Άλματα στο κενό...

Του Θανάση Κ.

Δεν έγραψα τίποτα για την τραγική αυτοχειρία των δύο #17χρονων κοριτσιών που πήδηξαν μαζί στο κενό και βρήκαν το θάνατο αφού άφησαν πίσω τους μια σπαρακτική αποχαιρετιστήρια επιστολή. 

Ήταν πολύ νωπό ακόμα. Κι ήμασταν πολύ συγκλονισμένοι όλοι. 

Γιατί όλοι μας έχουμε παιδιά που πέρασαν από τις ηλικίες αυτές. 

 

Πέρα όμως από το τραγικό περιστατικό υπάρχει και μια ακόμα τραγωδία: 

οι "ειδήμονες" που σπεύδουν στα κανάλια να εξηγήσουν τι έγινε και πώς μπορεί να αποφευχθεί.

Κι εδώ χάνεται η μπάλα. Εντελώς...

Μεταξύ άλλων αποδίδουν την απόφαση των νεαρών κοριτσιών να δώσουν τέλος στη ζωή τους "στο άγχος των Πανελλαδικών" και γενικότερο στην αναστάτωση μιας εφηβείας που τη βιώνουν χωρίς διέξοδο, χωρίς πρότυπα και χωρίς προοπτική. 

Σωστό ως διαπίστωση σε γενικές γραμμές. 

Αλλά όταν καταλήγουν κάποιοι - όχι όλοι, ευτυχώς - ότι για να μην πηδάνε τα παιδιά μας από τα μπαλκόνια πρέπει να... καταργήσουμε τις #Πανελλαδικές και να μπαίνουν στα Πανεπιστήμια χωρίς εξετάσεις, τότε πράγματι χάνεται η μπάλα...

Γιατί αν πρέπει να καταργήσουμε ό,τι αγχώνει τα παιδιά μας, τότε πρέπει να τα μεγαλώσουμε μέσα σε μια γυάλα. 

Κι όσο βρίσκονται στη γυάλα, η ζωή τους δεν θα έχει νόημα. 

Κι όταν τελικά βγουν από τη γυάλα δεν θα μπορούν να επιζήσουν ούτε στιγμή. 

Αυτές οι νοοτροπίες "σκοτώνουν" τα παιδιά!

Το ότι εμείς - οι γονείς τους - δεν μπορούμε να καταλάβουμε ότι, ρόλος μας είναι να τα προετοιμάσουμε σωστά για τις δυσκολίες της ζωής! 

Πώς διαμορφώνουμε την νέα γενιά

Γιώργος Ηλ. Τσιτσιμπής

Η τελευταία δεκαετία, σύμφωνα με τους ειδικούς, διαμορφώνει για τους νέους και τους εφήβους ένα ιδιαίτερα επιβαρυντικό ψυχολογικό και ψυχιατρικό τοπίο

Ανέκαθεν η εφηβεία έκρυβε δυσκολίες και συχνά σημαδευόταν από κρίσεις ταυτότητας. Η μετάβαση από την παιδική «ανεύθυνη» ζωή στην ενήλικη «αυτόνομη και υπεύθυνη» στάση, συχνά επηρεάζεται από τον τύπο της κοινωνίας. Στην σημερινή δυτική νεωτερική κοινωνία, όπου οι παραδοσιακές σταθερές τείνουν να εκλείψουν, αυτή η μετάβαση δείχνει να έχει έντονες κρίσεις.

Το εισπράττουμε καθημερινά από αυτά που βλέπουμε και διαβάζουμε στα ΜΜΕ, για την έξαρση της βίας, το συναίσθημα της ματαίωσης, την αύξηση του άγχους και των καταθλιπτικών καταστάσεων, τις ατομοκεντρικές λύσεις, τον άκρατο δικαιωματισμό, τις αυτοκτονίες και ένα σωρό άλλα, που κάθε μέρα γίνονται όλο και πιο έντονα.

Ακόμα και η χρήση ναρκωτικών και ψυχοτρόπων ουσιών είναι άλλου επιπέδου. Κυριαρχεί μια αντίληψη αγχολυτικής υποστήριξης και «αυτό-φαρμακοθεραπείας» και δευτερευόντως η καταφυγή σ’ αυτά για λόγους απόλαυσης, «ενεργητικής διέγερσης» ή αναζήτηση πειραματισμού, που είχαμε τις παλιότερες δεκαετίες. Το εξίσου καταστροφικό τους αποτέλεσμα, αναδεικνύεται πιο έντονο, αφού, ως ψευτοψυχολογική υποστήριξη, μειώνει τις αντιστάσεις και θυμίζει τον αλκοολισμό στα προλεταριακά στρώματα της πρώτης βιομηχανικής επανάστασης.

Η τελευταία δεκαετία, σύμφωνα με τους ειδικούς, διαμορφώνει για τους νέους και τους εφήβους ένα ιδιαίτερα επιβαρυντικό ψυχολογικό και ψυχιατρικό τοπίο.

Ο από μηχανής θεός του Ευριπίδη είναι νεκρός.

Η τραγωδία στην Ηλιούπολη είναι χωρίς κάθαρση, έτσι όπως γνωρίζουμε τις αρχαίες τραγωδίες. 

Του Γιώργου Κυριακού 

Φαίνεται να κυριαρχεί το γεγονός, ότι οι ευάλωτες κι ευαίσθητες ψυχές οφείλουν να υποφέρουν μια ζωή και να τρέχουν συνεχώς γιατρούς, παραγιατρούς, σε ψυχιάτρους και ψυχαναλυτές, να πέφτουν σε διαφόρων ειδών εξαρτήσεις, να αυτοτραυματίζονται ή να αυτοκτονούν. Κι αυτές μοιάζει να εντάσσονται σε μια κατηγορία, στον έναν πόλο. Στον άλλο πόλο, βρίσκεται η θέση του "ανθεκτικού", αυτού του προσώπου που αντέχει "όπως τον πάει η ζωή", του προσαρμοστικού “με τα δεδομένα”, που τέλος πάντων έχει αποκτήσει τα “εργαλεία” της επιβίωσης μέχρι και την επιτυχία ενός “success story”. Είναι ο άλλος πόλος προσώπων, που η ζωή τους βρίσκεται πάνω από όλους κι όλα, που οι παραδοσιακές αλήθειες είναι ξεπερασμένες, που το να ανήκεις κάπου (με υποχρεώσεις και όχι μόνο δικαιώματα) είναι κατάντια και το να μην κάνεις ό,τι σου κατέβη είναι συμβιβασμός και περιορισμός. Κάποτε το πρόσωπο αυτό το έλεγαν “αναίσθητο” και “ζαμανφουτίστα”, τώρα μπορεί και να είναι πρότυπο ελευθερίας. Το άλλο πρόσωπο που υπέφερε, που έπεφτε σε ντρόγκες, που αυτοκτονούσε το έλεγαν (με συμπάθεια) “άτυχο”, τώρα μένεις σε ένα αναπάντητο γιατί, πάλι με συμπάθεια και με πόνο, ίσως και με κάποιον αδιόρατο τρόμο για τα κοντινά. Το “άτυχο” ήταν η ανακουφιστική φράση του από μηχανής θεού που έσωζε τους υπόλοιπους.

