Του Θανάση Κ.
Τελευταία ακούσαμε ξανά έναν όρο που είχαμε ξεχάσει:
Τον “νέο Πατριωτισμό”!
Που επικαλέστηκε ο Αλέξης Τσίπρας κατά την εξαγγελία του νέου Κόμματός του.
Πόσο “νέος” όμως είναι; Και πόσο “πατριωτισμός”;
* Κάθε φορά που ένα πολιτικό ρεύμα προσθέτει μπροστά από ένα ιδεολογικό προσδιορισμό το επίθετο «νέος», αξίζει να αναρωτιόμαστε αν πρόκειται πράγματι για εξέλιξη μιας παλαιότερης ιδέας ή για την πλήρη άρνησή της.
— Η λεγόμενη “Νέα Αριστερά” υπήρξε σε μεγάλο βαθμό απομάκρυνση από τις παραδοσιακές έννοιες της ταξικής συνείδησης και της ταξικής σύγκρουσης. Στη θέση τους ανέδειξε άλλες μορφές ταυτότητας – πιο woke – άλλες μορφές διεκδίκησης και άλλες μορφές αντιπαράθεσης. Ελάχιστα “ταξικές” και καθόλου Μαρξιστικές…
— Αντίστοιχα, ο “Νεο-φιλελευθερισμός” απομακρύνθηκε κι αυτός από τον κλασικό φιλελευθερισμό, ο οποίος γεννήθηκε ως αίτημα πολιτικής αυτοδιάθεσης και οικονομικής ελευθερίας των πολιτών απέναντι στις αυθαίρετες εξουσίες. Στη θέση του εμφανίστηκε συχνά μια πραγματικότητα όπου η ισχύς μεταφέρεται σε απρόσωπα υπερεθνικά κέντρα αποφάσεων, σε γιγαντιαίες οικονομικές συγκεντρώσεις ισχύος και σε μηχανισμούς που βρίσκονται όλο και πιο μακριά από τον δημοκρατικό έλεγχο.
— Τώρα, λοιπόν, εμφανίζεται και ο «νέος Πατριωτισμός».
Το ερώτημα είναι απλό:
Πρόκειται για “ανανέωση” του πατριωτισμού;
‘Η, μήπως, για την άρνησή του;
Γιατί πολύ συχνά το «νέο» δεν περιγράφει τη μετεξέλιξη μιας ιδέας.
Περιγράφει την εγκατάλειψή της.
* Πρώτα-πρώτα, ο Πατριωτισμός δεν είναι ιδεολογία. Δεν είναι πολιτικό σύνθημα.
Δεν είναι επικοινωνιακή κατασκευή.Είναι η αίσθηση του ανήκειν.
