Τραμπ, Ιράν και παγκόσμια κλιμάκωση

Πηγή: Tommaso Merlo

Στην τελευταία αξιολύπητη παράσταση του ΝΑΤΟ στην Τουρκία, ο αδιαμφισβήτητος πρωταγωνιστής ήταν ο εγκληματίας Τραμπ, με τους Ευρωπαίους να παίζουν τον συνηθισμένο ρόλο των άχρηστων κομπάρσων. Με αυτές τις άρχουσες τάξεις, διακινδυνεύουμε πραγματικά μια παγκόσμια κλιμάκωση. Εκτός από το συνηθισμένο του ρεπερτόριο ψεμάτων, προσβολών και γεροντικού παραληρήματος, ο Τραμπ ενθουσίασε το κοινό φτύνοντας το μνημόνιο με το Ιράν και διατάζοντας βομβαρδισμούς χωρίς καν να περιμένει την ταφή του Αγιατολάχ. Ένας κοινός εγκληματίας που, όταν έγινε πρόεδρος, έγινε και εγκληματίας πολέμου.

Η συμφωνία όριζε ότι ο έλεγχος του Στενού του Ορμούζ θα παρέμενε στο Ιράν, το οποίο δεσμεύτηκε να μην χρεώνει διόδια για τουλάχιστον τις 60 ημέρες των διαπραγματεύσεων, μέχρι να τεθεί σε ισχύ η νέα διαχείριση με το Ομάν. Το Ιράν επαναλαμβάνει επίσης εδώ και μήνες ότι σκοπεύει να διατηρήσει τον έλεγχο του Στενού, αλλά έτσι είναι με τους Αμερικανούς. Ποτέ δεν ξέρεις αν είναι ηλίθιοι ή απλώς προσποιούνται. Την επόμενη μέρα της υπογραφής του μνημονίου, ο Τραμπ άρχισε να το παραβιάζει, προτρέποντας τα εμπορικά πλοία να διασχίζουν τα Στενά χωρίς καμία έγνοια. Σαν να ήταν αυτός επικεφαλής. Όταν οι Ιρανοί αρχικά προειδοποίησαν και στη συνέχεια αντέδρασαν, ο Τραμπ άρχισε να ουρλιάζει και να βομβαρδίζει, παίζοντας το θύμα. Η γεωπολιτική γκαζολάζ επιδεινώθηκε με μεθόδους εκφοβισμού τύπου μαφίας. Σαν να είχε κερδίσει τον πόλεμο, και σαν οι Ηνωμένες Πολιτείες να ήταν ακόμα η ηγεμονική δύναμη, αντί για ένα αδίστακτο κράτος που, μετά από δεκαετίες καταστροφής και αιματοχυσίας αθώων, θα έπρεπε να ντρέπεται και να πηγαίνει σπίτι του και να φροντίζει τους πλέον εξαντλημένους πολίτες του.

Όπως ακριβώς εμείς οι Ευρωπαίοι υπηρέτες και συνεργοί, άλλωστε. Το Ιράν έχει ήδη απαντήσει στην τελευταία επιθετικότητα του Τραμπ βομβαρδίζοντας ό,τι έχει απομείνει από τις αμερικανικές βάσεις στο Μπαχρέιν, το Κουβέιτ και το Κατάρ, και τώρα θα δούμε πώς θα εξελιχθεί. Δηλαδή, αν θα συγκρατηθούν και θα επιστρέψουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, ή αν αυτή τη φορά θα φτάσουν μέχρι τέλους στον αγώνα τους για απελευθέρωση από το δυτικό παιχνίδι.

Η ψυχοπαθολογία του Τραμπ

Πηγή: Μάρκο Ντέλα Λούνα

Η Δρ. Σάρα Βιόλα, ψυχίατρος, στην οποία έδωσε συνέντευξη ο Μαρτσέλο Φόα, σκιαγράφησε την ψυχοπαθολογία του Τραμπ:

πρώτον, ναρκισσισμό με εξύψωση του εγώ και απώλεια της αίσθησης των ορίων·

δεύτερον, κοινωνιοπάθεια που εκδηλώνεται με αδυναμία αναγνώρισης και αποδοχής των άλλων και των απόψεων, των επιθυμιών και των επιλογών τους· να σχετίζεται με ενσυναίσθηση και να απαιτεί από όλους απλώς να συμμορφώνονται μαζί του, διαφορετικά είναι εχθροί του.

Αυτά τα δύο χαρακτηριστικά προσωπικότητας προϋποθέτουν έντονη ανασφάλεια, υπεραντισταθμιζόμενη από αλαζονεία και απόρριψη κανόνων.

Η ψυχίατρος σημείωσε επίσης γνωστική παρακμή από πιθανή αρτηριοσκλήρωση, που εκδηλώνεται με απώλεια αναστολών, ειδικά όταν κάνει ακατάλληλα σχόλια και κατηγορίες. Τόνισε ότι είναι εξαιρετικά επικίνδυνο για τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών να χάσει τον αυτοέλεγχο και να ενεργήσει παρορμητικά.

Μετά τη συνέντευξη, στη σύνοδο κορυφής της Άγκυρας, ο Τραμπ επέδειξε σαφώς γνωστική παρακμή, όχι μόνο αλλάζοντας επανειλημμένα και παιδαριωδώς την εκτίμησή του για τους συμμάχους του, αλλά και αναφερόμενος επανειλημμένα στον Ζελένσκι ως Πούτιν και κατηγορώντας «την Ισλαμική Δημοκρατία της Ιαπωνίας» ότι εκτόξευσε 111 πυραύλους εναντίον ενός από τα αεροπλανοφόρα του.

Ντόναλντ Τραμπ, ο αυτοκράτορας ενός ετοιμοθάνατου πολιτισμού

του Alain de Benoist - 24/05/2026

Πηγή: Λογοτεχνικό Διόραμα

Ας περάσουμε κατευθείαν στο θέμα. Η άνοδος του Ντόναλντ Τραμπ στην εξουσία δεν είναι απλώς ένα ακόμη επεισόδιο στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών, ούτε είναι απλώς ένα σημείο καμπής. Είναι μια επανάσταση της οποίας το εύρος δεν έχει ακόμη εκτιμηθεί πλήρως και η οποία έχει ήδη οδηγήσει στην αποσύνδεση της Ευρώπης και της Αμερικής, στην κατάρρευση της Ατλαντικής Συμμαχίας, στο πιθανό τέλος του ΝΑΤΟ, στην αμφισβήτηση του ελεύθερου εμπορίου και στην κατάρρευση μιας διεθνούς τάξης που βασίζεται στη φιλελεύθερη δημοκρατία, στο διεθνές δίκαιο -αυτή την «άχρηστη μυθοπλασία» που επικαλέστηκε στο Νταβός ο Καναδός Μαρκ Κάρνεϊ- και στην ιδεολογία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η οποία δεν είναι μικρό πράγμα. Πόσο μάλλον που όλα αυτά συνοδεύτηκαν από έναν γνήσιο δογματικό μετασχηματισμό. Ούτε είναι μια απλή παρένθεση που προορίζεται να κλείσει όταν ο Τραμπ αποχωρήσει από την εξουσία. Θα χρειαστεί πολύς χρόνος για να επιδιορθωθούν τα σπασμένα κομμάτια.

