Ξεσκεπάζοντας το σιωνιστικό αφήγημα

Του Τάκη Πολίτη 

Ο ιουδαϊσμός είναι θρησκεία, εβραίοι είναι οι θρησκευόμενοί του. Ο σιωνισμός είναι πολιτικό κίνημα που διανθισμένο με θρησκευτικές δοξασίες περί περιούσιου λαού και υποσχεθείσας γης, υιοθετεί τις μαύρες ιδέες της αποικιοκρατίας, του ρατσισμού και του apartheid. Υπηρετείται κατά πλειονότητα από εβραίους, αλλά και από ακόλουθους άλλων θρησκειών -κυρίως από χριστιανούς ευαγγελικούς- και από το 1948, με την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ, υλοποιείται εδαφικά στην Παλαιστίνη. 

«Για την Ευρώπη θα αποτελούσαμε προπύργιο κατά της Ασίας, θα ήμασταν στην υπηρεσία των φυλακίων του πολιτισμού κατά της βαρβαρότητας», γράφει ο «πατέρας» του σιωνισμού Teodor Herzl στο βιβλίο του «El estado judío» (Το εβραϊκό κράτος). Και πράγματι, η αποικιοκρατική Ευρώπη (και στη συνέχεια και οι ΗΠΑ), από την φάση της σχεδίασης του σιωνιστικού κράτους, του παρέχουν αμέριστη και αδιάληπτη προστασία για την διασφάλιση, βέβαια, και των δικών τους πολιτικών, οικονομικών και γεωστρατηγικών συμφερόντων στην ευρύτερη περιοχή.

Για την δημόσια προπαγάνδιση των κεκαλυμμένων (ή μη) στόχων του σιωνισμού, απαραίτητο είναι ένα καλλωπισμένο αφήγημα. Και για την δημιουργία και συντήρηση αυτού του σιωνιστικού αφηγήματος επινοήθηκαν χρήσιμοι μύθοι, και ιδιοποιήθηκαν, διαστρεβλώθηκαν και αποσιωπήθηκαν ιστορικά γεγονότα. 

Η «ΝΕΑ ΕΒΡΑΪΚΗ ΕΛΙΤ» ΠΟΥ ΚΥΒΕΡΝΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ Μέρος 3

di Don Curzio Nitoglia

Ο «Χαμαιλέοντας Κονσιόρ»: Μαρκ Ζάκερμπεργκ

Ο Μαρκ Ζάκερμπεργκ γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη το 1971. Είναι Αμερικανός Εβραίος ουκρανικής καταγωγής. Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι περίπου τα τρία τέταρτα των Εβραίων του 18ου αιώνα ζούσαν στην Πολωνία και την Ουκρανία, αργότερα μετακόμισαν στις Ηνωμένες Πολιτείες και ίδρυσαν εκεί την υιοθετημένη «πατρίδα» τους, περιμένοντας να ανακτήσουν την «πραγματική» τους πατρίδα: το Κράτος του Ισραήλ, το οποίο «κατέβηκε από τα κάτω» με τον Σιωνισμό, την Αγγλία, τους Ρότσιλντ και τον Λόρδο Μπάλφουρ (15 Μαΐου 1948).

Αφού εισήλθε στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, άρχισε να φοιτά στο «Άλφα Έψιλον PI», μια εβραϊκή πανεπιστημιακή αδελφότητα που ιδρύθηκε το 1913 στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα εβραϊκά λόμπι στον κόσμο, όπου οι φοιτητές μπορούν να δημιουργήσουν ισχυρούς δεσμούς με την εβραϊκή κουλτούρα για να χτίσουν σχέσεις που θα αποδειχθούν πολύ κερδοφόρες στον επιχειρηματικό τομέα (βλ. TIZIANA ALTERIO, Masters in the Shadow. The New Jewish Elite That Rules the World. Who They Are and How They Operate , αυτοέκδοση, 2025, σελ. 90).

Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, ο Μαρκ εισήλθε στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης (MIT), το οποίο αποτελεί την κορωνίδα της έρευνας και της καινοτομίας στους τομείς της επιστήμης των υπολογιστών, της βιοτεχνολογίας, της τεχνητής νοημοσύνης και της ρομποτικής...

Εκεί γεννήθηκαν το Bluetooth, η Wikipedia, το GPS, τα προσωπικά συστήματα δορυφορικής πλοήγησης, τα smartphones και το Apple iPhone. (σελ. 87-91).

Μαρκ Ζάκερμπεργκ και Πίτερ Θιλ

Ο Μαρκ Ζάκερμπεργκ κατάλαβε - γύρω στο 2000 - ότι «μια διαδικτυακή πλατφόρμα που συνδέει φοιτητές έχει τεράστιες δυνατότητες. Κανείς δεν το είχε σκεφτεί ποτέ πριν». Στις 4 Φεβρουαρίου 2004, ίδρυσε το Facebook. […]. Το 2004, μετακόμισε στο Πάλο Άλτο της Καλιφόρνια και, έχοντας ανάγκη από χρήματα, σκέφτηκε να συναντήσει τον Πίτερ Θιλ (1 ) ο ιδρυτής του PayPal, πηγαίνει να τον επισκεφτεί στο σπίτι του στο Σαν Φρανσίσκο, του μιλάει για το έργο και καταφέρνει να τον ενθουσιάσει. Έτσι, ο Thiel επένδυσε 500 χιλιάδες δολάρια στο κοινωνικό δίκτυο Facebook, αποκτώντας το 10,2% των μετοχών της νεοσύστατης εταιρείας» (σελ. 93).

Η «Νέα Εβραϊκή Ελίτ» που Κυβερνά τον Κόσμο Μέρος 2

από τον Ντον Κούρτσιο Νίτογλια

Το πρώτο μέρος ΕΔΩ

Η αυτοκρατορία του «βασιλιά Μίδα» και των δύο αδελφών του

Σε λίγο περισσότερο από τριάντα χρόνια, ο Λάρι Φινκ έχει «δημιουργήσει» μια απαράμιλλη οικονομική αυτοκρατορία, αλλά όπως όλες οι ανθρώπινες αυτοκρατορίες, θα καταρρεύσει μια μέρα (βλ. TIZIANA ALTERIO, Masters in the Shadows. The New Jewish Elite That Rules the World. Who They Are and How They Operate , αυτοέκδοση, 2025, σελ. 45).

Οι «Τρεις Αδελφές»

Έχει εδραιώσει, μαζί με την «Vanguard» και την «State Street» - τους φαινομενικούς ανταγωνιστές του - μια «απόλυτη κυριαρχία, καταφέρνοντας να ελέγχει την πλειονότητα των αγορών αγαθών που πραγματοποιούνται σε παγκόσμιο επίπεδο. Οι «Τρεις Αδελφές» επενδύουν επίσης στις μεγαλύτερες πολυεθνικές εταιρείες τροφίμων» (T. ALTERIO, σελ. 45).

