Γερνά η Ευρώπη, αλλά η Ελλάδα περισσότερο...

ΟΙ ΠΙΟ ΓΕΡΑΣΜΈΝΟΙ ΠΛΗΘΥΣΜΟΙ ΤΗΣ ΕΥΡΏΠΗΣ 1956-2026

Η μοναξιά των ηλικιωμένων είναι το σύμπτωμα μιας κοινωνίας που δεν αντέχει πια τη διάρκεια, τη μνήμη, το τραπέζι.

Του Μάνου Λαμπράκη 

Είναι από τις πιο σιωπηλές μορφές πένθους της εποχής μας: η μοναξιά των ηλικιωμένων που κάθονται μπροστά σε ένα στρωμένο τραπέζι, χωρίς να ακούγεται πια το τρίξιμο της καρέκλας από την επιστροφή του παιδιού ή το γέλιο του εγγονού. Ζουν ένα είδος «αποσυνδέσεως εντός της εγγύτητας»— βρίσκονται ένα τετράγωνο πιο κάτω ή πιο πάνω, αλλά έχουν χαθεί μέσα στην υπερσυνδεδεμένη ερημία των νέων ρυθμών. Δεν πρόκειται για αδιαφορία μόνο, είναι το σύμπτωμα μιας κοινωνίας που δεν αντέχει πια τη διάρκεια, τη μνήμη, το τραπέζι. Γιατί το οικογενειακό τραπέζι είναι ο κατεξοχήν τόπος όπου συναντιούνται τα σώματα και οι χρόνοι, εκεί όπου η κουζίνα γίνεται θεσμός και το φαγητό, μυστήριο σχέσης. Όταν λείπει το κάλεσμα για φαγητό, λείπει και η αφορμή για συνάντηση — και η απουσία αυτή, με τον καιρό, γίνεται καθεστώς.

Αυτή η απομάκρυνση δεν είναι απλώς προϊόν αμέλειας, είναι μορφή άμυνας. Ο σύγχρονος άνθρωπος, απορροφημένος από την επιτελεστικότητα της καθημερινότητας, φοβάται τον καθρέφτη που του κρατά η τρίτη ηλικία: το πρόσωπο του πατέρα ή της μητέρας του φέρει τη μνήμη του χρόνου, την υπόμνηση της φθοράς, το ανείπωτο της τρυφερότητας που δεν προλαβαίνουμε να εκφράσουμε. Έτσι αποφεύγει τη συνάντηση όχι επειδή δεν αγαπά, αλλά επειδή δεν αντέχει τη συνειδητοποίηση του χρέους της αγάπης. 

Της αγάπης ως πράξης, όχι ως συναισθήματος. 

Το τηλέφωνο γίνεται μια γρήγορη μετάθεση της ευθύνης — «είμαι καλά;» «είσαι καλά;» — χωρίς να ειπωθεί τίποτα, χωρίς να ακουστεί το κουτάλι μέσα στο πιάτο, χωρίς τη μυρωδιά του μαγειρεμένου φαγητού που δένει τα μέλη της οικογένειας σε κοινό χρόνο.

Στα εξήντα χρόνια η ψυχή αλλάζει κατεύθυνση - Καρλ Γιουνγκ

Τι θα γινόταν αν τα εξήντα δεν σήμαιναν την αρχή της παρακμής, αλλά την αφύπνιση του πιο αυθεντικού σου εαυτού; 

Σε αυτό το βίντεο εξερευνούμε τις βαθιές σκέψεις του Καρλ Γιουνγκ για τη γήρανση, τον εσωτερικό μετασχηματισμό και τη στιγμή που η ψυχή αλλάζει πορεία. Ο Γιουνγκ πίστευε ότι η ζωή χωρίζεται σε δύο μεγάλα μέρη: το πρώτο αφορά την οικοδόμηση της ταυτότητας, των ρόλων και των κοινωνικών δομών, ενώ το δεύτερο – που ξεκινά συχνά γύρω στα εξήντα – αφορά την αναζήτηση νοήματος, αλήθειας και ψυχικής πληρότητας.

Δεν είναι ένα τέλος, αλλά μια ιερή επιστροφή προς τα μέσα. Είναι η στιγμή που πέφτουν οι μάσκες, το εγώ χαλαρώνει, και η ψυχή αρχίζει να ρωτά: «Ποιος είμαι χωρίς ρόλους, προσδοκίες και εξωτερικό θόρυβο;» Σε αυτή τη φάση, πολλοί αισθάνονται την ανάγκη για απλότητα, σιωπή και βαθύτερη σύνδεση με το Είναι τους.

