Ντόναλντ Τραμπ: Πέντε μοιραία λάθη

Massimo Mazzucco - 18 Μαρτίου 2026

Πηγή: Massimo Mazzucco

Ο Ντόναλντ Τραμπ συνεχίζει να κάνει το ένα λάθος μετά το άλλο, και δυστυχώς η άπειρη αλαζονεία του τον εμποδίζει να τα αναγνωρίσει ως τέτοια. Αυτό μπορεί μόνο να τον οδηγήσει σε περαιτέρω λάθη, που επιδεινώνονται από τα προηγούμενα.

Πρώτο λάθος: η εμπιστοσύνη στον Νετανιάχου.

Το μεγαλείο του Νετανιάχου έγκειται στο ότι έκανε τον Ντόναλντ Τραμπ να πιστέψει ότι ήταν κατά κάποιο τρόπο «ισότιμοι εταίροι» σε επιχειρήσεις στη Μέση Ανατολή. Στην πραγματικότητα, ο Νετανιάχου κατάφερε να εκμεταλλευτεί πλήρως το διογκωμένο εγώ του Τραμπ, πείθοντάς τον να διεξάγει έναν πόλεμο από τον οποίο το Ισραήλ είναι το μόνο που μπορεί πραγματικά να επωφεληθεί.

Το να βλέπεις τον Νετανιάχου να βγαίνει από το Οβάλ Γραφείο κάθε φορά με αυτό το πονηρό χαμόγελο στο πρόσωπό του λέει πολλά για την ικανότητά του να χειραγωγεί τον Ντόναλντ Τραμπ. Για όποιον αναζητά ζωντανές αποδείξεις, απλώς κοιτάξτε τις εικόνες από το επίσημο γεύμα όπου ο Νετανιάχου παρουσίασε με πομπώδη τρόπο την επιστολή υποψηφιότητας του Ντόναλντ Τραμπ για το Νόμπελ Ειρήνης. Ένας δραματικός τρόπος να επιδοθούν δημόσια στην καυχησιολογία του Προέδρου, ενώ ταυτόχρονα τον χλεύασαν με μια «υποψηφιότητα» που δεν είχε πραγματική αξία.

Ο Νετανιάχου του είπε: «Είσαι ο πιο όμορφος από όλους», και αυτός, σαν οκτάχρονο, το πίστεψε. Και τώρα, ενώ ο Μπίμπι τρίβει τα χέρια του, ο Τραμπ βρίσκεται βυθισμένος σε έναν πόλεμο από τον οποίο δεν ξέρει πλέον πώς να ξεφύγει.

Δεύτερο λάθος: να βασιστεί στην εξέγερση του ιρανικού λαού.

Ο Τραμπ, η μαφία των λόμπινγκ και η επανάσταση

Tommaso Merlo - 18 Μαρτίου 2026

Πηγή: Tommaso Merlo

Οι Ηνωμένες Πολιτείες χάνουν τον πόλεμο με το Ιράν, ακόμη και πολιτικά. Ο κόσμος είναι στο πλευρό της Τεχεράνης, ενώ στο εσωτερικό καταρρέουν υπό την επιρροή ενός προέδρου που τώρα είναι εκτός ελέγχου. Ο Τραμπ έχει γίνει εθνική απειλή, και στην Ουάσιγκτον ζητούν να τον ξεφορτωθούν το συντομότερο δυνατό. Δεν είναι εύκολο. Ο Τραμπ είναι η κορυφή ενός συστήματος, αυτού της μαφίας των λόμπινγκ. 

Ο πόλεμος στο Ιράν ξέσπασε επειδή ο Τραμπ είναι η πιο αναγνωρισμένη μαριονέτα του σιωνιστικού λόμπυ, αυτή που έχει τη δύναμη να γράφει λευκές επιταγές δισεκατομμυρίων δολαρίων για το Ισραήλ και να στέλνει βόμβες ακόμη και κατά τη διάρκεια μιας γενοκτονίας, και αυτή που έχει τη δύναμη να εξαπολύσει τον αμερικανικό στρατό εναντίον του Ιράν για να ικανοποιήσει τις ιδεολογικές αυταπάτες άλλων ανθρώπων. Καμία θεωρία συνωμοσίας. 

Γι' αυτό ο επικεφαλής της αντιτρομοκρατίας του Τραμπ μόλις παραιτήθηκε, αφού τον απέλυσε από τη βάση του. Μια φιγούρα με κόκκινο καπέλο που θέλει τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, όχι το Ισραήλ. Ένας από τους πολλούς που επαναστατούν ενάντια στη μαφία των λόμπινγκ που καταστρέφει τη χώρα του. Ένα σύστημα που μαίνεται εδώ και δεκαετίες, με μεγάλα λόμπι όπως τα σιωνιστικά, τα λόμπι των όπλων, των φαρμακευτικών και των νέων τεχνολογιών που διαφθείρουν και τα δύο σώματα του κοινοβουλίου για να διασφαλίσουν τη νίκη ανεξάρτητα από τις δημοσκοπήσεις. Με πολιτικούς που είναι διεφθαρμένοι μόλις βγουν από την πόρτα και τους οποίους χρηματοδοτούν καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας τους για να διασφαλίσουν ότι θα παραμείνουν με λουρί. Και αν κάποιος σκεφτεί να γίνει πρόεδρος, τότε χτυπάει την πόρτα του, κάθεται στον καναπέ του και απλώνει τα πόδια του στο τραπέζι. 

Ο Τάκερ Κάρλσον κάνει λάθος σχετικά με τον Χριστιανικό Σιωνισμό

Το άρθρο δημοσιεύεται για να αναδειχθεί το κίνημα του χριστανοσιωνοσμού που φαίνεται ιδεολογικά να κυριαρχεί στις δεξαμενές σκέψης του συντηρητικού χώρου των ΗΠΑ και των τραμπιστών σε αυτές. Ο επίλογος του άρθρου αποκαλυπτικός:

Ακόμη και σε λαϊκό επίπεδο, επιπλέον, η επιρροή του «διασπασισμού» μειώνεται εδώ και χρόνια . Και δεν ήταν ποτέ κάτι περισσότερο από ένα μέρος της ιστορικά έντονης σχέσης των Αμερικανών με τον Σιωνισμό και το Κράτος του Ισραήλ. Ό,τι και να κάνετε για τον Χριστιανικό Σιωνισμό ως θρησκευτικό, πολιτικό ή πολιτιστικό φαινόμενο, δεν είναι κάποια ξένη μόλυνση, όπως υποστήριξε ο Κάρλσον. Υπάρχει στην Αμερική από την αρχή της βρετανικής αποικιοκρατίας.