Ο Συγγραφέας πιστεύει ότι το ενδιαφέρον του Larry για την αγορά τροφίμων δεν είναι μόνο οικονομικό (κάτι που δεν βλάπτει ποτέ), αλλά και πολιτικό. Στην πραγματικότητα, οι «μέτοχοι των μεγαλύτερων εταιρειών «Μεγάλων Τροφίμων» και «Μεγάλων Ποτών» στον κόσμο φέρνουν πρόχειρο φαγητό στα τραπέζια δισεκατομμυρίων ανθρώπων (...). Σύμφωνα με έρευνα που διεξήγαγε η Oxfam, 500 μεγάλες μάρκες ανήκουν σε μόλις 10 πολυεθνικές. (...). Χάρη στις συγχωνεύσεις και εξαγορές, η μελλοντική προοπτική είναι ότι ο αριθμός των πολυεθνικών θα μειωθεί, συγκεντρώνοντας την παραγωγή παγκόσμιων τροφίμων σε πολύ λίγες μεγάλες εταιρείες, οι οποίες θα βρίσκονται ολοένα και περισσότερο στα χέρια των μεγάλων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων» (σελ. 45-46).

Η έρευνα της Oxfam αποκαλύπτει επίσης ότι οι πολυεθνικές παράγουν τρόφιμα φορτωμένα με συντηρητικά, χρωστικές ουσίες, φυτοφάρμακα και βαρέα μέταλλα. Γίνεται επίσης σαφές ότι πολλές ασθένειες, τις οποίες οι μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες θεραπεύουν, προκαλούνται από το πρόχειρο φαγητό που παράγουν αυτές οι εταιρείες, οι οποίες συνδέονται στενά με τη φαρμακευτική βιομηχανία (σελ. 47).

Η «Νέα Εβραϊκή Ελίτ» που Κυβερνά τον Κόσμο Μέρος Πρώτο

από τον Ντον Κούρζιο Νίτογλια

Η Δρ. Τιτσιάνα Αλτέριο έχει γράψει ένα πολύ ενδιαφέρον και καλά τεκμηριωμένο βιβλίο (1) ( Δάσκαλοι στις Σκιές. Η Νέα Εβραϊκή Ελίτ που Κυβερνά τον Κόσμο. Ποιοι Είναι και Πώς Λειτουργούν , αυτοέκδοση, 2025 (2 )), στο οποίο ασχολείται με το πρόβλημα -εντελώς νέο και ελάχιστα γνωστό- ενός είδους «αλλαγής φρουράς» στην ηγεσία της εβραϊκής ελίτ.

Πράγματι, όταν κάποιος μιλάει για την εβραϊκή ελίτ, συνήθως σκέφτεται τους Ρότσιλντ, τους Βάρμπουργκ, τους Έλκαν...

Ωστόσο, η Δρ. Αλτέριο καταδεικνύει -με έγγραφα στα χέρια της- ότι μόλις γεννήθηκε μια ολοκαίνουργια γενιά «αχαλίνωτων Εβραίων τεχνοκρατών/επιστημόνων υπολογιστών», οι οποίοι έχουν ενταχθεί στην «παλιά φρουρά» των «Ρότσιλντ & εταιρεία» και την έχουν αναζωογονήσει μέσω της τεχνολογίας των πληροφοριών, ερχόμενοι αργά και αθόρυβα να βοηθήσουν τις μεγάλες παλιές εβραϊκές οικογένειες του δέκατου όγδοου και δέκατου ένατου αιώνα που ηγήθηκαν της διοίκησης του κόσμου των υψηλών χρηματοοικονομικών (τράπεζες, πολεμικές, φαρμακευτικές και βιομηχανίες τεχνολογίας πληροφοριών) στις Ηνωμένες Πολιτείες και, επομένως, παγκοσμίως (τουλάχιστον προς το παρόν), οι οποίες δεν έχουν ακόμη ενημερωθεί τεχνολογικά.

Ίσως, αλλά μπορεί να κάνω λάθος, είναι απίθανο να τους έχουν αντικαταστήσει. Σίγουρα τους υποστηρίζουν και τους στηρίζουν τεχνολογικά, όπως ακριβώς ένας νεαρός μηχανικός υπολογιστών μπορεί να βοηθήσει τον πατέρα του, ο οποίος είναι επίσης μηχανικός αλλά έχει συνηθίσει την παλιά σχολή μαθηματικών υπολογισμών που γίνονται με το χέρι ή απέξω, μέσω της νέας, εξαιρετικά προηγμένης τεχνολογίας υπολογιστών την οποία ο πατέρας του δεν κατέχει πλήρως.

Η Αριστερά έσωσε τους Εβραίους από τους σημερινούς δεξιούς υποστηρικτές τους.

του Πάνου Σκοτεινιωτη

Για τους εκτός Βόλου καλόπιστους φίλους και φίλες

Παρακολουθώ τον θόρυβο που έχει ξεσπάσει με αφορμή την αυριανή εκδήλωση στον Βόλο για την «Εθνική Ημέρα Μνήμης Ελλήνων Εβραίων Μαρτύρων και Ηρώων του Ολοκαυτώματος».

 Ναι, λοιπόν, αγαπητές φίλες και αγαπητοί φίλοι, η αντίδραση απέναντι στην επιλογή του συγκεκριμένου ομιλητή ήταν, πολύ απλά, μια πράξη αξιοπρέπειας της τοπικής μας κοινωνίας, με την οποία συντάχθηκε -προς τιμή της- και η περιφερειακή αρχή Θεσσαλίας. 

Για όσες και όσους δεν το γνωρίζετε, η εβραϊκή κοινότητα του Βόλου είχε πολύ λιγότερα θύματα στο ναζιστικό Ολοκαύτωμα συγκριτικά με άλλες κοινότητες. Η σωτηρία του 74% των Εβραίων του Βόλου αποτελεί τίτλο τιμής για την πόλη και όλους όσοι συνέβαλαν στο μεγάλο αυτό επίτευγμα. Μεταξύ αυτών, ιστορικά αποδεδειγμένη είναι η καθοριστική συμβολή της εαμικής Αντίστασης. Αυτή η ιστορική αλήθεια παραχαράσσεται συστηματικά τα τελευταία χρόνια από το πολιτικο - θρησκευτικό πλέγμα εξουσίας στην πόλη μας. Το οποίο δεν διστάζει να κλειδώσει στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας ακόμη και τη θερμή ευχαριστήρια επιστολή που απέστειλε ο τότε αρχιραβίνος Βόλου, Μωυσής Πέσαχ, προς το Γενικό Στρατηγείο και το 54ο Σύνταγμα του ΕΛΑΣ, τη Διοικητική Επιτροπή Θεσσαλίας και την Επαρχιακή Επιτροπή του ΕΑΜ Βόλου. 

Με τη συγκλονιστική αυτή επιστολή, ο αρχιραβίνος εξέφρασε τη βαθιά ευγνωμοσύνη του προς το ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ για την προστασία που παρέσχον σε αυτόν και σε όλους τους Ισραηλίτες (εφ. “Αναγέννηση”, 6.1.1945). 

Το Ολοκαύτωμα, η πιο απεχθής ανθρώπινη επινόηση, είναι πρόκληση να ευτελίζεται, υποτασσόμενο σε μια αντιαριστερή υστερία και στις όποιες ιδεολογικές, γεωπολιτικές και κομματικές σκοπιμότητες. Το νιώσαμε αυτό ακόμη περισσότερο πρόσφατα, επισκεπτόμενοι με δέος τη συγκλονιστική έκθεση "Στα Σύρματα", που οργανώθηκε στο Μουσείο της Πόλης μας, για την οποία αξίζουν θερμά συγχαρητήρια σε όλες και σε όλους τους συντελεστές της.