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΗΛΙΚΙΑ

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΗΛΙΚΙΑ

Ρουμπάι

Es muss sein

Περνά και ξανανθίζουνε χρυσά οι στίχοι έπη
κορίτσι είκοσι χρονών. Περνά – και δεν με βλέπει.
Και η Ζωή, βασίλισσα, με ακουμπά στον ώμο
και ψιθυρίζει μες στον νου τον Νόμο:
. «Έτσι πρέπει».

~.~

ΘΕΜΑ ΚΥΡΙΑΡΧΟ ΚΑΙ ΠΑΡΑΛΛΑΓΕΣ

Το νερό μες στην κλεψύδρα λιγοστεύει
και στερεύει το νερό στην ιπποκρήνη.
Ο Αιώνας σου παράξενα αγριεύει.

Ένα τίποτε τα πάντα καταπίνει.

Ό,τι πέρασε για πάντα έχει περάσει
κι ό,τι έρχεται δεν έρχεται για σένα.
Ό,τι έγινε γραφτό είναι να χαλάσει.
Τα γραφτά θα εξισωθούν με τα σβησμένα.

Το αλύγιστο αφύσικα λυγίζει
και το αήττητο ηττάται, δεν αντέχει.
Νέος άνεμος σαρώνει και σφυρίζει.
Μέλλον λέγεται και δεν σε περιέχει.

Απέναντι στα παιδιά τους...

Του Κώστα Κουτσουρέλη 

Εξακολουθούν να πιστεύουν στο αδέκαστο των θεσμών, επιμένουν να παρακολουθούν τα καθιερωμένα ΜΜΕ, ιδίως την τηλεόραση, εμπιστεύονται ακόμη το κράτος και τις ανακοινώσεις του. Και ψηφίζουν αναλόγως - χαρίζοντας θηριώδεις πλειοψηφίες είτε στον Φρήντριχ Μερτς στη Γερμανία, είτε στον Κυριάκο Μητσοτάκη εδώ σε μας, είτε σε κάποιον ομογάλακτό τους σε κάποια άλλη χώρα.

Ο λόγος είναι για τους ηλικιώμενους ψηφοφόρους, χονδρικά για τους 65άρηδες και άνω. Είτε επειδή συνεχίζουν να βλέπουν την πραγματικότητα με τα γυαλιά της, ανέφελης ακόμη, νεότητας και ωριμότητάς τους, είτε επειδή έχουν την ψευδαίσθηση ότι έτσι δεν θα διακυβεύσουν τις συντάξεις τους, είτε επειδή λόγω ηλικίας και μόνον αποστρέφονται τους "ριζοσπαστισμούς" και τις "περιπέτειες", στην πράξη πρόκειται για την τελευταία πληθυσμιακή ομάδα που στηρίζει το υφιστάμενο πολιτικό status quo. 

Για την κάθε γιαγιά... στους ανοικειους καιρούς μας ...

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

"Κάπου στην Σέριφο, γιαγιά 93 ετών, μερικώς αυτοεξυπηρετούμενη.

Μένει μόνη της εδώ και χρόνια. Το σπίτι της, κάπου στα δαιδαλώδη στενά της εμβληματικής χώρας. 

Ο άντρας της, ταξιδευτής, έφυγε από προστάτη στα 75, όπως μου είπε η ίδια αργότερα «ταξίδευε και δεν πήγε στους γιατρούς».

Η κυρα-γιαγιά είχε να δώσει σημεία ζωής από την Κυριακή. Ο γιος της - ζει Αθήνα-καλεί την αστυνομία, η οποία παραβιάζει την πόρτα του σπιτιού της και την βρίσκει στο πάτωμα, απόγευμα Δευτέρας. 

Βρισκόταν εκεί χάμω από το πρωί , δίχως φαγητό , δίχως νερό, έχοντας κάνει την ανάγκης της εκεί καταχαμα, δίχως βοήθεια και δίχως τον τρόπο να ενημερώσει κάποιον. 

