ΓΙΑΤΙ Η ΤΑΙΝΙΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΓΕΓΟΝΟΣ; ΓΙΑΤΙ ΤΕΤΟΙΑ ΚΟΣΜΟΣΥΡΡΟΗ;

Από Γιώργος Λιερός 

Λίγο πριν είδα τον Καποδίστρια του Σμαραγδή. Η ταινία κινηματογραφικά είναι μηδαμινή, η ιστορία σε πολλά σημεία κακοποιείται, αυτά όμως κάνουν ακόμα ποιό προκλητικό το ερώτημα: ΓΙΑΤΙ Η ΤΑΙΝΙΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΓΕΓΟΝΟΣ; ΓΙΑΤΙ ΤΕΤΟΙΑ ΚΟΣΜΟΣΥΡΡΟΗ;

Η γνώμη μου είναι πως η ταινία με όλα της τα ελαττώματα, ή ίσως και χάρη σε αυτά, κατάφερε να επικοινωνήσει με ένα (σκοτεινό;) λαϊκό ασυνείδητο που εξακολουθεί να παραμένει ολοζώντανο παρά τον θρίαμβο των νεοφιλελεύθερων  κατά τους εορτασμούς των 200 χρόνων από την επανάσταση. Κάνοντας τον απολογισμό των εκδηλώσεων, εκδόσεων, συνεδρίων κ.λ.π. ο Ευάγγελος Βενιζέλος περιέγραφε ορθά τον στόχο που είχε τεθεί: "Η επέτειος του 1821 είναι μια καλή ευκαιρία να δώσουμε ένα τελικό χτύπημα σ' αυτό το εθνικολαϊκίστικο σχήμα". Στα πλαίσια αυτής της αντιλαϊκίστικης επίθεσης, που έβλεπε την επανάσταση μέσα από την αντίθεση εκσυγχρονισμός/ παράδοση, αγιοποιήθηκε ο Μαυροκορδάτος, υψώθηκε 200 χρόνια μετά στον Ουάσιγκτον της Επανάστασης του 1821, δαιμονοποιήθηκε ότι είχε να κάνει με τους άτακτους και το λαϊκό στοιχείο, εξαγλαϊστηκε η αγγλική και γαλλική συμβολή κ.λπ.

Οι διανοούμενοι της αριστεράς στην μεγάλη τους πλειοψηφία υιοθέτησαν σχεδόν αυτούσιο το φιλελεύθερο σχήμα, κάνοντας του απλά μια πρόχειρη μετάφραση στην γλώσσα ενός χυδαίου  (ψευτο)μαρξιστικού εξελικτικισμού.

Στα 150χρονα είχαμε τον Σκαρίμπα, στα 100χρονα ο Ζεύγος μιλώντας για το 1821 έβαζε τις θεωρητικές βάσεις για το ΕΑΜ. Το 2021 οι δικές μας πλάτες, όσες φιλότιμες προσπάθειες και αν κάναμε, ήταν πολύ αδύνατες για να σηκώσουν, να αναδείξουν, τον "αγνό λαϊκισμό του 21"(η φράση είναι του Γιώργη Λαμπρινού).

Πάνω στο κενό δημιουργήθηκε κατ΄ αυτό τον τρόπο πατάει η ταινία. Εκφράζει "από τα δεξιά", παραμορφωμένο και στρεβλωμένο, τον λαϊκισμο του 21. Ο Σμαραγδής τερατολογεί αναμφίβολα. Όμως τουλάχιστον δεν ισχυρίζεται πως κάνει επιστήμη. Οι τερατολογίες  των φιλελεύθερων υπερ Μαυροκορδάτου Κωλέτη και των ολιγαρχικών (κοτσαμπάσηδων, φαναριωτών, πλοιοκτητών  κ.λπ.) δεν ήταν ούτε μικρότερες ούτε λιγότερες 

ΣΛΑΒΟΜΑΚΕΔΟΝΕΣ: Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΟΥ ΚΑΡΑΒΙΔΑ.

