Μια εκποιημενη χώρα που ακόμη δεν έπαψε να αποθεώνει τους νεκροθάφτες της.

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Σε μια χώρα που  ψηφίζεται από τη Βουλή ο Στουρνάρας, για τη τρίτη του θητεία στη Τράπεζα που φέρει κατ' ονομα την ονομασία "της Ελλάδας".

Σε μια χώρα που στις 08.02/24 (μόλις 12 μέρες μετά τη κατάθεση της αίτησης) η Πλήρης Ολομέλεια διασκέφθηκε και όχι μόνο τάχθηκε υπερ των funds, αλλά θεώρησε ορθό, προκειμένου να δώσει το κατάλληλο μήνυμα στα κατώτερα δικαστήρια, να διαρρεύσει το αποτέλεσμα της διάσκεψης πριν τη δημοσίευση της απόφασης. 

Σε μια χώρα που τα funds εξακολουθούν να αρδεύουν από τη δεξαμενή  των 700.000 ακίνητων αξίας 110 δις ευρώ,όπου το συντριπτικό  ποσοστό είναι πρώτες κατοικίες και αυτό που εκτυλίσσεται 10 χρόνια  τώρα είναι η μεγαλύτερη αναδιανομή πλούτου όλων των εποχών , από τους πολλούς στους λίγους.

Σε μια χώρα που έχουν το ακαταδίωκτο οι τραπεζίτες για τη "τοποθέτηση "της υπογραφής τους .

Σε μια χώρα που εγκαλειται από ευρωπαϊκούς θεσμούς για την κερδοφορία των τραπεζών μέσω των ανεξέλεγκτων προμηθειών στις συναλλαγές, ταυτόχρονα με το κλείσιμο και τον περιορισμό των καταστημάτων τους αλλά και του ανθρώπινου δυναμικού τους σε όλη την επικράτεια και όλα αυτά με τη συναίνεση των  ενίοτε εγχώριων κυβερνητών.

Είστε λοιπόν με τους Μουλάδες;

Του Βασίλη Λαμπόγλου

Διάβαζα τα 12 σημεία της συμφωνίας Ιράν και ΗΠΑ...και σκεφτόμουν γιατί θα έπρεπε να προηγηθούν όσα γίνονται καιρό τώρα.
Και θυμάμαι πως αυτοί που επαίρονται τώρα για την επίτευξη της συμφωνίας,είναι οι ίδιοι που τους έβαζε ο "τρομοκράτης" του κόσμου να μας λέει πως το Ιράν έχει φέρει θάνατο στον κόσμο.
Τα έλεγαν και "οι μεγάλοι "στη G7 ,αυτοί που μειώνουν τις δαπάνες σε υγεία, παιδεία και κοινωνικό κράτος κατά 600 δις και παίρνουν αλλά 150 δις δάνειο για να δημιουργήσουν στρατιωτική ομπρέλα στις ορέξεις του Πούτιν.

Το ελεγαν αυτοί που έχουν 90 πυρηνικές κεφαλές (Ισραήλ) αλλά απαγορεύουν σε μια χώρα να διαθέτει ανάλογη πυρηνική δύναμη...και καταφεύγουν "σε προληπτικό χτύπημα"...τι διπλωματικες γαλιφιες...
Αλήθεια, αν η Τουρκία αύριο μας χτυπήσει με ένα "προληπτικό χτύπημα", ή ο Πούτιν επικαλεστεί την ίδια αιτία, τι θα ψελλίζουν οι διασώστες της τιμής του "Δυτικού κόσμου"?
Είναι οι ίδιοι και στα μέρη μας ,που φωνασκουσαν -παντα στη σωστή πλευρα της ιστορίας -πως έχει κάθε δικαίωμα το Ισραήλ στην άμυνα του καθώς όλα ξεκίνησαν τον Οκτώβριο του 23.
Το είπαν αυτοί που μετέφεραν 700.000 εποίκους και δημιούργησαν 297 τέτοιους οικισμούς εποίκων στη γη Παλαιστινίων αυτοχθόνων.
Το είπαν αυτοί -της πλέον δημοκρατικής χώρας της Μέσης Ανατολής -που έχουν σκοτώσει 150.000 Παλαιστίνιους τα τελευταία χρόνια,60.000 μόνο τα 2 τελευταία και μεταξύ αυτών 17.000 παιδιά.
Αλλά το Ιράν σκοτώνει αμάχους.

Γκώσαμε από τη "Δημοκρατία" τους... καιρό τώρα.

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Στη χώρα που πήγαμε συνοδεία τον μεσιέ Χριστοφορακο στο αεροδρόμιο,τον φίλησαμε σταυρωτά και του ευχηθηκαμε καλό ταξίδι για το Μόναχο...

Στη χώρα που ένας Παπαντωνίου έχει μια γιαγιά στη Νιγηρία και του καταθέτει 2.000.000 ευρώ για έξοδα μηνός.

Στη χώρα που ο Λιγνάδης πίνει το φρέντο του και λιάζεται στη πλατεία της Νέας Σμύρνης.

Στη χώρα που ο πρωθυπουργός Σημίτης και ο υπουργός οικονομικών Παπαντωνίου (η μεσοτοιχία  των επαύλεων στη Σύρο) βεβαίωναν τον " κοσμακη" για το σίγουρο του εγχειρήματος της επένδυσης στο χρηματιστήριο του 1999 ,με τη γνωστή μετατόπιση 80 δις σε επιτήδειες τσέπες (η κεφαλαιοποίηση του χρηματιστηρίου έφτασε τα 212,5 δις, ήτοι το 180%του ΑΕΠ)..

Στη χώρα που σαν τα funds κινδυνεύουν να απωλέσουν το "νταβατζηλικι τους", έρχεται ο Άρειος Πάγος και εξασφαλίζει με την ταχύρυθμη απόφαση τους, την εξακολούθηση της ασυδοσίας τους.

Στη χώρα που οι αρχές πρόλαβαν τον Ρωμανό και του πήραν τη σακούλα (με τα αποτυπώματα του) από τα χέρια και προλάβαμε τρομοκρατικές πράξεις.

Στη χώρα που ο Τσοχατζόπουλος ήταν ο  μόνος που γνώριζε  και κράτησε κλειστό το στόμα μέχρι το τέλος.