Γιατί τόσοι πολλοί Αμερικανοί υποστηρίζουν το Ισραήλ; Σε πρόσφατη συνέντευξή του στον «γκρουπερ» Νικ Φουέντες, ο Τάκερ Κάρλσον ήταν ο τελευταίος που έθεσε ένα ερώτημα που έχει ενοχλήσει πολιτικούς, δημοσιογράφους και ακαδημαϊκούς. «Δεν είναι Εβραίοι, οι περισσότεροι αυτοαποκαλούνται Χριστιανοί», αναρωτήθηκε με θαυμασμό. «Είναι Χριστιανοί Σιωνιστές. Τι είναι αυτό;»

Αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Κάρλσον συζητούσε αυτό που ονόμασε «εγκεφαλικό ιό» του χριστιανικού σιωνισμού. Τον Ιούνιο, ο Κάρλσον ρώτησε τον γερουσιαστή Τεντ Κρουζ σχετικά με τις θεολογικές πηγές των θέσεών του για την εξωτερική πολιτική. Όταν ο Κρουζ παρέφρασε τη Γένεση 12 , ο Κάρλσον δεν δίστασε να καταλάβει ότι η υπόσχεση του Θεού να ευλογήσει όσους ευλογούν τον Αβραάμ, τους απογόνους του και τη γη τους θα μπορούσε να αναφέρεται στο σύγχρονο κράτος του Ισραήλ. Πέρυσι, ο Κάρλσον φιλοξένησε τον τραγουδιστή της κάντρι Τζον Ριτς . Δεν συζήτησαν συγκεκριμένα για το Ισραήλ, αλλά ο Ριτς επανέλαβε μια θεωρία συνωμοσίας ότι η επιτυχία του ευαγγελιστή CI Scofield ενορχηστρώθηκε από πλούσιους Εβραίους προκειμένου να προωθηθεί ο σιωνισμός μεταξύ των Χριστιανών.

Τα τηλεφωνήματα στον Τραμπ και η ιστορική καταστροφή

Tommaso Merlo - 13 Μαρτίου 2026

Πηγή: Tommaso Merlo

Ο Τραμπ συμπεριφέρεται σαν νταής μπροστά στις κάμερες, αλλά πίσω από τα παρασκήνια είναι συνεχώς κολλημένος στο τηλέφωνό του. Μίλησε ακόμη και με τον Πούτιν, ελπίζοντας ότι θα μεσολαβήσει για να βάλει τέλος στο πανδαιμόνιο που έχει εξαπολύσει, αλλά ο παλιός τσάρος έκανε την χειρονομία της περιφρόνησης, τουλάχιστον προς το παρόν. Με το κλείσιμο των Στενών, οι ρωσικοί πόροι γίνονται ανάρπαστοι και στη Μόσχα ρίχνει βροχή από ρούβλια. Καλύτερες τιμές, νέοι πελάτες, ενώ οι Αμερικανοί διακινδυνεύουν μια από τις χειρότερες ήττες της καριέρας τους. Την απώλεια του Κόλπου, αλλά και μιας καταστροφικής παγκόσμιας ηγεσίας. Ο Πούτιν μίλησε επίσης εκ μέρους των Κινέζων, οι οποίοι απολαμβάνουν το θέαμα σκαρφαλωμένοι στο Σινικό Τείχος, ενώ τα πετρελαιοφόρα τους περνούν γαλήνια από τα Στενά του Ορμούζ, και όλος ο κόσμος συνειδητοποιεί ότι το μοντέλο τους δεν είναι τελικά τόσο κακό.


Όχι ένας βίαιος και υποκριτής σερίφης, αλλά μια πολυπολική κοινότητα. Όχι μια ζούγκλα της αγοράς, αλλά η πολιτική στο τιμόνι. Όχι ότι η Κίνα είναι παράδεισος, αλλά τουλάχιστον δεν αιματοκυλούν τον κόσμο για το τίποτα, και τύπους όπως ο Τραμπ τους στέλνουν για γνωσιακή-συμπεριφορική θεραπεία, όχι στην πιο ισχυρή έδρα. Ακόμα και το Τελ Αβίβ βομβαρδίζει τον Τραμπ με τηλεφωνήματα, απαιτώντας να μείνει πιστός και να συνεχίσει να βομβαρδίζει το Ιράν για λογαριασμό τους - ή μάλλον, θέλουν ο Λευκός Οίκος να συνεχίσει να αντιμετωπίζει τις ιδεολογικές τους αυταπάτες και όχι τα προβλήματα των Αμερικανών πολιτών.

Αρθρο Στέλιου Ράμφου στην «Κ»: Οι κύριοι Τραμπ: μια ψυχογραφία

28.01.2026

Στις 8 Ιανουαρίου 2026, πέντε ημέρες μετά την επέμβαση αμερικανικών δυνάμεων στη Βενεζουέλα και τη σύλληψη του Μαδούρο, ο πρόεδρος Τραμπ αντιμετώπισσε ευθέως, σε συνέντευξή του στους «Τάιμς της Νέας Υόρκης», τη ζυγισμένη ανασκαφή των δημοσιογράφων για τον ίδιο και τον σημερινό κόσμο. Εκεί, στο ερώτημα εάν η παντοδυναμία του έχει όρια, απαντά ότι «μόνο όριο στην εξουσία του είναι η ατομική του ηθική και η σκέψη του»

Ο Ντόναλντ Τραμπ αποτυπώνεται στην μπλούζα οπαδού του, ο οποίος βάζει το χέρι στο μέρος της καρδιάς κατά την ανάκρουση του εθνικού ύμνου των ΗΠΑ. Ο Αμερικανός πρόεδρος ακόμη και τη στιγμή που η σφαίρα πλήγωνε το αυτί του, απευθυνόταν στους ψηφοφόρους του σχηματίζοντας με τα δάχτυλα το σήμα της νίκης, σαν η σωτηρία του να ήταν για όλους. [Doug Mills / The New York Times]

Στις 8 Ιανουαρίου 2026, πέντε ημέρες μετά την επέμβαση αμερικανικών δυνάμεων στη Βενεζουέλα και τη σύλληψη του Μαδούρο, ο πρόεδρος Τραμπ αντιμετώπισε ευθέως, σε συνέντευξή του στους «Τάιμς της Νέας Υόρκης», τη ζυγισμένη ανασκαφή των δημοσιογράφων για τον ίδιο και τον σημερινό κόσμο. Εκεί, στο ερώτημα εάν η παντοδυναμία του έχει όρια, απαντά ότι «μόνο όριο στην εξουσία του είναι η ατομική του ηθική και η σκέψη του», ενώ αργότερα, με άλλη ευκαιρία θα ξεκαθαρίσει πως «το Διεθνές Δίκαιο δεν του χρειάζεται, αφού δεν σκοπεύει να κάνει κακό στους ανθρώπους». Που σημαίνει: η καλή πρόθεση είναι το παν.