Η κυρία ,αλλοδαπή που την φροντίζει περιστασιακά και την κατεβάζει στο λιμάνι για ψώνια-τράπεζα, παίρνει «7 ευρώ την ώρα για να μου κρατά το χέρι», όπως ειπε η κυρα-γιαγιά, ήταν κρυωμένη. Απέφυγε να δει την κυρα-γιαγιά.

Την συνάντησα όταν ήδη βρισκόταν στα επείγοντα του ιατρείου, παγωμένη, με το περιποιημένο κατά τα αλλά νυχτικό της,νοτισμένο από τα δικά της ούρα, να διαμαρτύρεται για τον πόνο της εντόνως, ξαπλωμένη στο φορείο. 

Αυτά τα "Αχ"...

Από το fb του Βασίλη Λαμπόγλου 

Η κοπέλα, κόρη ή εγγονή, άφησε τον υπερήλικα στην καφετέρια.

Περίπου ένα 20λεπτο έκαναν να διασχίσουν 100 μέτρα.                 

Ο εγκέφαλος του ανθρώπου δεν του έδινε καν οδηγίες για περπάτημα.

Την άκουσα να του λέει γλυκά... 

"'Κάτσε εδώ και θα έρθω να σε πάρω στις 3''.

Εκείνος, τίποτα, καμία αντίδραση.

Βλέμμα απλανές, χαμένο.

Ύστερα η κοπέλα παρήγγειλε για τον συγγενή της ένα βαρύ γλυκό και έφυγε.

Το ραντεβού μου είχε φύγει και μένα, αλλά είχα αποφασίσει να κάτσω ακόμη λίγο μόνος μου.

Το βλέμμα μου συνέπεσε μ' αυτό του παππού. 

Άρχισε να βγάζει άναρθρες κραυγές. Ευτυχώς δεν υπήρχε κανείς άλλος να τρομάξει ή να δυσανασχετήσει με την κατάσταση.

Σηκώθηκα κι έκατσα στο τραπέζι του.                                                                                   

''Τι νέα;'' τον ρώτησα, μην περιμένοντας απάντηση.

Ο παππούς άπλωσε όσο μπορούσε το χέρι του για να πιάσει τον καφέ.

Δεν τα κατάφερε.

Συνεχίζουν να φεύγουν οι Έλληνες νέοι: 76.158 ξενιτεύτηκαν το 2023

Πληθαίνουν οι μετανάστες που έρχονται - Εξόχως ανησυχητικά τα ετήσια στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ

Η αύξηση των μεταναστευτικών ροών, μετά από μια διετία αδράνειας λόγω πανδημίας, αποτυπώνεται ξεκάθαρα στα ετήσια στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για τον πληθυσμό της χώρας και άλλα ενδιαφέροντα στατιστικά.

Τα στοιχεία αφορούν βεβαίως το 2023 και όχι το 2024, χρονιά κατά την οποία οι μεταναστευτικές ροές έχουν εκτοξευθεί επαναφέροντας στην επικαιρότητα τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα νησιά του Βορείου Αιγαίου, τα Δωδεκάνησα αλλά και η Κρήτη.

Το ενδιαφέρον έγκειται στο γεγονός ότι η ΕΛΣΤΑΤ υπολογίζει στον πληθυσμό της Ελλάδος και τους εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες.

Δυστυχώς την μείωση του πληθυσμού την συγκρατεί μόνο η παράνομη έλευση μεταναστών, η οποία σχεδόν διπλασιάστηκε το 2023 σε σχέση με το 2021.

Συγκεκριμένα, η άνοδος των εισερχόμενων μεταναστευτικών ροών το διάστημα 2016-2019 ταυτίζεται πρακτικά με την κορύφωση της προσφυγικής κρίσης, στον απόηχο του εμφυλίου στη Συρία και εν μέσω συνεχιζόμενων συγκρούσεων στην Μέση Ανατολή. Το διάστημα αυτό οι καταγεγραμμένες εισροές πληθυσμού, μεταναστών και προσφύγων-αιτούντων άσυλο που μένουν στη χώρα πάνω από ένα χρόνο – προσεγγίζουν αθροιστικά το μισό εκατομμύριο άτομα!

Ακολούθησε σταδιακή μείωσις, ενώ το 2020 έφτασαν στην Ελλάδα μόλις 57.000 μετανάστες και πρόσφυγες αιτούντες άσυλο, ο χαμηλότερος αριθμός που έχει καταγραφεί από το 1991.