Στη χώρα που όλοι επιζητούσαν  τον σεβασμό του Κοσκωτά...

Στη χώρα που ο Άρειος Πάγος γνωμάτευε το ορθόν της επανάστασης της Χούντας.

Στη χώρα που ο πρωθυπουργός παρακολουθούσε τον υπουργό του μέσω υποκλοπής και ο υπουργός το θεώρησε αναγκαίο για το καλό της χώρας.

Ισραηλινή κρατική τρομοκρατία σε έδαφος τρίτων χωρών

ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΑΜΠΟΓΛΟΥ

Επειδή η "σωστή πλευρά της ιστορίας" ερμηνεύεται κατά το δοκούν από τους φιλοκυβερνητικους ψιττακους της "ενημέρωσης", επειδή πάντα θα επικαιροποιειται ο Γκαίμπελς (όσο μεγαλύτερο το ψέμα,τόσο πιο πιστευτό...)και καθώς έχω το προνόμιο να διαθέτω και κάτι πρόθυμους υποτακτικούς... δακτυλοκινουντες, λέω να θυμηθούμε ξανά.

Με αφορμή την πρόσφατη σύλληψη Παλαιστίνιου εργαζόμενου (με άδεια παραμονής στη χώρα), με κακοστημένες και έωλες κατηγορίες από τις ισραηλινές και ελληνικές μυστικές υπηρεσίες για πρόθεση τρομοκρατικής ενέργειας εναντίον ισραηλινού κρουαζιερόπλοιου, φιλοϊσραηλινές πηγές κυκλοφόρησαν λίστα με ένοπλες επιχειρήσεις της παλαιστινιακής αντίστασης (της PLO και άλλων παλαιστινιακών οργανώσεων) στην Ελλάδα τις δεκαετίες του 1970 και του 1980.

 
Η λίστα αυτή παρουσιάζεται ως «πειστήριο παλαιστινιακής τρομοκρατίας» που συνεχίζεται και σήμερα, ώστε να "αθωωθεί" εμμέσως το Ισραήλ, για την εθνοκάθαρση και γενοκτονία που διαπράττει στη Παλαιστίνη και στον Λίβανο.
Μία από τις μεθόδους της ισραηλινής προπαγάνδας και των ντόπιων φερέφωνων της, είναι να παρουσιάζουν την ισραηλινή πολιτική εξωδικαστικών δολοφονιών και κρατικής τρομοκρατίας ως απαντητικές ενέργειες στην αντίσταση των Παλαιστινίων, ενώ στην πραγματικότητα ισχύει το αντίστροφο: Η παλαιστινιακή αντιαποικιακή αντίσταση και τότε και τώρα, είναι η απάντηση του κατεχόμενου παλαιστινιακού λαού στην ισραηλινή κατοχή, την εθνοκάθαρση και τη γενοκτονία που διεξάγει το Ισραήλ επί 78 χρόνια.

Αέναη εκποίηση ζωών και χώρας...

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

"Δεν ξέρω αν αυτά που θα γράψω σας ξαφνιάσουνε, αλλά πάντως εμένα με ξάφνιασαν. 

Σαν τον υποτιθέμενο βάτραχο στη κατσαρόλας που δεν καταλαβαίνει το νερό που ζεσταίνεται στη φωτιά, σα να «κάηκα» ξαφνικά:

Σε όσους παρακολουθούν τις αναρτήσεις μου, το τελευταίο διάστημα είμαι όλο και περισσότερο στη Νέα Υόρκη και όλο και λιγότερο στην Αθήνα. 

Έτσι και αλλιώς, από τύχη ή ατυχία, τα τελευταία 20 χρόνια εργάζομαι στο εξωτερικό, και δεν έχω λόγο να κατεβαίνω στο κέντρο της Αθήνας. 

Προσθέστε και τα δύο χρόνια πανδημίας, προφανώς ή εγώ κάτι έχω χάσει, ή ο πολύς κόσμος το ζει κάθε μέρα ώστε να μην του κάνει εντύπωση.

Here it goes, που λένε και στην καινούργια μου γειτονιά: 

Δυτικά της πλατείας Συντάγματος, κατεβαίνοντας Μητροπόλεως και όλη η περιοχή γύρω από την Ακρόπολη, δεν υπάρχει πόλη. 

Έχει εξαφανιστεί. 

Δεν κατάλαβα πότε έγινε αυτό. 

Είναι όλη AirBnB και «μπουτίκ» ξενοδοχεία. Σε αυτή την περιοχή της Αθήνας δεν ζουν πλέον Αθηναίοι. 

Περπάτησα τους δρόμους και παντού ήταν μόνο τουρίστες. 

Για την ακρίβεια ατέλειωτοι τουρίστες, που γυρνάνε σε μικρές ή μεγάλες ομάδες, με οδηγούς που κρατάνε σημαιούλες, με λεωφορεία που τους ανεβοκατεβάζουν, με selfie sticks. 

Αφού δεν υπάρχει πόλη δεν υπάρχουν κανονικά καταστήματα πόλης. 

Δεν υπάρχουν οπωροπωλεία, κρεοπωλεία, κουρεία. 

Υπάρχουν εστιατόρια Greek tavern και ταχυφαγεία και μπαρ και καταστήματα με σουβενίρ. 

Όλη η πρώην πόλη των Αθηνών από το Σύνταγμα προς την Ακρόπολη έχει μετατραπεί σε ένα Γκρικ theme park δευτερότριτης κατηγορίας.

Από την άλλη, υπάρχουν περιοχές που έχουν απλώς καταρρεύσει. 

Παράδειγμα, η περιοχή γύρω από την Παλαιά Βουλή και πίσω προς την πλατεία Καρύτση είναι γεμάτη κλειστά καταστήματα. Έκανα μια βόλτα να βρω κάτι πρόχειρο να φάω και ήταν όλα πίσω από μεταλλικούς φράχτες. 

ΑΠΟ ΑΠΟΙΚΙΑ ΧΡΕΟΥΣ, ΑΠΟΙΚΙΑ ΤΩΝ ΣΙΩΝΑΖΙ

Βασίλης Λαμπόγλου 

Αυτό το μεσαίο δάχτυλο, που δείχνει ο σιωναζί στους Συριανούς, είναι η τιμή της χώρας.

