΗ ΝΙΚΟΛΑΪΔΟΥ

Η Διάσκεψη της Γιάλτας έχει συχνά παρουσιαστεί ως η στιγμή που “μοιράστηκε” ο κόσμος και η Ελλάδα “παραδόθηκε” στη βρετανική σφαίρα επιρροής. Τι πραγματικά συνέβη στη Γιάλτα; Τι συζητήθηκε για την Ελλάδα — και τι δεν αναφέρθηκε καν;

Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου οι τρεις μεγάλες δυνάμεις της εποχής ΗΠΑ, Σοβιετική Ένωση και Μεγάλη Βρετανία πραγματοποίησαν τρεις Διασκέψεις με σκοπό την συντριβή του Άξονα και την επαναφορά των λαών που ενεπλάκησαν στον πόλεμο σε μία φυσιολογική ζωή με ανθρώπινα δικαιώματα, ελευθερία και ασφάλεια.

Έτσι πραγματοποιήθηκαν:

•Η Διάσκεψη της Τεχεράνης, 28 Νοεμβρίου με 1 Δεκεμβρίου 1943

•Η Διάσκεψη της Γιάλτας (Κριμαία), 4 με 11 Φεβρουαρίου 1945

•Η Διάσκεψη του Πότσδαμ (προάστιο του Βερολίνου) 17 Ιουλίου με 2 Αυγούστου 1945

Πολύς λόγος έχει γίνει για την Διάσκεψη της Γιάλτας, διατυπώνεται από πολλές πλευρές πως στη Γιάλτα έγινε το μοίρασμα του κόσμου, πως ο Στάλιν έδωσε την Ελλάδα στους Βρετανούς και άλλα παρόμοια επιχειρήματα. Η μελέτη των πρακτικών και των δημοσιευμένων αποφάσεων των τριών αρχηγών φέρνει στο φως τις αποφάσεις τους για τις χώρες που, κυρίως, τους απασχολούσαν.

Στη Διάσκεψη της Γιάλτας εκτός από τους Ο.Τσώρτσιλ, Ι.Β.Στάλιν και Φ.Ντ.Ρούζβελτ συμμετείχαν οι υπουργοί Εξωτερικών, οι αρχηγοί των επιτελείων και άλλοι σύμβουλοι.

Δεν κρατήθηκαν πρακτικά από μία κεντρική γραμματεία. Η κάθε πλευρά κρατούσε τα δικά της.

Στις 11 Φεβρουαρίου 1945 εκδόθηκε κοινή ανακοίνωση που ξεκινούσε με την συντριβή της Γερμανίας. Δήλωσαν πως είναι κοινή τους απόφαση η Γερμανία να χτυπηθεί με όλα τα μέσα, με στρατό και αεροπορία. Σημειώνουν πως τα νέα σχέδια επίθεσης προς τη Γερμανία θα ανακοινωθούν τη στιγμή που θα πραγματοποιούνται. Στόχος η πλήρης συντριβή της ναζιστικής Γερμανίας και η άνευ όρων παράδοσή της.

Γερμανική αποικιοκρατία: Από το Βερολίνο ως τις γενοκτονίες της ΑφρικήςΔιαβάζεται σε 5'

Αφίσα για την έκθεση "Γερμανικός αποικιοκρατισμός" που έλαβε χώρα στο Γερμανικό Ιστορικό Μουσείο στο Βερολίνο, τον Ιανουάριο 2017 Markus Schreiber/AP Photo

Αφρική, Ωκεανία, Ασία: η σύντομη αλλά αιματηρή παρουσία της Γερμανίας

.EΛΕΝΗ ΝΙΚΟΛΑΪΔΟΥ

Η Γερμανική αποικιοκρατία (1884–1919) υπήρξε σύντομη αλλά αιματηρή: γενοκτονίες, καταναγκαστικά έργα, βίαιη καταστολή εξεγέρσεων. Ήταν η όψιμη είσοδος μιας νεοσύστατης αυτοκρατορίας στον αποικιακό ανταγωνισμό, με στόχο το κύρος και την οικονομική εκμετάλλευση. Στο πλαίσιο του “Scramble for Africa“*, η Γερμανία διεκδίκησε μια “θέση στον ήλιο”, βυθίζοντας λαούς της Αφρικής, της Ωκεανίας και της Ασίας στη γενοκτονία, την καταναγκαστική εργασία και την εκμετάλλευση.