Θεωρώ τις φράσεις του προέδρου των ΗΠΑ αποκαλυπτικές και αξιομνημόνευτες. Φανερώνουν ένα τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τον ρόλο του αλλά και τον εαυτό του, κάτι που προηγουμένως μας διέφευγε. Οι περιγραφές του χαρακτήρα του εξαντλούνται κυρίως σε πολιτικές προεκτάσεις των επαγγελματικών αντανακλαστικών ενός μεγαλοκτηματομεσίτη, στο απρόβλεπτο των κινήσεών του, σε κατηγορηματικές δηλώσεις οι οποίες εν συνεχεία ανασκευάζονται, σε ευκαιριακές αντιδράσεις χωρίς στρατηγικό ορίζοντα, σε εξισορροπιστικές διευθετήσεις ή σε διεκδικήσεις «οικοπέδων» φυσικής εκτάσεως και γεωπολιτικής σημασίας, όπως η Γροιλανδία.

Αίσθημα Αποστολής – Απέναντί μας έχουμε έναν ηγέτη με συνταγματικές εξουσίες εκτεταμένες αλλά όχι απεριόριστες, ο οποίος εννοεί να νομιμοποιείται στη «νομιμότητα» της προσωπικής του σκέψεως και της ηθικής του συνειδήσεως.

Απέτυχε ο πόλεμος-αστραπή – Εγκλωβισμένος ο Τραμπ

Ο Σταύρος Λυγερός αναλύει την εξέλιξη του πολέμου στο Ιράν, και τον εκτροχιασμό των σχεδίων Τραμπ για έναν πόλεμο-αστραπή

«Άκρως επικίνδυνος»: Η ρητορική του Χέγκσεθ για το μακελειό στο Ιράν προκαλεί φόβο

8 Μαρτίου 2026

Θρασύς και πολεμοχαρής, ακουγόταν περισσότερο σαν καρικατούρα κάποιου νταή παρά σαν σοβαρός πολιτικός άνδρας. «Θάνατος και καταστροφή από τον ουρανό όλη μέρα», καυχιόταν ο Πιτ Χέγκσεθ, φορώντας γραβάτα και μαντιλάκι στο πέτο στα χρώματα της αμερικανικής σημαίας, καθώς μιλούσε σε δημοσιογράφους στο Πεντάγωνο. «Αυτή δεν προοριζόταν ποτέ να είναι μια δίκαιη μάχη, και δεν είναι δίκαιη μάχη. Τους χτυπάμε ενώ είναι πεσμένοι κάτω, κι έτσι ακριβώς πρέπει».

Ο 45χρονος Χέγκσεθ, πρώην τηλεπαρουσιαστής του Fox News και νυν επικεφαλής του ισχυρότερου στρατού στον κόσμο, έχει αναδειχθεί αυτή την εβδομάδα το πρόσωπο του πολέμου του Ντόναλντ Τραμπ στο Ιράν. Η εξέλιξη αυτή έχει σημάνει συναγερμό στους επικριτές του, που προειδοποιούν ότι ο υπουργός Άμυνας -ο οποίος εύστοχα μετονομάστηκε σε «υπουργός Πολέμου»- μετέτρεψε ταχύτατα το Πεντάγωνο σε ορμητήριο μιας ιδεολογικής και θρησκευτικής σταυροφορίας, όπως γράφει ο Guardian.

Επιδεικνύοντας αντριλίκι, χριστιανικό εθνικισμό και κυνική αδιαφορία για τις ζωές των Αμερικανών στρατιωτών, υποστηρίζουν, η παιδαριώδης τηλεοπτική συμπεριφορά του Χέγκσεθ έχει στόχο να ικανοποιήσει την επιθυμία του Τραμπ για έναν πολεμοκάπηλο αντάξιο της «ανδρόσφαιρας». Εικόνα που ενίσχυσε το ανατριχιαστικό βίντεο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, που παρεμβάλλει αποσπάσματα από χολιγουντιανά μπλοκμπάστερ όπως τα Braveheart, Gladiator, Superman και Top Gun με πλάνα του Χέγκσεθ και πραγματικό οπτικό υλικό από θανατηφόρα πλήγματα των επιθέσεων κατά του Ιράν.

«Ο Πιτ Χέγκσεθ είναι ένας πολύ επικίνδυνος άνθρωπος. Ένας λευκός χριστιανός εθνικιστής που έχει στη διάθεσή του το οπλοστάσιο της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών, καθώς και λευκή επιταγή από τον πρόεδρο Τραμπ να εξαπολύει σφαγή όπου θέλει και εναντίον όποιου θέλει», σχολιάζει δεικτικά η Τζανέσα Γκόλντμπεκ, διευθύνουσα σύμβουλος της μη κερδοσκοπικής οργάνωσης υπεράσπισης δικαιωμάτων Vet Voice Foundation.

Φανατικοί

Από τη Simone Santini - 6 Μαρτίου 2026


Πηγή: Σιμόνε Σαντίνι

Ένα βίντεο που κυκλοφόρησε από τον Λευκό Οίκο κυκλοφορεί στο διαδίκτυο, στο οποίο απεικονίζονται Προτεστάντες πάστορες (πνευματικοί κληρονόμοι των Πατέρων Προσκυνητών που ήθελαν να επανιδρύσουν μια δεύτερη Ιερουσαλήμ στην Αμερική), όλοι Χριστιανοί Σιωνιστές, να προσεύχονται γύρω από τον Ντόναλντ Τραμπ, απορροφημένοι σε διαλογισμό στο γραφείο του στο Οβάλ Γραφείο. Ζητούν προστασία για αυτόν τον πόλεμο. Προσεύχονται για την ικανότητα εξόντωσης του εχθρού.

Η πνευματική σύμβουλος του Τραμπ (είναι δημόσιο πρόσωπο) κατέγραψε ένα βίντεο spiritual-rap στο οποίο προτρέπει τους αμερικανικούς στρατούς να βομβαρδίζουν, βομβαρδίζουν, βομβαρδίζουν, βομβαρδίζουν...
Πέρυσι, ο Υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο (τον οποίο πολλοί θεωρούν τον πραγματικό υπεύθυνο λήψης αποφάσεων της αμερικανικής κυβέρνησης σε αυτό το στάδιο) εμφανίστηκε δημόσια κατά τη διάρκεια της Πεντηκοστής με έναν σταυρό ζωγραφισμένο στο μέτωπό του.
Μεταξύ των Αμερικανών στρατιωτικών αξιωματικών, η πρακτική της επίπληξης των στρατευμάτων με παρακινητικά κηρύγματα για τον Αρμαγεδδώνα και την επικείμενη έλευση του Χριστού έχει επικρατήσει.

Πάστορες προσευχήθηκαν με τον Τραμπ για την επιτυχία της Αμερικής στον πόλεμο με το Ιράν, δείτε βίντεο

Οι συμμετέχοντες ζήτησαν από τον Θεό να χαρίσει στον πρόεδρο Τραμπ σοφία, να τον προστατεύσει από κάθε κακό και να τον βοηθήσει να προωθήσει τη δικαιοσύνη

06.03.2026 Πρώτο θέμα 

Προσευχή για την επιτυχία της Αμερικής στον πόλεμο με το Ιράν έκαναν μαζί με τον πρόεδρο των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, χριστιανοί πάστορες που βρέθηκαν το βράδυ της Πέμπτης στο Οβάλ Γραφείο.

Κατά τη διάρκεια της συνάντησης, οι πάστορες περικύκλωσαν τον Τραμπ στο γραφείο του και προσευχήθηκαν μαζί για καθοδήγηση, σοφία και προστασία καθώς ηγείται της χώρας.

Η συγκέντρωση οργανώθηκε με τη συμμετοχή του Γραφείου Θρησκείας του Λευκού Οίκου επικεφαλής της οποίας είναι η Πόλα Γουάιτ, μια τηλεευαγγελίστρια που έχει συζητηθεί για τις αμφιλεγόμενες μεθόδους συγκέντρωσης χρημάτων.

Ο Αλκιβιάδης του καιρού μας

του ΚΩΣΤΑ ΚΟΥΤΣΟΥΡΕΛΗ

~.~

Δέκα χρόνια τώρα ο Ντόναλντ Τραμπ υπήρξε ένας αρτίστας της επιβίωσης. Επέζησε κάθε συνωμοσίας, κάθε πλεκτάνης εναντίον του. Χάρη στην εξωπραγματική αφοβία του αλλά και σ’ ένα εντελώς παράδοξο επικοινωνιακό χάρισμα δοκιμασμένο επί δεκαετίες στις φυλλάδες του κίτρινου τύπου και στους δέκτες της trash TV, συνάθροισε ένα γιγαντιαίο κίνημα γύρω του, αν και βέβαια χωρίς ποτέ να πείσει ολότελα ότι και ο ίδιος έπαιρνε τα αιτήματά του τοις μετρητοίς.

Ο λόγος της ανάδειξής του ήταν προφανής, στοχαστές όπως ο Ρίτσαρντ Ρόρτυ είχαν προβλέψει την έλευση κάποιου σαν αυτόν ήδη από τη δεκαετία του 1990, και μόνο κάτι απονενοημένοι liberals καμώνονται μέχρι σήμερα ότι τον λόγο αυτόν τον αγνοούν. Πρόκειται βέβαια για την παταγώδη αποτυχία της μεταψυχροπολεμικής τάξης πραγμάτων, αυτής που επονομάστηκε ψευδώς παγκοσμιοποίηση ενώ στην πράξη ήταν η ακύρωση του κοινωνικού συμβολαίου της Δύσης προς όφελος μιας δράκας όψιμων ολιγαρχών και η επαναποικιοποίηση του πλανήτη από ένα δίκτυο χρηματοπιστωτικών και τεχνολογικών κογκλομεράτων.

Ο Τραμπ ήταν γέννημα και θρέμμα αυτής της ολιγαρχίας, αλλά η ρητορική του ερχόταν απ’ αλλού, έθιγε τις ευαίσθητες χορδές πλατιών εργατικών στρωμάτων, πρεκάριων και απόβλητων του συστήματος, μιλούσε σ’ αυτούς σε ένα ιδίωμα μεικτό, με όρους ταυτόχρονα χριστιανοσυντηρητικούς, νεοπατριωτικούς, ακόμη και κεϋνσιανίζοντες-κοινωνιστικούς. «Trump Is Making Socialism Great Again», ανέκραζε τον Ιούλιο που μας πέρασε το συστημικότατο The Atlantic. Από κοντά, το Fortune αγωνιούσε έναν μήνα αργότερα: «Is MAGA going Marxist and Maoist?» Και το The Hill διαπίστωνε με φρίκη τον Σεπτέμβριο: «‘Marxism-Trumpism?’ Trump’s try at a planned economy is still socialism».

Νεοσυντηρητισμός και η κρίση του δυτικού οικουμενισμού

Δευτέρα 23 Φεβρουαρίου 2026

Tiberio Graziani

Πηγή: The Slingshot

Φιλολογική γενεαλογία, ευρωπαϊκές περιφέρειες και προσαρμογές της ηγεμονίας των ΗΠΑ

Αυτό το άρθρο επιχειρεί μια γενεαλογική και φιλολογική ανασύνθεση του νεοσυντηρητισμού ως προσαρμοστικής μορφής της Δυτικής ηγεμονίας κατά τη διάρκεια μιας κρίσης του φιλελεύθερου-δημοκρατικού οικουμενισμού. Αντί να ερμηνεύεται ως μια απλή ενδεχόμενη ιδεολογία ή μια αντιδραστική οπισθοδρόμηση, ο νεοσυντηρητισμός αναλύεται εδώ ως ένας τρόπος αναδιοργάνωσης της εξουσίας όταν η ικανότητα της Δύσης να παράγει συναίνεση μέσω οικουμενιστικών αξιών μειώνεται προοδευτικά. Αναλύοντας την αμερικανική του προέλευση, τον μετασχηματισμό του σε κυβερνητικό δόγμα και τις επακόλουθες διαλογικές αναδιατυπώσεις του, το δοκίμιο ανασυνθέτει την ακολουθία που οδηγεί από τον αποφασιστικό οικουμενισμό της εποχής Μπους στις προσπάθειες μιας φιλελεύθερης-διεθνιστικής αποκατάστασης και, τέλος, στην εμφάνιση μορφών μετα-οικουμενιστικής ηγεμονίας. Ιδιαίτερη προσοχή δίνεται στη δομή κέντρου-περιφέρειας εντός της Δύσης υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, καταδεικνύοντας πώς ο ευρωπαϊκός νεοσυντηρητισμός δεν είναι μια αυτόνομη παράδοση, αλλά ένα διαλογικό και στρατηγικό παρακλάδι, νομιμοποιημένο μέσω διατλαντικών δικτύων και επιλεκτικών πολιτισμικών αναφορών. Αυτό το άρθρο υποστηρίζει ότι η παρακμή της ευρωπαϊκής αυτονομίας δεν πρέπει να νοείται ως έλλειψη πολιτικής πρωτοβουλίας, αλλά μάλλον ως η προοδευτική διοχέτευσή της μέσα σε έναν ολοένα και πιο περιορισμένο πολιτικά νόμιμο χώρο λόγου. Συμπερασματικά, η κρίση της Δύσης ερμηνεύεται όχι ως κρίση αξιών καθαυτών, αλλά ως κρίση της σημασιολογικής τους δύναμης: όταν ο οικουμενισμός χάνει την ενσωματωτική του ικανότητα, η ηγεμονία τείνει να αναδιοργανωθεί μέσω ηθικών, στρατηγικών και μηχανισμών λήψης αποφάσεων που περιορίζουν τον χώρο για εσωτερικό πολιτικό πλουραλισμό.

