Πώς το 2025 δικαίωσε προβλέψεις του Μπρούσκο

02/01/2026

EPA/MACIEJ KULCZYNSKI POLAND OUT

ΤΑΣΙΟΣ ΠΕΤΡΟΣ

Ο Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι, Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας στην προεδρία Τζιμ Κάρτερ, σύμβουλος άλλων τριών προέδρων, καθηγητής Αμερικανικής Εξωτερικής Πολιτικής στο Πανεπιστήμιο του Τζονς Χόπκινς και συγγραφέας, εξέδωσε την περίοδο 1997-2012 έξι βιβλία. Τα πνευματικά πονήματα του σκιαγράφησαν αριστοτεχνικά, επιχειρησιακά και λεπτομερειακά τους άξονες της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ στη μεταψυχροπολεμική εποχή.

Κανένας άλλος αναλυτής δεν διέθετε (και δεν διαθέτει έως και τώρα, εννέα σχεδόν χρόνια από το θάνατο του Μπρεζίνσκι) την οξυδέρκεια στο βαθμό που τολμούσε να κάνει προβλέψεις σεναρίων, τα όποια στο μεγαλύτερο μέρος επιβεβαιώθηκαν και συνεχίζουν να επιβεβαιώνονται ακόμη και σήμερα.

Στο βιβλίο του “Στρατηγικό Όραμα. Η Αμερική και η Κρίση της Παγκόσμιας Δύναμης“, που ήταν το τελευταίο του και εκδόθηκε το 2012, επιχειρεί να περιγράψει το παγκόσμιο γίγνεσθαι στην μετα-αμερικανική εποχή. Συγκεκριμένα στο τρίτο κεφάλαιο επικεντρώνεται στις εξελίξεις που θα λάβουν χώρα μέχρι το 2025. Αναλυτικά:

Ο Μπρεζίνσκι για το Διεθνές Σύστημα

Θεωρoύσε ότι «Ο κόσμος δεν θα είναι υπό την κινέζικη κυριαρχία που θα αντικαταστήσει τις ΗΠΑ, αλλά χαοτικός. Το πιο πιθανόν είναι να υπάρξει μια παρατεταμένη φάση μη καθορισμένων και σχετικά χαοτικών ανακατανομών στην παγκόσμια και περιφερειακή τάξη, χωρίς μεγάλους νικητές, αλλά με αρκετούς χαμένους, σε μια διαδικασία διεθνούς αβεβαιότητας και ακόμη δυνητικών θανάσιμων κινδύνων για την παγκόσμια ευμάρεια».

Σωστά ο Μπρεζίνσκι περιγράφει το μεταβαλλόμενο, ρευστό, συγκρουσιακό, πολυπολικό, πολυκεντρικό και μετα-δυτικόκεντρικο διεθνές σύστημα στο όποιο βρισκόμαστε, λόγω του επαναπροσδιορισμού ισχύος και της ανακατανομής συμφερόντων. Ταυτόχρονα αναφέρει ότι «Η διεθνής συνεργασία είναι πολύ πιθανόν να μειωθεί, με ορισμένες δυνάμεις να προωθούν αποκλειστικά σχήματα περιφερειακής συνεννόησης ως ευέλικτα πλαίσια για την ενίσχυση των συμφερόντων τους».

Πανηγυρίζει όλη η χώρα για την εκλογή του Κυριάκου Πιερρακάκη.

Γιώργος Τασιόπουλος 

Γιατί η εκλογή Πιερρακάκη στο Eurogroup μπορεί να είναι μια μεγάλη περιπέτεια για την Ελλάδα στον σύνδεσμο στο 1ο σχόλιο.

Η εκλογή του Κυριάκου στην προεδρία του κορυφαίου θεσμού της Ε.Ε. είναι άλλη μια χάντρα στο κομπολόι των επιτυχιών του, ένα σκαλί ακόμη στην ανέλιξή του στην κορυφή προς την εξουσία, αναφέρεται αναλυτικά στην ανάρτησή του ο συμμαθητής του και καλός δημοσιογράφος Νίκος Σβέρκος ( στο 2ο σχόλιο στο τέλος της ανάρτησης).