Οι ιδιαιτερότητες του Τραμπισμού

Ο Τραμπ αποτελεί αξιοσημείωτο παράδειγμα της καισαρικής φύσης των μορφών εξουσίας που ο Σπένγκλερ θεωρούσε τυπικές των πολιτισμών στα τελικά τους στάδια. Αυτός ο Καισαρισμός έχει ξεκινήσει την πορεία προς τον λαϊκισμό, του οποίου, ωστόσο, δεν είναι συνώνυμος. Ο Τραμπισμός, ωστόσο, δεν είναι ένας λαϊκισμός όπως οι άλλοι. Πρώτα απ 'όλα, λόγω της ιδιοσυγκρασιακής προσωπικότητας του Ντόναλντ Τραμπ , του οποίου ο μεγαλομανιακός ναρκισσισμός δεν είναι απαρατήρητος σε κανέναν σήμερα. Φίλε, δεν πρέπει να πέσουμε σε αυτή την παγίδα: η γκρίζα αρκούδα του Mar-a-Lago (126 δωμάτια, 10.000 τ.μ.) συχνά προκαλεί έκπληξη, αλλά δεν είναι καθόλου απρόβλεπτος. Οι προθέσεις του είναι σαφείς και είναι ακόμη πιο εύκολο να τις κατανοήσουμε, αφού δεν χάνει ποτέ την ευκαιρία να τις διακηρύξει.

Η απάτη του Τραμπ για τη συνέχιση του πολέμου

Συνήθως, το Σαββατοκύριακο είναι η περίοδος κατά την οποία ο Τραμπ και η κυβέρνηση της Ουάσινγκτον αλλάζουν γνώμη, ας πούμε έτσι, προφανώς, επειδή υπάρχουν λίγες πραγματικές ιδέες που μπορούν να φανούν, αλλά σε αντάλλαγμα, υπάρχουν πολλά χρήματα που προέρχονται από χρηματιστηριακές συναλλαγές, όλα βασισμένα σε προεδρικές διακηρύξεις: η Παρασκευή είναι ειρήνη και η Δευτέρα πόλεμος ή το αντίστροφο. Το Forbes δημοσίευσε ακόμη και το...

Το διάγραμμα στα δεξιά δείχνει πώς η προεδρία ωφελεί σε μεγάλο βαθμό τα οικονομικά της οικογένειας Τραμπ, και φαντάζομαι ολόκληρη την κυβέρνηση: ο πρόεδρος και τα παιδιά του συνδέονται ακόμη και με μια εταιρεία drones που έχει συμβόλαια απευθείας πωλήσεων με το Πεντάγωνο. Έτσι, όσο περισσότερα drones καταρρίπτουν οι Ιρανοί, τόσο περισσότερα χρήματα εισρέουν στον κουμπαρά του Ντόναλντ. Και όχι μόνο αυτό: μεταξύ των μελών του διοικητικού συμβουλίου είναι οι Kushner και Witkoff, οι διάσημοι απεσταλμένοι ειρήνης, ο Martin Edelman, ένας εταιρικός δικηγόρος με εκτεταμένους δεσμούς με την κορυφαία ηγεσία των ΗΑΕ, και ο Marc Rowan, Διευθύνων Σύμβουλος της Apollo Global Management. 

Τον Μάιο του 2025, η Apollo επένδυσε 100 εκατομμύρια δολάρια στον Όμιλο Witkoff. Ο Edelman είναι ο νομικός σύμβουλος της G42, μιας εταιρείας τεχνητής νοημοσύνης που ελέγχεται από τον σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των ΗΑΕ, Σεΐχη Tahnoon bin Zayed Al Nahyan. Μια έρευνα των New York Times αποκάλυψε ότι ο Tahnoon συμμετείχε σε μια συμφωνία που απέφερε 2 δισεκατομμύρια δολάρια το 2025 στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων που ανήκει στους γιους του Trump και του Witkoff.

Το αμερικανικό κόλπο και το νέο παράδειγμα

Tommaso Merlo - 12 Απριλίου 2026

Πηγή: Tommaso Merlo

Ο Τζ. Ντ. Βανς πήγε σε ένα σακί και επέστρεψε σε ένα μπαούλο. Ο διχαλωτός κόλακας του Τραμπ δοκίμασε την τύχη του, αλλά επέστρεψε στην Ουάσιγκτον με άδεια χέρια. Σκηνές από μια κακή αυτοκρατορία σε ελεύθερη πτώση. Οι Αμερικανοί συμφώνησαν αρχικά με τα Δέκα Σημεία του Ιράν, μετά στο Πακιστάν τα πήραν όλα πίσω, απαιτώντας από το Ιράν να υποχωρήσει. Γιά όλαλα φταίει ένα θανατηφόρο κοκτέιλ κακοπιστίας, αλαζονείας και προπαγάνδας που ξεγελάει ακόμη και αυτούς που τη διαδίδουν.

 Αλλά ήταν αμέσως σαφές ότι κάτι δεν πήγαινε καλά: η συμφωνία περιλάμβανε και τον Λίβανο, αλλά μόλις τα νέα έφτασαν στα αυτιά αυτού του τρομοκράτη Νετανιάχου, πρώτα άρχισε να βομβαρδίζει κατοικημένες γειτονιές στη Βηρυτό και μετά εξαπέλυσε τους μπράβους του στην Ουάσιγκτον. 

Ο Τραμπ ζει παρακολουθώντας τα τηλεοπτικά κανάλια που εξακολουθούν να τον φιλούν, αν και απρόθυμα, τις χρηματοπιστωτικές αγορές όπου κερδοσκοπεί με τη φυλή του, και όχι μόνο, ή κοιμάται σε κάποια συνάντηση και δημοσιεύει ανοησίες γεμάτες μίσος στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να αποτρέψει τους σκελετούς που τον στοιχειώνουν. Το κάνει μέχρι αργά, και ακριβώς στη μέση της νύχτας μια ομάδα σιωνιστών λόμπι εισέβαλε στην κρεβατοκάμαρά του και τον άρπαξε από το λαιμό, ξεκαθαρίζοντας τα πράγματα με αυτό το χαζό, χαζό παιδί. Οι συμφωνίες γίνονται σεβαστές, και οι συμφωνίες της μαφίας ακόμη περισσότερο.