Ο Τραμπ, ο Ερντογάν και τα άλλα «πρότυπα» εξουσίας

*Μάρκος Κουναλάκης

15.02.2026 Καθημερινή 

Ενώ ο πλανήτης ασχολιόταν με άλλα θέματα, η Τουρκία κατάπιε ένα κομμάτι της Συρίας. Δεν πρόκειται για μια σταδιακή κατοχή, αλλά μια ξεδιάντροπη προσάρτηση, μια θρασεία κατάκτηση του 21ου αιώνα. Μετά την κατάρρευση του καθεστώτος του Μπασάρ αλ Ασαντ, η Aγκυρα κατέλαβε τον ουσιαστικό έλεγχο μιας έκτασης περίπου 9.000 τετρ. χλμ. της βορειοανατολικής Συρίας – μια περιοχή μεγαλύτερη από το Ντελαγουέρ και το Ρόουντ Αϊλαντ μαζί. Δεν πρόκειται για μια απλή ζώνη ασφαλείας που επιτηρεί ένας θορυβημένος γείτονας· είναι μια νέα, ανεπίσημα διακηρυχθείσα τουρκική επαρχία.

Τα στοιχεία αυτής της de facto προσάρτησης είναι συντριπτικά και αδιάσειστα. Η τουρκική λίρα, όχι η συριακή λίρα, είναι το επίσημο νόμισμα. Σχολεία τουρκικής γλώσσας, χρηματοδοτούμενα και στελεχωμένα από την Aγκυρα, εκπαιδεύουν Σύρους μαθητές. Νοσοκομεία, ταχυδρομεία και έργα υποδομής που κατασκευάστηκαν από την Τουρκία έχουν αντικαταστήσει τις λειτουργίες του συριακού κράτους. Το σημαντικότερο, στρατηγικά: προχωρούν σχέδια για σιδηροδρομική σύνδεση που θα ενώσει απευθείας αυτή την πλούσια σε πόρους περιοχή με την τουρκική επικράτεια, παγιώνοντας την οικονομική και στρατηγική της απορρόφηση για δεκαετίες. Και στο μεταξύ, τουρκικά στρατεύματα περιπολούν στην περιοχή, επιβάλλοντας την τουρκική κυριαρχία και εφαρμόζοντας μια σκληρή καταστολή εις βάρος των κουρδικών πληθυσμών, των πάλαι ποτέ πιο αποτελεσματικών συμμάχων της Αμερικής κατά του ISIS.

Παρακολουθώντας αυτή την τολμηρή εδαφική αρπαγή, ο μεγαλύτερος θαυμαστής της είναι ο Ντόναλντ Τραμπ. Αφότου απέσυρε αιφνιδίως τα αμερικανικά στρατεύματα από την περιοχή, ο Τραμπ στάθηκε δίπλα στον Τούρκο πρόεδρο σε συνέντευξη Τύπου στον Λευκό Οίκο και έδωσε την ευλογία του.

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΜΑΡΚΟ ΡΟΥΜΠΙΟ ΣΤΗ ΔΙΑΣΚΕΨΗ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ

Ο Ρούμπιο προβληματίζει σε πολλά μεταξύ άλλων στο ότι ο πλέον το Διεθνές Δικαιο ανατρέπεται και πηγαίνουμε ολοταχώς προς το Δίκαιο αυτού με την μεγαλύτερη γροθιά.

 Το διεθνές δίκαιο αν και αναφερόταν στο παρελθόν σαν τον κορμό εκείνο των συμβατικών και εθιμικών κανόνων που θεωρούνται νομικά δεσμευτικοί από τα πολιτισμένα κράτη στις μεταξύ τους σχέσεις, συχνά στην πράξη οι ισχυροί δεν δίστασαν να το καταστρατηγούν.

Αυτά τώρα κινδυνεύουν να εξαφανιστούν και ο κόσμος να βρεθεί σε περιδυνη.

Εχουμε δηλαδή ”κολλήσει” πλέον με έναν λίγο ή πολύ επικίνδυνο για την ανθρωπότητα άρχοντα στην Ουάσιγκτον για τρία ακόμη χρόνια και σε αυτό τον καιρό δυστυχώς επικίνδυνα πράγματα για την παγκόσμια ειρήνη μπορούν να συμβούν.

Το κείμενοντιυ Μάρκο Ρούμπιο είναι χρήσιμο να μας είναι γνωστό ώστε να μπορούμε να διαβάζουμε στη νέα γλώσσα των ιμπεριαλιστών τα σχέδια του παγκόσμιου ιμπεριαλιστή. Η αλήθεια όμως είναι πάντα ίδια, είτε με διάθεση για παγκοσμιοποίηση, είτε με βάση το εθνικό συμφέρον του ισχυρού, ο ιιμπεριαλισμός και η αποικιοκρατία ήταν ο εχθρός των λαών και των εθνών.

Γερομοριάς 

Πρόλογος Θάνου Χούπη 

Στη χώρα που, τα τελευταία χρόνια, οι μεταφράσεις των αναρτήσεων του Πρακτορείου "Anadolou", ή οι στοχευμένες, προπαγανδιστικές ανακοινώσεις της τουρκικής Προεδρίας, τυγχάνουν ευρύτατης προβολής. Στη χώρα όπου, σταθερά, εδώ και πολλές δεκαετίες,  ο βρετανικός και ο τουρκικός παράγοντας, εξαπολύουν -από κοινού- ψυχολογικές επιχειρήσεις επηρεασμού της κοινής γνώμης, η βαρυσήμαντη Ομιλία του Υπουργού Εξωτερικών των Η.Π.Α, Μάρκο Ρούμπιο, στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου, είναι βέβαιο ότι όχι μόνο "θα πάει άκλαφτη", αλλά ίσως και να λοιδορηθεί, από μερικά εξ εκείνων που ονομάζονται και "πετσωμένα ΜΜΕ". Τα οποία κινούνται, σταθερά, στο πλαίσιο του αφηγήματος που διαμόρφωσαν και πλασάρουν στον ελληνικό λαό, είτε περί "δεξιόστροφου" είτε περί "αριστερόστροφου" ..."τραμπισμού". 