ΠΗΓΗ: https://www.facebook.com/share/p/16Tpifcjrk/

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Ξεσκεπάζοντας το σιωνιστικό αφήγημα

Τάκης Πολίτης

Ο ιουδαϊσμός είναι θρησκεία, εβραίοι είναι οι θρησκευόμενοί του. Ο σιωνισμός είναι πολιτικό κίνημα που διανθισμένο με θρησκευτικές δοξασίες περί περιούσιου λαού και υποσχεθείσας γης, υιοθετεί τις μαύρες ιδέες της αποικιοκρατίας, του ρατσισμού και του apartheid. Υπηρετείται κατά πλειονότητα από εβραίους, αλλά και από ακόλουθους άλλων θρησκειών -κυρίως από χριστιανούς ευαγγελικούς- και από το 1948, με την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ, υλοποιείται εδαφικά στην Παλαιστίνη. 

«Για την Ευρώπη θα αποτελούσαμε προπύργιο κατά της Ασίας, θα ήμασταν στην υπηρεσία των φυλακίων του πολιτισμού κατά της βαρβαρότητας», γράφει ο «πατέρας» του σιωνισμού Teodor Herzl στο βιβλίο του «El estado judío» (Το εβραϊκό κράτος). Και πράγματι, η αποικιοκρατική Ευρώπη (και στη συνέχεια και οι ΗΠΑ), από την φάση της σχεδίασης του σιωνιστικού κράτους, του παρέχουν αμέριστη και αδιάληπτη προστασία για την διασφάλιση, βέβαια, και των δικών τους πολιτικών, οικονομικών και γεωστρατηγικών συμφερόντων στην ευρύτερη περιοχή.

Για την δημόσια προπαγάνδιση των κεκαλυμμένων (ή μη) στόχων του σιωνισμού, απαραίτητο είναι ένα καλλωπισμένο αφήγημα. Και για την δημιουργία και συντήρηση αυτού του σιωνιστικού αφηγήματος επινοήθηκαν χρήσιμοι μύθοι, και ιδιοποιήθηκαν, διαστρεβλώθηκαν και αποσιωπήθηκαν ιστορικά γεγονότα. 

Αρχικό κεντρικό μέλημα του σιωνιστικού αφηγήματος ήταν η δημιουργία ενός έθνους και η κατάλληλη επιμέλεια της εικόνας του. Για την επίτευξη του σκοπού αυτού επιλέχθηκε η αυθαίρετη μετατροπή του ιουδαϊσμού σε εβραϊσμό, δηλαδή η μετατροπή της θρησκείας σε εθνότητα. 

Αναφερόμενοι στα μέσα του 19ου αιώνα, οι κοινωνικές επιστήμες θεωρούσαν την γλώσσα ως απαραίτητο κοινό χαρακτηριστικό των ανθρώπων που συγκροτούν ένα έθνος. Αυτό όμως ουδόλως αποθάρρυνε τους σιωνιστές. Εβραίοι Σεφαραδίτες που μιλούσαν λαντίνο, εβραίοι Ασκενάζι που μιλούσαν γίντις και εβραίοι Μιζραχίτες που μιλούσαν αραβικά, περσικά ή κουρδικά, απετέλεσαν ένα ενιαίο έθνος για το σιωνιστικό αφήγημα. 

Ο Μητροπολίτης Γρηγόριος που οι Εβραίοι έκαναν “άγιο”

 

Η 27η Ιανουαρίου έχει καθιερωθεί, ως διεθνής ημέρα μνήμης των θυμάτων του Ολοκαυτώματος. Η επιλογή της ημερομηνίας δεν είναι τυχαία, καθώς στις 27 Ιανουαρίου 1945 απελευθερώθηκε από τα σοβιετικά στρατεύματα ένα από τα κολαστήρια της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, το στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Άουσβιτς-Μπιρκενάου. Με αφορμή το γεγονός αυτό, ας θυμηθούμε πώς ο τ. Μητροπολίτης Χαλκίδος Γρηγόριος (1891-1971) προστάτεψε τους Εβραίους της Χαλκίδας, τα χρόνια της Κατοχής και τη γεμάτη ανθρωπιά συμπεριφορά του.

Ο τ. Μητροπολίτης Χαλκίδος Γρηγόριος, κατά κόσμον Πέτρος Πλειαθός, γεννήθηκε στον Τριαντάρο της Τήνου το 1891, ενώ υπήρξε συγγενής του εθνομάρτυρα Μητροπολίτη Μοσχονησίων, Αμβροσίου. Σπούδασε Θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στις 23 Αυγούστου 1916 εκάρη μοναχός. Τον Δεκέμβριο 1922, στον Ιερό Ναό Αγίας Ειρήνης Αθηνών, χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Χαλκίδος, ενώ στις 29 Σεπτεμβρίου 1968 απεχώρησε της ενεργού υπηρεσίας. Εκοιμήθη στις 23 Ιουλίου 1971.

Μητροπολίτης Χαλκίδος Γρηγόριος

Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος βρήκε τον Γρηγόριο, Μητροπολίτη στη Χαλκίδα, να προσπαθεί ως αληθινός ποιμενάρχης να προστατεύσει το ποίμνιο του. Δεν έμεινε όμως εκεί. Δεν ήταν άνθρωπος που βολευόταν στην ασφάλεια της θέσης του. Ο Μητροπολίτης Χαλκίδος Γρηγόριος εκλήθη, πάμπολλες φορές, από τις διοικήσεις των δυνάμεων Κατοχής να δώσει εξηγήσεις για το πατριωτικό περιεχόμενο των ομιλιών του και ήσαν αρκετές οι περιπτώσεις που κινδύνευσε και η ζωή του ακόμη.

Πολλές φορές, όταν απηλείτο η ζωή εκατοντάδων πολιτών, λόγω παραβάσεως των διαταγών των κατοχικών διοικήσεων, εκείνος με κατάλληλα διαβήματα απέτρεπε τον κίνδυνο, θέτοντας κατ’ επανάληψη στη διάθεση των κατακτητών τον ίδιο του τον εαυτό.

Την ίδια περίοδο, ο Μητροπολίτης Γρηγόριος με τη συνδρομή του Πρωτοσύγκελού του, και μετέπειτα Μητροπολίτου Καρυστίας και Σκύρου Χρυσοστόμου, και άλλων παραγόντων της πόλης, ίδρυσε ορφανοτροφείο, στο οποίο πολλά παιδιά βρήκαν καταφύγιο και γλίτωσαν τον θάνατο εξαιτίας της πείνας. Παράλληλα, είχε ιδρύσει ορφανοτροφείο για κορίτσια στην ιστορική γυναικεία Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου Γαλατάκη, στη Λίμνη Ευβοίας. Διετέλεσε, επίσης, πρόεδρος του τοπικού παραρτήματος του Ερυθρού Σταυρού, ο οποίος ανέπτυξε σημαντική δράση, καθιερώνοντας το “πιάτο του πεινασμένου παιδιού”.

Διαφύλαξε ιερά κείμενα της Συναγωγής 

Ο Μητροπολίτης Γρηγόριος που οι Εβραίοι έκαναν “άγιο”

Η δύναμη της μνήμης.