 Για δεκαετίες, το λόμπι έχει στοιχηματίσει δισεκατομμύρια σε αυτόν τον καταραμένο γκρινιάρη, σώζοντάς τον από δόλιες πτωχεύσεις και εξασφαλίζοντάς του εκατομμύρια ψήφους, και τώρα πρέπει να υπακούσει χωρίς να πει λέξη. Αν δεν ήταν το λόμπι, θα σάπιζε σε ένα κελί με πορτοκαλί πιτζάμες, αντί να τολμά να ενεργήσει σαν ειρηνιστής. Αν δεν επανέλθει αμέσως στο προσκήνιο, θα διατάξουν τους mainstream συνεργάτες τους να μεταδώσουν ειδικά ρεπορτάζ σε όλα τα δίκτυα για τα κατορθώματά του ως σεξουαλικού θηρευτή νεαρών κοριτσιών με τον φίλο του τον Έπσταϊν, ή ακόμα χειρότερα, θα κάνουν την επόμενη ψεύτικη επίθεση επιτυχημένη και θα προάγουν τον Τζ. Ντ. Βανς στον Λευκό Οίκο. 

"Ο κόσμος μπορεί να προχωρήσει και χωρίς τις Ηνωμένες Πολιτείες".

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

(Η ανάρτηση έγινε πριν ανακοινωθεί η εύθραυστη εκεχειρία)

«Το καλύτερο μέρος που μπορεί να πεθάνει κανείς είναι εκεί όπου πεθαίνει για τους άλλους» λέει ένας βρετανός συγγραφέας.

Οι Ιρανοί παρατάσσονται εδώ και ώρες σε γέφυρες και προκαλούν τον Τραμπ να τους ρίξει πυραύλους.  

Ήρωες λοιπόν είναι - ας το μάθουμε στη Δύση - κάποιοι που δίνουν τη ζωή τους σε κάτι που είναι μεγαλύτερο από αυτούς.

Και αυτοί οι άνθρωποι δεν προσποιούνται τους ήρωες  : δεν φοβούνται τον θάνατο, τον δαίμονα, τον σχιζοφρενή καπιταλιστή της δυτικής ηγεμονίας.

Αυτοί οι άνθρωποι ξέρουν καλά ότι είναι πιο δύσκολο να ζήσεις σαν μάρτυρας παρά να πεθάνεις σαν μάρτυρας.

Είναι γνώστες του αρχαιοελληνικού πνεύματος, που δεν φοβάται την κάθοδο στον Άδη ( αν και Πέρσες) άσχετα αν τους λέμε αιώνες «βαρβάρους» και τωρα τους θεωρούμε όλους ανεξαιρέτως πειθήνιους στους μουλάδες και στον εξτρεμισμό του ισλαμοφασισμού.

Ο στίχος που τους ταιριάζει είναι ελληνικός (Λειβαδίτης) : «Κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον είμαστε κιόλας νεκροί».

«Ένας πολιτισμός καταστρέφεται όταν οι θεοί του καταστρέφονται» έλεγε ο σπουδαίος Emile Cioran.

Δεν το ξέρει φυσικά αυτό ο Τράμπ.

Αγνοεί τους θεούς των άλλων, αγνοεί την ιστορία τους.

Το Ιράν σώζει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια

Του Διονύση Δρόσου 

Θες να αγιάσεις αλλά... Καθ οικομιαν λόγω των έκτακτων εξελίξεων.

Λοιπόν: το πορτοκαλί καρτούν απειλεί ότι απόψε θα καταστρέψει έναν πολιτισμό. Θέλει να πει ότι θέλει να καταστρέψει τον πολιτισμό, τελεία. Θέλει να καταστρέψει ότι δεν έχει ισοπεδωθεί από τον "πολιτισμό" της τσίχλας των τσιρλιντερς του Play Boy του Λας Βέγκας και των αεροπλανοφόρων και ολο το πελατολογιο του Epstein.

 Εμείς που πουλήσαμε τον δικό μας πολιτισμό αντί πινακίου φακής δεν θα καταστραφουμε. Ο real estate dealer ή αγοράζει ή αν δεν του πουλιέσαι σε καταστρέφει (νομίζει). Οι τυχοδιωκτες καμπόϊδες και χρυσοθηρες, οι απόβλητοι βλαμμενοι όλων των παραλλαγων οι του θρησκευτικού (ψευδοχριστιανικού) φανατισμού που τους έδιωξε η Ευρώπη πριν 250 χρόνια...όλα τα αρπακτικά της Wall Street  και οι απογονοι δούλων...απειλούν τον πολιτισμό με εξαφάνιση. Δικαιολογια; επειδή μπορούν. Η μόνη ηθική υπάρχει πλέον στον κόσμο τους που είναι και δικός μας.

Ο Τραμπ και η κοσμοϊστορική νίκη του Ιράν

Tommaso Merlo - 07/04/2026

Πηγή: Tommaso Merlo

Με αυτόν τον ρυθμό, ο Τραμπ θα μπορούσε να πετύχει στο διπλό έργο της απελευθέρωσης της Παλαιστίνης από τον Σιωνισμό και του κόσμου από την αμερικανική ηγεμονία. Αυτό ελπίζει κάθε ζωντανό και αισθανόμενο ον στον πλανήτη.

Αλλά στο μεταξύ, κάποιος θα έπρεπε να του πάρει το κινητό του τηλέφωνο, όπως αυτοί οι ενοχλητικοί νταήδες που ξοδεύουν τον χρόνο τους εκφράζοντας την υπαρξιακή τους απογοήτευση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, κλειδωμένοι στα εγωιστικά τους δωμάτια. Ο Τραμπ επέλεξε την Κυριακή του Πάσχα για να προσβάλει βάναυσα τους Ιρανούς και όλους τους Μουσουλμάνους, αλλά για να νικήσει αυτούς τους «τρελούς καθάρματα» και να ανοίξει ξανά το «γαμημένο» Στενό, χρειάζονται πολύ περισσότερα. Απαιτεί μια εξουσία και ικανότητα που δεν είχε ποτέ και δεν θα έχει ποτέ. Συμπεριφέρεται σαν ένας «ποιος ξέρει ποιος», αλλά βαθιά μέσα του ξέρει πολύ καλά ότι είναι μέτριος και μισεί και τον εαυτό του. Συμπεριφέρεται σκληρός, αλλά είναι ένας ανασφαλής λαπάς που κοιμάται μουδιασμένος από το μεγαλομανές εγώ του και ξυπνάει στη μέση της νύχτας αγωνιώδης από τη γνώση ότι είναι η χειρότερη μαριονέτα του Σιωνισμού που έφτασε ποτέ στον Λευκό Οίκο.