Για την περίπτωση του Κυριάκου Πιερρακάκη που ανήκει στην κοσμοπολίτικη, αεθνική ελίτ με την παγκοσμιοποιημένη νοοτροπία και την υπερεθνική "νομιμοφροσύνη", όπως τους παρουσιάζει, αποκαλυπτικός ο Ζμπίγκνιου Μπρζεζίνσκι στο βιβλίο του "Η επιλογή" γράφει:

"... Αυτή η νέα πραγματικότητα αντικατοπρίζεται στους αυξανόμενους προσωπικούς δεσμούς που έχουν με την Αμερική ξένοι πολιτικοί και επιχειρηματικοί ηγέτες.

Οι σπουδές σε ένα οποιοδήποτε κορυφαίο ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα των ΗΠΑ έχουν γίνει στις μέρες μας σχεδόν κοινωνική επιταγή για την ελίτ ακόμη και χωρών όπως η Γαλλία, οι οποία έχει μία ισχυρή πνευματική παράδοση και μεγάλη εθνική υπερηφάνεια. 

Είναι μόνο ζήτημα χρόνου η συγκεκριμένη πρακτική να διαδοθεί ακόμη και σε μέχρι πρόσφατα απομονωμένες κοινωνίες, όπως η Ρωσία και η Κίνα.

Το φαινόμενο μάλιστα είναι ακόμη πιο διαδεδομένο στους κόλπους τη διεθνούς επιχειρηματικής ελίτ και του υπαλληλικού προσωπικού τον μεγάλων παγκόσμιων χρηματοοικονομικών οργανισμών που εδρεύουν στις ΗΠΑ.

Ο Κυριάκος και οι τρεις ικανότητες

Του Νίκου Σβέρκου

Η εκλογή του Κυριάκου Πιερρακάκη στην προεδρία του Eurogroup μου ξύπνησε μνήμες. Μην πάει ο νους σας στα προφανή, δηλαδή στις δύσκολες διαπραγματεύσεις στις Βρυξέλλες το 2015, τις μαραθώνιες συνεδριάσεις του οργάνου που καλύψαμε με ακριβούς συναδέλφους ή τις σφαλιάρες και τις απειλές που έτρωγαν όλοι οι Έλληνες Υπουργοί Οικονομικών από τους προέδρους του στα οκτώ χρόνια της «ελληνικής κρίσης».

Οι μνήμες αφορούν προσωπικά τον Κυριάκο Πιερρακάκη, τον οποίο τυγχάνει να γνωρίζω από πάρα πολύ παλιά. Γι αυτό συγχωρήστε το μακρόν του κειμένου ή το ασαφές των ημερομηνιών και των χρονολογιών. Ελπίζω όταν φτάσετε στο τέλος να καταλάβετε και το λόγο της ανασκόπησης.

♦️Μαθητής

Τον Πιερρακάκη τον γνώρισα πρώτη φορά περίπου στα μέσα της δεκαετίας του '90 μέσω γνωριμίας με συγγενή μου. Ακριβή χρονιά δεν θυμάμαι, αλλά πηγαίναμε σχολείο. Παρά την μικρή του ηλικία ο Κυριάκος ασχολείτο με την πολιτική, πηγαίνοντας όμως από τότε ένα βήμα παραπέρα από το ενδιαφέρον που μας κληροδοτούσε ένα πολιτικά συνειδητοποιημένο σπίτι. Με απλά λόγια, στα σπίτια μας συζητούσαμε πάντα για την πολιτική αντιπαράθεση, οι γονείς μας μάς τροφοδοτούσαν με σαφή άποψη, αλλά ο Κυριάκος -όποτε αραιά τον ξανάβλεπα- φαινόταν να ξεπερνά τις αγνές διαχωριστικές γραμμές και να εισέρχεται με ορμή στο κομματικό σύστημα και τα τερτίπια του.

Γιατί οι ευρω-ελίτ ενεργούν σε βάρος των εθνικών συμφερόντων

18/07/2025

ΧΡΙΣΤΑΚΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ

Στο υπόμνημα του για “Φιλόδοξους νεαρούς Μεξικανούς” του 1924, ο Λάνσινγκ, υπουργός Εξωτερικών του προέδρου Γουίλσον, πρότεινε: «Ανοίξτε τα πανεπιστήμια μας στην ελίτ τους, ποτίστε τους με τις αμερικανικές αξίες και θα κυβερνήσουν το Μεξικό για εμάς: καλύτερα, φθηνότερα και χωρίς ούτε έναν πεζοναύτη».

Αυτό ισχύει σήμερα για την πλειοψηφία των ευρω-ελίτ, με βιογραφικά που διαμορφώνονται από τις διαλέξεις των αμερικανικών πανεπιστημίων, τα σεμινάρια του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, τις εκτιμήσεις των δεξαμενών σκέψεις και τα προγράμματα για νέους ηγέτες. Οι ευρω-ελίτ δεν επηρεάζονται απλώς από την Ουάσιγκτον. Μέσω του διατλαντισμού διαμορφώνονται επαγγελματικά και συνδέονται ιδεολογικά με αυτήν. Σαν αποτέλεσμα, οι στόχοι της εξωτερικής πολιτικής της Ουάσιγκτον δεν χρειάζεται να επιβληθούν στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, αφού εκφράζονται οικειοθελώς εκ των έσω.

Οι παραπάνω δεν είναι εθνικές ελίτ που αποζητούν το κοινό καλό. Ούτε καν είναι αυτό που ο Γκράμσι αποκαλούσε “πολιτιστική ηγεσία μιας κυρίαρχης τάξης”, όταν κριτίκαρε τις εθνικές ελίτ σε σχέση με τους συμπολίτες τους. Οι ευρω-ελίτ αποτελούν μια υπερεθνική κάστα, που έχει εκπαιδευτεί να θεωρεί τον Ατλαντισμό συνώνυμο του Δυτικού πολιτισμού. Είναι πολιτικοί, που τα βιογραφικά και τα κίνητρα της καριέρας τους δεν ευθυγραμμίζονται με τα συμφέροντα των συμπολιτών τους, αλλά με τις επιταγές της ατζέντας της μονοπολικής ηγεμονίας.

Γλωσσικός ιμπεριαλισμός - Διεθνές απολυτήριο IB: Μαθήματα στα Αγγλικά

Του Γιώργου Τασιόπουλου 

Αυτός είναι ο χάρτης της σταδιακής συρρίκνωσης της ιρλανδικής ως  ομιλούσας γλώσσας στην Ιρλανδία.

Αποτέλεσμα πολιτισμικού ιμπεριαλισμού. Ο επερχόμενος θάνατος ορατός.

Φαίνεται δεν είναι μόνο οι Ινουίτ από την Γροιλανδία που υπέστησαν τα πειράματα των Δανών όταν απομακρύνθηκαν από τα σπίτια τους για να μορφωθούν ως «μικροί Δανοί».

Μη φαντάζεστε ότι δεν αφορούν ανάλογοι φόβοι στην ελληνική γλώσσα.

Τι σηματοδοτεί άραγε η δημοσίευση μόνο στα αγγλικά του πορίσματος του ΕΟΔΑΣΑΑΜ για το έγκλημα στα Τέμπη;  Πόσο προσβάλλει τους Έλληνες και την τρισχιλιετή ιστορία της ελληνικής γλώσσας;

Για τον ιμπεριαλιστικό πολιτιστικό πόλεμο πρώτος μίλησε ο Μενέλαος Λουντέμης στο βιβλίο του "Ο Μεγάλος Δεκέμβρης (1945)" όταν σαρκάζοντας την αγγλική πολιτική στην Ελλάδα έγραφε: 

"...Ο Εγγλέζος φιλέλληνας και ανθρωπιστής πρόεδρος (ενν. του Εργατικού Σοσιαλιστικού Κόμματος της Αγγλίας) Λάσκι. Ο σύντροφος Λάσκι μπόρεσε τουλάχιστον μέσα στον καταποντισμό του κόμματος να σώσει ένα υπόλειμμα: Το διεθνιστικό του πνεύμα. Από καιρό τώρα έχει γίνει ο διαπρύσιος κήρυκας της ιδέας. Ο πολιτικός ραβδοσκόπος της Ευρώπης. Ακαταπόνητος ιεραπόστολος τρέχει με τ’ αεροπλάνα, με τραίνα και βαπόρια από πόλη σε πόλη, από χώρα σε χώρα.
«Λαοί ενωθήτε! Κάτω τα σύνορα!»
Κάτω οι γλώσσες! (υπάρχει η Αγγλική).
Κάτω οι σημαίες! (υπάρχει η Αγγλική).
Κάτω οι τράπεζες! (υπάρχει η Αγγλική) "

"Ο Μεγάλος Δεκέμβρης", σελ. 77-78

Ήταν καημός και στόχος της πρώην Υπουργού Παιδείας Άννας Διαμαντοπούλου όταν ως ευρωπαϊκός επίτροπος πρότεινε την
καθιέρωση των αγγλικών ως δεύτερης επίσημης γλώσσας.

Ο Κυριάκος Πιερρακάκης, πνευματικό τέκνο και συνεργάτης της πρώην υπουργού και σήμερα υπεύθυνης πολιτικού σχεδιασμού του ΠΑΣΟΚ, φαίνεται να κάνει πράξη το όραμα της εισάγοντας το 

International Baccalaureate (IB) στο δημόσιο σχολείο.

Η ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΑΧΑ Η ΑΡΧΗ!

Η ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΑΧΑ Η ΑΡΧΗ!

«Ἡ Οὐκρανία, νέος καί σημαντικός χῶρος στήν εὐρασιατική σκακιέρα, εἶναι γεωπολιτικός ἄξονας, ἐπειδή ἡ ἴδια ἡ ὕπαρξή της ὡς ἀνεξάρτητης χώρας βοηθᾶ τό μετασχηματισμό τῆς Ρωσίας. Χωρίς τήν Οὐκρανία, ἡ Ρωσία παύει νά εἶναι εὐρασιατική αὐτοκρατορία. Χωρίς τήν Οὐκρανία, ἡ Ρωσία μπορεῖ νά συνεχίσει νά παλεύει γιά αὐτοκρατορική θέση, ἀλλά τότε θά γινόταν κυρίως ἀσιατικό αὐτοκρατορικό κράτος, τό ὁποῖο θά συρόταν πολύ πιθανόν σέ συγκρούσεις, πού θά τό ἀποδυνάμωναν, μέ ἀφυπνισμένους Κεντροασιάτες, οἱ ὁποῖοι θά ἦταν γεμᾶτοι μνησικακία γιά τήν ἀπώλεια τῆς πρόσφατα ἀποκτημένης ἀνεξαρτησίας τους καί θά εἶχαν τήν ὑποστήριξη τῶν ἀδελφῶν ἰσλαμικῶν κρατῶν στό νότο [1]

[…] Ὡστόσο, ἄν ἡ Μόσχα ἀνακτήσει τόν ἔλεγχο τῆς Οὐκρανίας, μέ τόν πληθυσμό τῶν 52 ἑκατομμυρίων, τούς σημαντικούς πλουτοπαραγωγικούς πόρους καί τήν πρόσβαση στή Μαύρη Θάλασσα, ἡ Ρωσία θά ἀνακτήσει αὐτόματα τίς ἀναγκαῖες προϋποθέσεις γιά νά γίνει ἰσχυρό αὐτοκρατορικό κράτος, πού θά ἑνώνει τήν Εὐρώπη καί τήν Ἀσία» [2].

«.. τέλος, ἡ ἀνεξαρτησία τῆς Οὐκρανίας ἀμφισβήτησε τήν ἴδια τήν οὐσία τοῦ ἰσχυρισμοῦ τῆς Ρωσίας ὅτι εἶναι ὁ θεϊκά χρισμένος σταθερός φορέας τῆς κοινῆς πανσλαβικῆς ταυτότητας» [3].

«Τό πιό ἐνοχλητικό ἀπό ὅλα ἦταν ἡ ἀπώλεια τῆς Οὐκρανίας. Ἡ ἐμφάνιση ἑνός ἀνεξάρτητου οὐκρανικοῦ κράτους δέν ἦταν μόνο μιά πρόκληση γιά ὅλους τούς Ρώσους, πού καλοῦνταν νά ξανασκεφτοῦν τή φύση τῆς δικῆς τους πολιτικῆς καί ἐθνοτικῆς ταυτότητας, ἀλλά καί ἀντιπροσώπευε ζωτική γεωπολιτική ὑποχώρηση γιά τό ρωσικό κράτος. Ἡ ἀποκήρυξη τῆς ρωσικῆς αὐτοκρατορικῆς ἱστορίας, πού διάρκεσε πάνω ἀπό τριακόσια χρόνια, σήμαινε τήν ἀπώλεια μιᾶς δυνητικά πλούσιας βιομηχανικῆς καί ἀγροτικῆς οἰκονομίας καί 52 ἑκατομμυρίων ἀτόμων, πού εἶναι ἐπαρκῶς συγγενεῖς μέ τούς Ρώσους ἀπό ἐθνοτική καί θρησκευτική ἄποψη, ὥστε νά κάνουν τή Ρωσία ἕνα πραγματικό μεγάλο καί γεμᾶτο πεποίθηση αὐτοκρατορικό κράτος. Ἡ ἀνεξαρτησία τῆς Οὐκρανίας στέρησε ἐπίσης τή Ρωσία ἀπό τήν κυρίαρχη θέση της στή Μαύρη Θάλασσα, ὅπου ἡ Ὀδησσός χρησίμευε ὡς ἡ ζωτική πύλη τῆς Ρωσίας γιά τό ἐμπόριο μέ τή Μεσόγειο καί τόν πέραν αὐτῆς κόσμο»[4].

«Ἡ ἀπώλεια τῆς Οὐκρανίας ἦταν κρίσιμης σημασίας ἀπό γεωπολιτική ἄποψη, γιατί μείωσε δραστικά τίς γεωστρατηγικές ἐπιλογές τῆς Ρωσίας […] Ὅμως, χωρίς τήν Οὐκρανία καί τά 52 ἑκατομμύρια Σλάβων ἀδελφῶν της, ὁποιαδήποτε προσπάθεια τῆς Μόσχας νά ἀνοικοδομήσει τήν εὐρασιατική αὐτοκρατορία ἦταν πιθανό νά ἀφήσει τή Ρωσία μόνη της καί μπλεγμένη σέ παρατεταμένες συγκρούσεις μέ τούς μή Σλάβους πού ἀφυπνίστηκαν ἐθνικά καί θρησκευτικά, μέ τόν πόλεμο στήν Τσετσενία νά εἶναι ἴσως ἁπλῶς καί μόνο τό πρῶτο παράδειγμα τέτοιων συγκρούσεων. Ἐπιπλέον, μέ δεδομένη τή μείωση τοῦ ποσοστοῦ γεννήσεων στή Ρωσία καί τά ἐκρηκτικά ποσοστά γεννήσεων στούς Κεντροασιάτες, ὁποιαδήποτε νέα εὐρασιατική αὐτοκρατορία, πού θά βασιζόταν καθαρά στή ρωσική δύναμη χωρίς τήν Οὐκρανία, θά γινόταν ἀναπόφευκτα λιγότερο εὐρωπαϊκή καί περισσότερο ἀσιατική κάθε χρόνο πού θά περνοῦσε»[5].

«Ἡ πρός ἀνατολάς ἐπέκταση τῆς Εὐρώπης θά σταθεροποιοῦσε τή δημοκρατική νίκη τῆς δεκαετίας τοῦ 1990. Θά συμπλήρωνε στό πολιτικό καί οἰκονομικό πεδίο τό οὐσιαστικό πολιτισμικό πεδίο τῆς Εὐρώπης –πού ἀποκλήθηκε ἡ Εὐρώπη τοῦ Ἁγίου Πέτρου– τό ὁποῖο καθόρισε ἡ παλιά καί κοινή θρησκευτική κληρονομιά τῆς Εὐρώπης, πού ἀντλεῖται ἀπό τό χριστιανισμό τοῦ δυτικοῦ δόγματος. Μιά τέτοια Εὐρώπη ὑπῆρξε ἄλλοτε, πολύ πρίν ἀπό τήν ἐποχή τοῦ ἐθνικισμοῦ καί ἀκόμη περισσότερο καιρό πρίν ἀπό τήν πρόσφατη διαίρεση τῆς Εὐρώπης σέ δύο τμήματα, τό ἕνα ὑπό ἀμερικανική καί τό ἄλλο ὑπό σοβιετική κυριαρχία. Μιά τέτοια Εὐρώπη θά μποροῦσε νά ἑλκύσει σάν μαγνήτης τά κράτη πού βρίσκονται ἀνατολικότερα, οἰκοδομώντας ἕνα δίκτυο δεσμῶν μέ τήν Οὐκρανία, τή Λευκορωσία καί τή Ρωσία τραβώντας τες σέ ὅλο καί πιό δεσμευτική συνεργασία καί προσηλυτίζοντάς τες σέ κοινές δημοκρατικές ἀρχές»[6].