Αυτό το μεσαίο δάχτυλο, που δείχνει ο σιωναζί σε όλους μας, είναι η αξιοπρέπεια του γκουβέρνου των κούληδων αλλά και όλων εμάς, των υπηκόων του.  

Από το «κορίτσια, ο Στόλος», στο «κορίτσια, ο πελάτης Γενοκτόνος».

Ξεπουλιόμαστε σε τιμή ευκαιρίας!

Από τους «δανειστές», στους Γενοκτόνους. 

Στην Αλβανία, η Εξέγερση των Φλαμίνγκο, 

κι εδώ, η δουλοπρέπεια  των στρουθοκαμήλων,  

• Το Διεθνές Εκπαιδευτικό Κέντρο Πτήσεων της Πολεμικής Αεροπορίας, το έχει αναλάβει η ισραηλινή Elbit Systems, που κάνει ασκήσεις στους ελληνικούς αιθέρες, για το πώς θα κατακρεουργήσει, πιο αποτελεσματικά, τη Γάζα, το Λίβανο, το Ιράν.

• Ο Θεσσαλικός κάμπος – κάποτε σιτοβολώνας της χώρας – μετατρέπεται σε μια χωματερή, εγκατάστασης ενός γιγάντιου data center, από την ισραhellινή εταιρία,  Clavenia Ltd. 

Το Larissa data center θα καταναλώνει 100 εκατομμύρια λίτρα νερού ετησίως για την ψύξη των διακομιστών και ηλεκτρική ενέργεια αντίστοιχη με αυτή 500.000 νοικοκυριών ετησίως, για να αποθηκεύει τα δεδομένα των χρηματιστηρίων και τα δεδομένα των κάθε λογής predator/ 

• Στο Ελληνικό, που ξεπουλήθηκε στον Λάτση προς 148 ευρώ το τετραγωνικό, η ισραhellινή εταιρία, Yossi Avrahami, αγόρασε μεγάλης έκτασης οικόπεδα για την ανέγερση πολυτελών κατοικιών, για εύπορους Γενοκτόνους. 

• H IDM Capital, πέρα από τα χιλιάδες διαμερίσματα, αγόρασε και την παραλιακή ζώνη Μπουρνιάς, στην Καλαμάτα, για ανέγερση πολυτελών εξοχικών, με αποκλειστική χρήση της παραλίας. 

Πολυάριθμες άλλες κλειστές κοινότητες (gated communities) - με απαγόρευση εισόδου στους ιθαγενείς -  οικοδομούνται από την Επανομή της Θεσσαλονίκης, μέχρι τη Γλυφάδα, τη Βούλα, την Κρήτη, τη Λέσβο, τη Ρόδο, τη Μύκονο, τη Σαντορίνη, την Κέρκυρα κλπ.

Καιροί αλλοτινοι, Άνθρωποι αλλοτινοι...

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Σαν σήμερα 6 Ιουνίου του 1944, η Θεσσαλονίκη  βιώνει το  δικο της μαρτυρικό "Σκοπευτήριο της Καισαριανής" .                         

101 πατριώτες, εκτελούνται με συνοπτικές διαδικασίες στα Διαβατά(Ντουντουλαρ) καθώς τους αποδιδεται η κατηγορία συμμετοχής σε δολιοφθορες  των τραίνων και άλλες "εκνομες" πράξεις.                                                 

Ο Κώστας Πλωμαριτης (από το Πλωμάρι και την Περγαμο της Μ. Ασίας, εθελοντής στη μάχη του Μπιζανιου στον Α βαλκανικό) υπήρξε ένας από τους 101 εκτελεσθεντες και η ιστορία και ο χρόνος μας διεσωσαν το τελευταίο γράμμα του προς τον μεγαλύτερο γιο του ο οποίος παρέλαβε και τα πράγματα του.                                                                               

  Η  παραίνεση του βιοπαλαιστη πατέρα - χωρίς καμία ιδιαίτερη μόρφωση - προς τον γιο του για το διάβασμα και την γραφή,συγκινει ιδιαίτερα και αναδεικνύει το εύρος της Ψυχής αλλά και την "καλλιέπεια" των απλών ανθρώπων του τόπου μας. 

Έγραφε στην επιστολή εκείνη ο μελλοθάνατος:

"Εν στρατοπέδω Παύλου Μελά Θεσσαλονίκης

Δευτέρα 5-6-1944

Αγαπημένο μου παιδί Γιάννη,

Τώρα που παύω να σε κηδεμονεύω, σαν φυσικός πατέρας, και του λοιπού θα σε κηδεμονεύει η καλή σου μαμά, έχω να σου προτείνω τα κάτωθι, που θα είναι τρόπον τινά και η διαθήκη μου.

Το αύριο θα είναι αξημέρωτο για μένα.

Μήπως τελικά τα 1000 χρόνια "κρατάνε" λιγότερο απ'όσο θαρρούμε?

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Στο δεύτερο μεγαλύτερο λιμάνι τηs Κωνσταντινούποληs (λιμάνι του Μαρμαρά),σε έργα με αφορμή τις εκσκαφές που γίνονταν για την υποθαλάσσια σιδηροδρομική σήραγγα του Βόσπορου που συνδέει την Ασιατική και την Ευρωπαϊκή πλευρά της Πόλης ( με τις ανασκαφές να ξεκινούν το 2004), αποκαλύφθηκαν  σημαντικέs ιστορικές πτυχές της Βυζαντινής Κωνσταντινούπολης.

Στο λιμάνι του αυτοκράτορα και στη καταγωγή Ίβηρα (Μέγα τον αποκάλεσαν...) Θεοδοσίου, βρέθηκαν 22 διασωζόμενα εμπορικά πλοία του 1000 μ.Χ.(μάλιστα στο τέταρτο από τα εννέα στρωματογραφικά στρώματα στο πεδίο της ανασκαφής, οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν στοιχεία για τις επιπτώσεις του σεισμού και του τσουνάμι που συνέβησαν το 553 μ.Χ.).

Οι επιχωματώσειs ποταμιού που έκβαλε στο λιμάνι σχημάτισαν ένα παχύ στρώμα θαλάσσιας άμμου. 

Με την πάροδο του χρόνου η συσσώρευση υλικού που γέμιζε το λιμάνι προστάτευε και συντήρησε τα βυθισμένα πλοία.