Άλλωστε, η κερδοσκοπία στα ακίνητα είναι ένα πράγμα, η γεωπολιτική άλλο. Το να πουλάς την προσωπική σου επωνυμία είναι άλλο, η διακυβέρνηση μιας μεγάλης χώρας είναι άλλο. Η υπαρξιακή προπαγάνδα είναι άλλο, η σκληρή πραγματικότητα των γεγονότων είναι άλλο. Όταν διαδόθηκε η είδηση ​​της νοσηλείας του, οι Αμερικανοί έσπευσαν στο γκαράζ για να πάρουν μπάρμπεκιου και μπύρες για να γιορτάσουν μαζί, αλλά ήταν άλλος ένας ψευδής συναγερμός. Η πανδημία και ο κυκλώνας Κατρίνα προκάλεσαν πολύ λιγότερες ζημιές, αλλά πρέπει να επιμείνουν. Θα ήταν πολύ βολικό για τον Τραμπ, αλλά και για τους υποστηρικτές του. Πρέπει να θερίσουν ό,τι έσπειραν πριν τον αποχαιρετήσουν, ενώ όλοι οι άλλοι πρέπει να μάθουν το ιστορικό μάθημα. Έτσι βελτιώνεται ο κόσμος, ή τουλάχιστον θα έπρεπε. Αλλά εν τω μεταξύ, οι βόμβες πετούν, ακόμη και στα μέσα ενημέρωσης. Ακόμα και η ηρωική διάσωση του Αμερικανού πιλότου ήταν εντελώς ανοησία. Το Ιράν κατέρριψε δύο αμερικανικά μαχητικά-βομβαρδιστικά που σκόπευαν να λειτουργήσουν χειρουργικά τον πυρηνικό σταθμό ηλεκτροπαραγωγής του Ισφαχάν για να κλέψουν μερικά κιλά εμπλουτισμένου ουρανίου, επιτρέποντας στον ενοχλητικό νταή να δημοσιεύσει το εντυπωσιακό του κατόρθωμα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να κηρύξει τη νίκη και να μαζέψει τα πράγματά του πριν καταρρεύσει η αυτοκρατορία του δολαρίου.

Ο Βασιλιάς του Χάους

Marco Della Luna & Franzaldo Di Paolo - 7 Απριλίου 2026

Πηγή: Italicum

Ήταν, λοιπόν, αυτό το περίφημο Σύμφωνο του Άνκορατζ; Όχι για να κλείσει γρήγορα το ουκρανικό μέτωπο, αλλά για να το καλλιεργήσει, να ανοίξει άλλα και να αποσταθεροποιήσει τον κόσμο για να εφαρμόσει την άθλια Ατζέντα 2030, το Novus Ordo a Chao;

Για να αντικαταστήσει τις πλέον απαξιωμένες κλιματικές και πανδημικές καταστάσεις έκτακτης ανάγκης με μια ενεργειακή κατάσταση έκτακτης ανάγκης που προκλήθηκε από κυρώσεις κατά της Ρωσίας και πολέμους στη Μέση Ανατολή, για να επιτύχει τον ίδιο στόχο του lockdown, του περιορισμού και του πλήρους ελέγχου;

Δεν θα μπορούσαν όλοι στην Ουάσινγκτον να είναι τόσο αφελείς ώστε να μην γνωρίζουν ότι η Τεχεράνη θα απαντούσε στην επίθεσή τους κλείνοντας το Στενό του Ορμούζ και στερώντας από τον κόσμο το ένα πέμπτο του πετρελαίου και του φυσικού αερίου της.

Δεν θα μπορούσαν να αγνοούν ότι χτυπώντας τα ιρανικά χαλυβουργεία και ορυχεία, θα στερούσαν επίσης από τον κόσμο το ένα πέμπτο του σιδηρομεταλλεύματός του και το ένα τρίτο του ηλίου του, απαραίτητου για την τεχνολογία των πληροφοριών και που παράγεται από το Κατάρ.

Ούτε θα μπορούσαν όλοι να αγνοούν ότι η παγκόσμια έλλειψη χημικών λιπασμάτων με βάση το πετρέλαιο, ειδικά κατά την περίοδο σποράς, θα προκαλούσε τελικά μια παγκόσμια επισιτιστική κρίση. Ούτε θα μπορούσαν να παραβλέπουν τον αντίκτυπο του αυξανόμενου ενεργειακού κόστους, όχι μόνο στο άμεσο κόστος της ηλεκτρικής ενέργειας και των μεταφορών, αλλά σε ολόκληρη την αλυσίδα εφοδιασμού, πυροδοτώντας έναν ανεξέλεγκτο πληθωριστικό κύκλο.

Κάποιοι σε εκείνα τα δωμάτια γνώριζαν ότι θα βυθίσουν τον πλανήτη σε μια κρίση απρόβλεπτη σε βάθος, διάρκεια και συνέπειες. Οι ψιθυριστές του Λευκού Οίκου το γνώριζαν πολύ καλά και το ήθελαν, γιατί αυτό είναι το σχέδιο:

Ντόναλντ Τραμπ: Πέντε μοιραία λάθη

Massimo Mazzucco - 18 Μαρτίου 2026

Πηγή: Massimo Mazzucco

Ο Ντόναλντ Τραμπ συνεχίζει να κάνει το ένα λάθος μετά το άλλο, και δυστυχώς η άπειρη αλαζονεία του τον εμποδίζει να τα αναγνωρίσει ως τέτοια. Αυτό μπορεί μόνο να τον οδηγήσει σε περαιτέρω λάθη, που επιδεινώνονται από τα προηγούμενα.

Πρώτο λάθος: η εμπιστοσύνη στον Νετανιάχου.

Το μεγαλείο του Νετανιάχου έγκειται στο ότι έκανε τον Ντόναλντ Τραμπ να πιστέψει ότι ήταν κατά κάποιο τρόπο «ισότιμοι εταίροι» σε επιχειρήσεις στη Μέση Ανατολή. Στην πραγματικότητα, ο Νετανιάχου κατάφερε να εκμεταλλευτεί πλήρως το διογκωμένο εγώ του Τραμπ, πείθοντάς τον να διεξάγει έναν πόλεμο από τον οποίο το Ισραήλ είναι το μόνο που μπορεί πραγματικά να επωφεληθεί.