Αντιθέτως, από το 2023 έχουμε επιστρέψει στα επίπεδα της προσφυγικής κρίσης, με 118.816 εισερχόμενα άτομα (τα νομίμως κατεγεγραμμένα και όχι όσοι παραμένουν στην χώρα χωρίς χαρτιά), συμπεριλαμβανομένων όσων αιτούνται διεθνούς ή προσωρινής προστασίας.

Επί πλέον η Ελλάδα είναι χώρα που γερνάει χρόνο με τον χρόνο και συρρικνώνεται πληθυσμιακά, ενώ όσοι την εγκαταλείπουν είναι διπλάσιοι από ό,τι πριν την κρίση!

Τα νιάτα και τα γηρατειά κατά τον Σοπενχάουερ

Όταν είμαστε νέοι, έχουμε την αυταπάτη ότι κατά τη διάρκεια της ζωής μας τα σημαντικά γεγονότα και οι σοβαροί άνθρωποι θα εμφανίζονται μπροστά μας με νταούλια και βιολιά: όταν όμως γερνάμε και κοιτάζουμε αναδρομικά τη ζωή μας, συνειδητοποιούμε ότι καθετί το σημαντικό μπήκε σ’ αυτήν απαρατήρητο κι απ’ την πίσω πόρτα.

Μπορεί επίσης, απ’ όσα έχουμε δει μέχρι τώρα, να συγκρίνουμε τη ζωή μ’ ένα κεντημένο ύφασμα. Στο πρώτο μισό της ζωής μας βλέπουμε την καλή του πλευρά, στο δεύτερο μισό βλέπουμε την πίσω όψη του: κι αυτή δεν είναι πολύ όμορφη, είναι όμως πολύ πιο διδακτική, γιατί εκεί βλέπουμε το πώς συσχετίζονται μεταξύ τους τα νήματα. [...]

Κάθε προικισμένος άνθρωπος, κάθε άνθρωπος που δεν ανήκει στα θλιβερά 5/6 της ανθρωπότητας που είναι εκ φύσεως μειονεκτικά, όταν περάσει τα σαράντα είναι δύσκολο να μη δείξει κάποια στοιχεία μισανθρωπισμού. Γιατί κρίνοντας απ’ τον εαυτό του, έχει καταλήξει στα συμπεράσματά του σχετικά με τους άλλους κι έχει ανακαλύψει, πως σε ότι αφορά το κεφάλι αλλά και την καρδιά, πολλές φορές μάλιστα και τα δύο, έχει φτάσει σ’ ένα επίπεδο που οι άλλοι αδυνατούν να φτάσουν γι’ αυτό και αποφεύγει την οποιαδήποτε σχέση μαζί τους. Για τον ίδιο λόγο, ο καθένας αγαπάει ή μισεί τη μοναξιά του, με άλλα λόγια την παρέα με τον εαυτό του, ανάλογα με το πόσο αξίζει ο ίδιος. [...]

Καμύ: Η τραγωδία των γηρατειών

«Η τραγωδία των γηρατειών δεν είναι ότι κάποιος είναι γέρος, αλλά ότι είναι νέος. 

Μέσα σε αυτό το γερασμένο σώμα είναι μια καρδιά ακόμα τόσο περίεργη, ακόμα τόσο πεινασμένη, ακόμα γεμάτη λαχτάρα όσο ήταν στη νιότη. 

Κάθομαι στο παράθυρο και παρακολουθώ τον κόσμο να περνάει, νιώθοντας σαν ξένος σε μια ξένη χώρα, ανίκανος να σχετιστώ με τον έξω κόσμο, κι όμως μέσα μου, καίει η ίδια φωτιά που κάποτε πίστευε ότι θα μπορούσε να κατακτήσει τον κόσμο. 

Και η πραγματική τραγωδία είναι ότι ο κόσμος παραμένει ακόμα, τόσο μακρινός και άπιαστος, ένα μέρος που δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω».

Αλμπέρ Καμύ, «Η πτώση»

ΠΗΓΗ - Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Ρώτησα έναν φίλο που έχει ξεπεράσει τα 70 τι είδους αλλαγές αισθάνεται στον εαυτό του.

Ρώτησα έναν φίλο που έχει ξεπεράσει τα 70 

τι είδους αλλαγές αισθάνεται στον εαυτό του. 