Αυτή η γρήγορη «ταφή» των πλοίων δημιούργησε ένα ανοξικό περιβάλλον που διατήρησε διάφορα εργαλεία και εξαρτήματα όπως μηχανισμούς πρόσδεσης, τροχαλίες, σχοινιά και μπαρέτες καθώς και καθημερινά αντικείμενα όπως χτένες, δερμάτινα σανδάλια, ψάθινα καλάθια και ξύλινες πλάκες ,αντικείμενα από δέρμα ή ξύλο, όπως λυχνάρια, σανδάλια, δοχεία αρωμάτων, αμφορείς, κάνιστρο γεμάτο κουκούτσια από κεράσια μέχρι και σκοινιά με τα οποία έδεναν τα πλοία τους στους πασσάλους στις αποβάθρες έωs μια ποικιλία από οργανικά και ανόργανα αντικείμενα όπως λίθινες και σιδερένιες άγκυρες.

 

Αναμεσά τουs και τα βυζαντινά σανδάλια (στη φωτό)που ανακαλύφθηκαν σχεδόν άθικτα.

Σανδάλια με ξύλινες σόλες που ανήκαν σε γυναίκα.

"Δυστυχισμένε μου λαέ καλέ και αγαπημένε. Πάντα ευκολόπιστε και πάντα προδομένε. "

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Μηνύματα, ερωτήσεις,απορία, γκρίνια...ετσι πήγε η μέρα σήμερα.

"Και πες μας ποιος είναι πολύς " "και τι να ψηφίσουμε, δεν υπάρχει κάτι άλλο","κάνετε τη δουλειά της ομάδας Αλήθ(τ)ειας"... μέχρι εκεί το φτάσανε κάποιοι..."φάτε τον Μητσοτάκη στη μαπα".

•Χθες το βράδυ θα μπορούσε να ακουστεί μια συγγνώμη  για τα 99 χρόνια δέσμευσης εθνικών πόρων της χώρας στο ΤΑΙΠΕΔ.

•Χθες το βράδυ  θα μπορούσε να 

ακουστεί μια συγγνώμη για την αποδοχή των funds και τη παραχώρηση σημαντικού μέρους της ακίνητης περιουσίας των ιθαγενών αυτής της χώρας στους διεθνείς κομπραδορους του τραπεζικού συστήματος.

•Χθες το βράδυ θα μπορούσε να άκουστει μια συγγνώμη για τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς που καθιέρωσε προκειμένου να εξασφαλιστεί η ευωχία του συστήματος στην αλλαγή της ατομικής ιδιοκτησίας και το πέρασμα της σε ξένα χέρια...και μάλιστα ως  «ιδιώνυμο» για όσους αντιστέκονται στους πλειστηριασμούς  με τον νόμο 4354/2015 ψήφιζοντας την πώληση των «κόκκινων» δανείων στα γεράκια των funds.

•Χθες το βράδυ θα μπορούσε να ακουστεί μια συγγνώμη για τις δραματικές  περικοπές του Κατρουγκαλου στις συντάξεις.

•Χθες το βράδυ θα μπορούσε να ακουστεί μία συγγνώμη για το χρηματιστήριο ενέργειας και την προσοδοφόρο ικανοποίηση του Μυτιληναίου,του Κοπελουζου,του Βαρδινογιάννη και του εσμού των τρωκτικών που τρώνε τη χώρα με όλες τις κυβερνήσεις.

TO ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΚΑΡΕΚΛΑΣ

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Σήμερα αγόρασα τσοχάκια, απ' αυτά που μπαίνουν κάτω από τα έπιπλα για να μην κάνουν θόρυβο.

Αναποδογυρίζοντας την παλιά καρέκλα που καθόταν η μαμά μου για να ράψει, παρατήρησα το ένα απ' τα τέσσερα πόδια πιο κοντό, πιο φθαρμένο - στη μεριά που το σώμα της στηριζόταν πιο πολύ. 

Είναι απίστευτο πώς αστραπιαία - τσάφ! - τέμνεται ο χρόνος στο πένθος, πόσο σχετικός γίνεται, πόσο διαστέλλεται, συστέλλεται, κάνει σπείρες και λακκάκια. 

Πέρασε σχεδόν ένας χρόνος από το θάνατό σου.

Σήμερα μόνο παρατήρησα τη φθαρμένη καρέκλα. 

Σήμερα έκλαψα - και πάλι - γοερά, σαν την πρώτη μέρα. 

Εκεί που πέφτει το βάρος της καρέκλας.

Εκεί στηρίχτηκα, πήρα βαθιά ανάσα σα δύτης έτοιμος να βουτήξει, κι έκλαψα. 

Είναι απίστευτο πώς βαραίνουν μέσα μας οι πεθαμένοι μας, πώς είναι σαν να μην έφυγαν ποτέ. 

"Με ξεπερνάει το τάδε"... θα την πεις αυτή τη φράση χίλιες φορές στη ζωή σου. 

Μόνο στον έρωτα και στο θάνατο θα καταλάβεις όμως τι σημαίνει στ' αλήθεια. 

Με ξεπερνάει που κοιτάω το πόδι της καρέκλας και σκέφτομαι "δεν πέθανε η μαμά μου, είναι εδώ, αφού η καρέκλα έμεινε πεισματικά αμετακίνητη, αφού δεν άλλαξε, πάει να πει πως η μαμά μου θα γυρίσει, θα καθίσει πάλι στην καρέκλα της και θ' αρχίσει να γαζώνει φόδρες μέσα στη νύχτα, με τη γνωστή της ιώβεια υπομονή".

καί όταν έμέστωσε καλά ό Πόλεμος, ό Καπετάν-Παυλής έκλήθη νά βοηθήση στη μάχη τής Πύλης τού Άγίου Ρωμανού.

Βασίλης Λαμπόγλου (30.05.2025)

Σαν σε φέρουν τα ζάλα σου στα ανατολικότερα τηs επαρχίαs Σφακίων και σε υψόμετρο 750 μέτρων  στο ανυπότακτο και μαρτυρικό χωριό Καλλικράτηs,  στην είσοδο του χωριού ανταμωνεις μια μαρμάρινη πλάκα που μαρτυρεί  την ονομασία του χωριού(φωτό 1).

Από αυτό το χωριό (που έφερε το όνομα πολύ πριν) ο Μανούσος Καλλικράτης αρχηγός σώματος 1500 εθελοντών  τον Μάρτη του 1453 ξεκίνησε να βοηθήσει στην άμυνα της Πόλης.

 

Ενα ολιγοσέλιδο χειρόγραφο του 1460-Κώδικαs τηs μονήs Αγκάθου-  βρίσκεται στη βιβλιοθήκη της Ιεράς Μονής Βατοπεδίου Αγίου Όρους και συντάχθηκε με βάση τις διηγήσεις ενός εκ των διασωθέντων Κρητικών, του Πέτρου Κάρχα ή Γραμματικό μας αποκαλύπτει(αποσπάσματα, φωτό 3).

Σύμφωνα, λοιπόν, με το χειρόγραφο αυτό, το τελευταίο δεκαήμερο του Μάρτη του 1453 χίλιοι πεντακόσιοι Κρήτες εθελοντές ξεκίνησαν με πέντε καράβια  με σκοπό την ενίσχυση της άμυνας της Κωνσταντινούπολης.

Αρχηγός τους ήταν ο 80χρονοs Δρογγαριοs Μανούσος Καλλικράτης από τα Σφακιά, ιδιοκτήτης των τριών καραβιών και καπετάνιος του ενός.

Στα άλλα δύο καράβια του καπετάνιοι ήταν ο Γρηγόρης Βατσιανός Μανάκης από τ' Ασκύφου Σφακίων και ο Πέτρος Κάρχας από την Κυδωνία, γνωστός και με το παρανόμι Γραμματικός.

Το τέταρτο καράβι ανήκε στον Ανδρέα Μακρή από το Ρέθυμνο και είχε κυβερνήτη τον ίδιο και στο πέμπτο, ιδιοκτησίας του καπετάν Νικόλα του Στειακού, τη διοίκηση ανέλαβε ο Παυλής Καματερός από την Κίσσαμο. 

Όταν έφτασαν οι Κρήτες στα Δαρδανέλια βομβαρδίστηκαν από τους Τούρκους  με  ελάχιστες απώλειες, ενώ σε επόμενη ναυμαχία πλέον των 10 ωρών πνίγηκαν χίλιοι Τούρκοι ( 12 γιουρούσια )ενώ και οι Κρητικοί έχασαν 600 άνδρες.

Αποβιβαζόμενοι στην Πόλη (τέλη Μαρτίου) επάνδρωσαν 3 πύργους (του Λέοντος, την Ωραία Πύλη και του Αλεξίου στο τείχος του Λεοντιου) , από τους 112 που υπήρχαν συνολικά στα προστατευτικά τείχη της.

Και ενώ όλη η Πόλη είχε αλωθεί,οι Κρήτες του 80χρονου Καλλικράτη αρνόντουσαν να παραδοθούν ευρισκόμενοι στουs τρεις πύργους  τηs είσοδου του Κερατίου  παρά τις αλλεπάλληλες προσπάθειές των  Οθωμανών  που δεν κατόρθωναν να εκπορθήσουν τους πύργους .

Οι ανώτεροι αξιωματικοί του σουλτάνου, εντυπωσιασμένοι από την παλικαριά των τελευταίων ζωντανών υπερασπιστών της Πόλης, έστειλαν 2 πασάδεs με λευκή σημαία, προτεινονταs παράδοση υπό τους δικούς τους όρους.

Εκείνοι δέχτηκαν να παραδοθούν υπό τον όρο να τους επιτραπεί να φύγουν χωρίς να πειραχτούν, με όλα τους τα υπάρχοντα και άρματα και με τιμή.

Οι ηγέτες των Οθωμανών, που εκτίμησαν τη γενναιότητα και που βεβαίως το μόνο που τουs ένοιαζε ήταν το  ''πλιάτσικο'' διαρκείας, δέχτηκαν τουs όρουs αποχώρησης.

Οι Κρήτες, συντεταγμένοι και με την υπερηφάνεια εκείνου που δεν ηττήθηκε από υπέρτερους εχθρούς, μπήκαν στα δύο πλοία τους που ήταν αγκυροβολημένα κοντά στα κάστρα και αναχώρησαν για τη Μεγαλόνησο . Στα ταξίδι της επιστροφής ένα απο καράβια ναυάγησε στο Αγιο όρος εξ' ου και η ύπαρξη του χειρόγραφου.

 Όταν τελικά το πλοίο των 170 ηρώων Κρητικών φθάνει στη Σούδα και μεταφέρει τα θλιβερά νέα της Άλωσης πέφτει μεγάλο πένθος σε όλη την Κρήτη. 

Η πατρίδα ευγνωμονουσα...

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

«Ήμουν ακόμα φοιτητής, καλοκαίρι του 1972 και ξεκινάμε μια ανασκαφή στη Νάξο στο Πρωτοκυκλαδικό νεκροταφείο των  Απλωμάτων, της 3ης χιλιετίας π.Χ..

Την εποχή εκείνην οι Κυκλάδες βασανίζονταν από την αρχαιοκαπηλία.

Πλησίαζε περίπου η ώρα το μεσημέρι που τελειώναμε την ανασκαφή…

Βλέπουμε, λοιπόν, να εμφανίζεται ένα κυκλαδικό ειδώλιο. 

Όμως ήταν αργά και δεν προλαβαίναμε να τελειώσουμε τη δουλειά μας και να αδειάσουμε τον τάφο, αλλά φοβόμασταν πως αν αφήσουμε τον μισοτελειωμένο τάφο, οι αρχαιοκάπηλοι θα έκλεβαν τα ευρήματα το βράδυ. 

Λέει, τότε, ο καθηγητής (Ν. Κοντολέοντας): ‘’Πρέπει να προστατεύσουμε τον τάφο. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος, πρέπει κάποιος να κοιμηθεί το βράδυ πάνω στον τάφο! 

Ποιος θέλει;’’. 

6 χρόνια την έγραφε...

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Κοινωνικά απομονωμένος(από επιλογή), επικοινωνώντας με σημειωματάρια, κάνοντας μόνος μεγάλους περιπάτους, συγκεντρώνοντας οργή για τη κατάσταση του,ο κωφός μεγαλύτερος συνθέτης της εποχής του είχε κερδίσει τον χαρακτηρισμό του μισάνθρωπου και του αντικοινωνικού.

Στο πιάνο που επαιζε ,πίεζε τα χέρια του στα πλήκτρα, νιώθοντας τις δονήσεις να τον κυριευουν.

Άλλοτε έβαζε μια ξύλινη ράβδο στα δόντια του και την ακουμπούσε στο πιάνο για να τον διαπερνά η ένταση της σύλληψης.

Καιγόταν όλος μέσα του και έπρεπε αυτή την αδυσώπητη μουσική που τον έκαιγε  αλλά και τον αποθεώνε να την εξωτερικευσει.

Οι Ναπολεόντειοι Πόλεμοι είχαν διαλύσει τις κοινωνίες της Ευρώπης και ο Λούντβιχ Βαν Μπετόβεν αυτή την ψυχική εξάντληση ήθελε να την απαλύνει.

Στο ποίημα του Φρίντριχ Σίλερ «Ωδή στη Χαρά»,είδε το πανανθρώπινο  χαρακτήρα που επιζητούσε.

Κόντρα σε έναν κόσμο που πάλευε να συνέλθει,αυτός μίλησε με νότες για την ενότητα,την αδελφοσύνη,την οικουμενικότητα.

Και αυτό μπορούσε  να επιτευχθεί μόνο με κάτι που θα γινόταν για πρώτη φορά.

Στο τελευταίο μέρος πρόσθεσε φωνές, λέξεις, ήχους, ανθρώπους.

Μια συμφωνία Ανθρώπων για Ανθρώπους.

Και όλα αυτά χωρίς να δύναται να ακούσει τις πρόβες,να κάνει διορθώσεις...και έγραφε στο χαρτί και έσβηνε και ξαναδιορθωνε...

Τόσο κουφός... τόσο εκδηλωτικός όμως στη  μονή γλώσσα που "μιλούσε"...στις νότες.

24 Απριλίου. Ημέρα μνήμης της γενοκτονίας του λαού της Αρμενίας.

Σήμερα που "συνηθίσαμε" στις γενοκτονίες... Σήμερα που ο Έλληνας πρωθυπουργός δηλώνει για το έγκλημα στη Παλαιστίνη..."δεν μπορώ να χρησιμοποιήσω τη λέξη γενοκτονία...είναι πολύ βαριά".

Για τον πολύπαθο Αρμενικό λαό και τους φίλους μου                                                                                       Του Βασίλη Λαμπόγλου        

24 Απριλίου.

Ημέρα μνήμης της γενοκτονίας του λαού της Αρμενίας.

Ημέρα προπομπός της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και της Ιωνίας από τον Κεμάλ Ατατούρκ και τους Γερμανούς συμβούλους του  που «δοκίμασαν» στην Ανατολία τα όσα αργότερα εφάρμοσαν σε βάρος των Εβραίων και των άλλων εθνικών και θρησκευτικών μειονοτήτων όλης της Ευρώπης.            

                                                                                                         

111 χρόνια μετά  και χάριs στον Γερμανό Άρμιν Βέγκνερ , ο κόσμοs ''κατόρθωσε'' και δεν Λησμόνησε.

Έναs από τουs ''Δίκαιουs των Λαών'' που πρέπει η Μνήμη να στέργει τιμητικά.                                                              

                                                                                                         Ο άνθρωπος που «απαθανάτισε» την γενοκτονία των Αρμενίων  με κίνδυνο τηs ζωήs του ,                                                                                                υπήρξε στα νεανικά του χρόνια εθελοντής υπαξιωματικός του υγειονομικού στο στρατό των Νεότουρκων και ως εκ τούτου ένας από τους σημαντικότερους αυτόπτες μάρτυρες της αρμενικής γενοκτονίας στη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Έχοντας εύκολη πρόσβαση, λόγω της ιδιότητάς του, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των εκτοπισμένων Αρμενίων και με άμεσο κίνδυνο της ζωής του φωτογράφισε και κατέγραψε τα απάνθρωπα γεγονότα της γενοκτονίας που σημάδεψαν για πάντα τη ζωή του.

Φωτογραφίζει Αρμένιους ιερείς να σκάβουν τάφους νεκρών συμπατριωτών τους, μ΄ ένα από αυτούς να του εξομολογείται:

«Κάποτε ήμουν ιερέας, τώρα είμαι ένα πρόβατο που θα το σφάξουν».

Στέλνει κρυφά σε Αμερική και Γερμανία εκατοντάδες ντοκουμέντα της αρμενικής “Aghet” (καταστροφής).

Γράφει γράμματα γεμάτα οδύνη και απελπισία στους συγγενείς του στη Γερμανία:

 «Από παντού με καλούν, η πείνα, ο θάνατος, οι ασθένειες, η απελπισία.

Οσμές κοπράνων και αποσύνθεσης νεκρών αναδύονται παντού.

Κατεβαίνω μέσα στο σκοτάδι στο ποτάμι.

Σ’ ένα ρέμα βρίσκω μια πυραμίδα από ανθρώπινα οστά.

Νεκροκεφαλές που έχουν ακόμα τρίχες μαλλιών.

Κάποια στιγμή με πλακώνει μαύρη απελπισία και με παίρνουν τα κλάματα σαν να έπρεπε να καταστρέψω όλες τις ελπίδες, όλους τους πυρήνες της αγάπης, που πάντοτε μ΄ ένωναν με τη ζωή».

" Δυστυχισμένε μου λαέ... Πάντα ευκολόπιστε και πάντα προδομένε. "

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Διαβάζω για τους σκελετούς που ξαναβγαίνουν αυτόν τον καιρό...και μάλιστα με αρχιεπισκοπική ευλογία, αλλά και με το "κύρος " αυθεντιών...που ειδικεύονται στη μαλαξη συνειδήσεων.

Και δεν ακούστηκε μια συγγνώμη  για τα 99 χρόνια δέσμευσης εθνικών πόρων της χώρας στο ΤΑΙΠΕΔ.

Δεν ακούστηκε μια συγγνώμη για την αποδοχή των funds και τη παραχώρηση σημαντικού μέρους της ακίνητης περιουσίας των ιθαγενών αυτής της χώρας στους διεθνείς κομπραδορους του τραπεζικού συστήματος.