Το να βλέπεις τον Νετανιάχου να βγαίνει από το Οβάλ Γραφείο κάθε φορά με αυτό το πονηρό χαμόγελο στο πρόσωπό του λέει πολλά για την ικανότητά του να χειραγωγεί τον Ντόναλντ Τραμπ. Για όποιον αναζητά ζωντανές αποδείξεις, απλώς κοιτάξτε τις εικόνες από το επίσημο γεύμα όπου ο Νετανιάχου παρουσίασε με πομπώδη τρόπο την επιστολή υποψηφιότητας του Ντόναλντ Τραμπ για το Νόμπελ Ειρήνης. Ένας δραματικός τρόπος να επιδοθούν δημόσια στην καυχησιολογία του Προέδρου, ενώ ταυτόχρονα τον χλεύασαν με μια «υποψηφιότητα» που δεν είχε πραγματική αξία.

Ο Νετανιάχου του είπε: «Είσαι ο πιο όμορφος από όλους», και αυτός, σαν οκτάχρονο, το πίστεψε. Και τώρα, ενώ ο Μπίμπι τρίβει τα χέρια του, ο Τραμπ βρίσκεται βυθισμένος σε έναν πόλεμο από τον οποίο δεν ξέρει πλέον πώς να ξεφύγει.

Δεύτερο λάθος: να βασιστεί στην εξέγερση του ιρανικού λαού.

Ο Τραμπ, η μαφία των λόμπινγκ και η επανάσταση

Tommaso Merlo - 18 Μαρτίου 2026

Πηγή: Tommaso Merlo

Οι Ηνωμένες Πολιτείες χάνουν τον πόλεμο με το Ιράν, ακόμη και πολιτικά. Ο κόσμος είναι στο πλευρό της Τεχεράνης, ενώ στο εσωτερικό καταρρέουν υπό την επιρροή ενός προέδρου που τώρα είναι εκτός ελέγχου. Ο Τραμπ έχει γίνει εθνική απειλή, και στην Ουάσιγκτον ζητούν να τον ξεφορτωθούν το συντομότερο δυνατό. Δεν είναι εύκολο. Ο Τραμπ είναι η κορυφή ενός συστήματος, αυτού της μαφίας των λόμπινγκ. 

Ο πόλεμος στο Ιράν ξέσπασε επειδή ο Τραμπ είναι η πιο αναγνωρισμένη μαριονέτα του σιωνιστικού λόμπυ, αυτή που έχει τη δύναμη να γράφει λευκές επιταγές δισεκατομμυρίων δολαρίων για το Ισραήλ και να στέλνει βόμβες ακόμη και κατά τη διάρκεια μιας γενοκτονίας, και αυτή που έχει τη δύναμη να εξαπολύσει τον αμερικανικό στρατό εναντίον του Ιράν για να ικανοποιήσει τις ιδεολογικές αυταπάτες άλλων ανθρώπων. Καμία θεωρία συνωμοσίας. 

Γι' αυτό ο επικεφαλής της αντιτρομοκρατίας του Τραμπ μόλις παραιτήθηκε, αφού τον απέλυσε από τη βάση του. Μια φιγούρα με κόκκινο καπέλο που θέλει τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, όχι το Ισραήλ. Ένας από τους πολλούς που επαναστατούν ενάντια στη μαφία των λόμπινγκ που καταστρέφει τη χώρα του. Ένα σύστημα που μαίνεται εδώ και δεκαετίες, με μεγάλα λόμπι όπως τα σιωνιστικά, τα λόμπι των όπλων, των φαρμακευτικών και των νέων τεχνολογιών που διαφθείρουν και τα δύο σώματα του κοινοβουλίου για να διασφαλίσουν τη νίκη ανεξάρτητα από τις δημοσκοπήσεις. Με πολιτικούς που είναι διεφθαρμένοι μόλις βγουν από την πόρτα και τους οποίους χρηματοδοτούν καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας τους για να διασφαλίσουν ότι θα παραμείνουν με λουρί. Και αν κάποιος σκεφτεί να γίνει πρόεδρος, τότε χτυπάει την πόρτα του, κάθεται στον καναπέ του και απλώνει τα πόδια του στο τραπέζι. 

Ο Τάκερ Κάρλσον κάνει λάθος σχετικά με τον Χριστιανικό Σιωνισμό

Το άρθρο δημοσιεύεται για να αναδειχθεί το κίνημα του χριστανοσιωνοσμού που φαίνεται ιδεολογικά να κυριαρχεί στις δεξαμενές σκέψης του συντηρητικού χώρου των ΗΠΑ και των τραμπιστών σε αυτές. Ο επίλογος του άρθρου αποκαλυπτικός:

Ακόμη και σε λαϊκό επίπεδο, επιπλέον, η επιρροή του «διασπασισμού» μειώνεται εδώ και χρόνια . Και δεν ήταν ποτέ κάτι περισσότερο από ένα μέρος της ιστορικά έντονης σχέσης των Αμερικανών με τον Σιωνισμό και το Κράτος του Ισραήλ. Ό,τι και να κάνετε για τον Χριστιανικό Σιωνισμό ως θρησκευτικό, πολιτικό ή πολιτιστικό φαινόμενο, δεν είναι κάποια ξένη μόλυνση, όπως υποστήριξε ο Κάρλσον. Υπάρχει στην Αμερική από την αρχή της βρετανικής αποικιοκρατίας.

Γιατί τόσοι πολλοί Αμερικανοί υποστηρίζουν το Ισραήλ; Σε πρόσφατη συνέντευξή του στον «γκρουπερ» Νικ Φουέντες, ο Τάκερ Κάρλσον ήταν ο τελευταίος που έθεσε ένα ερώτημα που έχει ενοχλήσει πολιτικούς, δημοσιογράφους και ακαδημαϊκούς. «Δεν είναι Εβραίοι, οι περισσότεροι αυτοαποκαλούνται Χριστιανοί», αναρωτήθηκε με θαυμασμό. «Είναι Χριστιανοί Σιωνιστές. Τι είναι αυτό;»

Αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Κάρλσον συζητούσε αυτό που ονόμασε «εγκεφαλικό ιό» του χριστιανικού σιωνισμού. Τον Ιούνιο, ο Κάρλσον ρώτησε τον γερουσιαστή Τεντ Κρουζ σχετικά με τις θεολογικές πηγές των θέσεών του για την εξωτερική πολιτική. Όταν ο Κρουζ παρέφρασε τη Γένεση 12 , ο Κάρλσον δεν δίστασε να καταλάβει ότι η υπόσχεση του Θεού να ευλογήσει όσους ευλογούν τον Αβραάμ, τους απογόνους του και τη γη τους θα μπορούσε να αναφέρεται στο σύγχρονο κράτος του Ισραήλ. Πέρυσι, ο Κάρλσον φιλοξένησε τον τραγουδιστή της κάντρι Τζον Ριτς . Δεν συζήτησαν συγκεκριμένα για το Ισραήλ, αλλά ο Ριτς επανέλαβε μια θεωρία συνωμοσίας ότι η επιτυχία του ευαγγελιστή CI Scofield ενορχηστρώθηκε από πλούσιους Εβραίους προκειμένου να προωθηθεί ο σιωνισμός μεταξύ των Χριστιανών.