Μου απάντησε ως εξής:

1 Αγάπησα τους γονείς μου, τα αδέλφια μου, την σύζυγό μου, 

τα παιδιά μου, τους φίλους μου. 

Τώρα άρχισα να αγαπώ και τον εαυτό μου.

2 Συνειδητοποίησα ότι δεν είμαι «Άτλας». 

Ο κόσμος δεν στηρίζεται στους ώμους μου.

3 Έχω σταματήσει να διαπραγματεύομαι με μικροπωλητές. 

Μερικά ευρώ δεν θα με φτωχύνουν, 

αλλά μπορεί να βοηθήσουν τον φτωχό συνάνθρωπο 

να ανταπεξέλθει σε μια δυσκολία.

4 Αφήνω στον σερβιτόρο μεγάλο φιλοδώρημα.

Η γενναιοδωρία μου ας φέρει ένα χαμόγελο στο πρόσωπό του. 

Άλλωστε δουλεύει πολύ πιο σκληρά για να ζήσει από ό,τι εγώ.

5 Σταμάτησα να λέω στους ηλικιωμένους 

ότι έχουν ήδη διηγηθεί αυτήν την ιστορία πολλές φορές. 

Τους βοηθά να περιφέρονται στη ζώνη των αναμνήσεων 

και να ξαναζούν τα νιάτα τους.

6 Έχω πάψει να διορθώνω τους ανθρώπους 

ακόμη και όταν ξέρω ότι κάνουν λάθος. 

Η ευθύνη να τους κάνω όλους τέλειους δεν είναι δική μου. 

Η ειρήνη μου είναι πιο πολύτιμη από την τελειότητα.

Χ. ΓΚΙΜΠΡΑΝ: Το παράδοξο του ανθρώπου!

ΠΗΓΗ - Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Κανένας μόνος!

από Σίσσυ Κόσσυβα

Πηγαίνει στο οικοτροφείο που διαμένει
η μητέρα της δύο φορές την εβδομάδα!
Το οικοτροφείο ήταν η μοναδική λύση για την ασθένεια της μητέρας της.
Δεν μπορούσε πια να μένει μόνη.
Η άνοια την έκανε να ξεχάσει τα πάντα!
Από τα πιο απλά να ντύνεται, να χτενίζεται να ετοιμάζει το φαγητό της, μέχρι και να νοικοκυρεύει το σπιτικό της!
Η άλλοτε δυναμική κ. Ελένη , που όριζε τα πάντα και δεν της ξέφευγε τίποτα, τώρα δεν γνωρίζει τίποτα, κάθεται ήσυχη σε μια γωνιά και χαζεύει έξω από το παράθυρο.
Ευτυχώς, μοιάζει να μην έχει αγωνία και λύπη. Δείχνει ήσυχη και ψάχνει αφορμές να γελά.
Η Αρσινόη πάλεψε σκληρά με τις τύψεις της και με τον εαυτό της όταν κλήθηκε να αποφασίσει για την νοσηλεία της μητέρας της σε οικοτροφείο. Δεν θα την συναντούσε ποτέ πια μέσα στο ζεστό, πατρικό της σπίτι γεμάτο από τα χρώματα και τα αρώματα που την ανέθρεψαν!
Έβαλε την λογική μπροστά και στηρίχτηκε στην χαρά της συνάντησης! Κάτι από τα μάτια της, κάτι από τα χέρια της, κάποια έκφραση θα της θύμιζε την μητέρα της.
Η κ. Ελένη χαμογελά ευγενικά όποτε την βλέπει αλλά δεν την γνωρίζει πλέον!!!
Ούτε το όνομα της, ούτε πως είναι κόρη της!!
- "Μαμά μου, τι κάνεις;"

ἘΠῚ ΤΗΝ ΗΛΙΟΥ ΔΥΣΙΝ..

Για τον Γιάννη Τσαρούχη έγραψε ο  Αρχιμ.π. Βασίλειος Γοντικακης

ΕΠῚ ΤΗΝ ΗΛΙΟΥ ΔΥΣΙΝ.. 

Τὸν Τσαρούχη τὸν γνώρισα γέρο στὸ Ἅγιον Ὅρος, ὅταν ἐρχόταν γιὰ νὰ παρακολουθήσει τὴ Μεγάλη Ἑβδομάδα.

