*Μάρκος Κουναλάκης
15.02.2026 Καθημερινή
Τα στοιχεία αυτής της de facto προσάρτησης είναι συντριπτικά και αδιάσειστα. Η τουρκική λίρα, όχι η συριακή λίρα, είναι το επίσημο νόμισμα. Σχολεία τουρκικής γλώσσας, χρηματοδοτούμενα και στελεχωμένα από την Aγκυρα, εκπαιδεύουν Σύρους μαθητές. Νοσοκομεία, ταχυδρομεία και έργα υποδομής που κατασκευάστηκαν από την Τουρκία έχουν αντικαταστήσει τις λειτουργίες του συριακού κράτους. Το σημαντικότερο, στρατηγικά: προχωρούν σχέδια για σιδηροδρομική σύνδεση που θα ενώσει απευθείας αυτή την πλούσια σε πόρους περιοχή με την τουρκική επικράτεια, παγιώνοντας την οικονομική και στρατηγική της απορρόφηση για δεκαετίες. Και στο μεταξύ, τουρκικά στρατεύματα περιπολούν στην περιοχή, επιβάλλοντας την τουρκική κυριαρχία και εφαρμόζοντας μια σκληρή καταστολή εις βάρος των κουρδικών πληθυσμών, των πάλαι ποτέ πιο αποτελεσματικών συμμάχων της Αμερικής κατά του ISIS.
Παρακολουθώντας αυτή την τολμηρή εδαφική αρπαγή, ο μεγαλύτερος θαυμαστής της είναι ο Ντόναλντ Τραμπ. Αφότου απέσυρε αιφνιδίως τα αμερικανικά στρατεύματα από την περιοχή, ο Τραμπ στάθηκε δίπλα στον Τούρκο πρόεδρο σε συνέντευξη Τύπου στον Λευκό Οίκο και έδωσε την ευλογία του.
Η πολιτική Τραμπ ενθαρρύνθηκε από τον πρέσβη του στην Τουρκία, Τομ Μπάρακ. Ο διορισμός του παλιού του φίλου με τους παραδοσιακούς επιχειρηματικούς δεσμούς στην περιοχή σηματοδότησε μια μετατόπιση, στο πλαίσιο της οποίας η αμερικανική εξωτερική πολιτική καθοδηγείται λιγότερο από το εθνικό συμφέρον και περισσότερο από προσωπικές σχέσεις. Λειτουργώντας ως ένα είδος προσωπικού αντιβασιλέα στην Αγκυρα, ο Μπάρακ προωθεί συστηματικά τις θέσεις του Ερντογάν, παρέχοντας έναν φιλικό δίαυλο που επιτρέπει στον Τραμπ να χειροκροτεί τον τουρκικό επεκτατισμό, κλείνοντας τα μάτια στο γεωστρατηγικό κόστος του. Με μια τόσο κρίσιμη θέση κατειλημμένη από έναν υποστηρικτή των σχεδίων του Ερντογάν, ο Τραμπ είναι ελεύθερος να επαινεί το αποτέλεσμα: είδε έναν ισχυρό άνδρα να παίρνει ό,τι θέλει και κατατρύχεται από φθόνο.
Στην Ασία, είδε τον Σι Τζινπίνγκ να παραδίδει ένα μάθημα αυταρχικής εδραίωσης της εξουσίας. Υπό την κάλυψη της πανδημίας, ο Σι κατέρριψε την υπόσχεση του Πεκίνου για «μία χώρα, δύο συστήματα» επιβάλλοντας έναν δρακόντειο νόμο εθνικής ασφάλειας στο Χονγκ Κονγκ και καταπνίγοντας κάθε διαφωνία.
Αλλά τώρα, πριν από το μέσο της δεύτερης και τελευταίας θητείας του, που ξεκίνησε στις 20 Ιανουαρίου 2025, ο φθόνος του στοιχειώνεται από την πολιτική πραγματικότητα που επιχείρησε να αρνηθεί: είναι πλέον «κουτσή πάπια» (σημ.: χωρίς δυνατότητα επανεκλογής, άρα με περιορισμένη επιρροή). Η φθορά είναι απτή. Ρεπουμπλικανοί του Κογκρέσου, με το βλέμμα στραμμένο σε ένα μέλλον πέρα από αυτόν, τον αψηφούν ανοιχτά σε κρίσιμα εθνικά ζητήματα όπως η μετανάστευση και η δημοσιονομική πολιτική, αλλά και σε ευαίσθητα θέματα όπως τα αρχεία του Τζέφρι Eπσταϊν. Φιλόδοξες προσωπικότητες, συμπεριλαμβανομένου του ίδιου του αντιπροέδρου του, διεξάγουν ηδη «σκιώδεις» εκστρατείες για τις εκλογές του 2028.