Τα τηλεφωνήματα στον Τραμπ και η ιστορική καταστροφή

Tommaso Merlo - 13 Μαρτίου 2026

Πηγή: Tommaso Merlo

Ο Τραμπ συμπεριφέρεται σαν νταής μπροστά στις κάμερες, αλλά πίσω από τα παρασκήνια είναι συνεχώς κολλημένος στο τηλέφωνό του. Μίλησε ακόμη και με τον Πούτιν, ελπίζοντας ότι θα μεσολαβήσει για να βάλει τέλος στο πανδαιμόνιο που έχει εξαπολύσει, αλλά ο παλιός τσάρος έκανε την χειρονομία της περιφρόνησης, τουλάχιστον προς το παρόν. Με το κλείσιμο των Στενών, οι ρωσικοί πόροι γίνονται ανάρπαστοι και στη Μόσχα ρίχνει βροχή από ρούβλια. Καλύτερες τιμές, νέοι πελάτες, ενώ οι Αμερικανοί διακινδυνεύουν μια από τις χειρότερες ήττες της καριέρας τους. Την απώλεια του Κόλπου, αλλά και μιας καταστροφικής παγκόσμιας ηγεσίας. Ο Πούτιν μίλησε επίσης εκ μέρους των Κινέζων, οι οποίοι απολαμβάνουν το θέαμα σκαρφαλωμένοι στο Σινικό Τείχος, ενώ τα πετρελαιοφόρα τους περνούν γαλήνια από τα Στενά του Ορμούζ, και όλος ο κόσμος συνειδητοποιεί ότι το μοντέλο τους δεν είναι τελικά τόσο κακό.


Όχι ένας βίαιος και υποκριτής σερίφης, αλλά μια πολυπολική κοινότητα. Όχι μια ζούγκλα της αγοράς, αλλά η πολιτική στο τιμόνι. Όχι ότι η Κίνα είναι παράδεισος, αλλά τουλάχιστον δεν αιματοκυλούν τον κόσμο για το τίποτα, και τύπους όπως ο Τραμπ τους στέλνουν για γνωσιακή-συμπεριφορική θεραπεία, όχι στην πιο ισχυρή έδρα. Ακόμα και το Τελ Αβίβ βομβαρδίζει τον Τραμπ με τηλεφωνήματα, απαιτώντας να μείνει πιστός και να συνεχίσει να βομβαρδίζει το Ιράν για λογαριασμό τους - ή μάλλον, θέλουν ο Λευκός Οίκος να συνεχίσει να αντιμετωπίζει τις ιδεολογικές τους αυταπάτες και όχι τα προβλήματα των Αμερικανών πολιτών.

Αρθρο Στέλιου Ράμφου στην «Κ»: Οι κύριοι Τραμπ: μια ψυχογραφία

28.01.2026

Στις 8 Ιανουαρίου 2026, πέντε ημέρες μετά την επέμβαση αμερικανικών δυνάμεων στη Βενεζουέλα και τη σύλληψη του Μαδούρο, ο πρόεδρος Τραμπ αντιμετώπισσε ευθέως, σε συνέντευξή του στους «Τάιμς της Νέας Υόρκης», τη ζυγισμένη ανασκαφή των δημοσιογράφων για τον ίδιο και τον σημερινό κόσμο. Εκεί, στο ερώτημα εάν η παντοδυναμία του έχει όρια, απαντά ότι «μόνο όριο στην εξουσία του είναι η ατομική του ηθική και η σκέψη του»

Ο Ντόναλντ Τραμπ αποτυπώνεται στην μπλούζα οπαδού του, ο οποίος βάζει το χέρι στο μέρος της καρδιάς κατά την ανάκρουση του εθνικού ύμνου των ΗΠΑ. Ο Αμερικανός πρόεδρος ακόμη και τη στιγμή που η σφαίρα πλήγωνε το αυτί του, απευθυνόταν στους ψηφοφόρους του σχηματίζοντας με τα δάχτυλα το σήμα της νίκης, σαν η σωτηρία του να ήταν για όλους. [Doug Mills / The New York Times]

Στις 8 Ιανουαρίου 2026, πέντε ημέρες μετά την επέμβαση αμερικανικών δυνάμεων στη Βενεζουέλα και τη σύλληψη του Μαδούρο, ο πρόεδρος Τραμπ αντιμετώπισε ευθέως, σε συνέντευξή του στους «Τάιμς της Νέας Υόρκης», τη ζυγισμένη ανασκαφή των δημοσιογράφων για τον ίδιο και τον σημερινό κόσμο. Εκεί, στο ερώτημα εάν η παντοδυναμία του έχει όρια, απαντά ότι «μόνο όριο στην εξουσία του είναι η ατομική του ηθική και η σκέψη του», ενώ αργότερα, με άλλη ευκαιρία θα ξεκαθαρίσει πως «το Διεθνές Δίκαιο δεν του χρειάζεται, αφού δεν σκοπεύει να κάνει κακό στους ανθρώπους». Που σημαίνει: η καλή πρόθεση είναι το παν.

Θεωρώ τις φράσεις του προέδρου των ΗΠΑ αποκαλυπτικές και αξιομνημόνευτες. Φανερώνουν ένα τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τον ρόλο του αλλά και τον εαυτό του, κάτι που προηγουμένως μας διέφευγε. Οι περιγραφές του χαρακτήρα του εξαντλούνται κυρίως σε πολιτικές προεκτάσεις των επαγγελματικών αντανακλαστικών ενός μεγαλοκτηματομεσίτη, στο απρόβλεπτο των κινήσεών του, σε κατηγορηματικές δηλώσεις οι οποίες εν συνεχεία ανασκευάζονται, σε ευκαιριακές αντιδράσεις χωρίς στρατηγικό ορίζοντα, σε εξισορροπιστικές διευθετήσεις ή σε διεκδικήσεις «οικοπέδων» φυσικής εκτάσεως και γεωπολιτικής σημασίας, όπως η Γροιλανδία.