Μπορεί η αποικιοκρατία να εμφανίστηκε τον 15ο αιώνα με τις “μεγάλες ανακαλύψεις” όμως η ιμπεριαλιστική αποικιοκρατία ξεκίνησε τον 19ο αιώνα. Συνδεόταν με την ανάπτυξη της βιομηχανίας και τα μονοπώλια των μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων και τις ανάγκες του κεφαλαίου να βρουν νέες αγορές, πρώτες ύλες και περιοχές για νέες επενδύσεις. Σε αυτό το σκηνικό, η Γερμανία, ενωμένη μόλις το 1871, μπήκε καθυστερημένα στον αποικιακό ανταγωνισμό.

Η γερμανική αποικιοκρατία (Deutscher Kolonialismus) αναφέρεται στην περίοδο από το 1884 έως το 1919, όταν η Γερμανική Αυτοκρατορία απέκτησε και διοικούσε αποικίες στην Αφρική, την Ωκεανία και την Ασία. Ήταν σχετικά σύντομη σε σχέση με τις βρετανικές και γαλλικές αυτοκρατορίες, αλλά χαρακτηρίστηκε από έντονη βία, εκμετάλλευση και – σε ορισμένες περιπτώσεις – γενοκτονία.

Έβαλε μυαλό η Γερμανία;

από Βασίλης Βιλιάρδος

Εάν πράγματι η χώρα μετάνιωσε για την πολιτική εξαπάτησης των εμπορικών της εταίρων και θέλει ειλικρινά να αλλάξει, όπως παραδόξως ισχυρίζεται η Handelsblatt, θα έπρεπε  να την αντιστρέψει – να επιβάλει δηλαδή τα αντίθετα μέτρα. Επομένως να αυξήσει τους μισθούς, ανάλογα με την παραγωγικότητα της εργασίας της και τον πληθωρισμό – οπότε να αναθερμάνει την εγχώρια ζήτηση της, με αποτέλεσμα την άνοδο των εξαγωγών των άλλων χωρών στην αγορά της και την εξάλειψη των πλεονασμάτων του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών της, οπότε των εξ αυτών ελλειμάτων των εμπορικών της εταίρων. Θα το κάνει; Κατά την άποψη μας όχι – αντίθετα, θα προσπαθήσει να εκμεταλλευθεί την αδύναμη θέση των εταίρων της που δεν μπορούν να αναπτυχθούν ανάλογα, λόγω των υψηλών δημοσίων χρεών τους ως προς το ΑΕΠ, ενώ της ίδιας είναι πολύ χαμηλά, καθώς επίσης να αποπροσανατολίσει, να κοροϊδέψει καλύτερα τις ΗΠΑ.

.

Ανάλυση

Ενώ η φορολογική ληστεία των Ελλήνων ευρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, μέσω των «λεφτόδενδρων» που ανακάλυψε ο Κ. Χατζηδάκης, δηλαδή των τεκμηρίων κερδοφορίας των ελευθέρων επαγγελματιών, της διατήρησης των ίδιων φορολογικών συντελεστών στις αυξημένες τιμές, της ανόδου των φορολογικών εσόδων με τη βοήθεια της αύξησης του ΑΕΠ από τη μείωση της παραοικονομίας (*σημείωση στο τέλος του κειμένου), της μη τιμαριθμοποίησης των φορολογικών κλιμάκων, της φορολόγησης των ενοικίων από το πρώτο ευρώ με 15% χωρίς αφορολόγητο όριο (έως 45%), των πράσινων τελών για τον τουρισμό κοκ., στη Γερμανία δρομολογούνται πρωτοφανή μέτρα – με στόχο την αλλαγή του παραγωγικού της μοντέλου πραγματικά και όχι θεωρητικά, όπως στην Ελλάδα.

Κατ’ αρχήν κυκλοφόρησε νομοσχέδιο για ένα ειδικό ταμείο ύψους 500 δις € (πηγή), όπου τα κρατίδια αναλαμβάνουν τα 100 δις € και το ομοσπονδιακό κράτος τα 400 δις € – σκοπός του οποίου είναι η ανακαίνιση των υποδομών της χώρας. Εκτός αυτού, δρομολογείται ένα πακέτο της τάξης των 500 δις € για αμυντικές δαπάνες –  κάτι που οφείλει να προβληματίσει όλους εμάς τους Ευρωπαίους, έχοντας βιώσει τους δύο παγκοσμίους πολέμους (ανάλυση).

Επί πλέον, με στόχο να ενθαρρυνθούν οι επιχειρήσεις για να επενδύσουν περισσότερα, θα χορηγηθούν γενναιόδωρες αποσβέσεις για τρία χρόνια (φυσικά στηρίζει το ενεργειακό κόστος, εξασφαλίζοντας στη βιομηχανία της χαμηλότερες τιμές), ξεκινώντας από αμέσως – ενώ, στη συνέχεια, πρόκειται να μειωθεί κατά 1% ετησίως ο συντελεστής εταιρικού φόρου για πέντε χρόνια, από το 15% στο 10%, ξεκινώντας από το 2028 (πηγή, Körperschaftsteuer für Kapitalgesellschaften).

Η αντιστροφή αυτή της δημοσιονομικής πολιτικής της χώρας από τη νέα κυβέρνηση της, σκοπεύει να ανοίξει το δρόμο για ένα νέο επιχειρηματικό μοντέλο – κατά την ίδια με λιγότερη έμφαση στις εξαγωγές και περισσότερη στην εγχώρια ζήτηση. Σημειώνεται δε ότι, κατά τη διάρκεια της κρίσης του κορονοϊού και της ενεργειακής, η Γερμανία είχε αυξήσει τις δημόσιες επενδύσεις της κατά 2,9% του ΑΕΠ για να στηρίξει την οικονομία – με αποτέλεσμα το πλεόνασμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών της να μειωθεί στο 5,8% από 7,9% του ΑΕΠ της, μεταξύ των ετών 2019 και 2024.

Βέβαια, για την Ελλάδα που έχει συνεχή ελλείμματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της (γράφημα, υποδηλώνουν πως μία χώρα καταναλώνει περισσότερα από όσα παράγει και χρεώνεται στο εξωτερικό), ενώ έχουν αυξηθεί από 1,5% του ΑΕΠ το 2019 στο 6,3% το 2024 παρά τον πληθωρισμό που αύξησε το ΑΕΠ, τα παραπάνω μεγέθη θα ήταν ιδανικά – για τη Γερμανία όμως όχι.

Εξέλιξη του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών της Ελλάδας, ως ποσοστό του ΑΕΠ

Τρολάρισμα επιπέδου Τραμπ στο στον γερμανό καγκελάριο Φρίντριχ Μερτς

Όταν, 81 χρόνια  μετά από τη Σφαγή του Διστόμου, 

 αντί της συγγνώμης και της εκπλήρωσης των υποχρεώσεών σου προς τα θύματά σου, 

εσύ ανερυθρίαστα προκαλείς μιλώντας για στρατιωτική ισχύ, ως απόγονος των Ναζί, επαγγελόμενος τον  επανεξοπλισμό της Γερμανίας,

ξυπνάς φρικτές μνήμες και μας φέρνει χαρά να ακούμε αλήθειες έστω και από τον Τραμπ.

Οι Μνήμες είναι ζωντανές!

Ο ανυποχώρητος αγώνας της πατρίδας μας για Δικαιοσύνη κι Αποζημίωση συνεχίζεται μέχρι τη Δικαίωση!

Γερομοριας 

Τρολάρισμα επιπέδου οι απαντήσεις του Ντόναλντ Τραμπ στον γερμανό καγκελάριο Φρίντριχ Μερτς.

Είναι πλέον σίγουρο ότι όποιος πηγαίνει στον Λευκό Οίκο δεν θα περνάει καλά γιατί διπλωματία και Τραμπ είναι δυο πράγματα ασύμβατα. 

Μερτς: Ήρθα εδώ, κύριε Πρόεδρε, για να συζητήσουμε πώς μπορούμε να συμβάλουμε στον τερματισμό του πολέμου [στην Ουκρανία]. Όλοι αναζητούμε τρόπους και εργαλεία για να σταματήσει αυτή η τρομοκρατική σύγκρουση. Και επιτρέψτε μου να σας υπενθυμίσω ότι αύριο είναι η 6η Ιουνίου. Είναι η επέτειος της D-Day,  όταν οι Αμερικανοί έβαλαν τέλος σε έναν άλλο πόλεμο στην Ευρώπη.

