O αδιανόητος Χριστός των Αποστόλων

από π. Νικόλαος Λουδοβίκος

-28 Ιουνίου 2026

Ομιλία 28.6.2026 στην Ι. Μ. Διονυσίου εν Ολύμπω.

ΠΗΓΗ:https://youtu.be/mAjmJCuVtkI?is=dpvyjgH_Ll9__pnn
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Από την Τροία και τον Όμηρο στον Απόστολο Παύλο

Απόστολος Παύλος

Γράφει ο Στέλιος Κούκος

Το κήρυγμα του Αποστόλου Παύλου πέραν από μια χριστιανική ιεραποστολή, μοιάζει να αποτελεί και σαν μια ελληνική πολιτισμική εκστρατεία. Εξάλλου το κήρυγμά του γινόταν στα ελληνικά, ακόμη και στις ιουδαϊκές συναγωγές στις οποίες κήρυττε πρώτα, όταν επισκεπτόταν κάποια πόλη. Είναι γνωστό πως οι Ιουδαίοι της διασποράς είχαν, πλέον, ως μητρική τους γλώσσα τα ελληνικά και στις συναγωγές συναντούσε και όσους ανήσυχους και αναζητητές Έλληνες είχαν προσχωρήσει στον Ιουδαϊσμό. Και μάλιστα οι «σεβομένοι τον Θεό», όπως τους αποκαλούσαν ανταποκρίνονταν από τους πρώτους στο κήρυγμα του.

Φαίνεται πως τους έλυνε τις απορίες για τις οποίες οι ίδιοι είχαν εγκαταλείψει την πολυθεΐα και προσχωρούσαν στην μονοθεϊστική θρησκεία των Ιουδαίων. Αυτό έγινε και στην Θεσσαλονίκη. Οι πρώτοι που πίστεψαν στο κήρυγμα του οι Σεβομένοι.

Μετά τις συναγωγές και τους ομογενείς του ο Απόστολος Παύλος απευθυνόταν στους εθνικούς, στους πιστούς δηλαδή της αρχαίας ελληνικής θρησκείας. Σ’ αυτούς, ορισμένες φορές απευθυνόταν και μέσα από χωρία της ελληνικής σκέψης. Ο ίδιος ήταν εξαιρετικός γνώστης της ελληνικής γλώσσας και έτσι το λεκανοπέδιο της ανατολικής μεσογείου το οποίο ήταν ελληνικό πολιτισμικά, έγινε ο στίβος μέσα στον οποίο «κένωσε» τον εαυτό για να τον ανακαινίσει πνευματικά.

Ο Απόστολος Παύλος πριν φτάσει στον σημερινό ελλαδικό χώρο είχε κηρύξει τον Χριστό στην Κύπρο και την Μικρά Ασία, αλλά και σε άλλες περιοχές της Ανατολικής Μεσογείου. Στην κοσμοπολίτικη ρωμαϊκή μητρόπολη, όμως, την Τρωάδα, η οποία ήταν και ένας μεγάλος λιμένας, ο οποίος βρισκόταν λίγα χιλιόμετρα από το αρχαίο Ίλιον, την Τροία, του έπους του Τρωικού πολέμου ο Απόστολος Παύλος θα λάβει την έκτακτη πνευματική κλήση: Διαβάς εις Μακεδονίαν βοήθησον ημίν!

Παύλος – Απόστολος των Εθνών

από Αντίφωνο

Ο Σταύρος Σταμάτης συζητά με την Σοφία Χατζή για το βιβλίο: Παύλος ο Απόστολος των Εθνών

Εορτή των Αγίων Πέτρου και Παύλου

Του Μάνου Λαμπράκη 

«Καὶ ἐφίλησαν ἀλλήλους»: Ο Πέτρος και ο Παύλος ως θεολογία της διαφωνίας και μυστήριο της ενότητας

Η εορτή των Αγίων Πέτρου και Παύλου στις 29 Ιουνίου δεν είναι μια απλή συγκινησιακή σύναξη στη μνήμη δύο πρωταγωνιστών της αποστολικής εποχής. Είναι μια μυστηριακή επιτέλεση της Εκκλησίας ως σώματος που συστήνεται όχι μόνο δια του κοινού οράματος, αλλά δια της δυνατότητας να συνυπάρχουν στον ίδιο χώρο η πίστη και η ερώτηση, η αυθόρμητη παραδοχή και η στοχαστική ανατροπή, ο Πέτρος και ο Παύλος. Η συνύπαρξή τους δεν αποτελεί προϊόν συμφωνίας αλλά πνευματικής συγκατάβασης· όχι υπέρβαση της διαφωνίας αλλά θεολογική μεταστοιχείωσή της.

Η θεολογική σημασία της σχέσης Πέτρου και Παύλου εκκινεί ήδη από τα ιερά κείμενα. Ο Πέτρος, μαθητής του Ιησού από την πρώτη στιγμή, προσωποποιεί την εμπειρική πίστη, τη σταθερότητα του ανήκειν, την αμεσότητα της ομολογίας: «Σὺ εἶ ὁ Χριστὸς, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος» (Ματθ. 16,16). Ο Παύλος, εισερχόμενος μεταθανάτια στον κύκλο της Αποκάλυψης, είναι ο μάρτυρας της «εκθαμβωτικής» εμπειρίας· εκείνος που δεν γνώρισε τον Χριστό εν σαρκί, αλλά τον συνάντησε μέσα στο φως της Αναστάσεως. Αν ο Πέτρος αναπαριστά την αρχή, ο Παύλος διαστέλλει την αρχή στο άπειρο. Ο ένας είναι θεμέλιο, ο άλλος, αποδομητικό άνοιγμα.

Η διαφωνία τους στην Αντιόχεια (Γαλ. 2,11) αποτελεί μοναδική περίπτωση εντός της Καινής Διαθήκης όπου διασώζεται θεολογική ρήξη ανάμεσα σε κορυφαίους αποστόλους. Ο Παύλος κατηγορεί ευθέως τον Πέτρο για υποκρισία. Κι όμως, η Εκκλησία δεν εκτοπίζει αυτή τη σύγκρουση, την ενσωματώνει, την αναγνωρίζει ως θεολογικό γεγονός. Η σύγκρουση δεν διαιρεί, αποκαλύπτει την ετερότητα ως θεμέλιο της ενότητας. Η Εκκλησία δεν είναι ομοφωνία αλλά συμφωνία στην αγάπη. Ο Παύλος δεν αποδομεί τον Πέτρο, τον αγαπά μέσα από τη διαφωνία. Η κριτική γίνεται ευχαριστία, η αποδοκιμασία, μία μορφή ποιμαντικής αγωνίας.