Από Γιώργος Λιερός

Ο μεγάλος κοινοτιστης και συγχρόνως ενας πολύ οξυδερκής home d' etat  Καραβίδας, έγραψε το κύριο έργο του, τα Αγροτικά, ένα βιβλίο αγροτικής κοινωνιολογίας, αλλά εξίσου ένα βιβλίο γεωπολιτικής, με αφετηρία την μελέτη που του ζήτησε ο υπουργός εξωτερικών της κυβέρνησης Βενιζέλου Αλ. Κ. Καραπάνος τον Οκτώβριο του 1928. Το αντικείμενο της μελέτης ήταν οι σλαβόφωνοι της Δ. Μακεδονίας. Σκοπός της έρευνας ήταν να υποδείξει τρόπους για την εδραίωση της πολύ ασταθούς και αβέβαιης ακόμα κυριαρχίας του ελληνικού στοιχείου στη Δ. Μακεδονία. 

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ; διαβάζουμε:

«πρόκειται περί ενός αμαλγάματος σχηματισθέντος ήδη από των πρώτων εισβολών του 5ου και του 6ου αιώνος εξ αναμίξεως Ελλήνων, Θρακών, Ρωμαίων, Ιλλυριών και επηλύδων Σλαύων… εις την συνείδησιν αυτών λανθάνει ένα πολύ ζωτικόν κύτταρον, το της απλής δηλαδή βαλκανικής γηγένειας, αχρώμου από απόψεως τόσον ελληνικής όσον και σερβικής και βουλγάρικης, προσφορωτάτης δε ακριβώς δια τούτο, όπως εις δεδομένην στιγμήν ευνοϊκήν, αποτελέση τον πρώτον πυρήνα μιας πραγματικής αναχωνεύσεως των βαλκανικών ακάρπων και πολυδάπανων σωβινισμών εις ευρυτέραν μόνιμον ειρηνικήν σύνθεσιν» (σελ.283).

 

Εκατό περίπου σελίδες πιο κάτω γράφει: 

«οι πληθυσμοί των περιοχών αυτών, ευρισκόμενοι εις το μεταίχμιον των από βορρά σλαυικών και από νότου ελληνικών επιδράσεων και εις ουδεμίαν τούτων υποκύψαντες εντελώς, εστάθησαν κατά το πλείστον εις τας παλαιάς πατριαρχικάς και βυζαντινάς παραδόσεις και αποτελούν τους κυρίως φορείς και τας εστίας της μάλλον γηγενούς καθαρώς βαλκανικής συνειδήσεως, η οποία δηλαδή ούτε ελληνική ούτε σλαβική είνε εντελώς αλλά είναι κυρίως συνείδησις βαλκανική». Από τη στιγμή που ο υπερεθνικισμός θα αρχίσει να μετριάζεται, θα μπορούσαν να αποτελέσουν μια «θετική ενωτική εστία εις το θάλπος της οποίας η ενιαία βαλκανική συνείδησις θα ημπορέση να υψωθεί και να απλώσει ισχυρούς κλώνους και προς βορράν και προς νότον»(σελ. 381) .

Μακεδονομάχοι, τουρκοφάγοι και εθνομηδενιστές Ο πατριωτισμός της αριστεράς και η εθνικοφροσύνη

Του Γιώργου Λιερού 

«Ήδη από τώρα ο δανειακός κορσές έχει δεθεί σφιχτά μέχρι το 2060. Εάν δεν γίνουν κι άλλες ελαφρύνσεις του χρέους η Ελλάδα θα παραμείνει αυτό που είναι τώρα: ένα κράτος υπό ξένη διοίκηση. Οκτώ χρόνια… η χώρα εφάρμοσε τόσο σκληρές περικοπές που μάλλον κανένα ανεξάρτητο κράτος δεν θα δεχόταν.»
Suddeutsche Zeitung