Στη χώρα που το πολιτικό της προσωπικό, ως πολυπρόσωπος όμιλος μεθυσμένων, "μεριμνᾷ καὶ τυρβάζῃ περὶ πολλά· ἑνὸς δέ ἐστι χρεία» (Κατά Λουκάν ι´ 41-42). Στη χώρα που, όσα είπε ο Μάρκο Ρούμπιο, έπρεπε να συνιστούν την αφετηρία και την πεμπτουσία της διπλωματικής μας δραστηριότητας, έχω την πεποίθηση ότι, όλοι έχουμε χρέος να μελετήσουμε όσα είπε από το βήμα της Διάσκεψης του Μονάχου. Όχι μόνο για να αντιληφθούμε την οπτική της Ουάσιγκτον, έναντι της παραπαίουσας και εν απολύτω συγχύσει διατελούσας Ευρώπης, Αλλά και για να καθρεφτίσουμε, σε όσα με παρρησία ανέφερε, τις τρομερές ανεπάρκειες και την υστέρηση αντίληψης, που διακρίνει το πολιτικό προσωπικό της Ελλάδας και της Κύπρου αντάμα, σε ό,τι αφορά την οπτική της νέας ηγεσίας της Ουάσιγκτον, για τον κόσμο του 21ου αιώνα. 

Δυστυχώς για τον Ελληνισμό, στην πιο κρίσιμη καμπή της νεότερης ιστορίας μας, οι ποικιλώνυμες ηγεσίες, στην Αθήνα και στη Λευκωσία, κατανοούν απόλυτα όσα κατέθεσε δημόσια ο Μάρκο Ρούμπιο. Κι αυτά είναι ίδια κι απαράλλαχτα με όσα έχουν ήδη απευθύνει στους Ευρωπαίους Ηγέτες, σε ανάλογες ευκαιρίες -νωρίτερα- τόσο ο Αμερικανός Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, όσο και ο Αντιπρόεδρός του, Ντι Τζέι Βανς. Ωστόσο, ιδεολογικές αγκυλώσεις ή η εκούσια αιχμαλωσία αυτών που συγκροτούν την ηγεσία των δύο "πνευμόνων του Ελληνισμού", από αυτούς που μετέχουν στη διαβόητη "συμμαχία των προθύμων", δεν τους επιτρέπουν να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων και να αξιοποιήσουν μια μοναδική ευκαιρία, για τη νέα Δύση, εντός της οποίας Ελλάδα και Κύπρος μπορούν και πρέπει να διαδραματίσουν πρωταγωνιστικούς ρόλους.

ΤA ΘΕΑΤΡA ΣΚΙΩΝ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΠΕΡΝΤΕ ΜΙΑΣ ΓΙΑΛΤΑΣ νο2- ΚΑΙ 10 ΑΥΓΑ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΩΣ ΕΠΙΔΟΤΗΣΗ ΒΟΣΚΟΤΟΠΩΝ

Κατά τον Τραμπ, που τώρα διαχειρίζεται μια ακόμα ήττα της "Συλλογικής Δύσης" (στην οποία θέλει να συνεχίσει να ηγείται), η διαπραγμάτευση μιας "ειρήνης" με τον Πούτιν  σε μια επικείμενη Γιάλτα νο2 για το Ουκρανικό, θα γίνονταν με όρους "business deals".  Παραχωρώντας στον Πούτιν τα εδάφη   που ήδη κατέλαβε, έναντι της άμεσης άρσης, λέει, των κυρώσεων που πήρε η Δύση από το 16 κατά της Ρωσίας.

 Οι κυριότερες είναι:

🔺️Η αποκοπή (ή καταστροφή) των αγωγών φυσικού αερίου από την Ρωσία προς την ΕΕ, για να μην μπορεί αυτή να αναπτυχθεί οικονομικά.

✔️Αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει, αφού η "γεωπολιτική" οπτική του Make America Grate Again επιδιώκει την συνέχιση της ενεργειακής εξάρτησης της ευρωπαϊκής οικονομίας μόνο από το πανάκριβο αμερικανικό LNG (και με δασμούς σε όποιον δεν το ψωνίζει).

🔺️Τα 3 χρόνια, αυτά που χρειάστηκε η Ρωσία για να στρέψει τους ενεργειακούς τις πόρους προς τις Ασιατικές αγορές, ήταν ο κύριος λόγος συντήρησης ενός  αργόσυρτου πολέμου δοκιμών drones και άλλων ρομποτικών συστημάτων και αντισυστημάτων ΑΙ επί του πεδίου αυτού του 'πολέμου χαρακωμάτων" χωρίς χαρακώματα.

Καλά πήγε αυτό,  σημειώσατε Χ.

🔺️Την επιστροφή των 320δισ παγωμένων ρωσικών κεφαλαίων του ρωσικού κράτους ή Ρώσων ολιγαρχών στους δικαιούχους τους.

✔️Αυτά τα κεφαλαία που βρίσκονται μπλοκάρισμα κυρίως στο Βέλγιο και στο Λουξεμβούργο,  η ΕΕ θέλει να τα χρησιμοποιήσει ως εγγύηση έκδοσης δανείων προς την Ουκρανίας για να ανοικοδομηθεί (έχει υποστεί ζημιές στις υποδομές της ύψους 1,2τρισ), ενώ ο Τράμπ τα εποφθαλμιά, μαζί με τα έσοδα υποθήκευσης ουκρανικών μεταλλευμάτων, για να μετατρέψουν σε συνεργασία με τον Πούτιν τις στέπες του Δνείπερου σε κάποια "Ουκρανική Ριβιέρα" από εταιρίες δικών του συμφερόντων, ακολουθώντας το ίδιο μοντέλο που ακολουθεί και η συμφωνία για την Γάζα: Χώροι εφαρμογής business plans του σκιώδους παρατραπεζικού συστήματος των funds αντί για χώρες. 

Ο Τραμπ ομολογεί πως έδινε ό,τι ζητούσαν μεγάλοι Σιωνιστές δωρητές

Σε δύο τουλάχιστον περιπτώσεις, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ έχει παραδεχτεί ότι έλαβε κρίσιμες αποφάσεις υπέρ του Ισραήλ καθ’ υπόδειξη του ζεύγους Σέλντον και Μίριαμ Άντελσον, αμερικανο-ισραηλινών δισεκατομμυριούχων που χρηματοδότησαν πλουσιοπάροχα τους εκλογικούς αγώνες του, όπως αναδεικνύει το ενημερωτικό δελτίο defenddemocracy.press, στη σύνταξη του οποίου μετέχει ο φίλος και συνδρομητής της “Χριστιανικής” Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος.

Η μία είναι στην προχτεσινή ομιλία του στην ισραηλινή Βουλή, όπου είπε, μεταξύ άλλων, κάνοντας “απολογισμό”, λες και προσδοκούσε…”ψήφο εμπιστοσύνης”..:

«Ως πρόεδρος, τερμάτισα την καταστροφική πυρηνική συμφωνία με το Ιράν και, τελικά, τερμάτισα το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν με πράγματα που ονομάζονται βομβαρδιστικά B2.

Ήταν ενέργεια ταχεία και ακριβής, και ήταν μια στρατιωτική ομορφιά. 

Ενέκρινα τη δαπάνη δισεκατομμυρίων δολαρίων, τα οποία πήγαν στην άμυνα του Ισραήλ, όπως γνωρίζετε. 