Αίσθημα Αποστολής – Απέναντί μας έχουμε έναν ηγέτη με συνταγματικές εξουσίες εκτεταμένες αλλά όχι απεριόριστες, ο οποίος εννοεί να νομιμοποιείται στη «νομιμότητα» της προσωπικής του σκέψεως και της ηθικής του συνειδήσεως.

Απέτυχε ο πόλεμος-αστραπή – Εγκλωβισμένος ο Τραμπ

Ο Σταύρος Λυγερός αναλύει την εξέλιξη του πολέμου στο Ιράν, και τον εκτροχιασμό των σχεδίων Τραμπ για έναν πόλεμο-αστραπή

«Άκρως επικίνδυνος»: Η ρητορική του Χέγκσεθ για το μακελειό στο Ιράν προκαλεί φόβο

8 Μαρτίου 2026

Θρασύς και πολεμοχαρής, ακουγόταν περισσότερο σαν καρικατούρα κάποιου νταή παρά σαν σοβαρός πολιτικός άνδρας. «Θάνατος και καταστροφή από τον ουρανό όλη μέρα», καυχιόταν ο Πιτ Χέγκσεθ, φορώντας γραβάτα και μαντιλάκι στο πέτο στα χρώματα της αμερικανικής σημαίας, καθώς μιλούσε σε δημοσιογράφους στο Πεντάγωνο. «Αυτή δεν προοριζόταν ποτέ να είναι μια δίκαιη μάχη, και δεν είναι δίκαιη μάχη. Τους χτυπάμε ενώ είναι πεσμένοι κάτω, κι έτσι ακριβώς πρέπει».

Ο 45χρονος Χέγκσεθ, πρώην τηλεπαρουσιαστής του Fox News και νυν επικεφαλής του ισχυρότερου στρατού στον κόσμο, έχει αναδειχθεί αυτή την εβδομάδα το πρόσωπο του πολέμου του Ντόναλντ Τραμπ στο Ιράν. Η εξέλιξη αυτή έχει σημάνει συναγερμό στους επικριτές του, που προειδοποιούν ότι ο υπουργός Άμυνας -ο οποίος εύστοχα μετονομάστηκε σε «υπουργός Πολέμου»- μετέτρεψε ταχύτατα το Πεντάγωνο σε ορμητήριο μιας ιδεολογικής και θρησκευτικής σταυροφορίας, όπως γράφει ο Guardian.

Επιδεικνύοντας αντριλίκι, χριστιανικό εθνικισμό και κυνική αδιαφορία για τις ζωές των Αμερικανών στρατιωτών, υποστηρίζουν, η παιδαριώδης τηλεοπτική συμπεριφορά του Χέγκσεθ έχει στόχο να ικανοποιήσει την επιθυμία του Τραμπ για έναν πολεμοκάπηλο αντάξιο της «ανδρόσφαιρας». Εικόνα που ενίσχυσε το ανατριχιαστικό βίντεο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, που παρεμβάλλει αποσπάσματα από χολιγουντιανά μπλοκμπάστερ όπως τα Braveheart, Gladiator, Superman και Top Gun με πλάνα του Χέγκσεθ και πραγματικό οπτικό υλικό από θανατηφόρα πλήγματα των επιθέσεων κατά του Ιράν.

«Ο Πιτ Χέγκσεθ είναι ένας πολύ επικίνδυνος άνθρωπος. Ένας λευκός χριστιανός εθνικιστής που έχει στη διάθεσή του το οπλοστάσιο της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών, καθώς και λευκή επιταγή από τον πρόεδρο Τραμπ να εξαπολύει σφαγή όπου θέλει και εναντίον όποιου θέλει», σχολιάζει δεικτικά η Τζανέσα Γκόλντμπεκ, διευθύνουσα σύμβουλος της μη κερδοσκοπικής οργάνωσης υπεράσπισης δικαιωμάτων Vet Voice Foundation.

Φανατικοί

Από τη Simone Santini - 6 Μαρτίου 2026


Πηγή: Σιμόνε Σαντίνι

Ένα βίντεο που κυκλοφόρησε από τον Λευκό Οίκο κυκλοφορεί στο διαδίκτυο, στο οποίο απεικονίζονται Προτεστάντες πάστορες (πνευματικοί κληρονόμοι των Πατέρων Προσκυνητών που ήθελαν να επανιδρύσουν μια δεύτερη Ιερουσαλήμ στην Αμερική), όλοι Χριστιανοί Σιωνιστές, να προσεύχονται γύρω από τον Ντόναλντ Τραμπ, απορροφημένοι σε διαλογισμό στο γραφείο του στο Οβάλ Γραφείο. Ζητούν προστασία για αυτόν τον πόλεμο. Προσεύχονται για την ικανότητα εξόντωσης του εχθρού.

Η πνευματική σύμβουλος του Τραμπ (είναι δημόσιο πρόσωπο) κατέγραψε ένα βίντεο spiritual-rap στο οποίο προτρέπει τους αμερικανικούς στρατούς να βομβαρδίζουν, βομβαρδίζουν, βομβαρδίζουν, βομβαρδίζουν...
Πέρυσι, ο Υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο (τον οποίο πολλοί θεωρούν τον πραγματικό υπεύθυνο λήψης αποφάσεων της αμερικανικής κυβέρνησης σε αυτό το στάδιο) εμφανίστηκε δημόσια κατά τη διάρκεια της Πεντηκοστής με έναν σταυρό ζωγραφισμένο στο μέτωπό του.
Μεταξύ των Αμερικανών στρατιωτικών αξιωματικών, η πρακτική της επίπληξης των στρατευμάτων με παρακινητικά κηρύγματα για τον Αρμαγεδδώνα και την επικείμενη έλευση του Χριστού έχει επικρατήσει.

Πάστορες προσευχήθηκαν με τον Τραμπ για την επιτυχία της Αμερικής στον πόλεμο με το Ιράν, δείτε βίντεο

Οι συμμετέχοντες ζήτησαν από τον Θεό να χαρίσει στον πρόεδρο Τραμπ σοφία, να τον προστατεύσει από κάθε κακό και να τον βοηθήσει να προωθήσει τη δικαιοσύνη

06.03.2026 Πρώτο θέμα 

Προσευχή για την επιτυχία της Αμερικής στον πόλεμο με το Ιράν έκαναν μαζί με τον πρόεδρο των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, χριστιανοί πάστορες που βρέθηκαν το βράδυ της Πέμπτης στο Οβάλ Γραφείο.

