28/12/2025


ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΑΠΕ-ΜΠΕ/Αλέξανδρος Μπελτές
ΛΥΓΕΡΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ
Μπορεί η κυβέρνηση Μητσοτάκη να έχει βουλιάξει στον βούρκο κραυγαλέων σκανδάλων, αλλά –σύμφωνα με όλες τις δημοσκοπήσεις– παραμένει πρώτο κόμμα, έστω κι αν με το ζόρι υπερβαίνει το 20%. Η κυρίαρχη εξήγηση για το γεγονός ότι δεν έχει καταρρεύσει, όπως θα είχε συμβεί με μία άλλη κυβέρνηση, είναι ότι δεν υπάρχει –με πολιτικούς όρους– αξιωματική αντιπολίτευση, δηλαδή ένα κόμμα που να πείθει ότι αποτελεί αξιόπιστη εναλλακτική κυβερνητική λύση.
Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει συρρικνωθεί εκλογικά σε βαθμό σχεδόν διάλυσης. Πολλοί στον χώρο αυτό έχουν εναποθέσει όλες τις ελπίδες τους για πολιτική επιβίωση στον Τσίπρα. Το δε ΠΑΣΟΚ δείχνει ανίκανο να ξεκολλήσει από το 12-13%, παρότι οι πολιτικές συνθήκες είναι ιδανικές, λόγω της μεγάλης πολιτικής φθοράς του Μητσοτάκη. Ούτως εχόντων των πραγμάτων, δεν είναι περίεργο που για πρώτη φορά από τη Μεταπολίτευση, η κοινωνία δηλώνει την επιθυμία της να δημιουργηθούν νέα κόμματα – προφανώς θεωρεί πως υφίστανται πολιτικά κενά.
Το πως θα εξελιχθούν από εδώ και πέρα τα πολιτικά μας πράγματα θα το δείξει ο χρόνος. Σήμερα, θα εστιάσω στο πολιτικό φαινόμενο “Κυριάκος Μητσοτάκης“, επειδή θεωρώ πως αυτό είναι απαραίτητο υπόβαθρο για να ανιχνευθούν οι επόμενες κινήσεις του. Ο Κυριάκος δεν είναι ένας ακόμα τυπικός αρχηγός της ΝΔ και πρωθυπουργός. Επί των ημερών του συνετελέσθη η ιδεολογική-πολιτική μετάλλαξη της ΝΔ, η οποία πιθανότατα θα οδηγήσει στον οριστικό διαχωρισμό της μεταμοντέρνας νεοφιλελεύθερης εκδοχής (ευστόχως αποκαλείται “ακραίο κέντρο”) από τη λαϊκή Δεξιά, όπως έχει συμβεί και σ’ όλη σχεδόν τη Δύση.