Φαίνεται ότι ο ενδιάμεσος πόλος βρίσκεται στην κόψη του ξυραφιού. Είναι οι τυχεροί και κυρίως τα παιδιά και οι νέοι που βιώνουν ένα, δυο ή τρία καλά ή (και) κακά, που όμως τα βιώνουν, τα αμφισβητούν, τα νοηματοδοτούν διαφορετικά. Πάντως αυτό το ένα, τα δυο ή και τα τρία (στην καλύτερη περίπτωση), όταν είναι ζωντανά, με τα καλά και τα στραβά τους, σού δίνουν νόημα ύπαρξης και προοπτική και όνειρα. 

Το κενό και η πλήρωσή του – του Θεόδωρου Ε. Παντούλα

Δεν ξέρουμε ούτε τα ονόματά τους! Την προηγούμενη εβδομάδα δύο δεκαεπτάχρονα κορίτσια πήδησαν στο κενό, μη αντέχοντας την προοπτική μιας μελλοντικής απασχόλησης που δεν θα τους απέφερε πολλά «λεφτά», όπως εξηγεί το σπαραχτικά λιτό σημείωμα που άφησε στους γονείς της η μια εκ των δύο. Τα δύο κορίτσια έφυγαν διακριτικά, σχεδόν αθόρυβα – μόνο δυό γδούποι προστέθηκαν στη φασαρία της πόλης. Τα δύο κορίτσια έφυγαν χωρίς κατηγόριες, χωρίς αιτήματα, χωρίς παράπονα, χωρίς υστερόγραφα. Έφυγαν με μια μόνο διαπίστωση: αυτός ο κόσμος δεν είναι, πλέον, γι’ αυτές.

Οι «ειδικοί» άδραξαν την ευκαιρία κι έκαναν περατζάδες στις οθόνες μας αναπαράγοντας κοινοτοπίες περί «άγχους επίδοσης», «πρόληψης», «έγκαιρης διάγνωσης» και «ενσυναίσθησης». Οι «ανειδίκευτοι», δηλαδή όλος ο υπόλοιπος κόσμος, συνταραγμένος από τις πτώσεις, πένθησε τα δύο κορίτσια, κατά τα ειωθότα του φεϊσμπουκικού ελλαδισμού. Ήτοι, δια βραχέων. Τα εικονικά πένθη, ξέρετε, δεν είναι σύντομα μόνο επειδή χρειάζονται συνεχή ανατροφοδότηση τα μέσα (αντι)κοινωνικής δικτύωσης. Ούτε επειδή γαλουχηθήκαμε με ασυνάρτητες προτροπές να είμαστε, λέει, ο εαυτός μας «γιατί έτσι μας αρέσει». «Η ζωή είναι μικρή» και τα πένθη μας είναι μικρά, γιατί, αφού εξορίσαμε στις παρυφές των οικιστικών ιστών τα νεκροταφεία, αποφασίσαμε πως τη σκηνοθετημένη εικόνα μας δεν τη σκιάζει φοβέρα καμιά. Η ζωή (όπως κι ο κυνισμός) συνεχίζεται απρόσκοπτα σαν διαφημιστικό μήνυμα που όλοι καλοπερνάνε αυτοθαυμαζόμενοι, κι ας παραμονεύει να μας καταπιεί το κενό ενός τρόπου που μπερδεύει την προκοπή του με το πορτοφόλι του.

Νεολαία, η πηγή της δυσαρέσκειας

Roberto Pecchioli 

Πηγή: EreticaMente

Η νεότητα, σύμφωνα με το παλιό απαγορευμένο τραγούδι, είναι μια άνοιξη ομορφιάς. Οι καιροί είναι διαφορετικοί. Στη χορτάτη και απελπισμένη Δύση, η δεύτερη κύρια αιτία θανάτου μεταξύ των νέων, μετά τα ατυχήματα, είναι η αυτοκτονία, και η πέμπτη κύρια αιτία είναι η χρήση ναρκωτικών. Πολλά κορίτσια και νέες γυναίκες υποφέρουν από βουλιμία ή ανορεξία. Ο αλκοολισμός είναι ολοένα και πιο διαδεδομένος, ανεξαρτήτως φύλου, όπως και ο εθισμός στα μέσα ενημέρωσης και την τεχνολογία. Η λαχτάρα για ψυχαναγκαστική, νευρωτική και ξέφρενη ψυχαγωγία είναι αχαλίνωτη, βιώνεται όχι ως ένα υγιές διάλειμμα αλλά ως λόγος ζωής. Η πιο συνηθισμένη εικόνα είναι των νέων σκυμμένων πάνω από τα smartphones τους, ψυχαναγκαστικά παίζοντας με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τα μηνύματα κειμένου. Όλα δείχνουν ότι ο δικός μας κόσμος είναι ακατάλληλος για όσους εισέρχονται στον λαβύρινθο της ζωής. Δεν μπορεί να είναι εύκολο να είσαι νέος σήμερα. Μια έρευνα της πύλης skuola.net το επιβεβαιώνει αυτό, απεικονίζοντας μια γενιά που αγχώνεται από το άγχος, τα ψέματα και την έλλειψη ενδιαφέροντος για σπουδές. Είναι η νεότητα μια άνοιξη δυσαρέσκειας;

Περισσότεροι από τους μισούς εφήβους δεν θέλουν να πάνε σχολείο, όχι από τεμπελιά αλλά λόγω άγχους, της θλιβερής αντίδρασης σε ερεθίσματα που θεωρούνται υπερβολικά ή απειλητικά. Δεν είναι τίποτα περισσότερο, θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί, από ένα νεανικό συναίσθημα, εκτός από το ότι τα παιδιά φοβούνται τις απογοητευτικές προσδοκίες -τόσο προσωπικές όσο και οικογενειακές- και βλέπουν με αγωνία ένα επισφαλές, απελπιστικό μέλλον. Το σχολείο θεωρείται άχρηστο, εν μέρει επειδή γενιές έχουν εσωτερικεύσει μια εργαλειακή ιδέα της μελέτης, η οποία πρέπει πρώτα και κύρια να «υπηρετεί», εις βάρος του πολιτισμού, της κριτικής σκέψης και της δια βίου εκπαίδευσης.