Ο Τραμπ παρενέβη ακαριαία ειρωνευόμενος τον Μερτς: 

Τραμπ: Δεν ήταν και πολύ ευχάριστη μέρα για εσάς!!

Οι Γερμανοί δεν εγκαταλείπουν ποτέ τους «φίλους» τους !

Του Βασίλη Στοϊλόπουλου 

Η σημερινή, 80η επέτειος της «Ημέρας της Νίκης των Λαών» δεν σηματοδοτεί την ήττα μόνο της Γερμανίας, που σήμερα επανεξοπλίζεται ταχύτατα προχωρώντας και σε μια εκ βαθέων αναθεώρηση της «μαύρης ιστορίας» της, στο πλαίσιο ενός ψυχωτικού Μεγαλογερμανισμού κι εκδικητικού αντιρωσισμού. 

Αφορά και εκατοντάδες χιλιάδες στρατιώτες από διάφορα κράτη, και συγκεκριμένα τον συστηματικά αποσιωπούμενο «δεύτερο στρατό» του Χίτλερ, στον οποίο συμμετείχαν «εθελοντικά». Συνδετικός κρίκος όλων των «εθελοντών» υπήρξαν χαρακτηριστικά όπως:

 αντικομουνισμός, αντισημιτισμός, φασισμός, ευκαιρία για λεηλασίες, ελπίδα εθνικής αποκατάστασης, πεποίθηση υπεροχής της αρείας φυλής, τάση για περιπέτεια.

Στους στρατιώτες του Χίτλερ από «ξένους λαούς» - στην πραγματικότητα προδότες και δοσίλογοι -  περιλαμβάνονταν:

 Γάλλοι (μεραρχία «Καρλομάγνος»), Ολλανδοί, Φλαμανδοί (“Westland”), Βαλώνοι, Δανοί, Ιταλοί, Λευκορώσοι, Ρώσοι (Ρωσικός Απελευθερωτικός Στρατός / Rona), Ουκρανοί, Ούγγροι, Λετονοί, Εσθονοί, Ελβετοί, Φινλανδοί, Νορβηγοί (Μεραρχία «Βίκινγκ»), Τάταροι, Γεωργιανοί, Αζέροι, Άραβες (Legion Freies Arabien), Αλβανοί (Μεραρχία «Σκεντέρμπεης»), Ινδοί (»Ελεύθερη Ινδία»), Κοζάκοι, Βόσνιοι μουσουλμάνοι (Μεραρχία «Χατζάρ») κ.α. (βλ. φωτό με εθνόσημα)

Λεγόταν Μιλόσεβιτς, τον θυμάστε;

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Στις. 11 Μαρτίου 2006. πέθανε ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς.

Ως γνωστόν ο Μιλόσεβιτς ήταν «χασάπης». Και «εγκληματίας». Και «δολοφόνος». Και έκανε «γενοκτονία». Και ειδικά στο Κόσσοβο έκανε και «εθνοκάθαρση». Για να καταλάβετε πόσο «κάθαρμα» ήταν, ακόμα κι αυτός ο Πρετεντέρης – όπως έγραφε τότε – μόλις τον είδε στο εδώλιο της Χάγης (τον Μιλόσεβιτς ) «ανατρίχιασε» (ο Πρετεντέρης…).

Στις 11 Μαρτίου 2006, ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς πέθανε στις φυλακές της Χάγης. Προηγουμένως είχε καταγγείλει τους δεσμοφύλακές του ότι τον οδηγούσαν στο θάνατο, αρνούμενοι να του παράσχουν την αναγκαία ιατροφαρμακευτική αγωγή για τα καρδιακά προβλήματα που αντιμετώπιζε.

Δέκα χρόνια αργότερα, πριν από ένα περίπου μήνα, ο Μιλόσεβιτς… αθωώθηκε. Το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης τον απάλλαξε – μετά θάνατο – από την κατηγορία για την υποτιθέμενη συνενοχή του Βελιγραδίου στη σφαγή 8.000 Βοσνίων μουσουλμάνων στη Σρεμπρένιτσα, τον Ιούλιο του 1995.