Κατά τη διάρκεια της συνάντησης, οι πάστορες περικύκλωσαν τον Τραμπ στο γραφείο του και προσευχήθηκαν μαζί για καθοδήγηση, σοφία και προστασία καθώς ηγείται της χώρας.

Η συγκέντρωση οργανώθηκε με τη συμμετοχή του Γραφείου Θρησκείας του Λευκού Οίκου επικεφαλής της οποίας είναι η Πόλα Γουάιτ, μια τηλεευαγγελίστρια που έχει συζητηθεί για τις αμφιλεγόμενες μεθόδους συγκέντρωσης χρημάτων.

Ο Αλκιβιάδης του καιρού μας

του ΚΩΣΤΑ ΚΟΥΤΣΟΥΡΕΛΗ

~.~

Δέκα χρόνια τώρα ο Ντόναλντ Τραμπ υπήρξε ένας αρτίστας της επιβίωσης. Επέζησε κάθε συνωμοσίας, κάθε πλεκτάνης εναντίον του. Χάρη στην εξωπραγματική αφοβία του αλλά και σ’ ένα εντελώς παράδοξο επικοινωνιακό χάρισμα δοκιμασμένο επί δεκαετίες στις φυλλάδες του κίτρινου τύπου και στους δέκτες της trash TV, συνάθροισε ένα γιγαντιαίο κίνημα γύρω του, αν και βέβαια χωρίς ποτέ να πείσει ολότελα ότι και ο ίδιος έπαιρνε τα αιτήματά του τοις μετρητοίς.

Ο λόγος της ανάδειξής του ήταν προφανής, στοχαστές όπως ο Ρίτσαρντ Ρόρτυ είχαν προβλέψει την έλευση κάποιου σαν αυτόν ήδη από τη δεκαετία του 1990, και μόνο κάτι απονενοημένοι liberals καμώνονται μέχρι σήμερα ότι τον λόγο αυτόν τον αγνοούν. Πρόκειται βέβαια για την παταγώδη αποτυχία της μεταψυχροπολεμικής τάξης πραγμάτων, αυτής που επονομάστηκε ψευδώς παγκοσμιοποίηση ενώ στην πράξη ήταν η ακύρωση του κοινωνικού συμβολαίου της Δύσης προς όφελος μιας δράκας όψιμων ολιγαρχών και η επαναποικιοποίηση του πλανήτη από ένα δίκτυο χρηματοπιστωτικών και τεχνολογικών κογκλομεράτων.

Ο Τραμπ ήταν γέννημα και θρέμμα αυτής της ολιγαρχίας, αλλά η ρητορική του ερχόταν απ’ αλλού, έθιγε τις ευαίσθητες χορδές πλατιών εργατικών στρωμάτων, πρεκάριων και απόβλητων του συστήματος, μιλούσε σ’ αυτούς σε ένα ιδίωμα μεικτό, με όρους ταυτόχρονα χριστιανοσυντηρητικούς, νεοπατριωτικούς, ακόμη και κεϋνσιανίζοντες-κοινωνιστικούς. «Trump Is Making Socialism Great Again», ανέκραζε τον Ιούλιο που μας πέρασε το συστημικότατο The Atlantic. Από κοντά, το Fortune αγωνιούσε έναν μήνα αργότερα: «Is MAGA going Marxist and Maoist?» Και το The Hill διαπίστωνε με φρίκη τον Σεπτέμβριο: «‘Marxism-Trumpism?’ Trump’s try at a planned economy is still socialism».

Νεοσυντηρητισμός και η κρίση του δυτικού οικουμενισμού

Δευτέρα 23 Φεβρουαρίου 2026

Tiberio Graziani

Πηγή: The Slingshot

Φιλολογική γενεαλογία, ευρωπαϊκές περιφέρειες και προσαρμογές της ηγεμονίας των ΗΠΑ

Αυτό το άρθρο επιχειρεί μια γενεαλογική και φιλολογική ανασύνθεση του νεοσυντηρητισμού ως προσαρμοστικής μορφής της Δυτικής ηγεμονίας κατά τη διάρκεια μιας κρίσης του φιλελεύθερου-δημοκρατικού οικουμενισμού. Αντί να ερμηνεύεται ως μια απλή ενδεχόμενη ιδεολογία ή μια αντιδραστική οπισθοδρόμηση, ο νεοσυντηρητισμός αναλύεται εδώ ως ένας τρόπος αναδιοργάνωσης της εξουσίας όταν η ικανότητα της Δύσης να παράγει συναίνεση μέσω οικουμενιστικών αξιών μειώνεται προοδευτικά. Αναλύοντας την αμερικανική του προέλευση, τον μετασχηματισμό του σε κυβερνητικό δόγμα και τις επακόλουθες διαλογικές αναδιατυπώσεις του, το δοκίμιο ανασυνθέτει την ακολουθία που οδηγεί από τον αποφασιστικό οικουμενισμό της εποχής Μπους στις προσπάθειες μιας φιλελεύθερης-διεθνιστικής αποκατάστασης και, τέλος, στην εμφάνιση μορφών μετα-οικουμενιστικής ηγεμονίας. Ιδιαίτερη προσοχή δίνεται στη δομή κέντρου-περιφέρειας εντός της Δύσης υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, καταδεικνύοντας πώς ο ευρωπαϊκός νεοσυντηρητισμός δεν είναι μια αυτόνομη παράδοση, αλλά ένα διαλογικό και στρατηγικό παρακλάδι, νομιμοποιημένο μέσω διατλαντικών δικτύων και επιλεκτικών πολιτισμικών αναφορών. Αυτό το άρθρο υποστηρίζει ότι η παρακμή της ευρωπαϊκής αυτονομίας δεν πρέπει να νοείται ως έλλειψη πολιτικής πρωτοβουλίας, αλλά μάλλον ως η προοδευτική διοχέτευσή της μέσα σε έναν ολοένα και πιο περιορισμένο πολιτικά νόμιμο χώρο λόγου. Συμπερασματικά, η κρίση της Δύσης ερμηνεύεται όχι ως κρίση αξιών καθαυτών, αλλά ως κρίση της σημασιολογικής τους δύναμης: όταν ο οικουμενισμός χάνει την ενσωματωτική του ικανότητα, η ηγεμονία τείνει να αναδιοργανωθεί μέσω ηθικών, στρατηγικών και μηχανισμών λήψης αποφάσεων που περιορίζουν τον χώρο για εσωτερικό πολιτικό πλουραλισμό.