Αφιέρωση στην κ. Κεραμέως και στον κ. Δήμαρχο Θεσσαλονίκης που ηγούνται του Ελληνογερμανικού Ιδρύματος Νεολαίας.

Κρυφός στόχος του ιδρύματος η αναθεώρηση της ιστορίας, η λήθη και επιπλέον να μην καταβληθούν οι νόμιμες, απαράγραπτες,και ισχυρά τεκμηριωμένες γερμανικές οφειλές για τα ναζιστικά εγκλημάτα στη χώρα μας.

Η δύναμη της μνήμης.

Άλμπερτ Μπούρλα

Ο κ. Αλμπερτ Μπουρλά είναι πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Pfizer.

Αυτή την εβδομάδα, όπως και κάθε χρόνο, τιμήσαμε τη Διεθνή Ημέρα Μνήμης για τα θύματα του Ολοκαυτώματος, έτσι ώστε οι ιστορίες των θυμάτων και των επιζώντων να μην ξεχαστούν ποτέ. Προς μεγάλη μου τιμή, κλήθηκα να συμμετάσχω στη Διεθνή Κληρονομιά των Σεφαραδιτών στο ετήσιο συνέδριο του Κογκρέσου για την Ημέρα Μνήμης των Θυμάτων του Ολοκαυτώματος στην Ουάσιγκτον και να μοιραστώ την ιστορία της οικογένειάς μου σε σχέση με το Ολοκαύτωμα.

Μνήμη. Αυτή η λέξη, ίσως περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη, με ενέπνευσε να μοιραστώ την ιστορία των γονιών μου. Επειδή αναγνωρίζω πόσο τυχερός είμαι που οι γονείς μου μοιράστηκαν τις ιστορίες τους μαζί μου και την υπόλοιπη οικογένειά μας.

Πολλοί επιζώντες του Ολοκαυτώματος δεν μίλησαν ποτέ στα παιδιά τους για τη φρίκη που έζησαν γιατί τους ήταν πολύ οδυνηρό. Όμως στην δική μου οικογένειά το συζητούσαμε συχνά. Μεγαλώνοντας στη Θεσσαλονίκη, μαζευόμασταν με τα ξαδέλφια μας τα σαββατοκύριακα, και οι γονείς μου, οι θείες και οι θείες μου συχνά μοιράζονταν τις ιστορίες τους.

Το έκαναν γιατί ήθελαν να θυμόμαστε. Να θυμόμαστε όλες τις ζωές που χάθηκαν. Να θυμόμαστε τι μπορεί να συμβεί όταν ο ιός του κακού αφήνεται να εξαπλωθεί ανεξέλεγκτα. Αλλά, κυρίως, να θυμόμαστε την αξία μιας ανθρώπινης ζωής.

Βλέπετε, όταν οι γονείς μου μιλούσαν για το Ολοκαύτωμα, δεν μιλούσαν ποτέ με θυμό ή εκδίκηση. Δεν μας δίδαξαν να μισούμε αυτούς που το έκαναν αυτό στην οικογένεια και τους φίλους μας. Αντ ‘αυτού μας έλεγαν το πόσο τυχεροί ήταν που ζούσαν και πώς όλοι έπρεπε να δώσουμε αξία σε αυτό, να τιμούμε τη ζωή και να προχωράμε μπροστά. Το μίσος θα ήταν μόνο εμπόδιο σε αυτό.

Έτσι, υπό αυτό το πνεύμα, είμαι εδώ για να μοιραστώ την ιστορία του Μωύς και της Σάρα Μπουρλά, των αγαπημένων μου γονέων.

Από τον Πέτρο Ζερβό, αλήθειες για τη μνήμη του Άουσβιτς και την χρήση της ιστορίας:

Για την ταμπακιέρα κουβέντα…

Τη Δευτέρα 27/1/2020 ένα σκίτσο μου, που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών, ξεσήκωσε αντιδράσεις ενώ το Κεντρικό Ισραηλινό Συμβούλιο έστειλε επιστολή διαμαρτυρίας στη σύνταξη της Εφημερίδας!!! Επίσης έδωσε αφορμή για ένα κατάπτυστο άρθρο του Βαγγέλη Περρή στην Athens Voice.

Το σκίτσο δείχνει τον Άδωνη Γεωργιάδη με γερμανική στολή στην είσοδο του Άουσβιτς ενώ από πάνω γράφει την χαρακτηριστική φράση του «Μετά τις 30 Απριλίου μη χαλάσουμε τις καρδιές μας». Επίσης μια λεζάντα λέει «Η Τελική Λύση: Άρση προστασίας πρώτης κατοικίας από 1η Μαΐου.

Η σύγκριση του Ολοκαυτώματος με τους πλειστηριασμούς θεωρήθηκε προσβολή! Κι όμως η άρση προστασίας της πρώτης κατοικίας είναι ένα είδος «Τελικής Λύσης». Το ότι μόνο για φέτος προγραμματίζονται 25.000 ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί κατοικίας χωρίς ουσιαστικά να προβλέπεται καμιά νομική προστασία για την πρώτη κατοικία, το ότι τα επόμενα χρόνια θα γίνει η πιο βίαιη μεταφορά ακινήτων από τα μικρομεσαία στρώματα σε τράπεζες και ξένα funds και το τέλος της ιδιοκατοίκησης, με την ανείπωτη δυστυχία που αυτό συνεπάγεται, μόνο με ένα πολύ πιο μείζον, αλλά κατ’ αναλογίαν, αντίστοιχο ιστορικό γεγονός μπορεί, μέσω της υπερβολής, να συγκριθεί! Γιατί έτσι λειτουργεί η σάτιρα και η γελοιογραφία, μέσω της υπερβολής και της αλληγορίας.

Το σκίτσο, λένε, θίγει τη μνήμη του Άουσβιτς! Δεν την θίγει όμως η υποκριτική επίσκεψη ενός φασίστα υπουργού της Ελληνικής κυβέρνησης στον τόπο αυτό, υπουργού που πριν λίγα χρόνια εκθείαζε τηλεοπτικά αλλά και πούλαγε αντισημιτικό βιβλίο του Κ. Πλεύρη! Και λίγες μέρες πριν μίλαγε με χλευασμό για όσους θα χάσουν τα σπίτια τους με την φράση που αναγράφεται στο σκίτσο. Κουβέντα γι’ αυτήν την προσβλητική παρουσία (που ήταν και η πραγματική αφορμή του σκίτσου κι όχι η επέτειος του Ολοκαυτώματος) δεν άκουσα να γίνεται από τους τωρινούς θιγόμενους…

Το Ολοκαύτωμα είναι κομμάτι της Ευρωπαϊκής Ιστορίας, προέκυψε από τα σπλάχνα της και δεν έχει ιδιοκτήτες! Όσοι κατηγορούν για «αντισημιτισμό» αντίστοιχα σκίτσα επειδή χρησιμοποιούν ένα ιστορικό γεγονός, έμμεσα και σιωπηλά, χτίζουν ένα αόρατο τοίχος δέους και αποτροπής για οτιδήποτε αφορά το σημερινό κράτος του Ισραήλ. Γιατί με την ίδια κατηγορία του «αντισημιτισμού» αποκρούεται οποιαδήποτε κριτική στα πεπραγμένα αυτού του κράτους! Όπως το Αουσβιτς , τόπος μαρτυρίου εκατομμυρίων Εβραίων και όχι μόνον, ανάγεται σε ιερό σύμβολο που δεν αγγίζουμε, κατά προέκταση δεν αγγίζουμε και δεν κριτικάρουμε το κράτος του Ισραήλ, ένα κράτος απαρτχάιντ όπου οι Παλαιστίνιου και άραβες είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίας και με τις νέες διατάξεις που μετατρέπουν το Ισραήλ σε αμιγώς «Εβραϊκό» κράτος, απαλλοτριώνονται τα πολιτικά τους δικαιώματα οριστικά και οδηγούνται αργά και σταθερά σε αφανισμό!