 Όλα αλλάζουν πολύ γρήγορα. Όχι μόνο οι βεβαιότητες του χθες διαλύονται, αλλά και οι ελπίδες του αύριο. Το ογδόντα τοις εκατό των μαθητών λένε ότι υπάρχει πάρα πολλή εργασία για το σπίτι και τα τεστ και τα κουίζ είναι δύσκολα. Αυτό είναι το αντίθετο της αλήθειας, αλλά πώς μπορεί κάποιος που έχει συνηθίσει από τη γέννησή του στην άνεση, στο να μην απορρίπτεται από την κοινωνία και τους γονείς (όταν υπάρχουν), δεν έχει συνηθίσει σε περιορισμούς και συνεχή δέσμευση, να το πιστεύει αυτό; Τα παιδιά είναι ένας καθρέφτης της κοινωνίας που τα διαμορφώνει. Αν, όπως συχνά υποστηρίζεται, δεν έχουν αξίες ή σκοπούς, αυτό συμβαίνει επειδή ένα σύστημα φαινομενικών ελευθεριών, στην πραγματικότητα κλουβιών ή εξαρτήσεων, θέλει να τις έχουν έτσι.

Τὸ ἀνικανοποίητο τῶν νέων ἀνθρώπων πρέπει νὰ μᾶς προβληματίση γιὰ τὴν ποιότητα τῆς προσφερομένης ἀπὸ μᾶς διδαχῆς καὶ ἀγωγῆς

Μακαριστοῦ Γέροντος Γεωργίου Καψάνη, «Ὀρθοδοξία καὶ Οὑμανισμός - Ὀρθοδοξία καὶ Παπισμός»

Τὸ λάθος τῶν συγχρόνων οὑμανισμῶν, ὅλων τῶν ἀποχρώσεων, εἶναι ὅτι προσπαθοῦν νὰ κάνουν τὸν ἄνθρωπο νὰ ξεχάση τὴν θεία καταγωγή του καὶ τὸν θεῖο προορισμό του, τὸν εἰκονικό του χαρακτῆρα.

Ἐν ὀνόματι τῆς προόδου, τοῦ πολιτισμοῦ, τῆς δικαιοσύνης, τὸν φυλακίζουν στὸ φθαρτό, στὸ πρόσκαιρο, στὸ μάταιο, στὸ πεπερασμένο. Τοῦ κόβουν τὰ φτερά. Προσπαθοῦν νὰ στρέψουν τὸν θεῖο δυναμισμό του καὶ τὴν ἐρωτική του δίψα σὲ δραστηριότητες ἐγκόσμιες, ὄχι ἴσως κακές, ἀλλὰ ἀνεπαρκεῖς καὶ περιορισμένες γιὰ νὰ πληρώσουν τὸν θεόπλαστο ἄνθρωπο καὶ θεούμενο ζῶον. Προσπαθοῦν ἐπίσης νὰ τὸν πείσουν ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι αὐτοθεός, αὐτόνομος, αὐτάρκης, αὐτοολοκληρούμενος. Πρόκειται δηλαδὴ γιὰ τὴν ἴδια τήν ἁμαρτία τοῦ Ἀδάμ, τὴν αὐτοθέωσι, τὸν ἐγωισμό. Ἐδῶ βρίσκεται ἡ οὐσία τῆς ἐκκοσμικευμένης φιλοσοφίας, ἠθικῆς, πολιτικῆς. Αὐτὴ ἡ φιλοσοφία ὑπόκειται καὶ στὴν προσπάθεια ὀργανώσεως τῆς ζωῆς ἔξω ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ἀπαρχὴ τῆς ὁποίας εἶναι ὁ πολιτικὸς γάμος. Ἡ ἐκκοσμίκευσις εἶναι προϊὸν τοῦ δυτικοῦ ἀθεϊσμοῦ, ποὺ σὰν ἀρρώστια ἀρχίζει νὰ τρώη τὸ σῶμα τοῦ ὀρθοδόξου λαοῦ μας. Τὸ λυπηρὸ εἶναι ὅτι ὑπάρχουν σήμερα πολιτικὲς φιλοσοφίες ποὺ ὄχι ἁπλῶς δὲν καταπολεμοῦν ἢ ἀνέχονται τὴν ἐκκοσμίκευσι ποὺ ἀλλοιώνει τὴν ἑλληνορθόδοξο παράδοσι καὶ ταυτότητά μας, ἀλλὰ καὶ ἔχουν ὡς πρόγραμμα νὰ τὴν ἐπιβάλουν στὸν λαὸ δυναμικὰ μὲ τὰ μέσα ἐπικοινωνίας.

Πρέπει ὅμως νὰ σημειώσουμε ὅτι καὶ ἀπὸ ἐμᾶς γίνεται κάποτε... ἕνα λάθος. Ἡ ὀρθόδοξος ἀγωγὴ τῆς θεώσεως κάτω ἀπὸ τὴν ἐπίδρασι τοῦ δυτικοῦ χριστιανισμοῦ ἀντικαθίσταται ἀπὸ τὴν ἀγωγὴ τῆς ἠθικῆς καλλιτερεύσεως. Ἡ ἀγωγὴ τῆς ἠθικῆς καλλιτερεύσεως ἢ τῆς φυσικῆς καὶ ἠθικῆς θεώσεως, εἶναι ἀνθρωποκεντρική, ἀκόμη καὶ ὅταν ἔχη θρησκευτικὸ χαρακτῆρα, δὲν διαφέρει οὐσιωδῶς ἀπὸ τὶς ἠθικὲς ἀγωγὲς τῶν ἀθέων οὑμανισμῶν, δὲν εἶναι ἐκκλησιαστικὴ οὔτε λειτουργική, δὲν ἀναδεικνύει θεωμένους ἀνθρώπους, ἀλλὰ «καθώς - πρέπει» μικροαστοὺς χριστιανούς, βασίζεται στὴν ἀνθρωπίνη ἠθικὴ δραστηριότητα καὶ ὄχι στὴν ἐνέργεια τῆς ἀκτίστου Χάριτος τοῦ Θεοῦ, δὲν ἐξάγει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὸν ἐγωκεντρισμό, δὲν τοῦ παρέχει τὴν ἐμπειρία τῆς θείας Χάριτος, δὲν τοῦ μεταδίδει τὸν θεῖο ἔρωτα, δὲν τὸν βοηθεῖ νὰ προχωρήση στὴν ἀληθινὴ προσευχὴ καὶ κοινωνία μὲ τὸν Θεό.

Ακαθοδήγητη νεολαία που θαυμάζει την παρακμή

Νεαροί μαχαίρωσαν 14χρονο στον Χολαργό. Ο ένας εκ των δραστών αφενός δήλωσε ότι έριξαν «μόνο τρεις» μαχαιριές στο θύμα, αφετέρου καμάρωνε για την πράξη του, αναρτώντας βίντεο στο διαδίκτυο, το οποίο είχε ως μουσική επένδυση «τραγούδι» τραπ με τους ακόλουθους στίχους: «Δεν ξεχνάω για όλα αυτά που είπες, σ’ το ορκίζομαι στη μάνα μου, θα σου ανοίξουμε τρύπες».