Και μετά από χρόνια αθετημένων υποσχέσεων από πολλούς άλλους Αμερικανούς προέδρους – ξέρετε ότι συνέχιζαν να υπόσχονται – δεν το κατάλαβα ποτέ μέχρι που έφτασα εκεί. Ασκήθηκε μεγάλη πίεση σε αυτούς τους προέδρους. Ασκήθηκε και σε εμένα, αλλά δεν υπέκυψα στην πίεση. Αλλά κάθε πρόεδρος για δεκαετίες έλεγε: “Θα το κάνουμε”. Η διαφορά είναι ότι τήρησα την υπόσχεσή μου και αναγνώρισα επίσημα την πρωτεύουσα του Ισραήλ και μετέφερε την αμερικανική πρεσβεία στην Ιερουσαλήμ.

[Συνέχισε απευθυνόμενος στην Μίριαμ Άντελσον, που ήταν παρούσα]

Δεν είναι έτσι Μίριαμ; Δείτε τη Μίριαμ. Είναι πίσω εκεί. Σήκω όρθα. Η Μίριαμ και ο Σέλντον [Άντελσον] έρχονταν στο γραφείο και με ζητούσαν. Με ζητούσαν—νομίζω ότι είχαν πάει περισσότερο στον Λευκό Οίκο από οποιονδήποτε άλλον, υποθέτω. Κοιτάξτε την να κάθεται εκεί τόσο αθώα—κι έχει 60 δισεκατομμύρια δολάρια στην τράπεζα, 60 δισεκατομμύρια δολάρια…».

Δεν δίστασε μάλιστα να παραδεχτεί, ότι είχε επίγνωση ότι η Άντελσον, αν και πολίτης των ΗΠΑ, αγαπούσε περισσότερο το Ισραήλ:

Τα 20 σημεία Τραμπ

Τι σημαίνουν, προς τα πού οδηγούν

Από Σύνταξη

Τη Δευτέρα 29/9 ο Ντόναλντ Τραμπ παρουσίασε το «Ολοκληρωμένο Σχέδιο για τον Τερματισμό της Σύγκρουσης στη Γάζα», κωδικά «Σχέδιο 20 σημείων». Την ίδια μέρα, σε κοινή συνάντηση Τραμπ-Νετανιάχου, υποστηρίχθηκε και από τους δύο ένθερμα το σχέδιο αυτό.

Εντελώς επιγραμματικά, τα 20 σημεία Τραμπ –παρόλο που ρητορικά κάνουν λόγο για «τερματισμό της σύγκρουσης»– αποτελούν μια πρόταση για να τεθεί η Γάζα (και η περιοχή) σε καθεστώς διεθνούς κηδεμονίας/επιτροπείας. Ολόκληρη η Γάζα κηρύσσεται Έδαφος υπό Κηδεμονία, που θα διοικείται από μια διεθνή επιτροπή με πρόεδρο τον Τραμπ και… CEO τον Τόνι Μπλερ! Επιτόπου θα υπάρχει μια διεθνής δύναμη (που δεν διευκρινίζεται η σύνθεσή της), και μια τεχνοκρατική επιτροπή αποτελούμενη από Παλαιστινίους θα αναλάβει την ανασυγκρότηση της περιοχής. Αυτή είναι η σάλτσα ή και ο στόχος, αν όλα προχωρήσουν ομαλά.

Προϋποθέσεις για να προχωρήσει η πρόταση: Πλήρης αφοπλισμός της Χαμάς και παράδοσή της· «αποριζοσπαστικοποίηση» της περιοχής από κάθε στοιχείο αντίστασης· απελευθέρωση πρώτα των ομήρων και μετά υποχρέωση του Ισραήλ να απελευθερώσει Παλαιστίνιους κρατούμενους· σταδιακή αποχώρηση του ισραηλινού στρατού μέχρι την πλήρη εφαρμογή της συμφωνίας κηδεμονίας· ανάληψη της ανασυγκρότησης (οικονομικής) από ομάδα ειδικών που θα ορίσει ο Τραμπ για τη δημιουργία νέων πόλεων στη Μέση Ανατολή (δηλαδή μπίζνες, Ριβιέρα, ειδική οικονομική ζώνη κ.λπ.).

H EΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΑΚΡΟΔΕΞΙΟΥ ΜΕΣΑΙΩΝΑ ΣΤΙΣ ΗΠΑ

(Με ονόματα και διευθύνσεις)

🔺️Τι είναι το NrX

To NRx (Neoreactionary movement ή Dark Enlightenment- Σκοτεινός Διαφωτισμός), ένα ιδεολογικό ακροδεξιό κίνημα που ξεκίνησε στις ΗΠΑ στις αρχές της δεκαετίας του 2010, αρχικά ως διαδικτυακή φιλοσοφική συζήτηση για να διερευνήσει τις αιτίες της οικονομικής κρίσης του 2008. 

Δεν είναι μια τυπική οργάνωση με ιεραρχία και καταστατικά, αλλά ένα δίκτυο ιδεών που απορρίπτει τον Διαφωτισμό, την ισότητα και τη δημοκρατία ως "καθεδρικούς μύθους" που οδηγούν σε παρακμή.

Προτείνει την αντικατάσταση τους με αυταρχικά συστήματα, όπως οι μοναρχίες, οι εταιρικές διακυβερνήσεις (neo-cameralism) ή με τεχνοκρατικές δομές, ενσωματώνοντας στοιχεία ρατσισμού, σεξισμού και ευγονικής στις προτάσεις τους. 

Βλέπει την ανισότητα ως φυσική κατάσταση, αντλώντας αυτες τις ιδέες από τον θεμελιωτή του οικονομικού νεοφιλελευθερισμού  Hayek.

Προωθεί την "έξοδο" (exit) από αποτυχημένα συστήματα διακυβερνησης μέσω νέων κρατών, εταιρικών πόλεων, της AI και των εταιρικών κρυπτονομισμάτων.

 Κύριοι "θεωρητικοί" ηγέτες του κινηματος είναι οι: 

✔️Curtis Yarvin ( με το ψευδωνυμο Mencius Moldbug), 

✔️Nick Land (accelerationism),

 ✔️Peter Thiel, 

✔️JD Vance (αντιπροεδρος των ΗΠΑ

✔️Marc Andreessen και 

✔️David Sacks. 

Ο Τραμπ επέλεξε τον ΜΠΛΕΡ ΩΣ “ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗ” ΤΗΣ ΓΑΖΑΣ

Όπως γράφει και ο Κώστα Κουτσουρέλης "Το Σχέδιο Τραμπ για τη Γάζα" είναι μια από τα ίδια. 

