Ηρθε το μεταμοντέρνο να τα τσακίσει όλα και εμείς θα γίνουμε ακόλουθοί του; ( Με αφορμή το φευγιό του Γιώργου)

Τάκης Μοσκώβ

Με αφορμή το φευγιό του Γιώργου, αλλά και πολύ πιο πριν, αναδεικνύεται ένα δομικό στοιχείο - πρόβλημα, που έχουν οι ίδιοι, αλλά και δημιουργούν στο επικοινωνιακό πεδίο οι αυτόκλητοι υπερασπιστές του κόμματος. Δεν γράφω αριστεροί κι έχει την σημασία του αυτό, ως ευκαιρία. Το πρόβλημα είναι ξεκάθαρα επικοινωνίας-ψηφιακού αλφαβητισμού. Κατά παράβαση της κεντρικής γραμμής μάλιστα (όμορφα και λιτά το δείχνει το screenshot).

Οσοι αποδέχονται τον όρο «Σοσιαλισμός με κουβανικά, κινεζικά και ό,τι άλλα χαρακτηριστικά» είναι υποχρεωμένοι να δεχθούν και τον αντίστοιχο όρο «Σοσιαλισμός με Ελληνικά χαρακτηριστικά». Αν ναι, πώς φαντάζονται οτι θα συμβεί αυτό; Μακριά απο την κουλτούρα του μεγάλου μέρους του λαού; Τα ήθη κι έθιμα, τις παραδόσεις του, την θρησκεία ως μέρος του πολιτισμού μέσα στους αιώνες; Τις μουσικές και τα τραγούδια του, τα πανηγύρια και τους βάρδους του;

Ηρθε το μεταμοντέρνο να τα τσακίσει όλα και εμείς θα γίνουμε ακόλουθοί του;

Αυτό που συμβαίνει με την προσέγγιση που κάνουν στις μεγάλες μάζες - που παρεμπιπτόντως, αυτές, μια χαρά ενώνονται σε κάθε χαρά και τραγικό γεγονός, από τους χορούς που κάνουν αγκαλιασμένοι σε κύκλους στην Ικαρία, στον Πόντο, στην Κρήτη κι αλλού, έως και τις κηδείες αγαπημένων τους λαϊκών ειδώλων - είναι να τους διώχνουν, ή μάλλον καλύτερα, να τους σπρώχνουν απευθείας στο στόμα του φασισμού.

“Καλή Παναγιά” - Αποδόμηση του μεταμοντέρνου Μητροπολίτη Ναυπάκτου

Δεν είναι η θρησκεία το ζητούμενο. Είναι η επίθεση που δέχεται κάθε συνεκτικός κοινωνικός κρίκος. Σε όσους λοβοτομημένους απο το μεταμοντέρνο σας λένε οτι η παραδοσιακή ευχή «Καλή Παναγιά» είναι ΄νεολογισμός' να τους λέτε οτι με απλά μαθηματικά δεν βγαίνουν τα κουκιά.

Του Τάκη Μοσκώφ 

Αν και η σχέση μου με το διαδίκτυο κρατά από το 1992, εδώ μέσα μπήκα σχετικά αργά (γνωρίζοντας πολύ καλά που μπαίνω, αλλά με ισχυρή την ανάγκη να αποδομήσω και να αφυπνίσω) για 3 κυρίως λόγους που ο ένας είναι παράγωγο του άλλου, με την εξής σειρά: Υπονόμευση της χώρας> χειραγώγηση του λαού> πολιορκητική μηχανή, το μεταμοντέρνο. 

Η μέθοδος της υπονόμευσης μιας χώρας είναι πολύ αρχαία ιστορία. Οι θέσεις για το ποιος ήταν ο αρχαιότερος κοινωνικός μηχανικός -χειραγωγός, διίστανται ανάμεσα στον Πλάτωνα και τον Κινέζο  Σουν Τσού - ο 2ος στρατηγός, ειδικός στη στρατιωτική στρατηγική, συγγραφέας και φιλόσοφος. Στη σημερινή πραγματικότητα φαίνεται να επικρατεί η μέθοδος του Σουν Τσού: “Ενας απο τους σημαντικότερους κανόνες στον πόλεμο είναι να μην πολεμήσεις καθόλου, αλλά να υπονομεύσεις οτιδήποτε με αξία στην χώρα του εχθρού σου”. 

5 βασικοί πυλώνες για να το κάνεις αυτό, είναι οι ακόλουθοι:

Θρησκεία/παράδοση - Εκπαιδευτικό σύστημα - Κοινωνική ζωή- Διοίκηση -Σχέσεις εργαζόμενου/εργοδότη. 