Αυτού του περιστατικού έχουν προηγηθεί εκατοντάδες παρόμοια, που δείχνουν πόσο έχει αυξηθεί η εφηβική και νεανική παραβατικότητα μέσα σε ένα περιβάλλον αξιακής κατάρρευσης και απουσίας ουσιαστικών προτύπων.

Οι οικογενειακές σχέσεις είναι το πρώτο σημείο που πρέπει να εξεταστεί για να εξηγηθεί το φαινόμενο. Πολλοί γονείς, εξαντλημένοι από τον οικονομικό αγώνα, πιεσμένοι από χρέη και εργασιακή ανασφάλεια ή απορροφημένοι στη δική τους ψηφιακή καθημερινότητα, αδυνατούν να διατηρήσουν σταθερή και ουσιαστική επικοινωνία με τα παιδιά τους. Απλώς απουσιάζουν. Κι αυτή η απουσία συνοδεύεται από αδυναμία οριοθέτησης των συμπεριφορών των ανηλίκων. Σε αυτό το κενό, η διαμόρφωση αξιών μετατίθεται από το σπίτι σε εξωτερικές επιρροές. Αντί για τον γονιό, αναλαμβάνει να «διαπαιδαγωγήσει» τα παιδιά μια καρικατούρα, εκείνη του τραπ «καλλιτέχνη», ο οποίος εξυμνεί τη βία, το εμπόριο ναρκωτικών και λευκής σαρκός και τη μαφιόζικη ζωή.

Για έναν αποπροσανατολισμένο έφηβο, που αναζητά ταυτότητα, το πρότυπο αυτό λειτουργεί σαν γρήγορη, εύκολη απάντηση στο ερώτημα «ποιος θέλω να είμαι;». Το αποτέλεσμα είναι η κανονικοποίηση συμπεριφορών που μέχρι πρόσφατα ήταν περιθωριακές.

ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΧΙΚΙΚΑΜΟΡΙ ΣΤΟ "ΟΧΙ ΣΕΞ, ΜΟΝΟ ΦΙΛΟΙ ΣΤΑ SOCIAL MEDIA" ΚΑΙ ΤΗΝ ΓΕΝΙΑ ΤΩΝ ΑΣΕΞΟΥΑΛ ΕΦΗΒΩΝ ΕΞΑΡΤΗΜΕΝΩΝ ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΑ ΑΙ

Post2Post 

Όταν άκουσα για πρώτη φορά τον όρο «Χικικομόρι» πριν 12-15 χρόνια, δεν έδωσα και πολύ σημασία. Οι περισσότερες  λεπτομέρειες για το τι ακριβώς σήμαινε, δύσκολα  τις πιστευες πως αποτελούσαν, τότε, κάποια πραγματικότητα και όχι ένα σενάριο κάποιας ταινίας φαντασίας. Ή έστω κάποια υπερβολή του δημοσιογράφου για να κερδίσει μερικά κλικς παραπάνω.

Οι Χικικομόρι στην Ιαπωνία αποτελούν ένα άκρως ιδιαίτερο κοινωνικό φαινόμενο, που σήμερα ξεπερνάει τα σύνορα της χώρας και προκαλεί ευρύτερο προβληματισμό και στο «δυτικό κόσμο» τα τελευταία χρόνια.

Τα άτομα που ανήκουν στην  ιδιαίτερη αυτή ομάδα των Χικικομόρι, αποτελούσαν ουσιαστικά τους σύγχρονους «αναχωρητές» που πάσχουν από έντονο ψυχοκοινωνικό σύνδρομο απόσυρσης από την κοινωνία. Δηλαδή επιλέγουν συνειδητά να μην εργάζονται, ούτε να σπουδά­ζουν και δεν έχουν γενικά καμία εξωτερική κοινωνική επαφή ή σχέσεις για χρόνια. Αποσύρονται στο παιδικό τους δωμάτιό και ζουν αποκλεισμένοι εκεί, χωρίς να θέλουν να βγουν καθόλου έξω στον κόσμο. Μόνη πιθανή τους ενασχόληση, κάποια ηλεκτρονικά παιχνίδια, διάβαζα τότε.

Έρευνα για την Gen Z στην Ελλάδα: 6 στους 10 εξαρτώνται οικονομικά από τους γονείς τους Μόνο το 20% των νέων στην Ελλάδα ζουν μόνοι τους

- Οι αντιλήψεις της Gen Z για εργασία, εκπαίδευση και μέλλον

-Το 65% πιστεύει ότι δεν είναι εφικτό να δημιουργήσει οικογένεια με τις παρούσες συνθήκες εργασίας του.

-Μόλις το 20% των νέων εργαζόμενων ζουν μόνοι τους.

-Το 46% δηλώνει το ενδιαφέρον του να εργαστεί στο εξωτερικό.

Φωτ. αρχείου: Unsplash

Τα αποτελέσματα της πανελλαδικής έρευνας «Νέοι και Εργασία 2025», που εξετάζει τη στάση της Generation Z (νέων έως 29 ετών) απέναντι στην εργασία, στην εκπαίδευση και στο μέλλον, παρουσίασε το Ινστιτούτο Εργασίας της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδας (ΙΝΕ/ΓΣΕΕ), σε συνεργασία με την εταιρεία ALCO.

Όπως αναφέρεται σε σχετική ανακοίνωση, η έρευνα πραγματοποιήθηκε τον Οκτώβριο του 2025 σε πανελλαδικό δείγμα 1.500 εργαζόμενων νέων και σκιαγραφεί «μια γενιά που εργάζεται, που διεκδικεί αξιοπρέπεια και προοπτική μέσα σε ένα περιβάλλον επισφάλειας και εξάντλησης.

Τα βασικότερα αποτελέσματα παρουσιάζονται παρακάτω κατανεμημένα σε επτά επιμέρους θεματικούς άξονες:Οικονομική εξάρτηση και αδυναμία αυτονομίας
Ασυνέχεια εκπαίδευσης και απασχόλησης
Εργασιακή καθημερινότητα: πίεση και άγχος
Αξίες και στάσεις απέναντι στην εργασία
Θεσμική εμπιστοσύνη και συλλογική δράση
Προοπτικές και μέλλον.

Η ΑΠΟΔΗΜΙΑ ΤΩΝ ΝΕΩΝ

Του Γιώργου Αλεξάτου

Κάθε χρόνο μεταναστεύουν απ' την Ελλάδα 160 χιλιάδες άνθρωποι. Στην τεράστια πλειονότητά τους νέοι έως 30 ετών.  

Η σύγκριση με άλλες χώρες είναι τρομακτική. Απ' την Ελλάδα φεύγει κάθε χρόνο το 1/65 του πληθυσμού, όταν απ' την εμπόλεμη Ουκρανία φεύγει το 1/135, απ' τη γειτονική Τουρκία το 1/265, απ' την Ουγκάντα 1/400, απ' τις Φιλιππίνες 1/720!

Πληθυσμιακή αιμορραγία ανάλογη της δεκαετίας του '60. Τώρα, βέβαια, δεν φεύγουν για τις φάμπρικες της Γερμανίας και του Βελγίου τις στοές, ούτε περιμένουν να φτάσει γράμμα μετά από μια δυο βδομάδες. Βλέπουν τους αγαπημένους τους και μιλάνε μαζί τους καθημερινά στο κινητό και το λάπτοπ, και το ταξίδι γίνεται πιο συχνά και πιο γρήγορα με το αεροπλάνο κι όχι με το τρένο Γερμανίας-Αθηνών. 

Παρόλ' αυτά, το ότι δεν βγήκε ραπ Καζαντζίδης, δεν σημαίνει πως η ξενιτιά έπαψε να 'ναι ξενιτιά. Και πρώτα και κύρια στέρηση του δικαιώματος να ζήσεις στον τόπο σου. Που για πρώτη φορά στη νεοελληνική ιστορία εμφανίζει μείωση πληθυσμού. Όχι μόνο λόγω μετανάστευσης, αλλά σε μεγάλο βαθμό και εξαιτίας της.

Κάποια από τα σημερινά αδιέξοδα των νέων σήμερα

Τεχνοφεουδαρχία και Πρακτικές Επιτήρησης του παγκόσμιου πλήθους: Η ψευδαίσθηση της ελευθερίας στο διαδίκτυο επιτρέπει στα άτομα να διολισθαίνουν σε ένα επιτηρούμενο πανοπτικόν.

Κάποια από τα σημερινά αδιέξοδα των νέων σήμερα: Πως αντιμετωπίζονται οι νέοι άνθρωποι από τα σημερινά πολιτικά καθεστώτα κυριαρχίας στο δυτικό τουλάχιστον κόσμο και ποιες οι συνθήκες της κοινωνικοποίησης και πολιτικοποίησής τους μέσα σε αυτά;

Απόσπασμα από την εκπομπή «Σε απόσταση βολής» με τον Κωνσταντίνο Χριστόπουλο, Primenews, 10 Μαΐου 2023

Παρέλαση στη βροχή! Μόνη Δόξα της αληθινής Υπάρξεώς μας ο αγώνας για Ελευθερία!

Αυτή η παρέλαση των μαθητών στη Θεσσαλονίκη έχει ιδιαίτερη αξία γιατί έγινε υπό βροχήν!

Και ενώ οι υπεύθυνοι σκεφτόταν τη ματαίωση ή να παρελάσουν μόνο οι μαθητές της δευτεροβάθμιας οι μικροί μαθητές των δημοτικών σχολείων απαίτησαν και επέβαλαν και τη δική τους συμμετοχή! 

Εκεί που η μετριότητα, η παραίτηση φαίνεται να επιβάλλεται στο καθημερινό μας βίο

ένα σπέρμα ηρωϊσμού και διάθεσης προς άλλη κατεύθυνση από τα παιδιά μας 

μας επαναφέρει στο μοναδικό τρόπο των Ελλήνων.

Πως Μόνη Δόξα της  αληθινής Υπάρξεώς μας

ο αγώνας για Ελευθερία!

Ζήτω το ΟΧΙ!

Γιώργος Τασιόπουλος 

Οἱ νέοι σταματοῦν τὸ ποτό! Γιατί;

  

Οἱ νέοι σταματοῦν τὸ ποτό! Γιατί;

Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

Πάντοτε ἡ νεανικὴ ἡλικία, καλοί μου φίλοι, ἰδιαίτερα δὲ ἡ ἐφηβεία, ἦταν συνδεδεμένη μὲ τὴν κατανάλωση τοῦ ἀλκοόλ. Στὶς ἐξόδους, στοὺς τόπους διασκέδασης, στὸ ξενύκτι, στὰ πάρτι, στὶς σχολικὲς ἐκδρομὲς καὶ στὶς χοροεσπερίδες. Εἶχε νὰ κάνει ὄχι μόνο μὲ τὴν ψυχαγωγία, ἀλλὰ καὶ μὲ τήν… ἀντίδραση καὶ τὴν ἐπανάσταση! Ὄχι πιὰ σήμερα! Ποὺ τί παρατηρεῖται πλέον; Μὰ τοῦτο τὸ ἀπίστευτο: Μία συνεχὴς μείωση τοῦ ἀλκοὸλ ἀπὸ τὴ νέα γενιά! Εὐχάριστο, θὰ πεῖτε. Ὅμως δὲν εἶναι! Καὶ νὰ γιατί…

*   *   *

  Ἀλλ’ ἂς δοῦμε κατ’ ἀρχὰς τί ἀκριβῶς συμβαίνει…

Πρῶτο. Σύμφωνα μὲ ἔγκυρες στατιστικὲς ἡ κατανάλωση ἀλκοὸλ ἀπὸ τοὺς νέους μειώνεται συν­εχῶς. Τουλάχιστον σὲ εὐρωπαϊκὸ ἐπίπεδο οἱ νέοι ξοδεύουν πλέον λιγότερα χρήματα γιὰ ἀλκοόλ. Σὲ βαθμὸ ποὺ πολλοὶ ἔφθασαν νὰ μιλοῦν «γιὰ μία νέα τάση ποὺ ξεκίνησε πρὸς τὴ ζωὴ μὲ νηφαλιότητα»!

Δεύτερο. Ὑπολογίζεται ὅτι ἡ μείωση αὐτὴ τῆς κατανάλωσης ἀλκοὸλ ἀπὸ τοὺς νέους ἄνω τῶν 15 ἐτῶν, ἔχει ξεκινήσει ἀπὸ τὸ 2000 κι ἐντεῦθεν καὶ μάλιστα παγκοσμίως, σύμφωνα μὲ τὸν Π.Ο.Υ.

Ἰδιαίτερα στὴν Εὐρώπη ἡ κατανάλωση αὐτὴ μειώθηκε ἀπὸ 12 λίτρα ποὺ ἦταν τὸ 2000, σὲ 9,5 λίτρα τὸ 2020 (μείωση 21%). Στὴν Ἑλλάδα ἡ μείωση εἶναι ἀπὸ 8,3 λίτρα σὲ 6,3 λίτρα ἀντίστοιχα, δηλαδὴ 24%, ποὺ εἶναι καὶ ἡ μεγαλύτερη ἀπὸ τὶς ἄλλες εὐρωπαϊκὲς χῶρες!

Τρίτο. Πολλοὶ ἀποδίδουν τὴν μείωση αὐτὴ στὶς δυσχερεῖς οἰκονομικὲς συνθῆκες πού, σύμφωνα μὲ τὸ περιοδικὸ Fortune, «οἱ νέοι τῆς Εὐρώπης δὲν φαίνεται ὅτι θὰ ἐπιστρέψουν στὴν ἔντονη κοινωνικὴ ζωὴ σύντομα». Ὅμως αὐτὸ δὲν ἔχει νὰ κάνει μόνο μὲ τὶς χῶρες ποὺ ἔχουν τὴν ὅποια οἰκονομικὴ ὕφεση, ἀλλὰ καὶ μὲ ἄλλες καθ’ ὅλα ἀνθηρὲς οἰκονομικά. Ἔχει νὰ κάνει ἀκόμη καὶ μὲ τὶς ΗΠΑ, σύμφωνα μὲ ἔρευνα τῶν καταναλωτῶν ἀπὸ τὸ NCSolutions.

Ἄλλοι πάλι κάνουν λόγο στὴ στάση πολλῶν εὐρωπαϊκῶν χωρῶν, οἱ ὁποῖες ἔχουν ἐφαρμόσει μία σειρὰ ἀπὸ πολιτικὲς μείωσης τῆς κατανάλωσης ἀλκοόλ, ὅπως φορολογία, ἀπαγόρευσης διαφημίσεων κ.λπ. Ὅμως, σύμφωνα μὲ τὸν ΟΟΣΑ, ἡ ἀποτελεσματικότητα τῶν μέτρων τους αὐτῶν παρεμποδίζεται ἀπὸ τὴν κακὴ ἐφαρμογή τους καὶ στοὺς περιορισμένους πόρους ποὺ διαθέτουν.

*   *   *

Καὶ τελικά, ποῦ ὀφείλεται τὸ φαινόμενο;

Στὸ ὅτι οἱ νέοι εἶναι πιὸ μόνοι ἢ καλύτερα πιὸ κοινωνικὰ ἀπομονωμένοι ἀπὸ ποτέ. Ναί!

Σύμφωνα μὲ τοὺς εἰδικούς, οἱ νέοι, ἰδιαίτερα στὶς μέρες μας, βιώνουν πλέον μία ἐπιδημία μοναξιᾶς καὶ ἀπομόνωσης. Καὶ τὸ μεγάλο ὄντως αὐτὸ πρόβλημα ὀφείλεται κατὰ κύριο λόγο στὸν ἐθισμό τους στὰ κοινωνικὰ δίκτυα, σὲ ἐκεῖνα δηλαδή, ποὺ ὑποτίθεται ὅτι ἦλθαν στὴ ζωή μας γιὰ νὰ μᾶς… ἑνώσουν καὶ ὄχι γιὰ νὰ μᾶς ἀπομονώσουν!

Μάλιστα, πάντα κατὰ τοὺς εἰδικούς, ἡ ἐπιδημία αὐτῆς ἀκριβῶς τῆς μοναξιᾶς, ἔχει διπλασιάσει τὰ ποσοστὰ τῶν (ἀπομονωμένων) νέων!

Ἔκθεση τοῦ The Cigna Group γράφει ὅτι, τὸ 79% τῶν νέων 18-24 ἐτῶν ἀναφέρουν ὅτι αἰσθάνονται μοναξιά, ὅταν οἱ ἄνω τῶν 65 ἐτῶν ἀναφέρουν ὅτι τοὺς συμβαίνει αὐτὸ σὲ πολὺ μικρότερο ποσοστό, δηλαδὴ 41%!!

Ὁπωσδήποτε θὰ ἔπρεπε νὰ συμβαίνει τὸ ἀντίθετο, ἂν σκεφτοῦμε ὅτι οἱ εὐκαιρίες τῶν νέων γιὰ πραγματικὴ συντροφιὰ μὲ τοὺς συνομήλικους εἶναι κατὰ πολὺ περισσότερες.

Ἔτσι ἡ ἀποχὴ ἢ ἔστω ὁ περιορισμὸς τῶν νέων ἀπὸ τὸ ἀλκοόλ, τελικὰ δὲν προέρχεται ἀπὸ συνειδητή τους ἐπιλογή, ἀλλὰ ἀποτελεῖ τὸ σύμπτωμα ἢ καλύτερα τὸ τίμημα τῆς ἔλλειψης κοινωνικῶν συναναστροφῶν.

*   *   *

Δὲν τὸ συζητᾶμε! Ἡ κατανάλωση ἀλκοὸλ καὶ μάλιστα ἢ χωρὶς μέτρο, λογικὴ καὶ ὅρια, ἀσφαλῶς βλάπτει. «Κανένα ἐπίπεδο κατανάλωσης ἀλκοὸλ δὲν εἶναι ἀσφαλὲς γιὰ τὴν ὑγεία μας», ἀναφέρει ὁ Π.Ο.Υ.

Η κουλτούρα γκέτο ως νεανικό lifestyle

Ευγενία Σαρηγιαννίδη

Το δεύτερο απόσπασμα της συνέντευξης της Ευγενίας Σαρηγιαννίδη στον Κανέλλο Πάτσιο, στις 26-7-2025. 

Συζητάμε για το πώς τα σημερινά παιδιά, ήδη από μικρή ηλικία, διαπαιδαγωγούνται από την οικογένεια, τα ΜΜΕ, το διαδίκτυο, την εκπαίδευση, την κυρίαρχη κουλτούρα κ.λπ., με αξίες απεριόριστου δικαιωματισμού, κοινωνικού δαρβινισμού, κυνισμού, του δικαίου του ισχυροτέρου, με ακραία. φιλελεύθερα και ανταγωνιστικά ιδεώδη, με εικόνες άκοπης και εύκολης καταναλωτικής ευημερίας και ευμάρειας.

 Αναφερόμαστε στις διαδικασίες μαφιοποίησης και συμμοριοποίησης, πριν και πάνω απ' όλα, των νοοτροπιών στους νεότερους ανθρώπους.

Ο Μανώλης Βλατάκης‑Καραγκούνης και η Αρχιτεκτονική του Χάους: Από το παιδί‑θαύμα των μαθηματικών στην παγκόσμια θεωρητική πρωτοπορία

Του Μάνου Λαμπράκη 

Σε ηλικία μόλις 32 ετών, ο Κρητικός Μανώλης Βλατάκης‑Καραγκούνης δεν είναι απλώς ένας μεγάλος ερευνητής, αφού είναι ήδη μια αναφορά στην παγκόσμια επιστημονική κοινότητα, αλλά ένας από εκείνους τους σπάνιους στοχαστές που το έργο τους δεν περιορίζεται στο παρόν, αφού αναδιαμορφώνει το ίδιο το πεδίο όπου κινείται. Η πορεία του, από τις εφηβικές διακρίσεις στους διαγωνισμούς της Ελληνικής Μαθηματικής Εταιρείας και το βραβείο της NASA, έως την κορυφή της θεωρητικής πληροφορικής στις Ηνωμένες Πολιτείες, συνιστά μια αφήγηση ακραίας συγκέντρωσης, ταλέντου και στοχαστικής ωριμότητας.