Όπως όλες οι προταθείσες "λύσεις" μεταπολεμικά, βάζει το μαχαίρι στον λαιμό στους Παλαιστινίους και τους ζητεί να επιλέξουν μεταξύ ενός αργού και αναξιοπρεπούς εθνικού πνιγμού ή μιας ταχείας και υπερήφανης αυτοχειρίας. 

Και στη μια και στην άλλη περίπτωση, ο κύριος σκοπός του Σχεδίου είναι άλλος: να ξεπλύνει το Ισραήλ από το άγος της γενοκτονίας. 

Το ότι Ευρωπαίοι, Ρώσσοι, Τούρκοι και Άραβες δηλώνουν ότι το υποστηρίζουν, δείχνει την κατάντια της λεγόμενης διεθνούς κοινότητος. Και προμηνύει τα χειρότερα για κάθε μελλοντικό ηττημένο.

ΤΟΝΙ ΜΠΛΕΡ, επικεφαλής του ειρηνευτικού σχεδίου Τραμπ για τη ΓΑΖΑ

Οι συμπατριώτες του τον έχουν χαρακτηρίσει «εγκληματία πολέμου», λόγω του θανάτου εκατοντάδων χιλιάδων αμάχων στον Πόλεμο του Ιράκ, στον οποίον έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο.

Παγκοσμίως, κυκλοφορεί ως βασικός αν και διχαστικός, παράγοντας στη διπλωματία της Μέσης Ανατολής.

Σήμερα στα 72 του, ο Μπλερ επιστρέφει να «ολοκληρώσει» τη δουλειά. Οι χθεσινές ανακοινώσεις του Ντόναλντ Τραμπ επιβεβαιώνουν την φημολογία που τον ήθελε να αναδεικνύεται σε βασικό παίκτη στον σχεδιασμό της ανοικοδόμησης και της διακυβέρνησης της μεταπολεμικής Λωρίδας της Γάζας.

Ο πρώην πρωθυπουργός της Βρετανίας Τόνι Μπλερ,  αναμένεται να συμμετάσχει σε μια επιτροπή που θα εποπτεύει τη μετάβαση στη Γάζα υπό την προεδρία του Ντόναλντ Τραμπ, χαιρέτισε το «τολμηρό και ευφυές» σχέδιο που ανακοίνωσε σήμερα ο Αμερικανός πρόεδρος.

Αυτό το σχέδιο «μας προσφέρει την καλύτερη ευκαιρία για τον τερματισμό δύο χρόνων πολέμου», δήλωσε ο Τόνι Μπλερ σε ανακοίνωση, ευχαριστώντας τον Ντόναλντ Τραμπ για την «ηγεσία του και την αποφασιστικότητά του».

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΦΤΑΝΟΥΝ ΕΩΣ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

Στο παρελθόν (2018) ο Τόνι Μπλερ είχε επισκεφθεί τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Νίκο Αναστασιάδη στο πλαίσιο ιδιωτικής επίσκεψης που πραγματοποιεί στο νησί.

Ο Τραμπ χάνει τα λογικά του

Μαουρίτσιο Μπλοντέ

ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΤΗΣ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΟΜΙΛΙΑΣ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΡΑΜΠ ΣΤΑ ΗΝΩΜΕΝΑ ΕΘΝΗ

▪️ Τα Ηνωμένα Έθνη είναι ανενεργά στην επίλυση παγκόσμιων συγκρούσεων. Ο Τραμπ αναρωτιέται ποιος είναι ο πραγματικός σκοπός τους. Το μόνο που κάνουν είναι να γράφουν επιστολές με κενά λόγια και μετά να μην κάνουν τίποτα. Ο Τραμπ έχει τερματίσει περισσότερες συγκρούσεις από τα Ηνωμένα Έθνη, και πάντα χωρίς τη βοήθειά τους. Δηλώνει επίσης:

«Ο ΟΗΕ όχι μόνο πολύ συχνά αποτυγχάνει να λύσει τα προβλήματα που υποτίθεται ότι πρέπει να λύσει, αλλά στην πραγματικότητα δημιουργεί νέα προς επίλυση. Το καλύτερο παράδειγμα είναι το νούμερο ένα πολιτικό ζήτημα της εποχής μας, η κρίση της ανεξέλεγκτης μετανάστευσης».

▪️ Ο Τραμπ δεν παίρνει τίποτα από τα Ηνωμένα Έθνη, εκτός από δυσλειτουργικές σκάλες και τηλεπροβολέα.

▪️ Τα Ηνωμένα Έθνη έχουν υποστηρίξει την παράνομη μετανάστευση με οικονομική βοήθεια.

▪️ Τα απόβλητα στα Ηνωμένα Έθνη υπάρχουν σε «μαζική κλίμακα».

▪️ Οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν αποδυναμωθεί με «τέσσερα χρόνια ριζοσπαστισμού» υπό τον Μπάιντεν, αλλά σήμερα η χώρα «δεν έχει αντίπαλους» στον κόσμο και το ΝΑΤΟ έχει γίνει το ισχυρότερο που υπήρξε ποτέ.

Περί "ιδιωτικής πρωτοβουλίας" και "ελεύθερης αγοράς" και "μικ...ρού κράτους"

Του Κώστα Κουτσουρέλη 

Καταιγισμός δασμών, περιφρόνηση υπερεθνικών οργανισμών και ρυθμίσεων, απανωτές κατραπακιές στην ανεξάρτητη τάχα Fed, διά της βίας επαναπατρισμός μονάδων παραγωγής, εμπορικοί εκβιασμοί εις βάρος συμμάχων και εταίρων, τώρα και μερική εθνικοποίηση μεγαλοεταιρειών όπως η Intel.

Διασκεδάζει κανείς βλέποντας πώς η νέα αμερικανική κυβέρνηση ξηλώνει πόντο πόντο το πλουμιστό πανί της φιλελεύθερης ιδεολογίας, όλα αυτά τα φαντασιώδη περί "ιδιωτικής πρωτοβουλίας" και "ελεύθερης αγοράς" και "μικρού κράτους". Το Atlantic έφτασε στο σημείο να αποκαλεί τον Τραμπ σε σημερινό του άρθρο... "σοσιαλιστή"!

Κούφια λόγια προφανώς. Ό,τι κι αν λένε οι ιδεολόγοι, η κοφτή αντιπαράθεση του δημόσιου και του ιδιωτικού είναι προσχηματική. Από τη φύση της η νεωτερική οικονομία προϋποθέτει το κράτος με έναν τρόπο που κανείς προνεωτερικός σχηματισμός δεν γνώριζε. Ακόμη και ο δυτικός καπιταλισμός ταυτίζεται ιστορικά με τη γιγάντωση του δημόσιου τομέα. Έχω ξαναβάλει τα νούμερα τα σχετικά με τις ΗΠΑ: από 8% του ΑΕΠ το 1880, σήμερα οι δημόσιες δαπάνες έχουν εκτοξευθεί στο 45%.