Δεν ακούστηκε μια συγγνώμη για τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς που καθιέρωσε προκειμένου να εξασφαλιστεί η ευωχία του συστήματος στην αλλαγή της ατομικής ιδιοκτησίας σε ξένα χέρια...και μάλιστα ως  «ιδιώνυμο» για όσους αντιστέκονται στους πλειστηριασμούς  με τον νόμο 4354/2015 ψήφιζοντας την πώληση των «κόκκινων» δανείων στα γεράκια των funds.

Δεν ακούστηκε μια συγγνώμη για τις δραματικές  περικοπές του Κατρουγκαλου στις συντάξεις.

Δεν ακούστηκε μια συγγνώμη για το χρηματιστήριο ενέργειας και την προσοδοφόρο ικανοποίηση του Μυτιληναίου, του Κοπελουζου, του Βαρδινογιάννη και του εσμού των τρωκτικών που τρώνε τη χώρα με όλες τις κυβερνήσεις.

Δεν ακούστηκε μια συγγνώμη για το "συνυποσχετικο συμφωνο οικειοθελους προσφορας" που νομιμοποιούσε την φορολογική ασυλία των εφοπλιστικών εταιρειων (κοιτάξτε τη 3η φωτο με τον πρόεδρο των εφοπλιστών Βενιαμη και πείτε μου ποιος είναι ο πρωθυπουργός).

Η Κασσιανή

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Έτος 830 μ.Χ.

Η Βασίλισσα Ευφροσύνη, μητριά του διαδόχου Θεόφιλου αποφασίζει να τον παντρέψει με ένα πρωτότυπο τελετουργικό.

Στέλνει εντολή σε όλες τις διοικητικές περιφέρειες της αυτοκρατορίας, να συγκεντρωθούν οι ωραιότερες κοπέλες και να παρουσιαστούν στο παλάτι.

Ένα είδος καλλιστείων, όπου συνδοξαζόταν η ομορφιά και η γνώση.

Παρ' όλο που τελικά το κρυφό κριτήριο της πρόκρισης έμελλε να είναι η σύνεση και η υποταγή.

Στα προκριματικά η Ευφροσύνη κατάφερε να καταλήξει σε 12 κοπέλες.

Αρχοντοπούλες όλες, όμορφες και μορφωμένες για τα δεδομένα της εποχής.

Ανάμεσα τους ξεχώριζαν δύο: η ευρυμαθής κι όμορφη Κασσιανή, που καταγόταν από οικογένεια γνωστού ευπατρίδη και η συνετή Θεοδώρα, αδερφή διακεκριμένου στρατηλάτη του Βυζαντινού θρόνου.

Ο Θεόφιλος παραμένει αμέτοχος της διαδικασίας, αδιάφορος σχεδόν.

Ένας εν δυνάμει αυτοκράτορας, που δεν πολυνοιαζόταν για την επίσημη συμβία του! Μέχρι που έρχεται η μέρα της τελικής επιλογής.

Το παλάτι ετοιμάζεται για την τελετή και οι εκλεκτές φτάνουν η μία μετά την άλλη.

Ο Θεόφιλος αμέριμνος και πάλι περιδιαβαίνει τους κήπους του παλατιού.

Και κάποτε το βλέμμα του συναντά την Κασσιανή.

Έρως ανίκατε μάχαν...

Κάτι βλέμματα...που 'γραψαν ιστορία.

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Υπάρχουν κάτι μικρές ιστορίες -που έχουν όμως τόσο μεγάλη αξία -που καλύπτονται από τον "κουρνιαχτο" των μεγάλων γεγονότων και από τον οποίο και δημιουργηθηκαν...

Το να τους προσφερθεί η διηνεκης αίγλη της αποκαλυψης και της ζώσας μνήμης, θαρρώ είναι το ελάχιστο που τους αναλογεί.

Όπως αυτή που διηγείται (στο Κουτί της Πανδώρας) ο σκηνοθέτης Φώτης Λαμπρινός,

γείτονας των νεανικών του χρόνων σε μια γειτονιά της Αθήνας και φίλος μιας ζωής, του  Θανάση Ροδόπουλου που  υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία σε ένα στρατόπεδο στην Αγία Παρασκευή την εποχή που βρισκόταν σε εξέλιξη η υπόθεση Μπελογιάννη και του είχε εκμυστηρευτεί ο ίδιος ο στρατιώτης.

"Μια νύχτα, γύρω στις 3.00, ο λοχαγός ξύπνησε καμιά 20αριά στρατιώτες, τους είπε να ντυθούν με πλήρη εξάρτηση και να πάρουν τα τουφέκια τους. 

Ανάμεσά τους και ο Θανάσης. 

Τους έβαλε σε ένα φορτηγό και έφυγαν από το στρατόπεδο διανύοντας μια σχετικά σύντομη διαδρομή. 

Εφτασαν σε ένα σημείο όπου ο Θανάσης κοιτάζοντας από το φορτηγό, είδε ότι ήταν ένα ελεύθερο πεδίο, αλλά στο βάθος φαινόταν η μάντρα από το μεγάλο νοσοκομείο της Αθήνας που λέγεται «Σωτηρία» και κατάλαβε αμέσως περί τίνος πρόκειται. 

Οπότε βγαίνοντας οι στρατιώτες όλοι και ο λοχαγός, ο Θανάσης έμεινε μέσα στο αυτοκίνητο.

Υστερα από λίγα λεπτά ο λοχαγός κατευθύνθηκε προς το φορτηγό, εμφανίστηκε στο άνοιγμα του καμιονιού και του είπε: 

«Ελα έξω. Τι κάθεσαι εκεί;». 

Και ο Θανάσης ήρεμα του απάντησε: «Δεν θα βγω, κύριε λοχαγέ». 

«Τι είπες;» του λέει. 

Σήμερα ντρέπομαι... Πολύ όμως ντρέπομαι.

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Ο αγαπημένος Βασίλης Ραφαηλίδης έλεγε πως για να έχεις «σωστό» καπιταλισμό, πρέπει να έχεις «σωστή» αστική τάξη. 

Στην υποβαλκάνιά μας «κοινότητα», από τα χρόνια του Όθωνα -με τον νόμο των ετεροχθόνων- αποφασίστηκε η μη αποδοχή της μόνης αστικής τάξης που υπήρξε, αυτής των ελληνικών κοινοτήτων (Μ. Ασία, Αίγυπτοs, Mασσαλία, Τεργέστη, Μολδοβλαχία...) και βρισκόταν εκτός του Ελληνικού κράτους.

Ακόμη και στην συνέχεια, προς την κατά το δοκούν νομή εξουσίας και προνομίων η παρασιτική τάξη των Κοτζαμπάσηδων-Ολιγαρχών (αυτή που δολοφόνησε τον Καποδίστρια με την συναίνεση των επικυρίαρχων χωρών), που αντλούσαν ισχύ και κυριαρχία από την εξάρτηση της χώρας στις μεγάλες δυνάμεις και αντιλαμβανόντουσαν ως πρυτανείο το δημόσιο ταμείο, εξακολούθησε να λυμαίνεται την Πατρίδα .

Πόσο ά-σχημοι γίναμε ... και ακόμη είμαστε στην αρχή της "Νύχτας μας"

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Θα σου πω όλη την ιστορία, από την αρχή. Για να μην αναρωτηθείς ξανά πώς ένα καλό παιδί καταλήγει να κλωτσάει στο κεφάλι έναν άνθρωπο πεσμένο στο έδαφος, να σκοτώνει έναν σκύλο, να βιάζει μια γυναίκα, να σκοτώνει έναν άνθρωπο .

Όλα ξεκίνησαν όταν τα αγόρια σου ήταν δύο- τρία χρονών. 

Είχατε πάει βόλτα σε μια καφετέρια.

Και τα είδες να μαδάνε την γλάστρα του μαγαζιού και να γεμίζουν τον τόπο χώματα και σκέφτηκες πως αυτό το παιχνίδι θα τα απασχολήσει για λίγο και ήπιες μια ακόμα γουλιά εσπρέσο.

Και όταν ο σερβιτόρος προσπάθησε να τους μιλήσει, έγινες έξαλλη που ανακατεύεται με ξένα παιδιά.

Και τότε που πετούσανε πετρούλες στην παραλία επάνω σε μια κοπέλα και εκείνη σε στραβοκοίταξε και σκέφτηκες πως δεν έχει ιδέα από παιδιά, η κακομαθημένη!

Ίσως να φταίει και εκείνη η πρώτη φορά που ο μικρός άρπαξε το φτυαράκι από το χέρι ενός παιδιού, στο πάρκο κι εσύ έκανες ότι δεν είδες.

Και μεταξύ μας, καμάρωσες που το παιδί σου είναι διεκδικητικό.

Και όταν το παιδάκι αντέδρασε, το χτύπησε με το φτυάρι στο κεφάλι. 

Και κατά βάθος το ευχαριστήθηκες.

Φταίει που μετά, στο νηπιαγωγείο, εσύ ο περήφανος μπαμπάς, συμβούλεψες τα μικρά να ρίχνουν και από καμία ψιλή, αν χρειαστεί (αλλά μόνο αν χρειαστεί, δεν είσαι παράλογος), γιατί δεν είναι τίποτα φλώροι.

Σήμερα το πρωί στο Εφετείο ακούστηκε η ετυμηγορία μιας δικής που είχε καθυστερήσει 82 χρόνια να γίνει.

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Βιάννοs, Καλάβρυτα, Δίστομο,Χορτιάτηs, Λιγκιάδεs,Κάνδανοs, Κακοπετρο, Γιαννιτσά ...και άλλα 80 μαρτυρικά χωριά και πόλειs ολοκαυτώματα,  τα ονόματα των δικαστών.     

Λέλα Καραγιάννη, Ηρώ Κωνσταντοπούλου,Ηλέκτρα Αποστόλου, Ιουλία Μπιμπα, Κώσταs Περρίκοs, Ναπολέων Σουκατζίδηs, Νίκοs  Γόδαs,  Γεώργιοs Ιβάνωφ,  Διαμάντω Κουμπάκη ...

και άλλοι 807.000 (όσα και τα θύματα τηs Κατοχήs ),  οι    ''ενάγοντεs'' στην δίκη.              

Λάμπρου,Τζουλάκηδεs, Πούλοs, Σούμπερτ, Μπουραντάδεs, Σίτσα Καραισκάκη, Τσιρονίκοs, Βελόπουλοs, Μάξ Μέρτεν, Θέμεληs, Χρυσοχόου, Βουλπιώτηs, Γιοσμάs, Δαγκούλαs, Aγήνωραs, Παντέλογλου, Μπουρτζάλαs,

Παπαδόγκωναs,Βρεττάκος , Γρίβαs, 

Κουρκουλάκοs, Kυλινδρέαs-όλοι τουs με αιματοβαμμένα χέρια από αίμα Ελλήνων ...στα πρώτα έδώλια.                                      

                                                                                                        

Και πίσω τουs... οι " ευειδεις" αυτού του τόπου, "χρυσοποικιλτοι" από τα "εξαργυρωθεντα,

Λάτσηs, Mαρινόπουλοs, Πικραμμένοs, Χριστοφοράκοs, Λούβαρηs, Μερκούρηs, Λαμπράκηs, Αγγελοπουλοs, Γιαδικιάρογλου,

Ροζάκηs, Σαρίδηs... -όλοι τουs με αιματοβαμμένεs τσέπεs και περιουσίεs συμπατριωτών τουs - και οι συν αυτώ ( ''δωσιλόγων'') .        

                                                                                      

Βαρβιτσιώτης, Ράλλης, Μπαμπάκος, Τσουκαλάς, Καραμανλήs, Φρειδερίκη, Αμβρόσιοs,  Παττακόs, Βορίδηs, Πλεύρηs, Άδωνηs,

...οι ελάχιστοι από το εσμό των ορισθέντων υπερασπιστών τουs αλλά και των αυτοβούλωs τιμητών τουs .  

              

82 χρόνια μετά- τέτοια ημέρα -,  η ''Νέμεσιs'' των Ανθρώπων δεν ''λιγοψύχησε'' και η πρόεδρος του δικαστηρίου Σοφία Πανατσακοπουλου ανακοίνωσε την απόφαση της έδρας που  ανακούφιζε--έστω - στο ελάχιστο την χαίνουσα θύμηση...

42 φορές  ακούστηκε η λέξη "Ένοχος".