Ο Σι Τζινπίνγκ κατήργησε τα όρια προεδρικών θητειών το 2018, τοποθετώντας τον εαυτό του σε τροχιά ισόβιας διακυβέρνησης. Ο Πούτιν είναι ο ντε φάκτο ηγέτης της Ρωσίας από το 1999. Ο Ερντογάν κυριαρχεί στην Τουρκία ως πρωθυπουργός ή πρόεδρος για πάνω από δύο δεκαετίες. Αυτοί οι τύραννοι δεν θα γίνουν ποτέ «κουτσές πάπιες». Η εξουσία τους δεν τελεί υπό συνταγματικό χρονοδιακόπτη, αλλά βιολογικό. Μέχρι να τους χωρίσει ο θάνατος από την εξουσία.
*Ο κ. Μάρκος Κουναλάκης είναι καθηγητής στο Ινστιτούτο Χούβερ του Στάνφορντ.
ΠΗΓΗ:https://www.kathimerini.gr/opinion/564077929/o-tramp-o-erntogan-kai-ta-alla-protypa-exoysias/
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Ενώ ο πλανήτης ασχολιόταν με άλλα θέματα, η Τουρκία κατάπιε ένα κομμάτι της Συρίας. Δεν πρόκειται για μια σταδιακή κατοχή, αλλά μια ξεδιάντροπη προσάρτηση, μια θρασεία κατάκτηση του 21ου αιώνα. Μετά την κατάρρευση του καθεστώτος του Μπασάρ αλ Ασαντ, η Aγκυρα κατέλαβε τον ουσιαστικό έλεγχο μιας έκτασης περίπου 9.000 τετρ. χλμ. της βορειοανατολικής Συρίας – μια περιοχή μεγαλύτερη από το Ντελαγουέρ και το Ρόουντ Αϊλαντ μαζί. Δεν πρόκειται για μια απλή ζώνη ασφαλείας που επιτηρεί ένας θορυβημένος γείτονας· είναι μια νέα, ανεπίσημα διακηρυχθείσα τουρκική επαρχία.
Τα στοιχεία αυτής της de facto προσάρτησης είναι συντριπτικά και αδιάσειστα. Η τουρκική λίρα, όχι η συριακή λίρα, είναι το επίσημο νόμισμα. Σχολεία τουρκικής γλώσσας, χρηματοδοτούμενα και στελεχωμένα από την Aγκυρα, εκπαιδεύουν Σύρους μαθητές. Νοσοκομεία, ταχυδρομεία και έργα υποδομής που κατασκευάστηκαν από την Τουρκία έχουν αντικαταστήσει τις λειτουργίες του συριακού κράτους. Το σημαντικότερο, στρατηγικά: προχωρούν σχέδια για σιδηροδρομική σύνδεση που θα ενώσει απευθείας αυτή την πλούσια σε πόρους περιοχή με την τουρκική επικράτεια, παγιώνοντας την οικονομική και στρατηγική της απορρόφηση για δεκαετίες. Και στο μεταξύ, τουρκικά στρατεύματα περιπολούν στην περιοχή, επιβάλλοντας την τουρκική κυριαρχία και εφαρμόζοντας μια σκληρή καταστολή εις βάρος των κουρδικών πληθυσμών, των πάλαι ποτέ πιο αποτελεσματικών συμμάχων της Αμερικής κατά του ISIS.
Παρακολουθώντας αυτή την τολμηρή εδαφική αρπαγή, ο μεγαλύτερος θαυμαστής της είναι ο Ντόναλντ Τραμπ. Αφότου απέσυρε αιφνιδίως τα αμερικανικά στρατεύματα από την περιοχή, ο Τραμπ στάθηκε δίπλα στον Τούρκο πρόεδρο σε συνέντευξη Τύπου στον Λευκό Οίκο και έδωσε την ευλογία του.
Η πολιτική Τραμπ ενθαρρύνθηκε από τον πρέσβη του στην Τουρκία, Τομ Μπάρακ. Ο διορισμός του παλιού του φίλου με τους παραδοσιακούς επιχειρηματικούς δεσμούς στην περιοχή σηματοδότησε μια μετατόπιση, στο πλαίσιο της οποίας η αμερικανική εξωτερική πολιτική καθοδηγείται λιγότερο από το εθνικό συμφέρον και περισσότερο από προσωπικές σχέσεις. Λειτουργώντας ως ένα είδος προσωπικού αντιβασιλέα στην Αγκυρα, ο Μπάρακ προωθεί συστηματικά τις θέσεις του Ερντογάν, παρέχοντας έναν φιλικό δίαυλο που επιτρέπει στον Τραμπ να χειροκροτεί τον τουρκικό επεκτατισμό, κλείνοντας τα μάτια στο γεωστρατηγικό κόστος του. Με μια τόσο κρίσιμη θέση κατειλημμένη από έναν υποστηρικτή των σχεδίων του Ερντογάν, ο Τραμπ είναι ελεύθερος να επαινεί το αποτέλεσμα: είδε έναν ισχυρό άνδρα να παίρνει ό,τι θέλει και κατατρύχεται από φθόνο.
Ο φθόνος είναι η κινητήρια δύναμη της κοσμοθεωρίας του. Ο Τραμπ δεν θαυμάζει τον Πούτιν, τον Σι και τον Ερντογάν για τις ιδεολογίες τους· εποφθαλμιά την ανεξέλεγκτη εξουσία τους και την περιφρόνησή τους για τη διεθνή τάξη. Οι εδαφικές φιλοδοξίες του, που συχνά απορρίπτονται ως παράδοξοι παραληρηματικοί μονόλογοι, αποκαλύπτουν αυτή τη βαθιά επιθυμία. Η απόπειρά του να αγοράσει τη Γροιλανδία, οι στοχασμοί του περί «ιδιοκτησίας» της Αμερικής επί του Παναμά και οι αναρωτήσεις του γιατί οι ΗΠΑ δεν μπορούν απλώς να καταλάβουν τον Καναδά και το Μεξικό, είναι όλες εκφράσεις μιας συναλλακτικής, ιμπεριαλιστικής νοοτροπίας.
Ο Τραμπ παρακολούθησε τον Πούτιν να τελειοποιεί τη γραμματική του υβριδικού πολέμου. Αυτή η στρατηγική εγκαθίδρυσε ένα ρωσόφιλο κρατίδιο στην Υπερδνειστερία της Μολδαβίας, διαμέλισε τη Γεωργία αναγνωρίζοντας την «ανεξαρτησία» της Νότιας Οσετίας και της Αμπχαζίας, και του επέτρεψε να προσαρτήσει την Κριμαία και να υποκινήσει πόλεμο στο Ντονμπάς της Ουκρανίας πολύ πριν από την εισβολή του 2022.Στην Ασία, είδε τον Σι Τζινπίνγκ να παραδίδει ένα μάθημα αυταρχικής εδραίωσης της εξουσίας. Υπό την κάλυψη της πανδημίας, ο Σι κατέρριψε την υπόσχεση του Πεκίνου για «μία χώρα, δύο συστήματα» επιβάλλοντας έναν δρακόντειο νόμο εθνικής ασφάλειας στο Χονγκ Κονγκ και καταπνίγοντας κάθε διαφωνία.
Αλλά τώρα, πριν από το μέσο της δεύτερης και τελευταίας θητείας του, που ξεκίνησε στις 20 Ιανουαρίου 2025, ο φθόνος του στοιχειώνεται από την πολιτική πραγματικότητα που επιχείρησε να αρνηθεί: είναι πλέον «κουτσή πάπια» (σημ.: χωρίς δυνατότητα επανεκλογής, άρα με περιορισμένη επιρροή). Η φθορά είναι απτή. Ρεπουμπλικανοί του Κογκρέσου, με το βλέμμα στραμμένο σε ένα μέλλον πέρα από αυτόν, τον αψηφούν ανοιχτά σε κρίσιμα εθνικά ζητήματα όπως η μετανάστευση και η δημοσιονομική πολιτική, αλλά και σε ευαίσθητα θέματα όπως τα αρχεία του Τζέφρι Eπσταϊν. Φιλόδοξες προσωπικότητες, συμπεριλαμβανομένου του ίδιου του αντιπροέδρου του, διεξάγουν ηδη «σκιώδεις» εκστρατείες για τις εκλογές του 2028.
Ο Σι Τζινπίνγκ κατήργησε τα όρια προεδρικών θητειών το 2018, τοποθετώντας τον εαυτό του σε τροχιά ισόβιας διακυβέρνησης. Ο Πούτιν είναι ο ντε φάκτο ηγέτης της Ρωσίας από το 1999. Ο Ερντογάν κυριαρχεί στην Τουρκία ως πρωθυπουργός ή πρόεδρος για πάνω από δύο δεκαετίες. Αυτοί οι τύραννοι δεν θα γίνουν ποτέ «κουτσές πάπιες». Η εξουσία τους δεν τελεί υπό συνταγματικό χρονοδιακόπτη, αλλά βιολογικό. Μέχρι να τους χωρίσει ο θάνατος από την εξουσία.
Το λυκόφως του Τραμπ τον καθιστά απρόβλεπτο και επικίνδυνο. Επιμένει σε εξωφρενικές δηλώσεις, αποφεύγοντας διακριτικά οποιαδήποτε παραδοχή ότι γερνάει. Επαναφέρει διαρκώς το φάσμα μιας τρίτης θητείας. Αν και συχνά το παρουσιάζει ως «αστείο» για να προκαλέσει τους αντιπάλους του, η φαντασίωση αποκαλύπτει τη ματαίωσή του. Είναι μια επίθεση στα συνταγματικά όρια που τον περιορίζουν.
*Ο κ. Μάρκος Κουναλάκης είναι καθηγητής στο Ινστιτούτο Χούβερ του Στάνφορντ.
ΠΗΓΗ:https://www.kathimerini.gr/opinion/564077929/o-tramp-o-erntogan-kai-ta-alla-protypa-exoysias/
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.