Φυσικά η είδηση της αθώωσης του Μιλόσεβιτς πέρασε στα «ψιλά». Τα βαποράκια του ΝΑΤΟ, που μετά έγιναν βαποράκια του ΔΝΤ, όσοι τότε έγραφαν λιβέλους διεκδικώντας ρόλο νεκροθάφτη στο γουέστερν της Νέας Τάξης, όσοι ελεεινολογούσαν πάνω στο φέρετρο του Μιλόσεβιτς, τα «κοράκια» και οι «αντικειμενικοί» αναλυτές, τα αθύρματα που εκτόξευαν μύδρους κατά του «χασάπη» με ταυτόχρονους επαίνους για την… κακομοίρα τη Δύση που ήθελε (!) αλλά «δεν κατάφερε να αποτρέψει τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας» (!), δεν ψέλλισαν λέξη.

«Και συ πρόστυχη πένα και ψοφίμι, του βούρκου λιβανίζετε την μπόχα», που έλεγε ο Βάρναλης.

Die Welt : Η επικίνδυνη δύναμη των υποτιθέμενων ΜΚΟ

την Φεβρουαρίου 12, 2025

Στη Γερμανία οι ΜΚΟ είναι εδώ και πολύ καιρό κράτος εν κράτει – και, χρηματοδοτούμενες από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση με χρήματα των φορολογουμένων, παρεμβαίνουν στη δημοκρατική διαδικασία λήψης αποφάσεων. Όποιος θέλει μια διαφορετική πολιτική στη Γερμανία πρέπει να σπάσει τη χειραγωγική δύναμη αυτών των αντισυνταγματικών θεσμών.

Πώς αναγνωρίζετε μια φιλελεύθερη δημοκρατία ; Αν μπορούσε κανείς να ονομάσει μόνο ένα κριτήριο, αυτό θα ήταν ο διαχωρισμός μεταξύ κράτους και κοινωνίας. Στα αυταρχικά και ολοκληρωτικά συστήματα, το κράτος, αυτό το «πιο ψυχρό από όλα τα ψυχρά τέρατα» (όπως έλεγε ο Νίτσε), διαπερνά όλους τους τομείς της ζωής. Αντίθετα, κάθε φιλελεύθερη συνταγματική τάξη βασίζεται στον αυστηρό περιορισμό της κρατικής εξουσίας.

Στη Γερμανία, αυτή η δημοκρατική αρχή απειλείται – αλλά σε αντίθεση με ό,τι λέγεται παντού, όχι κυρίως από το AfD. Εξακολουθεί να είναι ένα κόμμα της αντιπολίτευσης χωρίς καμία ανάμειξη στην εκτελεστική εξουσία. Ένας πολύ πιο συγκεκριμένος, αλλά και πολύ λιγότερο αντιληπτός, κίνδυνος προέρχεται από εκείνες τις οργανώσεις που ισχυρίζονται ότι είναι εκπρόσωποι της κοινωνίας των πολιτών και σωτήρες της δημοκρατίας – αν και στην πραγματικότητα ενσαρκώνουν τη συνέχεια του κρατικού μηχανισμού.
Μιλάμε για τις ΜΚΟ, το όνομα των οποίων – Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις – ακούγεται εδώ και καιρό σαν οργουελική κοροϊδία της κοινής λογικής. Διότι αυτές οι ΜΚΟ συνεχίζουν την κυβερνητική πολιτική απλώς με άλλα μέσα – ή, ακόμη χειρότερα, καταχρώνοντας χρήματα από τους φόρους.
Ένας σκανδαλώδης ιστός δωρεών
Αυτό αποκαλύπτεται αυτές τις μέρες στο σκανδαλώδες δίκτυο δωρεών που συνδέει την τρέχουσα ομοσπονδιακή κυβέρνηση με τις οργανώσεις που φέρνουν στους δρόμους τις φαινομενικά αυθόρμητες διαμαρτυρίες ενάντια στον υποψήφιο καγκελάριο του CDU, Φρίντριχ Μερτς, και την υποτιθέμενη «στροφή του προς τα δεξιά».