Ως έφηβος, βραβεύτηκε επανειλημμένα σε πανελλήνιους μαθηματικούς διαγωνισμούς, όχι για την ταχύτητα των υπολογισμών του ή τη μηχανική του ευχέρεια, αλλά για τον ανορθόδοξο τρόπο σκέψης που ήδη τον διέκρινε: ικανός να μετατοπίζει το πρόβλημα, να το κοιτά από γωνία, να βρίσκει νέες αναλογίες. Αυτή η έφεση στην μετατόπιση της οπτικής θα γινόταν το δομικό του πλεονέκτημα στα χρόνια που ακολούθησαν. Σπούδασε στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο (βαθμός 9,78/10), συνέχισε με διδακτορικό στο Columbia University δίπλα σε ονόματα‑θεμέλια της θεωρητικής επιστήμης των υπολογιστών, όπως ο Μιχάλης Γιαννακάκης, και ολοκλήρωσε μεταδιδακτορική έρευνα στο Simons Institute του UC Berkeley, συνεργαζόμενος με τον Michael Jordan, κορυφαίο θεωρητικό της μηχανικής μάθησης.

Ο εφιάλτης της αναζήτησης φοιτητικής στέγης και η ριζοσπαστική πρόταση του Νότη Μαριά

Μετά από τη χαρά και τη συγκίνηση που έζησαν οι οικογένειες που τα παιδιά τους τα κατάφεραν να περάσουν σε κάποια πανεπιστημιακή σχολή, έρχεται ο «εφιάλτης» του Αυγούστου! Ποιος είναι αυτός; Η αναζήτηση φοιτητικής στέγης για τα παιδιά που πέτυχαν να περάσουν σε σχολές της περιφέρειας.

Το πρόβλημα έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις μετά από την ανάπτυξη του airbnb. Πως μπορεί να λυθεί;

Ο κ.Νότης Μαριάς, πρώην ευρωβουλευτής αλλά και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Κρήτης, γνωρίζει πολύ καλά το πρόβλημα των οικογενειών και έχει να προτείνει λύση: κατάργηση των Πανελλαδικών Εξετάσεων και αντικατάσταση τους από ένα τελείως διαφορετικό μοντέλο εισαγωγής στα ΑΕΙ. Η πρόταση έχει και λογική και ενδιαφέρον

ΠΗΓΗ:https://youtu.be/6VSNj-HNEiU?si=yDBtmHNn0RxTYX9-
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Η άγουρη βία και το φαινόμενο «μπούμερανγκ»

του Ηρακλή Κανακάκη

Σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας, πολιτισμικές, κοινωνικές, οικονομικές, αλλά και σε όσα βιώνουμε στην καθημερινότητά μας, είναι εμφανή τα προβλήματα αγωγής και υποεκπαίδευσης του υπαρκτού ελληνικού σχολείου. Με πόνο και ανησυχία διαπιστώνει κανείς τα ζητήματα έκπτωσης της Παιδείας, αν βρεθεί έξω από σχολείο την ώρα της λήξεως των μαθημάτων ή σε χώρους που συχνάζουν οι νέοι και οι νέες ή σε μέσα μεταφοράς με νεανικές παρέες.

Με τις ευλογίες και των γονέων, που κυρίαρχη έγνοια τους είναι η ακαδημαϊκή καριέρα του παιδιού τους και η απόκτηση, όσο το δυνατόν, περισσοτέρων ψηφιακών δεξιοτήτων, ο βασικός ανθρωπιστικός κορμός της Παιδείας των περασμένων δεκαετιών έχει εκλείψει. Πού χρόνος για την καλλιέργεια της ψυχής και του πνεύματος με αρχές ηθικής συμπεριφοράς: συνεργασία, ενσυναίσθηση, ανθρωπιά, σεβασμός, ταπείνωση, υπαρξιακή αναζήτηση. Και μόνο ο όρος ηθικός θεωρείται παλιομοδίτικος και γι’ αυτό βρίσκεται σε αχρησία.

Αλλά και αυτό το σχολείο, το υλιστικό και χρησιμοθηρικό, επιτελεί το ρόλο του: Πετυχαίνει τη σκοποθεσία του; Σύμφωνα με τα στοιχεία διεθνών εκπαιδευτικών οργανισμών και διαγωνισμών (PISA) οι μαθητές του ελληνικού σχολείου αδυνατούν να κατανοήσουν επαρκώς ένα γραπτό κείμενο, στα δε μαθηματικά και στις φυσικές επιστήμες κατατάσσονται στην κατώτερη βαθμίδα. Υστερούν δε και στις απλές δεξιότητες της καθημερινής ζωής.

Σισανίου και Σιατίστης Παύλος: Δεν νιώθουμε το φταίξιμο μας, την ευθύνη μας (video)

ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ ΑΥΤΟΥ!

        

  Σαν σήμερα, στις 13/1/2019, κοιμήθηκε αιφνιδίως ο Μητροπολίτης Σιατίστης Παύλος.

Την τελευταία του νύχτα, την πέρασε  στο Μοναστήρι  του Οσίου Δαυίδ και του Οσίου Ιακώβου, που αγαπούσε τόσο πολύ και μέχρι το μεσημέρι ήταν εκεί κοντά του, στις Ροβιές, τελώντας την τελευταία επί γης Θεία Λειτουργία του, δίπλα στην Τιμία Κάρα του Οσίου Δαυίδ.

    Ας έχουμε την ευχή του!!!

Αναφορικά με το γεγονός ότι οι γονείς έχουν χάσει το χαμόγελο τους, συμπαρασύροντας και τα παιδιά τους, ο Σεβ. σημείωσε πως η χαρά είναι καρπός του Αγίου Πνεύματος.

Σήμερα χάσαμε την αγάπη προς τον Θεό, χάνοντας μαζί και την ελπίδα. Δεν καλλιεργήσαμε την ψυχή μας. Απομακρυνθήκαμε απλά από τον Θεό επειδή πλανηθήκαμε και πιστέψαμε στη δύναμη μας.

Όπως είπε χαρακτηριστικά:

«Γίναμε εγωιστές και εγωιστές φτιάξαμε και τα παιδιά μας. Ο εγωιστής άνθρωπος είναι ανίκανος και ανάπηρος και να ερωτευτεί και να αγαπήσει.

Η σιωπή της κοινωνίας μας για όλα αυτά που βλέπουμε να υπάρχουν γύρω μας, είναι ενταγμένη σ’ αυτόν τον εγωισμό μας. 

Ουσιαστικά, όλα αυτά που προωθούνται σήμερα στην Παιδεία και την Πολιτεία μας, τέτοιους ανάπηρους ανθρώπους φτιάχνουν, γιατί τέτοιους ανάπηρους ανθρώπους χρειάζεται το σύστημα για να λειτουργήσει.»

Και είναι δυστυχισμένα τα παιδιά, συνέχισε. Και επαναστατούν τα παιδιά γιατί δεν βρίσκουν τα δύο βασικά πράγματα που έχουν ανάγκη, την αλήθεια και την αγάπη.

Επομένως, πρόσθεσε ο Σεβασμιώτατος, το ερώτημα είναι αν εμείς θα τα αφήσουμε να αλλάξουν τον κόσμο, ή θα είμαστε εμείς οι πρώτοι που θα τους σταθούμε εμπόδιο.

Είναι απαραίτητο οι γονείς να προστατεύσουν και να στηρίξουν τα παιδιά τους με την αγαπητική παρουσία και ζωή τους στο σπίτι.

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ ΕΔΩ

Ψήφος στα 17, εφηβική αριστερά!!!

Παλιότερο άρθρο πάντα επίκαιρο του Δημήτρη Γιαννάτου 

Η ψήφος στα 17, αποτελεί κεντρικό σημείο στο κουτοπόνηρο παλαιοκομματικό παιγνίδι του αριστεροδεξιού ολιγαρχικού μορφώματος που «κυβερνά». Αν απομονώναμε το τυχοδιωκτικό εκλογικό μαγείρεμα και τις «συμμαχίες¨της κυβέρνησης με οτιδήποτε κινείται στο βούρκο της πολιτικής επιβίωσης: από τον Λεβέντη μέχρι τη Χ.Α, η συμμαχία με τους εφήβους δεν μπορεί να θεωρηθεί κάτι ξένο στον θαυμαστό κόσμο της μεταμοντέρνας «νεανικής» αριστεράς.

Η γρήγορη ενηλικίωση των παιδιών και η «νεανικότητα» των μεσήλικων, κυριάρχησε στον κόσμο της μαζικής κουλτούρας του ύστερου δυτικού καπιταλισμού. Aπό τα κοστούμια των νεαρών Μπήτλς και των νέων της δεκαετίας του ΄60 στην Ελλάδα, η ιστορία τούμπαρε στο άλλο άκρο με την unisex επιμελημένα ατιμέλητη γκαρνταρόμπα, ανέμελων και αγριεμένων ταυτόχρονα γονιών και παιδιών μια παγκοσμιοποιημένης κουλτούρας που «θέλει τον (θεαματικό-δυτικό) κόσμο, και τον θέλει, τώρα». Έτσι, το «εδώ και τώρα», κατάπιε την χρονική ωρίμανση και των δυο γενιών, σε μια αποθεώση της νέας θρησκείας για την αύξησης της «νεανικότητας» και των φυσικών ορίων του ανθρώπου και της φύσης, τραβώντας τα πάντα στα άκρα.

Αποτελεί τον πυρήνα του πνεύματος και της ταυτότητάς της μετανεωτερικής κοσμολογίας, η οποία μπόλιασε την «σαν έτοιμη από καιρό», εκσυγχρονιστική και παγκοσμιοποιημένη αριστερά, αλλά και τον λεγόμενο «αντιεξουσιαστικό» χώρο. Εντελώς γονιδιακά, θα έλεγε κάποιος, ώστε να συμβάλλουν αποφασιστικά στην κυριαρχία της νεανικής κουλτούρας των ατομικών δικαιωμάτων, της «άγριας νεολαίας» των… γιάππικων πανεπιστημίων και της παιδοκεντρικής θέασης της κοινωνίας.

Βία ανηλίκων: Γιατί τα παιδιά μας δεν νιώθουν τον πόνο του άλλου;

από

 Δημήτρης Τσιριγώτης

 

Αν δεχτούμε ως θεμελιώδη σκοπό της διαπαιδαγώγησης που προσφέρουν οι εκπαιδευτικοί και οι γονείς στα παιδιά την τιθάσευση των ενστίκτων και των ορμών τους, τότε αυτή την περίοδο κάτι τέτοιο δεν φαίνεται να επιτυγχάνεται. Τα παιδιά θυμίζουν αγρίμια στα οποία κυριαρχούν οι παρορμήσεις τους. Η παραβατικότητα, η νεανική επιθετικότητα, οι εναντιωματικές συμπεριφορές και η έλλειψη σεβασμού παρουσιάζουν ανησυχητικά αυξητικές τάσεις. Και δεν είναι μόνο το bullying, η αγελαία συμπεριφορά, οι συμμορίες και η νεανική βία. Είναι ο αδιόρατος φόβος για εκείνο που πιθανόν έρχεται.

Η ενσυναίσθηση προϋποθέτει τη συναίσθηση

Ο Εμίλ Ντιρκέμ, ο οποίος θεωρείται ο πατέρας της κοινωνιολογίας, αναφέρει ότι η επιθετικότητα είναι ανάλογη με τη στέρηση. Τι στερούνται όμως τα σημερινά παιδιά τα οποία μοιάζουν να τα έχουν όλα; Αναμφίβολα αυτό που στερούνται είναι τα συναισθήματα. Και αν τα παιδιά έχουν έλλειμα δικών τους συναισθημάτων πώς περιμένουμε να έχουν ενσυναίσθηση, δηλαδή να αισθάνονται τα συναισθήματα των άλλων σαν να είναι δικά τους;

Τα παιδιά που ασκούν βία, το μόνο σίγουρο είναι πως δεν νιώθουν τον πόνο του άλλου, είναι ανίκανα να μπουν στη θέση του άλλου. Καθαρό έλλειμα ενσυναίσθησης δηλαδή. Είναι δε περίεργο πως ενώ σήμερα όλοι μιλάνε για ενσυναίσθηση εκείνη συνεχώς λιγοστεύει. Οι ειδικοί μιλάνε για τη σημασία της ενσυναίσθησης, το ίδιο και οι εκπαιδευτικοί με τους γονείς. Το θέμα είναι πως στη θεωρία όλα είναι απλά αλλά στην πράξη τα πράγματα περιπλέκονται. Για την ακρίβεια σαμποτάρονται.

Για να έχει ένα παιδί ενσυναίσθηση για κάποιο άλλο πρόσωπο που είναι φοβισμένο ή στεναχωρημένο προϋποθέτει την συναίσθηση τού τι αισθάνεται κάποιος που είναι φοβισμένος ή στεναχωρημένος. Αν δεν γνωρίζεις την σφοδρότητα αυτών των συναισθημάτων εσύ ο ίδιος πως θα τα συναισθανθείς σε κάποιον τρίτο; Πως θα μπεις στη θέση του να καταλάβεις τον πόνο που πιθανόν να νιώθει αν αυτά τα συναισθήματα σού είναι άγνωστα; Αν δεν έχεις αυτο-αντίληψη πώς γίνεται να αποκτήσεις ετερο-αντίληψη;

Μη ενσυναισθητική δράση των γονέων