Εἶναι συνένοχος ὅποιος ἀνέχεται τὴν ἐγκληματικὴ συμπεριφορὰ τῆς κυβέρνησής του

Ἐνόψει τῶν ἐκδηλώσεων μνήμης τῶν θυμάτων τῶν φρικτῶν ἐγκλημάτων τοῦ ναζισμοῦ παραθέτουμε ἐνδεικτικὰ τὸ κείμενο τῆς διαμαρτυρίας τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Δαμασκηνοῦ τῆς 23.3.1943 στὶς γερμανικὲς Ἀρχὲς Κατοχῆς ἐνάντια στὶς ἐκτοπίσεις τῶν Ἑλλήνων Ἑβραίων, καθὼς καὶ ἀπόσπασμα τοῦ 2ου φυλλαδίου τοῦ “Λευκοῦ Ρόδου”, συνταγμένο ἀπὸ τὸν Ἅγιο Ἀλέξανδρο Σμορέλ, ἀπὸ τὸ ὁποῖο προκύπτει ὅτι οἱ ναζιστικὲς θηριωδίες ἦταν κοινὸ μυστικό τὴ χιτλερικὴ περίοδο.   

“’Η Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία και ο ακαδημαϊκός κόσμος του Ελληνικού Λαού, διαμαρτύρεται κατά της δίωξης των Εβραίων. Ο ελληνικός λαός, είναι βαθιά λυπημένος όταν έμαθε πως οι γερμανικές αρχές Κατοχής, έχουν ήδη θέσει σε εφαρμογή ένα πρόγραμμα σταδιακής απέλασης των Ελλήνων της εβραϊκής κοινότητας και ότι οι πρώτες ομάδες των εκτοπισμένων, βρίσκονται ήδη καθ’ οδόν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της Πολωνίας. Σύμφωνα με τους όρους της ανακωχής, όλοι οι Έλληνες πολίτες, χωρίς διακρίσεις, φυλής ή θρησκείας, θα έπρεπε να τυγχάνουν ίσης μεταχείρισης από τις κατοχικές αρχές. Οι Έλληνες Εβραίοι έχουν αποδείξει την αξία τους. Έχουν συμβάλει στην οικονομική ανάπτυξη της χώρας, είναι νομοταγείς πολίτες και κατανοούν πλήρως τα καθήκοντά τους, ως Έλληνες. Έχουν κάνει θυσίες για την Ελλάδα και ήταν πάντα στην πρώτη γραμμή της πάλης του ελληνικού έθνους, για την υπεράσπιση των αναφαίρετων ιστορικών δικαιωμάτων του.

Χαΐμ Κωνσταντινίδης : «Τη Ζάκυνθο ξέρετε πώς τη λένε στο Ισραήλ; Το νησί των δικαίων...»

ΤΑΣΟΥΛΑ ΕΠΤΑΚΟΙΛΗ

Με τη Μίριαμ γνωρίστηκαν στον στρατό. Για να τη... ρίξει, της τραγουδούσε ζακυνθινές καντάδες. Φωτογραφία: Κλαίρη Μουσταφέλλου.

Στα τέλη της άνοιξης του 1944, τα «πλοία του θανάτου» των Ες-Ες έπλεαν στο Ιόνιο. Στοίβαξαν στα αμπάρια τους 2.000 Εβραίους από την Κέρκυρα, άλλους 400 από την Κεφαλονιά και έβαλαν πλώρη για τη Ζάκυνθο. Αποστολή των Γερμανών ήταν να συγκεντρώσουν όλα τα μέλη της εκεί εβραϊκής κοινότητας, στη συνέχεια να τους αποβιβάσουν στην Πάτρα και να τους φορτώσουν σε τρένα, με προορισμό το Αουσβιτς. Μια-δυο μέρες πριν φτάσουν στη Ζάκυνθο, ο φρούραρχος Πάουλ Μπέρεντς κάλεσε στο γραφείο του τον μητροπολίτη Χρυσόστομο και τον δήμαρχο Λουκά Καρρέρ. «Εχετε 24 ώρες να μου παραδώσετε μια λίστα με τα ονόματα όλων των Εβραίων που ζουν εδώ και με τα περιουσιακά τους στοιχεία», τους προειδοποίησε. Εκείνοι, πράγματι, επέστρεψαν πριν λήξει η διορία με ένα φάκελο. Ο Μπέρεντς τον άνοιξε, αλλά στο χαρτί που περιείχε ήταν γραμμένα μόνο δύο ονόματα: τα δικά τους. «Αν πειράξετε αυτούς τους ανθρώπους, θα πάω μαζί τους και θα μοιραστώ τη μοίρα τους», του είπε στα Γερμανικά ο Χρυσόστομος, ο οποίος είχε σπουδάσει στο Μόναχο.

Ο Γερμανός έμεινε άναυδος. Εστειλε επείγον σήμα στο Βερολίνο, ζητώντας νέες οδηγίες. Οι δύο άνδρες είχαν στο μεταξύ ενημερώσει τον πρόεδρο της εβραϊκής κοινότητας, Μωυσή Γανή, και μια τεράστια επιχείρηση είχε στηθεί: οι εβραϊκές οικογένειες διασκορπίστηκαν στο νησί, σε χωριά και αγροικίες, σε σπίτια Χριστιανών. Στους μήνες που ακολούθησαν μέχρι την αποχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων, κανείς δεν βρέθηκε να μιλήσει, να προδώσει το παραμικρό. Και κάπως έτσι η Ζάκυνθος έγινε ο μοναδικός τόπος σε όλη την κατεχόμενη Ευρώπη απ’ όπου ούτε ένας από τους 275 Εβραίους κατοίκους δεν στάλθηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης.

Η «άγνωστη» εξέγερση των Ελλήνων Εβραίων στο Άουσβιτς. Τραγουδούσαν Βαμβακάρη με αλλαγμένους στίχους που περιείχαν πληροφορίες για το σαμποτάζ. Ανατίναξαν ένα κρεματόριο...

Οι ήρωες αυτοί, που λίγα λεπτά πριν πεθάνουν είχαν ψάλει τον Εθνικό Ύμνο, ανεμίζοντας ένα κομμάτι ριγέ ύφασμα από τις στολές τους μιμούμενοι την ελληνική σημαία, θυμίζουν δίχως άλλο, παλαιότερα παραδείγματα της ελληνικής ιστορίας, όπως έγινε κατά την ηρωική έξοδο του Μεσολογγίου και την ανατίναξη στο Κούγκι και το Αρκάδι, από τις ενδοξότερες σελίδες της εθνικής μας ιστορίας. 

«Το πνεύμα αλληλεγγύης που διέκρινε τους Έλληνες, η απέχθεια τους για τη βία, η συνείδηση της επιβίωσης και η προσπάθεια διατήρησης της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, τους έκανε να αποτελούν την πιο συμπαγή εθνική ομάδα μέσα στο στρατόπεδο και γι’ αυτό την πιο πολιτισμένη». 

Η μαρτυρία αυτή είναι του ιταλού διανοούμενου, Πρίμο Λέβι, που βρέθηκε έγκλειστος στο κολαστήριο του Άουσβιτς, επιβεβαιώνει την γενναία στάση των Ελλήνων κρατουμένων που οδηγήθηκαν σε μια ηρωική εξέγερση στις 7 Οκτωβρίου 1944 μέσα στο εφιαλτικό στρατόπεδο συγκέντρωσης των Ναζί.

 Άγνωστες πτυχές αυτής της ιστορίας περιγράφει το ντοκιμαντέρ με τίτλο «The Revolt of the Greek Jews» που βασίστηκε στην έρευνα της Φωτεινής Τομάη, διευθύντριας των Ιστορικών Αρχείων του Υπουργείου Εξωτερικών με τίτλο «Greeks in Auschwitz-Birkenau». Πρόκειται για τη μοναδική περίπτωση εξέγερσης μέσα στα ναζιστικά στρατόπεδα, που είχε σχέδιο αλλά προδόθηκε την τελευταία στιγμή. Παρόλα αυτά, οι Έλληνες αιχμάλωτοι κατάφεραν να ανατινάξουν ένα από τα πέντε κρεματόρια του στρατοπέδου, το «Κρεματόριο 4».

Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός: «Οι Ιεράρχες της Ελλάδος δεν τουφεκίζονται. Απαγχονίζονται».

Ο Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός στο εξώφυλλο του περιοδικού TIME

Της Κατερίνας Χουζούρη

Σε μια εποχή που απουσιάζουν τα πρότυπα, τα οποία έχουν αντικατασταθεί από «φιγούρες»! Η ιστορία είναι εδώ, για να μας θυμίζει τι σημαίνει να αγωνίζεσαι για υψηλά ιδανικά – στη συγκεκριμένη περίπτωση για την πατρίδα – ακόμη κι αν τα δεδομένα είναι εναντίον σου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα: Ο Μουσολίνι βασιζόμενος στην περιορισμένη υλική δύναμη του ελληνικού στρατού, θεωρούσε ότι θα «τελείωνε» γρήγορα με την Ελλάδα. Δεν είχε υπολογίσει όμως το σθένος, τη δύναμη και τη μαχητικότητα του ελληνικού λαού, κάθε φορά που καλείται να υπερασπιστεί την ελευθερία και την εθνική ανεξαρτησία. Πολλές είναι οι ηρωικές σελίδες στο «βιβλίο» της Κατοχής. Σήμερα θα «ξεφυλλίσουμε» μία απ’ αυτές: μία μόνο πτυχή της δράσης, που ανέπτυξε ο τότε Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός. Που μπορεί και σήμερα να αποτελέσει παράδειγμα σε μία Ευρώπη όπου η απειλητική σκιά της ξενοφοβίας και του ρατσισμού αρχίζει ν’ απλώνεται απειλητικά.

«Έχουν αρχίσει οι μέρες της μεγάλης πικρίας της Ελλάδας. Απρίλιος του 1941. Οι Γερμανοί έχουν φτάσει στην Αθήνα, η σημαία τους ανεμίζει στην Ακρόπολη.  Η Ελλάδα έχει γονατίσει, η Ελλάδα είναι μέσα στο πένθος.
Στην πρωτεύουσα των Ελλήνων ένας άνδρας, μορφή δωρική, πανύψηλη, σαν τα δέντρα των δασών του τόπου του, της ορεινής Δορβιτσάς, στέκεται όρθιος, κοιτάζει από το παράθυρο έξω στο δρόμο το θέαμα του δρόμου. Περνάν βογκώντας οι μαυροφορεμένες γυναίκες του πένθους, οι λαβωμένοι πολεμιστές των αλβανικών βουνών.
Είναι ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Δαμασκηνός. Είναι ωχρός και αδύνατος από την πολύχρονη φυλακή», γράφει ο Ηλίας Βενέζης.[1]

Οι «Ανώνυμοι των Εθνών» – Του Νίκου Δήμου

Πέρασα τον πόλεμο και την Κατοχή στην οδό Μιχαήλ Βόδα 143. Μεσοτοιχία με το σπίτι μας σε μία μονοκατοικία, έμενε ένας Ιταλός, μεγάλης ηλικίας με την κόρη του την κυρία Μαρίτσα (που η μητέρα μου αποκαλούσε γεροντοκόρη). Το όνομά του: Αλωνεύτης (το τελικό σίγμα ήταν μάλλον ελληνική προσθήκη). Μιλούσε αρκετά καλά αλλά σπασμένα Ελληνικά με ιδιότυπη προφορά. Πολλές φορές με καλούσε στο σπίτι του να δούμε εικόνες σε βιβλία. Ήταν ο πρώτος άνθρωπος που μου μίλησε για τον Βούδα (τον πρόφερε Μπούντα) δείχνοντάς μου μία απεικόνισή του στο Λαρούς. «Μεγκάλο σοφό το Μπούντα» μου έλεγε. «Μεγκάλη καλοσύνη».

Κάποια στιγμή μαθεύτηκε στην γειτονιά ότι ο Αλωνεύτη έκρυβε στο σπίτι του έναν Εβραίο από την Θεσσαλονίκη. Το έμαθαν αρκετοί – δεν μίλησε κανείς. Άλλωστε η γειτονιά ήταν αντιστασιακή: Δύο σπίτια πριν από μας κατοικούσε η οικογένεια του Κώστα Περρίκου, του πρώτου (και ίσως σημαντικότερου) ήρωα της Αντίστασης, ηγέτη της ΠΕΑΝ, που το Σεπτέμβριο του 42 ανατίναξε τα γραφεία της ΕΣΠΟ (ελληνικής φασιστικής οργάνωσης – Πατησίων και Γλάδστωνος) και προδομένος, το Φεβρουάριο του 1943 τουφεκίστηκε στην Καισαριανή. Με τον γιό του – συνομήλικό μου και αργότερα συμμαθητή μου – Μίμη, κάναμε μόνιμα παρέα.

Τον κύριο Σαλτιέλ, φιλοξενούμενο του Αλωνεύτη, τον είδα μία και μόνη φορά, μετά το τέλος της Κατοχής, όταν – χωρίς πια να κρύβεται – ήρθε να επισκεφθεί τους σωτήρες του και να αποχαιρετίσει την γειτονιά. Τότε έμαθα και το όνομά του. Ήταν ένα νέος άνθρωπος, ψηλός, με λεπτό μουστάκι.

Α. Γουνόπουλος: Όταν Αθήνα και Ιερουσαλήμ συναντήθηκαν στον «τρόπο» της ελευθερίας της αγάπης

Άγγελος Γουνόπουλος

Ο Σταύρος Ζουμπουλάκης στο βιβλίο του «Ποιος Θεός και Ποιος Άνθρωπος;»^[1] σχολιάζει μεταξύ άλλων τις θέσεις του υπαρξιστή φιλοσόφου Λεόν Σεστώφ (1866-1938) γύρω από τα δίπολα που θέτει ανάμεσα στην πίστη και τη γνώση ή ανάμεσα στην πίστη και τη φιλοσοφική ηθική. Ο Σεστώφ τοποθετεί στον πόλο της πίστης τον Κίρκεγκωρ, τον Λούθηρο, τον Ντουνς Σκότους, τον Αυγουστίνο, τον Πλωτίνο, τον Ντοστογιέφσκι και τον Νίτσε, θεωρώντας ότι κανείς τους δεν τράβηξε τη θέση του μέχρι τις ακρότατες συνέπειές της, ενώ όλοι τους, πλην ίσως του πρώτου, συμμάχησαν τελικά με τη φιλοσοφία.[2] Στον αντίθετο πόλο, αυτόν της γνώσης και της ηθικής, τοποθετεί τον Αριστοτέλη, τον Σωκράτη, τον Πλάτωνα, τον Καντ, τον Χέγκελ, τον Σπινόζα, κ.α., ως τους βασικούς του αντιπάλους. Ο Σεστώφ συντάσσεται με την παθιασμένη πίστη της Βίβλου και της Ιερουσαλήμ και αντιπαρατίθεται με σφοδρότητα στην απαθή γνώση της σοφίας της Αθήνας. Στη μια πλευρά του δίπολου στέκεται με αγωνία και απελπισία ο πιστός, ζώντας την ένταση της προσωπικής του σχέσης με το Θεό, ενώ στην άλλη πλευρά κείται ο λογικός και ηθικός φιλόσοφος μετατρέποντας το υπαρξιακό χάος της πίστης και την αγωνιώδη έντασή της, σε έλλογη και νεκρωμένη τάξη.

27 Ιανουαρίου του 1945 τα Σοβιετικά στρατεύματα μπήκαν στο Άουσβιτς

Κώστας Μιχαλάκης

Στις 27 Ιανουαρίου του 1945 τα Σοβιετικά στρατεύματα μπήκαν στο Άουσβιτς και αντίκρισαν την κόλαση επί της γης. 

Αυτή η ημερομηνία ορίστηκε να είναι η παγκόσμια ημερομηνία μνήμης των θυμάτων του Ολοκαυτώματος. Μεταξύ τους, 77.000 συμπατριώτες μας.

Το κλάμα της εβραιοπούλας αυτής από τα Γιάννενα, λίγο πριν ανέβει στο καμιόνι που θα την οδηγήσει στο στρατόπεδο συγκέντρωσης, συμπυκνώνει σε μεγάλο βαθμό τα συναισθήματα μου. Ελπίζω και τα δικά σας.

Η ματωμένη από τους ναζί Λβιβ τη δεκαετία του 1940

 

Το πογκρόμ της Λβιβ αναφέρεται στις σφαγές που έλαβαν μέρος στην πόλη Λβιβ της Πολωνίας. Γερμανοί κατέλαβαν τη Λβιβ μετά την εισβολή στη Σοβιετική Ένωση τον Ιούνιο του 1941. Οι Ουκρανοί εθνικιστές με την υποστήριξη της Γερμανίας, σφαγίασαν περίπου 4.000 Εβραίους στις αρχές Ιουλίου του 1941.

Η ουκρανική και έως τότε πολωνική πόλη Λβιβ καταλήφθηκε από τη Σοβιετική Ένωση το 1939. Η κατάληψή της έγινε σύμφωνα με τους όρους του γερμανο-σοβιετικού Συμφώνου. Υπήρχαν περισσότεροι από 200.000 Εβραίοι στη Λβιβ, τον Σεπτέμβριο του 1939. Σχεδόν 100.000 ήταν Εβραίοι πρόσφυγες από την κατεχόμενη από τους Γερμανούς Πολωνία.

L. Guyénot: Ποιός είναι ο άρxων του κόσμου τούτου; [1]

Laurent Guyénot

Πρόλογος του μεταφραστή

Αναγκαία και ικανή συνθήκη για την ύπαρξη εθνικής ταυτότητας είναι η συνδρομή δύο όρων: της αναπαραγωγής από γενιά σε γενιά της διαχρονικής αυτοομοιότητας του έθνους και της συγχρονικής του ετερότητας έναντι των άλλων εθνών. Ειδικότερα, την αναπαραγωγή της εθνικής ταυτότητας επωμίζονται τρεις θεμελιώδεις πολιτισμικοί θεσμοί: το Θυσιαστήριο, η Σχολή και το Πολιτικό. 

Στο ακόλουθο άρθρο ο Guyénot αναφέρεται στην εβραϊκή εθνική ταυτότητα και αποδεικνύει, ότι αυτό που την αναπαράγει από γενιά σε γενιά, είναι η ειδική σχέση που διατηρούν οι εβραίοι με τον Θεό τους (τον Γιαχβέ) ως εθνικό τους πολέμαρχο. Το Θυσιαστήριο ελέγχει εδώ σταθερά τη Σχολή και το Πολιτικό. 

Το άρθρο αποδελτιώνει με ιδιαίτερη ευστοχία τα χαρακτηριστικά της θεμελιώδους αυτής για τον εβραϊσμό εθνοσυστατικής σχέσης. Αποδεικνύει, πριν απ’ όλα, ότι η συσσώρευση πλούτου που άλλοι λαοί παράγουν, είναι το κατ’ εξοχήν νόημα που οι Εβραίοι συνάγουν από την ιερή τους Βίβλο. Αποδεικνύει επίσης, ότι ο συναφής διαχρονικός πρακτικός υλισμός τους α) επικυρώνεται από την απουσία στον πρώιμο ιουδαϊσμό ατομικής ψυχής (άρα διαμορφωμένης ατομοκεντρικής παράδοσης), και β) από την εν συνεχεία ομόθυμη απόδοση των περί «ψυχής» βιβλικών αναφορών σε ελληνική επίδραση (βλ. εδώ).

Βέβαια, ουδέν ορθόν αμιγές παραλείψεων. Ο συγγραφέας δεν αποφεύγει το τυπικό λάθος της μη διάκρισης παραδόσεων. Δεν υπεισέρχεται στην πολλαπλώς φενακισμένη κύρια αντίθεση, επί της οποίας εδράζεται η εβραϊκή ταυτότητα: την αντίθεση ανάμεσα στην κυρίαρχη φαρισαϊκή-κολεκτιβιστική παράδοση (με την οποία ταυτίζεται ο εβραϊσμός ακολουθώντας ως οδηγό το Ταλμούδ) και στην αποπεμπόμενη και αναλόγως φενακιζόμενη προφητική-πρωτοπροσωποκεντρική παράδοση.

Η παράλειψη του κρίσιμου αυτού ζητήματος δεν μειώνει ωστόσο την αξία του άρθρου, ως εισαγωγής στο νόημα της εβραϊκής εθνικής ταυτότητας.

Ο Karl Marx για το «Εβραϊκό Ζήτημα»

H πιο μαύρη 25η Μαρτίου στην ελληνική ιστορία

H πιο μαύρη 25η Μαρτίου στην ελληνική ιστορία

Του Ιάσωνα Χανδρινού, ιστορικού.

H πιο μαύρη 25η Μαρτίου στην ελληνική ιστορία ήταν αυτή του 1944. Το πρωί της προηγούμενης, ημέρα Σάββατο, ξεκινούσε μια αστραπιαία συντονισμένη επιχείρηση. Χιλιάδες άνδρες, γυναίκες και παιδιά από την Αθήνα και διάφορες πόλεις της κεντρικής, δυτικής και νότιας Ελλάδας που είχαν την ατυχία να μην γεννηθούν άρειοι, αρπάχτηκαν κυριολεκτικά μέσα στα σπίτια τους. Έφυγαν με το κλειδί στην πόρτα και τα σερβίτσια στο τραπέζι. Στοιβάχτηκαν σε πλατείες ή στα αντίστοιχα κέντρα υποδοχής προσφύγων του τότε, αποθήκες και κινηματογράφους, στις παρυφές των γενέθλιων πόλεων τους -ξαφνικά αφιλόξενες και παγωμένες. Δεν άνοιξε μύτη. Δεν σημειώθηκε καμία αντίδραση. Δεν υπήρξε καμιά παρατυπία. Στις 11 Απριλίου μια αμαξοστοιχία με βαγόνια ελληνικά -«Άνδρες 40, Ίπποι 8»- έφτυσε την πολύχρωμη και καταταλαιπωρημένη στρατιά των αθώων σε ένα αχανές στρατόπεδο χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. Μέσα σε λίγες ώρες, χιλιάδες χρόνια ιστορίας, θρησκευτικής παράδοσης, γλώσσας, πολιτιστικής και κοινωνικής ζωής, φωτογραφίες με φόντο την Ακρόπολη, τα βουνά της Άρτας και την λίμνη της Καστοριάς, παράσημα της Μικράς Ασίας, φύλλα πορείας του 7ου Συντάγματος Πεζικού Χαλκίδας, απολυτήρια σχολείων, πιστοποιητικά γεννήσεων σε οθωμανική γραφή, προικοσύμφωνα, σημειώσεις ποιημάτων, τετράδια με μουσικές νότες από την φιλαρμονική της Πρέβεζας, γιαννιώτικες και βολιώτικες συνταγές, τραγουδάκια που πιθανόν να είχαν ετοιμαστεί για τις πρόβες της σχολικής γιορτής χάθηκαν σε κάποια κρεματόρια. Έγιναν στάχτη, στεγνή κι αδάκρυτη.

Ένα ελληνικό σχολείο δε γιόρτασε καθόλου την 25η Μαρτίου εκείνη τη χρονιά. Εβραϊκόν Δημοτικόν Σχολείον Αθηνών, οδός Ακταίου, αριθμός 2, Πετράλωνα. Στην πόρτα μπήκε λουκέτο και στο βιβλίο των πρακτικών της σχολικής επιθεώρησης η σύντομη εγγραφή: «Τα μαθήματα διεκόπησαν λόγω του διωγμού των Ισραηλιτών…», υπογραφή και σφραγίδα.

(Η φωτογραφία είναι από τη συγκέντρωση των Εβραίων των Ιωαννίνων. Από 1960, επέστρεψαν ζωντανοί κάπου 110)

Ποιος κατέστρεψε το εβραϊκό νεκροταφείο της Θεσσαλονίκης;

Φως στο άγνωστο παρασκήνιο μιας εξαιρετικά ταραχώδους εποχής επιχειρεί να ρίξει νέα μελέτη (του υποψήφιου διδάκτορα Σύγχρονης Ελληνικής Ιστορίας του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, Λεόν Σαλτιέλ), που δημοσιεύτηκε από το Ίδρυμα Μελετών του Ολοκαυτώματος Yad Vashem. Οι «Ε» παρουσιάζουν τα βασικά της συμπεράσματα, τα οποία είναι σίγουρο ότι θα προκαλέσουν πολλές συζητήσεις και αντιδράσεις…

Η καταστροφή του εβραϊκού νεκροταφείου, που άρχισε να συντελείται το 1942, ήταν μια από τις πιο ζοφερές στιγμές στη σύγχρονη ιστορία της Θεσσαλονίκης. Η επιτομή της ύβρεως. Ξεπατώθηκαν 300.000 μνήματα, σωροί ξεθάφτηκαν και έγιναν βορά των τυμβωρύχων, που έψαχναν για χρυσά δόντια στα κρανία, και αναθηματικές πλάκες που κάλυπταν τα σώματα νεκρών, έγιναν πεζοδρόμια και δρόμοι, παγκάκια και κρήνες, ενώ ακόμη εξακολουθούν να τις εμπορεύονται σε μάντρες οικοδομικών υλικών!

“Κι έπρεπε να‘ ρθει η καταραμένη τούτη γερμανική κατοχή, όπου, με τη συνέργεια μιας ειρωνικής μοίρας, βρήκε τη δραματική του λύση τούτο το παλιό αλυτο πρόβλημα της Θεσσαλονικης” Γιώργος Βαφοπουλος

 Η σκύλευση των νεκρών εβραίων της Θεσσαλονίκης συντελούταν, την ώρα που οι απόγονοί τους βρισκόταν κλεισμένοι στα γκέτο, λίγο πριν σταλούν στα στρατόπεδα εξόντωσης των ναζί. Περισσότεροι από 46.000 εβραίοι της Θεσσαλονίκης εξοντώθηκαν από τους Ναζί. Ελάχιστοι επέστρεψαν στην γενέτειρα πόλη-ούτε καν 1200. Αυτοί οι άνθρωποι έπρεπε να μάθουν να ζουν με τις φρικιαστικές μνήμες των στρατοπέδων, έπρεπε να αντέξουν τον πόνο της απώλειας συγγενών, φίλων, γειτόνων, ολόκληρου του προπολεμικού κόσμου τους. Επιστρέφοντας, βρέθηκαν αντιμέτωποι με κάτι εξίσου φρικιαστικό. τη βεβήλωση των νεκρών προγόνων τους.

ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΒΗΜΑ

ΕΡΕΥΝΑ ΚΑΙ ΤΕΚΜΗΡΙΩΣΗ

Πέρασαν 72 χρόνια μέχρι η πόλη να βρει το κουράγιο να ανοίξει τη συζήτηση για αυτή τη σκοτεινή περίοδο της ιστορίας της. Στις αρχές Νοεμβρίου 2014 έγιναν τα αποκαλυπτήρια του μνημείου που ανεγέρθηκε στο χώρο της Πανεπιστημιούπολης, σε ανάμνηση του παλαιού εβραϊκού νεκροταφείου που καταστράφηκε το 1942, στη θέση του οποίου κτίστηκαν ορισμένα από τα κτίρια σχολών του ΑΠΘ. Το αίτημα της Ισραηλιτικής Κοινότητας Θεσσαλονίκης, όπως εκφράστηκε δια του προέδρου της Δαυίδ Σαλτιέλ ήταν η κοινωνία της πόλης αλλά και η ευρύτερη ακαδημαϊκή κοινότητα, να κάνει ένα ακόμη βήμα. Να ερευνήσει, να τεκμηριώσει και να παρουσιάσει με σαφήνεια, στην κοινή γνώμη τους ηθικούς αυτουργούς και τους εκτελεστές της καταστροφής.