 

Αυτοί οι βασικοί πυλώνες είναι που χρησιμοποιούν οι πράκτορες της υπονόμευσης, ανεξάρτητα του ιδεολογικού προσήμου που υπηρετούν. Πρόκειται δηλαδή για μηχανή! Και χρησιμοποιείται απο μυστικές υπηρεσίες, για να υπονομεύσουν την χώρα “εχθρό” αλλοτριώνοντας την κοινωνία της. 

Αλλά ας πάμε στο ζητούμενο. Είναι πράγματι όπως μας τα είπε ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου τα πράγματα, σχετικά με την παραδοσιακή ευχή “ Καλή Παναγιά”;  Δεν θα σταθώ αν στέκει ή οχι λεκτικά, ούτε θεολογικά, αν και στέκει απόλυτα, καθώς εκφράζει την αγνότερη ενατένιση του Οικείου Υπερβατικού! Και η φτηνή και αβάσιμη επίκρισή του Μητροπολίτη εκφράζει τον μεταμοντέρνο φανατισμό ενάντια στο λαό και τους κώδικές του - τις παραδόσεις του. Θα σταθώ σε αυτό που είπε οτι “Τα τελευταία χρόνια επικράτησε μια μόδα που λέει Καλή Παναγιά ” και που ο ίδιος δεν έχει “ξανακούσει” στο παρελθόν ... 

Για να δούμε λοιπόν πως έχει η πραγματικότητα.

Σε 250 χρόνια ύπαρξης ως έθνος, οι ΗΠΑ πολέμησαν ενάντια σε 29 κυρίαρχες χώρες.

Του Τάκη Μοσκώφ 

 Στην πραγματικότητα, από το 1785, οι ΗΠΑ έχουν εμπλακεί, για 219 χρόνια, σε κάποιο είδος πολέμου. Και αυτοί οι πόλεμοι έγιναν, ενάντια σε κάθε μορφής κυρίαρχων εθνών. Από την επέμβαση στο Μαρόκο  ("Πόλεμος της Μπαρμπαριάς" ), έως την εισβολή στο μικροσκοπικό νησί της Γρενάδας. Λοιπόν, αυτό σημαίνει ότι σε όλη της την ιστορία, είχε μόνο 17 χρόνια ειρήνης, και ακόμη λιγότερα, γιατί εδώ δεν υπολογίζονται τα σχεδόν 5 χρόνια (1861-1865), του Εμφυλίου Πολέμου της Απόσχισής της (Ένωση/Συνομοσπονδίες), αφού αυτός ο πόλεμος δεν ήταν με άλλη χώρα, αλλά εναντίον των ΗΠΑ. Και οι πόλεμοι κατά των ιθαγενών εθνών της Αμερικής δεν υπολογίζονται επίσης, για τον ίδιο λόγο- ας μην το αναλύσουμε αυτό εδώ..) Οι ΗΠΑ πολέμησαν εναντίον 29 χωρών. Έχει επεκτείνει 711 φορές το μέγεθος της επικράτειάς της από τις αρχικές 13 αποικίες της. Προκάλεσε με απόλυτη ατιμωρησία, γενοκτονίες, εντός και εκτός των συνόρων της, δολοφονίες κυβερνητικών - Ηγέτες, πραξικοπήματα και οικονομικούς αποκλεισμούς σε 6 κράτη μέλη του ΟΗΕ. Μεταξύ 1947 και 1989, οι ΗΠΑ προσπάθησαν να αλλάξουν κυβερνήσεις άλλων εθνών, 73 φορές. Ο κατάλογος περιλαμβάνει 66 κρυφές Επιχειρήσεις. Και 7 φανερές.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΡΝΗΤΕΣ ΤΗΣ ΓΕΝΙΚΤΟΝΙΑΣ ΣΤΟΝ ΠΟΝΤΟ

Του Τάκη Μοσκώφ 

Σχετικά με το όχι και τόσο νέο αφήγημα - αφού σε κάθε επέτειο της Γενοκτονίας των Ποντίων- βλέπουμε να επιχειρείται η υποβάθμιση της ως τέτοια και να αντικαθίσταται από τον όρο της εθνοκάθαρσης. Αναπαράγοντας ουσιαστικά την πάγια θέση-προπαγάνδα της Τουρκίας και της MİT, οτι η σφαγή των Ελλήνων του Πόντου έγινε απλά "ως συνέπεια του πολέμου". Δεν θα επιχειρήσω εδώ να αναφερθώ στους λόγους που έλληνες μπαίνουν σε αυτή την διαδικασία αναπαραγωγής αυτής της προπαγάνδας μέσα από τα social media, μιας και αυτή η συζήτηση είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο από μόνη της! 