 Ἦταν ἄνθρωπος ὥριμος, μὲ βαθιὰ σοφία καὶ ἀνθρωπιά, ποὺ γιὰ νὰ φτάσεις, πρέπει νὰ ἔχεις πονέσει πολύ, καὶ νὰ εἶσαι εὐγνώμων γι’ αὐτό. Εἶχε μέσα του σαφήνεια καὶ τόλμη, ποὺ ἔμοιαζε μὲ τὴ σαφήνεια καὶ τὴν τόλμη τοῦ Ἁγίου Ὅρους.

Ἔτσι δὲν μπορεῖς, οὔτε ἔχει νόημα, μιλώντας γιὰ τὸν Τσαρούχη, νὰ ἀπαριθμήσεις τὰ προσόντα καὶ τὶς ἱκανότητές του.

Αὐτὸ ποὺ τοῦ χαρίσθηκε, εἶναι ἡ σύνθεσις καὶ ἡ ὑπέρβασις ὅλων, καὶ ἡ ἄφιξή του διὰ τῆς ἀληθοῦς μετανοίας στὸ μακάριον τέλος, ποὺ καταυγάζει τὸν ἄνθρωπο μὲ ἱλαρὸν φῶς ἁγίας δόξης.

Ὁ Τσαρούχης δὲν ἦταν ἕνας ἁπλὸς καλλιτέχνης ἢ στοχαστής.

Τέτοιους ἔχουμε πολλούς. Ἦταν πνευματικὸς ἄνθρωπος, μὲ τὴν ἀληθινὴ σημασία τοῦ ὄρου. Καὶ σὲ μία ἁπλή του φράση περιέκλεισε καὶ ἀπεκάλυψε ὅλο τὸ πνευματικό του μεγαλεῖο καὶ τὴ δύναμη.

Ὅταν τὸν ρώτησαν ἂν εὐτύχησε στὴ ζωή του, εἶπε:

«Τώρα, μὲ τὰ γεράματα καὶ τὴν ἀρρώστια, νοιώθω εὐτυχισμένος, γιατί βρῆκα αὐτὸ ποὺ ζητοῦσα. Ὅταν ἤμουν νέος, ἤμουν δυστυχής, γιατί ἔψαχνα ὅλα αὐτὰ καὶ δὲν τὰ εὕρισκα».

Αὐτὸ εἶναι τὸ ἐπαναστατικὸ καὶ γαλήνιό του Τσαρούχη, ποὺ πῆρε ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.

Γιὰ νὰ ἀπαντήσει ἔτσι, σημαίνει ὅτι εἶχε δύναμη ποὺ ἀνατρέπει τὴν καθεστηκυία τάξη τῆς φθορᾶς καὶ φέρνει τὰ πάνω κάτω.

Κωνσταντίνος Καβάφης

Και μες των άθλιων γηρατειών την καταφρόνια 

σκέπτεται πόσο λίγο χάρηκε 

τα χρόνια που είχε και δύναμι, και λόγο, κ' εμορφιά. 

Ξέρει που γέρασε πολύ· το νοιώθει, το κυττάζει. 

Κ' εν τούτοις ο καιρός που ήταν νέος μοιάζει σαν χθες. 

Τι διάστημα μικρό, τι διάστημα μικρό. 

Και συλλογιέται η Φρόνησις πως τον εγέλα· και πως την εμπιστεύονταν πάντα τι τρέλλα!

 Την ψεύτρα που έλεγε· «Αύριο. Έχεις πολύν καιρό.»

Κ. Καβάφης

ΠΗΓΗ: https://www.facebook.com/nbalanos

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Κράτα μου το χέρι...

Όταν είμασταν παιδιά λέγαμε: μη μου κρατάς το χέρι είμαι μεγάλος... 

Τώρα που μεγαλώσαμε και το έχουμε πραγματικά ανάγκη δεν βρίσκουμε άνθρωπο...

             Μ. Λουντέμης

ΠΗΓΗ - Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Τα ηλικιωμένα ζευγάρια πηγαίνουν για μπάνιο νωρίς το πρωί.

Τα ηλικιωμένα ζευγάρια πηγαίνουν για μπάνιο νωρίς το πρωί. Ανοίγουν τα πτυσσόμενα καρεκλάκια τους σε κάποιον βραχώδη κολπίσκο μακριά από το οργανωμένο κομμάτι της παραλίας με τις ξαπλώστρες και τα μπιτς μπαρ· μακριά από τις «πολλές κινήσεις κι ομιλίες».

Απλώνουν πάνω στα βράχια πετσέτες με πολύχρωμους αστερίες, κοχύλια και άγκυρες. Φορούν πλατύγυρα, ψάθινα καπέλα. Πριν από το κολύμπι, εκείνη θα βάλει απαραιτήτως πλαστικό σκουφάκι, για να μη βραχούν τα μαλλιά της. Συνήθως είναι λευκό ή γαλάζιο ή κίτρινο, με μεγάλες, ανάγλυφες μαργαρίτες. Ολο και κάποια ατίθαση λευκή τούφα θα μείνει εκτός. Εκείνος θα τη δει και θα τη σπρώξει τρυφερά κάτω από το σκουφάκι.

Μπαίνουν στη θάλασσα με μικρά, προσεκτικά βήματα, πιασμένοι από το χέρι. «Πρόσεχε, είναι ένας αχινός εκεί», μπορεί να της πει εκείνος. Μετά κολυμπούν για ώρα. Αλλοτε δίπλα δίπλα, άλλοτε χωριστά. Πιάνουν κουβέντα με άλλους ηλικιωμένους λουόμενους, πηγαδάκια στήνονται μέσα στο νερό. Συζητούν για την πολιτική και την οικονομία, για την καλλιτεχνική και την αθλητική επικαιρότητα, για τα παιδιά και, κυρίως, για τα εγγόνια τους.

Όταν βγαίνουν από το νερό, η γυναίκα θα τυλίξει την πετσέτα της γύρω από το στήθος της και θα βγάλει το μαγιό της, για να φορέσει στεγνό. Μετά θα αλείψει το πρόσωπο, τα μπράτσα και τα πόδια της με αντηλιακό. Ο άνδρας θα ξεφυλλίσει κάποιο περιοδικό. Ή θα φάει κεράσια ή βερίκοκα από το τάπερ που έχουν μαζί τους. Ή θα μιλήσει στο κινητό με κάποιον φίλο του. Ή θα λαγοκοιμηθεί για λίγο.
Τα ηλικιωμένα ζευγάρια δεν μιλούν πολύ. Δεν είναι κακό, κάθε άλλο. Στη σφαίρα της τόσο βαθιάς βιωμένης οικειότητας –όταν μια συμβίωση μετράει 30, 40, 50 χρόνια ή και περισσότερα και είναι αρμονική, όταν έχουν λειανθεί οι γωνίες της νιότης– η σιωπή είναι κατάκτηση και χαρά.
Δεν χρειάζεται, άλλωστε, να μιλήσουν.

Η ζωή από τον Κρόνο

Οταν βγαίνεις στη σύνταξη, το κόλπο είναι να έχεις καθημερινό πρόγραμμα και ενδιαφέροντα που να σε γεμίζουν. Αλλιώς χάθηκες.

Νότης Παπαδόπουλος

Την πρώτη φορά που είδα μπροστά μου αυτό που λέμε το μάταιο στη ζωή μας ήταν πριν από αρκετά χρόνια στο σπίτι του φίλου μου του Ντίνου στη Βούλα. Πώς μου ‘ρθε, μετά το φαγητό τού ζήτησα να κοιτάξω τον… πλανήτη Κρόνο. Ο Ντίνος, μουρλός με την αστρονομία, άλλο που δεν ήθελε. Βγήκαμε στο μπαλκόνι όπου είχε το ηλεκτρονικό του τηλεσκόπιο, πληκτρολόγησε κάποιες συντεταγμένες και μου είπε να κοιτάξω μέσα από το σκόπευτρο.

Κι αντίκρισα ζωντανά στην άκρη του οπτικού σωλήνα –1,5 δισεκατομμύριο χιλιόμετρα μακριά– τον Κρόνο! Ενας λευκός – καφέ πλανήτης με λωρίδες γκρίζες στο σώμα του – σαν ξεθωριασμένος διαστημικός σαργός. «Οι γραμμές που βλέπεις είναι τα εννέα δαχτυλίδια του με εκατοντάδες μικρούς δορυφόρους», με καθοδήγησε ο Ντίνος. «Το φως του Κρόνου κάνει γύρω στη μιάμιση ώρα να έρθει σε εμάς. Σε κάποιες εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια θα έχει σβήσει, μαζί με τη Γη, όταν ο Ηλιος εξαντλήσει τα καύσιμά του και γίνει λευκός νάνος…».

– Οταν «πεθάνει» ο Ηλιος θα καταστραφεί και η Γη;

– Φυσικά. Θα εξαφανιστεί κάθε ίχνος από το ανθρώπινο είδος και όσα θα έχουμε δημιουργήσει στον πλανήτη.

Από ατύχημα λοιπόν, όπως λέει ο Δημήτρης Νανόπουλος, ο τρίτος βράχος από τον Ηλιο έχει ατμόσφαιρα. Από ατύχημα το ανθρώπινο είδος δημιουργήθηκε σε αυτόν τον πλανήτη. Κι όταν έρθει η ώρα, όλα κάποτε θα χαθούν. Οπως οι σύντομες ζωές μας. Η ανθρωπότητα είναι ένα όνειρο που θα σβήσει για πάντα.

Οταν βγαίνεις στη σύνταξη, το κόλπο είναι να έχεις καθημερινό πρόγραμμα και ενδιαφέροντα που να σε γεμίζουν. Αλλιώς χάθηκες.

Δεν τρελάθηκα ξαφνικά. Τα γράφω όλα αυτά επειδή… τράκαρα με τον «τοίχο». Πριν από λίγες ημέρες, ένας συμμαθητής μου και καλός φίλος μου, με την καλύτερη φυσική κατάσταση απ’ όλη την παρέα (έπαιζε σχεδόν καθημερινά μπάσκετ, δεν είχε καπνίσει ποτέ, έπινε ελάχιστα και πρόσεχε τη διατροφή του), με έγνοιες όμως και βαριές σκοτούρες, βρέθηκε στην Εντατική από ισχυρό έμφραγμα. Και αγωνίζεται ακόμη για να επιστρέψει στην κανονική του ζωή.

Κοντεύοντας τα 63, αναγκαστικά ολοένα και περισσότερο σκέφτομαι τη ζωή που περνάει στο άψε-σβήσε, τα χρόνια που μένουν μπροστά μου, τη ματαιότητα της ύπαρξης και φυσικά τον θάνατο.

Τάσος Λειβαδίτης

....κι ώ χρόνε, γερο-υφαντή,

άφησε μια καλή ιστορία για το τέλος....

Τάσος Λειβαδίτης 

«Ο διάβολος με το κηροπήγιο»

Σοπενχάουερ: «Για να καταλάβουμε πόσο μικρή είναι η ζωή, πρέπει να έχουμε χρόνια στην πλάτη μας..»

Όταν είμαστε νέοι, ό,τι και να μας λένε οι άλλοι θεωρούμε πως η ζωή είναι ατέλειωτη και χρησιμοποιούμε το χρόνο μας απερίσκεπτα.

Όσο μεγαλώνουμε όμως, αρχίζουμε να κάνουμε οικονομία.

Γιατί προς τα τέλη της ζωής μας, κάθε μέρα που ζούμε μας προκαλεί μια αίσθηση που μοιάζει μ’ αυτήν που έχει σε κάθε του βήμα ο εγκληματίας, όταν τον πάνε στο ικρίωμα.

Από τη σκοπιά της νιότης, η ζωή φαίνεται να εκτείνεται στο άπειρο μέλλον.

Απ’ τη σκοπιά των γηρατειών όμως, φαίνεται ότι δεν είναι παρά ένα σύντομο παρελθόν.

Άρα στην αρχή η ζωή μάς δίνει την εντύπωση ότι τα πράγματα είναι πολύ μακριά, σαν να κοιτάζουμε τον κόσμο ανάποδα μέσα από τον αντικειμενικό φακό του τηλεσκοπίου, ενώ προς το τέλος της ζωής είναι σαν να την κοιτάζουμε απ’ τον προσοφθάλμιο.

Για να καταλάβουμε πόσο μικρή είναι η ζωή, πρέπει να έχουμε χρόνια στην πλάτη μας, πρέπει δηλαδή να έχουμε ζήσει πολύ.

Όταν είμαστε νέοι, ο ίδιος ο χρόνος φαίνεται να κυλάει πολύ πιο αργά, γι’ αυτό και το πρώτο τέταρτο της ζωής μας δεν είναι μόνο το ευτυχέστερο αλλά και το πιο παρατεταμένο.