«Η εθνική οικοδόμηση συνοδεύεται απαραιτήτως από την ανακάλυψη και την προώθηση διεθνιστικών αξιών. Μακριά από το ν’ απομακρύνει από τα άλλα έθνη, η εθνική απελευθέρωση είναι αυτή που κάνει το έθνος παρόν στη σκηνή της ιστορίας. Στην καρδιά της εθνικής συνείδησης υψώνεται και ζωηρεύει η διεθνής συνείδηση.»
Frantz Fanon

Τα συλλαλητήρια για το όνομα Μακεδονία είναι καθαρά μια υπόθεση της εθνικοφροσύνης. Η εμπλοκή ενός μέρους της αριστεράς στο «μακεδονικό μέτωπο» αποτελεί ένα σοβαρότατο ολίσθημα, βαρύ σύμπτωμα της πλήρους αδυναμίας της σημερινής ελληνικής αριστεράς να καταπιαστεί με τη δέουσα αξιοπιστία με τα λεγόμενα εθνικά ζητήματα. Αυτή η αδυναμία εκδηλώνεται χαρακτηριστικά στο ότι ο αριστερός πατριωτισμός που δέσποζε για μισό αιώνα στην ιδεολογία της αριστεράς και την οδήγησε στα πρόθυρα της εξουσίας την δεκαετία του 1940, σήμερα είτε έχει εγκαταλειφθεί είτε, ακόμα χειρότερα, συγχέεται με τον για δεκαετίες χειρότερο αντίπαλό του, την εθνικοφροσύνη.

Η διαμάχη για το όνομα Μακεδονία είναι σύγκρουση εθνοτικών πολιτισμικών ταυτοτήτων, διαμάχη ανάμεσα σε λαούς που έχουν παραιτηθεί από τις αξιώσεις τους για πολιτική ανεξαρτησία, έχουν αποδεχτεί την «αυτοκρατορική» τάξη και ερίζουν μέσα στα πλαίσιά της χωρίς να έχουν τη δύναμη ή την πρόθεση να την αμφισβητήσουν. Και απ’ αυτή τη σκοπιά τα συλλαλητήρια για τη Μακεδονία δεν βρίσκονται στη συνέχεια αλλά στον αντίποδα των πλατειών, προπάντων της πάνω πλατείας του Συντάγματος την οποία ευάριθμα συστημικά καθάρματα θέλουν να πιστώσουν στη Χρυσή Αυγή. Οι πλατείες στρέφονταν ευθέως εναντίον της «Γερμανίας» (εναντίον του ηγεμονικού συνασπισμού στην Ευρώπη), αρνιόνταν δηλαδή την ίδια την «αυτοκρατορική» τάξη, τα πάνω πατώματα της ιμπεριαλιστικής πυραμίδας. Σήμερα ο ελληνικός λαός με τον σβέρκο του να καίει, το κεφάλι του να βουίζει από τις σφαλιάρες και τις καρπαζιές που πέφτουν απανωτά στις Βρυξέλες, έρχεται να ξεχαρμανιάσει στη γειτονιά του και να φωνάξει «ζήτω ο στρατός», «ζήτω οι ειδικές δυνάμεις», όχι απέναντι στους Τούρκους –τον ισχυρό γείτονα του που τον φοβάται– αλλά απέναντι στο λιλιπούτιο κρατίδιο του Βορρά. Είναι ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο, και σύνηθες στις πληβειακές μάζες, να εκφορτίζεις την πίεση που δέχεσαι από τους πιο δυνατούς στους πιο αδύνατους από σένα. Μια χειραφετητική πολιτική όμως –σε αντίθεση με τον ακροδεξιό λαϊκισμό που βρίσκεται στο γονιδίωμα αυτών των συλλαλητηρίων– δεν κάνει παραχωρήσεις σε τέτοιου είδους αδυναμίες του λαού· και δεν τις κάνει γιατί σέβεται τον λαό, γιατί τον βλέπει όχι σαν άβουλη μάζα όπως τον θέλει η λενινιστική θεωρία αλλά σαν πρόσωπα ικανά για το καλό και το κακό.