Πρώτον να αναφέρω οτι η διεθνής αναγνώριση της γενοκτονίας των Ποντίων έχει γίνει ήδη, από το 2007, από την International Association of Genocidal Scholars (Διεθνής Ένωση Μελετητών Γενοκτονιών), αλλά και από ιστορικούς και μελετητές :   

«ΕΚΤΙΜΩΝΤΑΣ ότι η άρνηση μιας γενοκτονίας αναγνωρίζεται παγκοίνως ως το έσχατο στάδιο γενοκτονίας, που εξασφαλίζει την ατιμωρησία για τους δράστες της γενοκτονίας, και ευαπόδεικτα προετοιμάζει το έδαφος για τις μελλοντικές γενοκτονίες,

ΕΚΤΙΜΩΝΤΑΣ ότι η Οθωμανική γενοκτονία εναντίον των μειονοτικών πληθυσμών κατά τη διάρκεια και μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, παρουσιάζεται συνήθως ως γενοκτονία εναντίον μόνο των Αρμενίων, με λίγη αναγνώριση των ποιοτικά παρόμοιων γενοκτονιών, εναντίον άλλων χριστιανικών μειονοτήτων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας,

ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΤΑΙ ότι είναι πεποίθηση της Διεθνούς Ένωσης των Μελετητών Γενοκτονιών, ότι η Οθωμανική εκστρατεία εναντίον των χριστιανικών μειονοτήτων της αυτοκρατορίας, μεταξύ των έτων 1914 και 1923, συνιστούν γενοκτονία εναντίον των Αρμενίων, Ασσυρίων, Ποντίων και των Έλλήνων της Ανατολίας.

ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΤΑΙ η Ένωση να ζητήσει από την κυβέρνηση της Τουρκίας να αναγνωρίσει τις γενοκτονίες εναντίον αυτών των πληθυσμών, να ζητήσει επίσημα συγγνώμη, και να λάβει τα κατάλληλα και σημαντικά μέτρα προς την αποκατάσταση (μη επανάληψη).»

Ρόζα Λούξεμπουργκ: Η Τουρκία πρέπει να διαλυθεί

Του Τάκη Μοσκώφ 

Η Ρ. Λούξεμπουργκ με αφετηρία τις σφαγές των Αρμενίων, γράφει το 1896 (σε ηλικία μόλις είκοσι πέντε ετών) το κείμενο: «Η σοσιαλδημοκρατία και οι εθνικοί αγώνες στην Τουρκία». Σε αυτό το κείμενο η Ρόζα πρώτα από όλα επιτίθεται σε όσους δημιουργούν μια ψευδή εικόνα για την Οθωμανική Αυτοκρατορία: 

Μέχρι πρόσφατα, σε μερίδα του Τύπου, η Τουρκία εξακολουθούσε να παρουσιάζεται ως ένας παράδεισος, όπου οι «διαφορετικές εθνικό­τητες συνυπάρχουν ειρηνικά εδώ και εκατοντάδες χρόνια», «διέθεταν την πιο πλήρη αυτονομία», και όπου μόνο η παρέμβαση της ευρωπαϊκής διπλωματίας είχε δημιουργήσει τεχνητά δυσαρέσκεια, πείθοντας τους ευτυχισμένους λαούς της Τουρκίας ότι είναι κα­ταπιεσμένοι, και ταυτόχρονα εμποδίζοντας τον αθώο αμνό, το σουλτάνο, να εκπληρώσει τις «επανειλημμένα χορηγηθείσες μεταρρυθμίσεις του.

Στη συνέχεια, με εντυπωσιακή αναλυτική σκέψη, περιγράφει τι συμβαίνει στην Τουρκία τον 19ο αιώνα: 

Οι σουλτάνοι έχουν εγκαθιδρύσει ένα σύστημα απόλυτης διαφθοράς, όπου «η γραφειοκρατία γδέρνει τους ανθρώπους με το δικό της ρόπαλο και χρηματοδοτεί έτσι την κεντρική κυβέρνηση. Κατά συνέπεια, στην Τουρκία, η γραφειοκρατία εμφανίζεται ως ειδική, πολυάριθμη κατηγορία του πληθυσμού, που αφεαυτής εκπροσωπεί άμεσα έναν οικονομικό παράγοντα και η ύπαρξη της οποίας χρηματοδοτείται από την επαγ­γελματική λεηλασία του λαού». Η αγροτική οικονομία δεν λειτουργεί, ενώ είναι αδύνατο να υπάρξει βιομηχανική ανάπτυξη στις συνθήκες της Τουρκίας. Και καταλήγει: