Κοινωνία υπό διάλυση – Το Παρίσι στις φλόγες χωρίς αφορμή

04/06/2026

ΣΑΡΗΓΙΑΝΝΙΔΗ ΕΥΓΕΝΙΑ

Ή ευκαιρία για εκδήλωση ρατσιστικού, αντιδυτικού μίσους; Ή τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους και εμείς στρουθοκαμηλίζοντας αποφεύγουμε να κάνουμε την “μετάφραση”;

Μετά τη νίκη της ομάδας “Παρί Σεν Ζερμέν” στις 30/5/2026 οι “Γάλλοι” φίλαθλοι για να “γιορτάσουν”, προχώρησαν σε μεγάλες καταστροφές του κέντρου του Παρισιού ειδικά στις περιοχές των Ηλυσίων Πεδίων, του Τροκαντερό και του Πύργου του Άιφελ. Εκτός από το Παρίσι παρόμοιοι “πανηγυρισμοί»” έλαβαν χώρα σε 71 γαλλικές πόλεις.

Οι συζητήσεις που επακολούθησαν όχι μόνο σε ζητήματα δημόσιας ασφάλειας και δικαιοσύνης, αλλά και στο θέμα της κοινωνικής συνεκτικότητας της γαλλικής κοινωνίας, είναι ενδεικτικές της παρακμής και της αποσάθρωσης των συνεκτικών κοινωνιών του παρελθόντος.

Ακόμα κι ο Γάλλος Πρόεδρος Μακρόν, μετά από 10 χρόνια στην εξουσία, φαίνεται να εκνευρίστηκε με την κατάσταση που έχει ανεχτεί και ενδεχομένως έχει δημιουργήσει το καθεστώς του. Βέβαια, από την πλευρά του ο Γάλλος Υπουργός Εσωτερικών δήλωσε πως όλα είναι υπό έλεγχο και πως «ήταν ένα υπέροχο κλίμα ευδαιμονίας με λίγα δυστυχώς έκτροπα από κάποιους χούλιγκαν». Φαίνεται πως δεν είχε προλάβει να συνεννοηθεί με τον Πρόεδρο Μακρόν και από σφάλμα προέβησαν σε αντίθετες δηλώσεις…

Κινέζικη τεχνολογία. Η ήττα της Δύσης.

«Ο μεγαλύτερος θυμός της Δύσης απέναντι στην Κίνα πηγάζει από το γεγονός ότι η Κίνα συνέτριψε την κερδοσκοπική επιχείρηση που είχαν αφήσει στην άκρη και μαζέψει για δεκαετίες - μία προς μία - σε καθημερινά αγαθά που οι απλοί άνθρωποι μπορούν να αντέξουν οικονομικά.

Αυτός ο θυμός έχει χαραχτεί στα κόκαλα πολλών Δυτικών. Δεν είναι ότι δεν καταλαβαίνουν, αλλά ότι αρνούνται να καταλάβουν, αρνούνται να αποδεχτούν το γεγονός ότι δεν μπορούν πλέον να περιφέρονται εκμεταλλευόμενοι ολόκληρο τον κόσμο.

Πριν από είκοσι χρόνια, όταν η Κίνα κατασκεύαζε μετρό, χρειαζόταν μηχανήματα διάνοιξης σηράγγων, όλα εισαγόμενα από τη Γερμανία. Ένα μόνο μηχάνημα διάνοιξης σηράγγων κόστιζε 350 εκατομμύρια RMB από τη Γερμανία - ούτε δεκάρα λιγότερο. Κατά την αγορά, έπρεπε να υπογράψεις δρακόντειους όρους: αν το μηχάνημα χαλούσε, μόνο Γερμανοί μηχανικοί μπορούσαν να το επισκευάσουν.

Ο ημερομίσθιος ενός Γερμανού μηχανικού για να έρθει στην Κίνα ήταν 3.000 ευρώ, τα οποία τότε μετατρέπονταν σε πάνω από 30.000 RMB. Έπρεπε να πετάνε στην πρώτη θέση και να μένουν στην προεδρική σουίτα ενός πεντάστερου ξενοδοχείου.

Η ήττα της Δύσης 6 Emmanuel Todd, με τη συνεργασία του Baptiste Touverey

Συνέχεια από Τετάρτη 27. Μαΐου 2026

Η ήττα της Δύσης 6

Emmanuel Todd, με τη συνεργασία του Baptiste Touverey

Εκδόσεις Gallimard, 2024

Κεφάλαιο 1

Ανισότητες, αλλά μια γενική συστράτευση με το καθεστώς

Η ιδιαιτερότητα μιας άμεσης αλληλεπίδρασης ανάμεσα στην εξουσία και στα λαϊκά στρώματα στη Ρωσία, όπως και η αναγνώριση κοινοτικών νοητικών ιχνών στο εσωτερικό των ανώτερων μεσαίων τάξεων, δεν πρέπει να μας κάνουν να λησμονούμε ότι η γενική αρχή ιεράρχησης, η οποία έπληξε όλες τις προηγμένες κοινωνίες μεταξύ 1960 και 2000, έφθασε και στη Ρωσία. Η νέα εκπαιδευτική διαστρωμάτωση αναπτύχθηκε εκεί πέρα από τα έτη 1985-1990, όταν ξεπεράστηκε το όριο του 20% ανώτατα εκπαιδευμένων ανά γενεακή ομάδα και μπλόκαρε την κομμουνιστική ιδεολογία.

Η κατάρρευση της κεντρικά σχεδιασμένης οικονομίας, η επιδρομή του πιο τολμηρού και αγοραίου τμήματος της νομενκλατούρας πάνω στα κρατικά αγαθά που βρίσκονταν υπό «ιδιωτικοποίηση» την εποχή του Γέλτσιν, παρήγαγαν μάλιστα μια έκρηξη των ανισοτήτων και μια ακραία συγκέντρωση του πλούτου και των εισοδημάτων. Αυτή η συγκέντρωση, αφού σταθεροποιήθηκε, διαχύθηκε προς τα κάτω και ευνόησε την ανάδυση μιας ανώτερης μεσαίας τάξης, της οποίας τα οικονομικά προνόμια δεν έχουν τίποτε να ζηλέψουν από εκείνα των δυτικών ομολόγων της.

Η World Inequality Database αποκαλύπτει ότι, πριν από τη φορολογία, το μερίδιο των εισοδημάτων που λαμβάνεται από το ανώτερο 1% της πυραμίδας, έπειτα από το επόμενο 9%, ξεπερνά μάλιστα στη Ρωσία τα αμερικανικά αντίστοιχα μεγέθη το 2021: 24% των εισοδημάτων για το ανώτερο 1% στη Ρωσία έναντι 19% στις Ηνωμένες Πολιτείες, 27% για το επόμενο 9% στη Ρωσία όπως και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Γαλλία, συγκριτικά, διαθέτει μετριοπαθείς ανώτερες και ανώτερες μεσαίες τάξεις: το ανώτερο 1% λαμβάνει μόνο 9% των εισοδημάτων και το επόμενο 9% 22%. Η αντικειμενική ανισότητα στη Γαλλία είναι κοντά στη γενική ευρωπαϊκή ισορροπία, στην πιο δημοκρατική εκδοχή της, όπως την παρατηρεί κανείς στις σκανδιναβικές χώρες.

Η ρωσική μεσαία τάξη, κατασκευασμένη κατά το ουσιώδες από τον κομμουνιστικό κοινωνικό μετασχηματισμό και τη σοβιετική αξιοκρατική εκπαίδευση, απολαμβάνει, όπως και ο υπόλοιπος πληθυσμός, την κοινωνική ειρήνη της εποχής Πούτιν, την οποία πιστοποιεί, όπως είδαμε, η πτώση των ποσοστών αυτοκτονίας, ανθρωποκτονίας και θανάτων από αλκοολισμό. Η μείωση της βρεφικής θνησιμότητας πρέπει να θεωρηθεί ως αποτέλεσμα και σύμβολο μιας ειρηνικής νοητικής και οικονομικής ατμόσφαιρας, η οποία δεν είχε υπάρξει ποτέ στη Ρωσία.

Οι γκάγκστερς που μας κυβερνούν

Του Παντελή Σαββίδη 

ΣΧΟΛΙΟ ΤΩΝ ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΩΝ

Ο Μητσοτάκης δεν είναι απλώς ένας διαχειριστής εξουσίας· είναι φορέας μιας παγκόσμιας ιδεολογίας. Ό,τι στις ΗΠΑ εκφράζεται μέσα από τον Τραμπ, στην Ελλάδα εκφράζεται μέσα από τον Μητσοτάκη.

Το κείμενο του Henry Giroux στο CounterPunch περιγράφει την Αμερική του Τραμπ ως παράδειγμα μιας βαθύτερης παγκόσμιας μετάλλαξης της πολιτικής: τη μετατροπή της δημοκρατίας σε θέαμα εξουσίας, της διακυβέρνησης σε μηχανισμό εξυπηρέτησης οικονομικών ελίτ και της κοινωνίας σε πεδίο φόβου, πειθάρχησης, ανταγωνισμού και ηθικής απονέκρωσης. Το βασικό του επιχείρημα δεν αφορά μόνο τον Τραμπ ως πρόσωπο.

Αφορά μια ιδεολογία: τον αυταρχικό νεοφιλελευθερισμό, τον γκανγκστερικό καπιταλισμό, την πολιτική της διαφθοράς, της αλαζονείας, της ασυλίας των ισχυρών και της περιφρόνησης προς το κοινό καλό.

Αυτή η ιδεολογία δεν περιορίζεται στις Ηνωμένες Πολιτείες. Είναι παγκόσμια. Στην Αμερική εκφράζεται με τον πιο ωμό και θεαματικό τρόπο από τον Τραμπ.

Για τον τελευταίο πόλεμο

από Ευάγγελος Κοροβίνης

-26 Μαΐου 2026

Οταν οι ηγέτιδες δυνάμεις παρακμάζουν οι ηγεσίες των αντιδρούν σπασμωδικά. Προωθούν φαινομενικώς τολμηρές στρατιωτικές επεμβάσεις, ελπίζοντας ότι θα επανακτήσουν με μια αποφασιστική νίκη το μεγαλείο που γλιστράει μέσα από τα χέρια τους. Αντί όμως να οδηγήσουν σε μια λυτρωτική νίκη, αυτές οι επεμβάσεις επιταχύνουν την παρακμή και την αποδυνάμωση των ηγετικών κρατών. Ο πόλεμος κατά του Ιράν που εξαπέλυσαν οι ΗΠΑ φαίνεται να τις εξωθεί σε μια ήττα ανάλογη με αυτήν που υπέστη η Μ. Βρετανία στο Σουέζ το 1956.

Η Μ. Βρετανία είχε εξέλθει από τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο αποδυναμωμένη και αναζητούσε μια ευκαιρία για να συγκρατήσει την πτώση της. Τον Ιούλιο του 1956 ο χαρισματικός ηγέτης της Αιγύπτου, ο Νάσερ, εθνικοποίησε την διώρυγα του Σουέζ, τερματίζοντας τον αποικιοκρατικού χαρακτήρα έλεγχο της Βρετανίας σε αυτό το πέρασμα και ηλεκτρίζοντας τις αραβικές μάζες. Μετά τις επανειλημμένες και αποτυχημένες απόπειρες δολοφονίας του Νάσερ, η Βρετανία ενορχήστρωσε μια εισβολή στην Αίγυπτο συνεπικουρούμενη από το Ισραήλ και την Γαλλία. Ο Νάσερ απάντησε απειλώντας να μπλοκάρει την δίοδο από την διώρυγα του Σουέζ όλων των πλοίων και κυρίως αυτών που μετέφεραν καύσιμα από τον Περσικό Κόλπο. Η κρίση τερματίσθηκε γρήγορα με την αποφασιστική παρέμβαση των ΗΠΑ και της Σοβιετικής Ένωσης. Οι ψαλιδισμένες ήδη ηγετικές βλέψεις της Βρετανίας εξατμίσθηκαν και η χώρα αυτή περιήλθε σε καθεστώς μεσαίου βεληνεκούς δύναμης.

Ντόναλντ Τραμπ, ο αυτοκράτορας ενός ετοιμοθάνατου πολιτισμού

του Alain de Benoist - 24/05/2026

Πηγή: Λογοτεχνικό Διόραμα

Ας περάσουμε κατευθείαν στο θέμα. Η άνοδος του Ντόναλντ Τραμπ στην εξουσία δεν είναι απλώς ένα ακόμη επεισόδιο στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών, ούτε είναι απλώς ένα σημείο καμπής. Είναι μια επανάσταση της οποίας το εύρος δεν έχει ακόμη εκτιμηθεί πλήρως και η οποία έχει ήδη οδηγήσει στην αποσύνδεση της Ευρώπης και της Αμερικής, στην κατάρρευση της Ατλαντικής Συμμαχίας, στο πιθανό τέλος του ΝΑΤΟ, στην αμφισβήτηση του ελεύθερου εμπορίου και στην κατάρρευση μιας διεθνούς τάξης που βασίζεται στη φιλελεύθερη δημοκρατία, στο διεθνές δίκαιο -αυτή την «άχρηστη μυθοπλασία» που επικαλέστηκε στο Νταβός ο Καναδός Μαρκ Κάρνεϊ- και στην ιδεολογία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η οποία δεν είναι μικρό πράγμα. Πόσο μάλλον που όλα αυτά συνοδεύτηκαν από έναν γνήσιο δογματικό μετασχηματισμό. Ούτε είναι μια απλή παρένθεση που προορίζεται να κλείσει όταν ο Τραμπ αποχωρήσει από την εξουσία. Θα χρειαστεί πολύς χρόνος για να επιδιορθωθούν τα σπασμένα κομμάτια.

Οι ιδιαιτερότητες του Τραμπισμού

Ο Τραμπ αποτελεί αξιοσημείωτο παράδειγμα της καισαρικής φύσης των μορφών εξουσίας που ο Σπένγκλερ θεωρούσε τυπικές των πολιτισμών στα τελικά τους στάδια. Αυτός ο Καισαρισμός έχει ξεκινήσει την πορεία προς τον λαϊκισμό, του οποίου, ωστόσο, δεν είναι συνώνυμος. Ο Τραμπισμός, ωστόσο, δεν είναι ένας λαϊκισμός όπως οι άλλοι. Πρώτα απ 'όλα, λόγω της ιδιοσυγκρασιακής προσωπικότητας του Ντόναλντ Τραμπ , του οποίου ο μεγαλομανιακός ναρκισσισμός δεν είναι απαρατήρητος σε κανέναν σήμερα. Φίλε, δεν πρέπει να πέσουμε σε αυτή την παγίδα: η γκρίζα αρκούδα του Mar-a-Lago (126 δωμάτια, 10.000 τ.μ.) συχνά προκαλεί έκπληξη, αλλά δεν είναι καθόλου απρόβλεπτος. Οι προθέσεις του είναι σαφείς και είναι ακόμη πιο εύκολο να τις κατανοήσουμε, αφού δεν χάνει ποτέ την ευκαιρία να τις διακηρύξει.

«Το Χόλιγουντ και η νέα ηθική» Από Inchiostronero Συντακτικό Επιτελείο

Ανάμεσα στην αναπαράσταση, την προπαγάνδα και τις νέες ηθικές λειτουργίες του σύγχρονου κινηματογράφου

«Το Χόλιγουντ και η νέα ηθική»

Από τον αμερικανικό μύθο στα πρωτόκολλα ένταξης: Πώς ο δυτικός κινηματογράφος μετέτρεψε την ταυτότητα, τη συναίνεση και την αναπαράσταση σε ένα παγκόσμιο πολιτιστικό ζήτημα

Inchiostronero Συντακτικό Επιτελείο

Συντακτικό σημείωμα

Το Χόλιγουντ δεν ήταν ποτέ απλώς μια κινηματογραφική βιομηχανία. Για πάνω από έναν αιώνα, κατασκεύαζε πολιτικούς μύθους, πολιτιστικά μοντέλα, ηθικές γλώσσες και συλλογικές φαντασίες ικανές να επηρεάσουν ολόκληρο τον κόσμο. Σήμερα, ωστόσο, ο αμερικανικός κινηματογράφος φαίνεται να υφίσταται έναν πιο βαθύ μετασχηματισμό: δεν αφηγείται πλέον απλώς ιστορίες, αλλά διαχειρίζεται επίσης τις ταυτότητες, τις ευαισθησίες και τις συμβολικές συγκρούσεις της σύγχρονης Δύσης. Αυτό το δοκίμιο ούτε δαιμονοποιεί ούτε γιορτάζει αυτές τις αλλαγές, αλλά μάλλον τις παρατηρεί ως ένα πολιτιστικό σύμπτωμα μιας εποχής στην οποία η αναπαράσταση, η συναίνεση και η ηθική τείνουν όλο και περισσότερο να αλληλεπικαλύπτονται.

«Ο κινηματογράφος δεν δείχνει ποτέ μόνο ό,τι ονειρεύεται μια κοινωνία.»
Δείχνει επίσης τι φοβάται».

Το σκηνικό όπου κανείς δεν αυτοσχεδιάζει πια

Τα φώτα στο πλατό χαμηλώνουν σιγά σιγά. Ένας βοηθός ζητά σιωπή. Οι τεχνικοί απομακρύνονται από τα φώτα της δημοσιότητας, ενώ δύο ηθοποιοί παραμένουν ακίνητοι στο κέντρο της σκηνής, καθισμένοι στην άκρη ενός άστρωτου κρεβατιού. Σε λίγα δευτερόλεπτα, θα γυρίζουν μια μεγάλη οικεία σκηνή: ένα φιλί, χέρια που αναζητούν το ένα το άλλο, σώματα που πλησιάζουν, μια σεξουαλική προσομοίωση που προορίζεται να γίνει μια από τις κεντρικές στιγμές της σειράς.

Νεολαία, η πηγή της δυσαρέσκειας

Roberto Pecchioli 

Πηγή: EreticaMente

Η νεότητα, σύμφωνα με το παλιό απαγορευμένο τραγούδι, είναι μια άνοιξη ομορφιάς. Οι καιροί είναι διαφορετικοί. Στη χορτάτη και απελπισμένη Δύση, η δεύτερη κύρια αιτία θανάτου μεταξύ των νέων, μετά τα ατυχήματα, είναι η αυτοκτονία, και η πέμπτη κύρια αιτία είναι η χρήση ναρκωτικών. Πολλά κορίτσια και νέες γυναίκες υποφέρουν από βουλιμία ή ανορεξία. Ο αλκοολισμός είναι ολοένα και πιο διαδεδομένος, ανεξαρτήτως φύλου, όπως και ο εθισμός στα μέσα ενημέρωσης και την τεχνολογία. Η λαχτάρα για ψυχαναγκαστική, νευρωτική και ξέφρενη ψυχαγωγία είναι αχαλίνωτη, βιώνεται όχι ως ένα υγιές διάλειμμα αλλά ως λόγος ζωής. Η πιο συνηθισμένη εικόνα είναι των νέων σκυμμένων πάνω από τα smartphones τους, ψυχαναγκαστικά παίζοντας με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τα μηνύματα κειμένου. Όλα δείχνουν ότι ο δικός μας κόσμος είναι ακατάλληλος για όσους εισέρχονται στον λαβύρινθο της ζωής. Δεν μπορεί να είναι εύκολο να είσαι νέος σήμερα. Μια έρευνα της πύλης skuola.net το επιβεβαιώνει αυτό, απεικονίζοντας μια γενιά που αγχώνεται από το άγχος, τα ψέματα και την έλλειψη ενδιαφέροντος για σπουδές. Είναι η νεότητα μια άνοιξη δυσαρέσκειας;

Περισσότεροι από τους μισούς εφήβους δεν θέλουν να πάνε σχολείο, όχι από τεμπελιά αλλά λόγω άγχους, της θλιβερής αντίδρασης σε ερεθίσματα που θεωρούνται υπερβολικά ή απειλητικά. Δεν είναι τίποτα περισσότερο, θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί, από ένα νεανικό συναίσθημα, εκτός από το ότι τα παιδιά φοβούνται τις απογοητευτικές προσδοκίες -τόσο προσωπικές όσο και οικογενειακές- και βλέπουν με αγωνία ένα επισφαλές, απελπιστικό μέλλον. Το σχολείο θεωρείται άχρηστο, εν μέρει επειδή γενιές έχουν εσωτερικεύσει μια εργαλειακή ιδέα της μελέτης, η οποία πρέπει πρώτα και κύρια να «υπηρετεί», εις βάρος του πολιτισμού, της κριτικής σκέψης και της δια βίου εκπαίδευσης.

 Όλα αλλάζουν πολύ γρήγορα. Όχι μόνο οι βεβαιότητες του χθες διαλύονται, αλλά και οι ελπίδες του αύριο. Το ογδόντα τοις εκατό των μαθητών λένε ότι υπάρχει πάρα πολλή εργασία για το σπίτι και τα τεστ και τα κουίζ είναι δύσκολα. Αυτό είναι το αντίθετο της αλήθειας, αλλά πώς μπορεί κάποιος που έχει συνηθίσει από τη γέννησή του στην άνεση, στο να μην απορρίπτεται από την κοινωνία και τους γονείς (όταν υπάρχουν), δεν έχει συνηθίσει σε περιορισμούς και συνεχή δέσμευση, να το πιστεύει αυτό; Τα παιδιά είναι ένας καθρέφτης της κοινωνίας που τα διαμορφώνει. Αν, όπως συχνά υποστηρίζεται, δεν έχουν αξίες ή σκοπούς, αυτό συμβαίνει επειδή ένα σύστημα φαινομενικών ελευθεριών, στην πραγματικότητα κλουβιών ή εξαρτήσεων, θέλει να τις έχουν έτσι.

Η Δυτική Αυτοκρατορία: Η Μεγάλη Μαύρη Τρύπα

Carlos Javier Blanco Martín

Πηγή: Carlos Javier Blanco Martín

Η παρακμή της Δυτικής Αυτοκρατορίας θα είναι αιματηρή και θα φέρει τον κόσμο στο χείλος της καταστροφής.

Μιλάω για τη Δυτική Αυτοκρατορία με την ακόλουθη έννοια: αυτή η έννοια αποτελείται ουσιαστικά από έναν κεντρικό πυρήνα, τις Ηνωμένες Πολιτείες, και την προέκτασή τους, τη σιωνιστική οντότητα. Με τη σειρά της, η σιωνιστική οντότητα, εκτός του ότι είναι μια προέκταση, είναι ένα είδος διπλότυπου όγκου που φωλιάζει στην καρδιά της αμερικανικής ισχύος και, από το 1948, και στην Ανατολή.
Η σιωνιστική οντότητα καθοδηγείται από Χριστιανούς Σιωνιστές και Εβραίους Σιωνιστές στην αμερικανική πλευρά, και από Εβραίους Σιωνιστές στην ανατολική πλευρά.
Η φανατική, χιλιαστική, ψευδοθρησκευτική βία της, και η επιδίωξη προγραμμάτων, σχεδίων και στόχων υπεροχής, καθιστούν αυτή την οντότητα κίνδυνο για τους ίδιους τους Αμερικανούς σε ένα μέρος του κόσμου και φρίκη για τους Άραβες (Μουσουλμάνους και Χριστιανούς), τους Πέρσες και άλλους γειτονικούς λαούς στην Ανατολή.
Αυτή η Δυτική Αυτοκρατορία έχει μια ζώνη υποτελών συμμάχων , που εκπροσωπούνται από την Αγγλία και άλλα αγγλοσαξονικά κυριαρχούμενα έθνη. Σήμερα, κατά τη διάρκεια της δεύτερης θητείας του Τραμπ, έχει καταστεί σαφές ότι τα άλλα δυτικοευρωπαϊκά κράτη (Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία κ.λπ.), που κυριαρχούνται από την αυταρχική ΕΕ, δεν απολαμβάνουν το διπλό καθεστώς των υποτελών συμμάχων , αλλά είναι απλώς υποτελείς .
Οι αντιδράσεις των Ευρωπαίων ηγετών στις συχνές ταπεινώσεις του Τραμπ κατά τη διάρκεια του πολέμου στην Ουκρανία, στο Ιράν, ακόμη και κατά τη διάρκεια της γενοκτονίας στη Γάζα, τη Δυτική Όχθη και τον Λίβανο, δεν αφήνουν περιθώρια αμφιβολίας: οι Δυτικοευρωπαίοι ήταν πάντα υποτελή κράτη από την ήττα του Ναζισμού το 1945 .

Οι Πολεμοκάπηλοι και η Προφητεία του Τζακ Λόντον

Alberto Bradanini - 28 Απριλίου 2026

Πηγή: L'Antidiplomatico

1. Το Ισραήλ είναι ένα κράτος που κυβερνάται από κοινωνιοπαθητικούς εγκληματίες, οι οποίοι ηγούνται ενός στρατού δολοφόνων που σκοτώνουν και σκοτώνουν, μετά ξεκουράζονται για λίγες μέρες, κατακλύζουν τα μέσα ενημέρωσης με τα αναίσχυντα ψέματά τους και μετά σκοτώνουν ξανά. Αφήνοντας στην άκρη τις φρικαλεότητες που διαπράχθηκαν κατά τη διάρκεια 80 ετών βίαιης κατοχής της Παλαιστίνης, μόλις πρόσφατα, μετά τη σφαγή 80.000-100.000 ανθρώπων στη Γάζα - στους οποίους πρέπει να προστεθούν 200.000-300.000 τραυματίες και ακρωτηριασμένοι σωματικά και ψυχικά, και ποιος ξέρει πόσες χιλιάδες ακόμη στη Δυτική Όχθη - στις 8 Απριλίου 2026, την έναρξη της λεγόμενης εκεχειρίας μεταξύ Ιράν και ΗΠΑ/Ισραήλ και μεταξύ Λιβάνου και Ισραήλ, μια χούφτα Ισραηλινών στρατιωτών, πειραματικά προϊόντα Τεχνητής Νοημοσύνης με έντονα απανθρωποποιητικά χαρακτηριστικά, από τα ιπτάμενα φρούριά τους πάτησαν ένα κουμπί και, χωρίς να διακινδυνεύσουν ούτε μια γρατσουνιά στο πολύτιμο δέρμα τους, έσφαξαν εκατοντάδες κατοίκους της Βηρυτού, οι περισσότεροι από τους οποίους πέθαναν αμέσως, άλλοι θάφτηκαν ζωντανοί, συμπεριλαμβανομένων πολλών άτυχων παιδιών.

Από τις 2 Μαρτίου 2026, ο πιο σκληρός στρατός του γαλαξία έχει σκοτώσει περίπου 2.500 ανθρώπους - και ο αριθμός αυξάνεται καθημερινά - χωρίς κανείς στον πλανήτη Γη να πει σε αυτούς τους δολοφόνους να σταματήσουν.
Δεν πρόκειται καν για επεισόδια πολέμου, είναι αυτονόητο, αλλά για προμελετημένες σφαγές, που κυκλοφορούν στα πληρωμένα μέσα ενημέρωσης για λίγες ώρες, μόνο και μόνο για να αναβληθούν στο τέλος της ημέρας, ενώ οι υπεύθυνοι συνεχίζουν να σχεδιάζουν άλλες καθημερινές φρικαλεότητες.

Το εβραϊκό κράτος, με επικεφαλής τον εγκληματία πολέμου Μπενιαμίν Νετανιάχου, για τον οποίο έχει εκδοθεί ένταλμα σύλληψης από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, και τους άλλους άξιους συνεργάτες του, δέχεται φρικαλεότητες κάθε είδους: εισβολή, βομβαρδισμός, εξόντωση, βιασμός, κλοπή γης και περιουσίας από Παλαιστίνιους, Μουσουλμάνους, Χριστιανούς, Λιβανέζους, Σύρους και Ιρανούς, χωρίς διάκριση μεταξύ μαχητών, ανδρών, γυναικών και παιδιών.

«Η Δύση είναι ένας παράδεισος ψεμάτων».

Από Inchiostronero Συντακτικό Επιτελείο

Μεταξύ επίσημων αφηγήσεων και πραγματικοτήτων επί τόπου: όταν η πληροφορία γίνεται στρατηγική.

 

 «Η Δύση είναι ένας παράδεισος ψεμάτων».

Ο πόλεμος διεξάγεται επίσης με εκδοχές των γεγονότων.

Ο Simplicissimus

Σε μια εποχή πολέμων των μέσων ενημέρωσης, η αλήθεια φαίνεται να γίνεται δευτερεύουσα μεταβλητή σε σύγκριση με την αφήγηση. Τα περιστατικά που παρουσιάζονται ως «μικρές ζημιές» μερικές φορές αποδεικνύονται σημαντικές καταστροφές. Αντίθετα, οι στόχοι που δηλώνονται κατεστραμμένοι εξακολουθούν να λειτουργούν. Το αποτέλεσμα είναι ένα αυξανόμενο χάσμα μεταξύ αυτού που μεταδίδεται και αυτού που προκύπτει από ανεξάρτητη επαλήθευση, δορυφορικές εικόνες και μη ευθυγραμμισμένες πηγές. Αυτό το άρθρο αναλογίζεται τον ρόλο της σύγχρονης δυτικής προπαγάνδας, τη λειτουργία των μέσων ενημέρωσης που ενσωματώνεται σε στρατηγικά μέσα και τον κίνδυνο μιας δημόσιας αντίληψης που κατασκευάζεται περισσότερο για να προσανατολίζει παρά για να ενημερώνει. Διακυβεύεται όχι μόνο η ερμηνεία των μεμονωμένων πολεμικών γεγονότων, αλλά και η ίδια η αξιοπιστία της πολιτικής αφήγησης των δημοκρατιών . (NR)

Νεωτερικότητα καί ἡ μετατόπιση τοῦ κέντρου

Ἀπὸ τὸ μέσο στὸ σύστημα - ἡ αὐτονόμηση τοῦ χρήματος

από Δημοσθένης Μιχόπουλος

Ἡ νεωτερικότητα ἔχει ἀναλυθεῖ μὲ πολλοὺς τρόπους. Ἔχει περιγραφεῖ ὡς ἐπιστημονικὴ πρόοδος, ὡς πολιτικὴ χειραφέτηση, ὡς ἐπέκταση τῶν ἀγορῶν, ὡς μεταβολὴ στὴ γνώση καὶ στὴν ἐξουσία. Καὶ ὅμως, μέσα σὲ αὐτὴν τὴν πολλαπλότητα ἀναγνώσεων, παραμένει ἡ κεντρικὴ δυσκολία νὰ ἐντοπισθεῖ τὸ κέντρο τοῦ φαινομένου.

Τί εἶναι ἐκεῖνο ποὺ ἡ νεωτερικότητα ἐκφράζει ἑνιαία;

Παρὰ τὴν πληθώρα φωνῶν, ἀπουσιάζει σχεδὸν ὁλοκληρωτικά μία προσέγγιση ποὺ νὰ ἐπιχειρεῖ νὰ ὁρίσει τὸ φαινόμενο ἀπὸ τὴν πλευρὰ τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ βιώματος. Δὲν πρόκειται γιὰ ἠθικὴ κριτικὴ οὔτε γιὰ ἀπόρριψη. Πρόκειται γιὰ ἕνα ἁπλὸ ἐρώτημα:

Τί εἶναι ἡ νεωτερικότητα ὅταν ἰδωθεῖ ὑπὸ τὸ πρίσμα τῆς Ἐκκλησίας;

Θεὸς φυλάξοι, δὲν ἀξιοῦμε νὰ καταστήσουμε ἑαυτοὺς ἐκφραστὲς τῆς Ἐκκλησίας. Ἐπισημαίνεται ὅμως ἡ ἀπουσία∙ ὅτι τὸ φαινόμενο ἔχει περιγραφεῖ ἐκτενῶς, ἀλλὰ χωρὶς νὰ ἔχει διατυπωθεῖ μὲ ὅρους ποὺ νὰ ἀναγνωρίζονται ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστικὴ συνείδηση.

Ἐὰν, λοιπόν, ἀναζητήσουμε τὸ κέντρο, ἡ νεωτερικότητα μπορεῖ νὰ ἰδωθεῖ ὡς μία μετατόπιση ὄχι ἁπλῶς θεσμικὴ ἢ πολιτισμική, ἀλλὰ ὀντολογική.

Ο Μισέλ Ουελμπέκ στην περιφορά του Επιταφίου

Βίβιαν Στεργίου 

Καθημερινή 07.04.2025 

Περίμενα τη Μεγάλη Παρασκευή πώς και πώς. Ζαλισμένη από τη νηστεία (ούτε σοκολατένιο αυγό δεν έκανε να φάω!) θα πήγαινα στην εκκλησία και εκεί επιτέλους θα συνέβαινε κάτι. Οχι μόνο λόγια όπως τις άλλες ημέρες. Ο ίδιος ο θεός θα ερχόταν στη μέση της Εκκλησίας. Θα άπλωναν το σώμα του Χριστού πάνω σε τραπέζι, και μάλιστα θα μπορούσα να περάσω από κάτω. Δεν χρειαζόταν να φοβάμαι, όπως στις κανονικές κηδείες.

Το σώμα που φιλούσα δεν έμοιαζε με τα σώματα των ηλικιωμένων που είχα δει να αργοσβήνουν σε σπίτια συγγενών. Δεν χρειαζόταν υποστήριξη με καλώδια, σωληνάκια και υπολογιστές. Ηταν πολύ μίνιμαλ θάνατος. Μοβ πανί ή εικόνα πνιγμένη στα λουλούδια. Ολη η εκκλησία μύριζε λουλούδι. Εγώ, εντελώς ασήμαντη και μικρή, μπορούσα να πάρω ένα μαγικό μοβ άνθος και να το φέρω σπίτι. Αργότερα θα συνέβαιναν ακόμη περισσότερα μαγικά πράγματα. Θα περπατούσαμε σιωπηλά και θα κρατούσαμε λαμπάδες, θ’ ακουγόταν μια καμπανούλα. Θα επικοινωνούσα απευθείας με τον θεό και θα λέγαμε ένα σωρό πράγματα εμείς οι δύο. Η εκκλησία θα τραγουδούσε ένα πένθιμο ανοιξιάτικο τραγούδι που έκανε τις τρίχες στην πλάτη μου να σηκώνονται. Ηθελα να κλάψω όποτε το άκουγα, αλλά από χαρά και αγαλλίαση.

Εκμηδένιση

Η πρόβλεψη του Τιτσιάνο Τερζάνι μας βοηθά να κατανοήσουμε τι συμβαίνει στο Ιράν σήμερα.

από την Gloria Germani - 10 Απριλίου 2026

Πηγή: The Independent

Βρισκόμαστε σε μια καταστροφική κατάσταση: με τον θάνατο του διεθνούς δικαίου που κατέστησε δυνατή τη γενοκτονία στη Γάζα, οι αμερικανο-ισραηλινές δυνάμεις επιτέθηκαν αδικαιολόγητα στο Ιράν, σκοτώνοντας τον Ανώτατο Ηγέτη και άλλους ηγέτες και βομβαρδίζοντας πετρελαϊκές εγκαταστάσεις, σχολεία και νοσοκομεία. Ενώ το Ισραήλ εισβάλλει στον Λίβανο, οι ιρανικές δυνάμεις έχουν κλείσει το Στενό του Ορμούζ, εμποδίζοντας τη ροή πετρελαίου προς τον υπόλοιπο κόσμο (ή μάλλον, προς τα μη φιλικά έθνη), με τρομερές συνέπειες για τη βιομηχανία και την οικονομική ανάπτυξη, τον αληθινό θεό της Δύσης. Ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος είναι προ των πυλών Εν τω μεταξύ, η κλιματική αλλαγή προχωρά με γοργούς ρυθμούς.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα τελευταία 25 χρόνια, οι πολιτικές δυνάμεις και τα μέσα ενημέρωσης ακολούθησαν το μονοπάτι που χάραξε η Οριάνα Φαλάτσι μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001. Ο πόλεμος κατά του Ισλάμ έχει μόνο διευρυνθεί και οι πρόσφατες δηλώσεις για το «Μεγάλο Ισραήλ» υποδηλώνουν ότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος από το να συντρίψουμε οριστικά αυτούς τους «οπισθοδρομικούς» και «κατώτερους» λαούς στο μονοπάτι της Δαρβινικής εξέλιξης (που ορίζονται ως «πίθηκοι ή υποανθρώπινα όντα»). Μετά την κοσμοϊστορική επίθεση στους Δίδυμους Πύργους, η διάσημη δημοσιογράφος Οριάνα Φαλάτσι μίλησε από τις σελίδες της Corriere della Sera για να επιτεθεί στο Ισλάμ. Αναφέρθηκε στην πολιτισμική κατωτερότητα και χρησιμοποίησε έντονες εκφράσεις όπως «φτύσιμο στο πρόσωπο» και «κανένα έλεος», κλείνοντας την πόρτα στους υποστηρικτές του διαλόγου, ένοχους για την αποδυνάμωση της χριστιανικής ταυτότητας της Δύσης. Το φυλλάδιό της, «Η Οργή και η Υπερηφάνεια», σημείωσε τεράστια επιτυχία.

Το Ιράν σώζει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια

Του Διονύση Δρόσου 

Θες να αγιάσεις αλλά... Καθ οικομιαν λόγω των έκτακτων εξελίξεων.

Λοιπόν: το πορτοκαλί καρτούν απειλεί ότι απόψε θα καταστρέψει έναν πολιτισμό. Θέλει να πει ότι θέλει να καταστρέψει τον πολιτισμό, τελεία. Θέλει να καταστρέψει ότι δεν έχει ισοπεδωθεί από τον "πολιτισμό" της τσίχλας των τσιρλιντερς του Play Boy του Λας Βέγκας και των αεροπλανοφόρων και ολο το πελατολογιο του Epstein.

 Εμείς που πουλήσαμε τον δικό μας πολιτισμό αντί πινακίου φακής δεν θα καταστραφουμε. Ο real estate dealer ή αγοράζει ή αν δεν του πουλιέσαι σε καταστρέφει (νομίζει). Οι τυχοδιωκτες καμπόϊδες και χρυσοθηρες, οι απόβλητοι βλαμμενοι όλων των παραλλαγων οι του θρησκευτικού (ψευδοχριστιανικού) φανατισμού που τους έδιωξε η Ευρώπη πριν 250 χρόνια...όλα τα αρπακτικά της Wall Street  και οι απογονοι δούλων...απειλούν τον πολιτισμό με εξαφάνιση. Δικαιολογια; επειδή μπορούν. Η μόνη ηθική υπάρχει πλέον στον κόσμο τους που είναι και δικός μας.

Ο πόλεμος στο Ιράν από μια άλλη σκοπιά (Παπάδες και Μουλάδες)

Παρακαλώ διαβάστε την ακόλουθη δημοσιευση απο την ιστοσελιδα του αγαπητου φιλου Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου.

 Ίσως έλθει σε σύγκρουση με πολλά στερεότυπα που έχουμε. Αποτελεί ωστόσο μαρτυρία μιας νέας συνθηκης: λόγος καθαρός και γνήσια κριτικός (έστω με σημεία συζητησιμα ...δεν πειραζει) από εκεί που πολλοί δεν θα το φαντάζονταν. Και ενοσω απο εκει που συνηθως "περιμενουμε" κατι,  ακουμε αοριστιες αερολογιες και αποφυγη της ουσιας. Μη χαλασουν οι ισορροπιες και οι αρμοι της εξαρτησης. 

Γνωρίζω και τους δύο και είναι καλοί φίλοι μου. Και τους επισκέπτομαι όσο συχνότερα μπορώ.

Δρόσος Διονύσης 

*****

Ο πόλεμος στο Ιράν από μια άλλη σκοπιά (Παπάδες και Μουλάδες)

April 2, 2026

Παπάδες και Μουλάδες…

Υπό Γέροντος Παϊσίου Καρεώτου, Επιφανίου Μοναχού Καψαλιώτου

Σε τί, τελικά, έπεσαν έξω οι λογικά σκεπτόμενοι άνθρωποι, που από τους πληρωμένους εχθρούς της αληθείας, αποκαλούνται “συνωμοσιολόγοι”, ενώ δεν έκαναν τίποτε άλλο από το να διαπιστώνουν αδιαμφισβήτητα γεγονότα, καθώς τα ίδια τα γεγονότα βοούν από μόνα τους και αποδεικνύουν του λόγου το αληθές;

Απεδείχθη ο εγκληματικός σχεδιασμός και υλοποίηση της κατασκευασμένης από την υπερ-ελίτ, πανδημίας του Covid-19, που συνεχίζει να “θερίζει” τα θύματα των εμβολιασμών; Ναι.

Απεδείχθη η οργανωμένη εγκληματική συγκρότηση από πλευράς Δύσεως και Ισραήλ, του ένοπλου ισλαμικού τρομοκρατικού σουνιτικού εξτρεμισμού, με κορυφαίο παράδειγμα αυτό του “Ισλαμικού Κράτους” και όσων οργανώσεων προήλθαν από αυτό; Ναι. Η απόδειξη; Ουδέποτε χτύπησαν ισραηλινούς στόχους (ως ισλαμιστές -θεωρητικά- θα έπρεπε να είναι ο πρώτος στόχος τους), ενώ πάντα πολέμησαν τις δυνάμεις που αντιμάχονταν το Ισραήλ και τον επεκτατικό Σιωνισμό, δηλαδή την Συρία του Άσσαντ, το Ιράν κλπ. Ο εγκάθετος, τρομοκράτης, αποκεφαλιστής “πρόεδρος” της νέας Συρίας, Αλ-Τζολάνι, μόλις ξεκίνησαν οι -κατά παράβασιν πάσης εννοίας διεθνούς δικαίου- στρατιωτικές επιχειρήσεις του Ισραήλ και των ΗΠΑ εναντίον του Ιράν, έσπευσε να δηλώσει την πλήρη υποστήριξη του σ΄ αυτές, επιτρέποντας την χρήση του εναέριου χώρου της Συρίας (κρίσιμος παράγοντας για τις αεροπορικές επιθέσεις εναντίον του Ιράν), κάτι που ουδέποτε συνέβη επί ημερών του “κακού δικτάτορα” Άσσαντ, του ανθρώπου δηλαδή που προστάτευε τις θρησκευτικές μειονότητες, ανάμεσά τους και την Ορθόδοξη, που σήμερα εγκαταλελειμμένες από την “ευαίσθητη” για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, Δύση, σφάζονται από τους κανίβαλους του Τζολάνι.

Δυτική δειλία, αφγανική τιμή

από τον Massimo Fini - 21 Ιανουαρίου 2026

Πηγή: Μάσιμο Φίνι

Στον Λίβανο, το Ισραήλ έχει επίσης επιστρέψει στη χρήση λευκού φωσφόρου. Οι ΗΠΑ έχουν χρησιμοποιήσει «απαγορευμένα» όπλα, όχι μόνο εναντίον της ισλαμικής κυβέρνησης στην Καμπούλ, κάτι που οι Ταλιμπάν δεν έχουν κάνει ποτέ.

Στον Λίβανο, στη νότια πόλη Γιομόρ, οι Ισραηλινοί χρησιμοποίησαν βλήματα λευκού φωσφόρου, σύμφωνα με έκθεση του Human Rights Watch. Βλήματα φωσφόρου, όπως αυτά που περιέχουν απεμπλουτισμένο ουράνιο, χρησιμοποιήθηκαν στον εντελώς παράνομο πόλεμο του 1999 εναντίον της Σερβίας, πριν από την 11η Σεπτεμβρίου, που ήταν το αμερικανικό πρόσχημα για την έναρξη της σειράς «προληπτικών πολέμων» που θεωρητικοποίησε ο Μπους ο πρεσβύτερος. 

Παραδείγματα αυτών, μόνο τα τελευταία χρόνια, περιλαμβάνουν την επιθετικότητα κατά της Βενεζουέλας, την εντελώς απρόκλητη επιθετικότητα κατά του Ιράν, με το πρόσχημα ότι διαθέτει πυρηνικά όπλα που στην πραγματικότητα δεν είχε και ποτέ δεν είχε, όπως έχουν επιβεβαιώσει επανειλημμένα. οι επιθεωρήσεις ης IAEA, μελλοντικά, κατά της Κούβας. Πρόκειται για ένα όπλο τόσο θανατηφόρο όσο και ύπολο και δειλό.

Στον πόλεμο κατά της Σερβίας, 2.500 πολίτες και 1.031 στρατιώτες πέθαναν κάτω από αυτό που θα μπορούσα να ονομάσω «κανονικούς» βομβαρδισμούς. Αλλά οι πιο καταστροφικές συνέπειες συνέβησαν αμέσως μετά τον πόλεμο, όταν αμέτρητοι Σέρβοι πέθαναν από καρκίνο, ειδικά παιδιά που, αγνοώντας τις συνέπειες, έπαιζαν με τις σφαίρες που σκορπίστηκαν στο έδαφος. Ιταλοί στρατιώτες (ήμασταν κι εμείς σε αυτόν τον άσεμνο πόλεμο, υπό την επήρεια, όπως συνήθως, των Αμερικανών - σωστά, Ντ'Αλέμα, σωστά, Ματαρέλα;) οι οποίοι, παρά το γεγονός ότι είχαν τον κίνδυνο, πέθαναν από επαφή με ουράνιο. Υπολογίζεται ότι 400 από αυτούς, σύμφωνα με τις αναφορές των ιδίων των Ιταλών γιατρών, πέθαναν.

Για τη «Νέα Δεξιά» του Αλαίν ντε Μπενουά – γράφει ο Σωτήρης Γουνελάς

ΔΟΚΙΜΙΟ


22/03/2026

Αλαίν ντε Μπενουά, Νέα Δεξιά. [Μετα]πολιτικό μανιφέστο, πρόλογος-μεταφράσεις: Θεόδωρος Ε. Παντούλας, Επίμετρο: Μασιμιλιάνο Κάπρα, Κλαούντιο Κάπο, Διονύσιος Σκλήρης, εκδ. Manifesto, 2025.

Στο εύστοχο και κατατοπιστικό προλόγισμά του ο Παντούλας γράφει αρχίζοντας: 

«Από όσα γνωρίζω ο Alain de Benoist ξεκίνησε από την ακροδεξιά. Όσο να πεις, στη χώρα του Βισύ ειδικά, αυτό ήταν άσχημη σύσταση και δύσκολή αφετηρία. Πέρασε στη Δεξιά, δεν πολυστάθηκε όμως εκεί και κάποια στιγμή πρότεινε τη ‘Νέα δεξιά’. Αλλά ούτε κι εκεί στέργιωσε, αφού, έχοντας στο μεσοδιάστημα εγκαταλείψει και τον χαρακτηριστικό της Δεξιάς αντικομμουνισμό, εκτίμησε ότι το δίπολο Αριστερά-Δεξιά είναι παραπειστικό και ξεπερασμένο από την ίδια την πραγματικότητα που αντιμετωπίζεται μόνο με μια, κάπως ασαφή σ’ εμένα, ‘μεταπολιτική’ δραστηριότητα».

Χρειάζεται να πω, αρχίζοντας με τη σειρά μου, ότι αυτό που με ώθησε να γράψω για το βιβλίο δεν ήταν η πολιτική διαδρομή του Μπενουά, αλλά ορισμένες γόνιμες κρίσεις, θεωρήσεις και προτάσεις που έρχονται κοντά και σε δικές μου ανάλογες, τις οποίες έχω διατυπώσει κατά καιρούς στα όσα έχω γράψει (μάλλον εις ώτα μη ακουόντων) και μάλιστα στο βιβλίο μου Το τέλος του ανθρώπου ή η παραμόρφωσή του (Αρμός 2022). Προσθέτω ακόμη ότι πρωτοδιάβασα κείμενα του Μπενουά σε σχετικές αναρτήσεις του Νέου Πλανοδίου.

Προτού προχωρήσω θέλω να διευκρινίσω ότι για μένα ο χώρος της πολιτικής (ή Πολιτικής) βρίσκεται «εγγύς του μη όντος», από τότε που ο οικονομισμός έπεσε πάνω της και σχεδόν την έπνιξε, υποχρεώνοντάς την να μεταβληθεί σε ένα είδος επιχείρησης και σε μια μορφή εγκλεισμού σε ομάδες ελιτίστικες που θέλουν να κυβερνούν τον κόσμο ερήμην των λαών.

Έρχομαι τώρα στο βιβλίο και παραθέτω ορισμένα αποσπάσματα:

«Με τον όρο νεωτερικότητα προσδιορίζεται το πολιτικό και φιλοσοφικό κίνημα των τριών τελευταίων αιώνων της δυτικής ιστορίας. Χαρακτηρίζεται κυρίως από πέντε συγκλίνουσες διεργασίες: την εξατομίκευση, μέσω της καταστροφής των παλαιών κοινοτήτων του ανήκειν, τη μαζικοποίηση μέσω της υιοθέτησης τυποποιημένων συμπεριφορών και τρόπων ζωής, την αποιεροποίηση, μέσω της υποχώρησης των μεγάλων θρησκευτικών αφηγήσεων προς όφελος μιας επιστημονικής ερμηνείας του κόσμου, τον εξορθολογισμό, με την κυριαρχία της εργαλειακής σκέψης, μέσω των εμπορικών συναλλαγών και της τεχνολογικής αποτελεσματικότητας, την παγκοσμιοποίηση μέσω της επέκτασης ενός μοντέλου κοινωνίας που θεωρείται, εμμέσως, ως το μόνο λογικά δυνατό επομένως και ανώτερο» (σ. 19-20).

Ο Τραμπ, η μαφία των λόμπινγκ και η επανάσταση

Tommaso Merlo - 18 Μαρτίου 2026

Πηγή: Tommaso Merlo

Οι Ηνωμένες Πολιτείες χάνουν τον πόλεμο με το Ιράν, ακόμη και πολιτικά. Ο κόσμος είναι στο πλευρό της Τεχεράνης, ενώ στο εσωτερικό καταρρέουν υπό την επιρροή ενός προέδρου που τώρα είναι εκτός ελέγχου. Ο Τραμπ έχει γίνει εθνική απειλή, και στην Ουάσιγκτον ζητούν να τον ξεφορτωθούν το συντομότερο δυνατό. Δεν είναι εύκολο. Ο Τραμπ είναι η κορυφή ενός συστήματος, αυτού της μαφίας των λόμπινγκ. 

Ο πόλεμος στο Ιράν ξέσπασε επειδή ο Τραμπ είναι η πιο αναγνωρισμένη μαριονέτα του σιωνιστικού λόμπυ, αυτή που έχει τη δύναμη να γράφει λευκές επιταγές δισεκατομμυρίων δολαρίων για το Ισραήλ και να στέλνει βόμβες ακόμη και κατά τη διάρκεια μιας γενοκτονίας, και αυτή που έχει τη δύναμη να εξαπολύσει τον αμερικανικό στρατό εναντίον του Ιράν για να ικανοποιήσει τις ιδεολογικές αυταπάτες άλλων ανθρώπων. Καμία θεωρία συνωμοσίας. 

Γι' αυτό ο επικεφαλής της αντιτρομοκρατίας του Τραμπ μόλις παραιτήθηκε, αφού τον απέλυσε από τη βάση του. Μια φιγούρα με κόκκινο καπέλο που θέλει τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, όχι το Ισραήλ. Ένας από τους πολλούς που επαναστατούν ενάντια στη μαφία των λόμπινγκ που καταστρέφει τη χώρα του. Ένα σύστημα που μαίνεται εδώ και δεκαετίες, με μεγάλα λόμπι όπως τα σιωνιστικά, τα λόμπι των όπλων, των φαρμακευτικών και των νέων τεχνολογιών που διαφθείρουν και τα δύο σώματα του κοινοβουλίου για να διασφαλίσουν τη νίκη ανεξάρτητα από τις δημοσκοπήσεις. Με πολιτικούς που είναι διεφθαρμένοι μόλις βγουν από την πόρτα και τους οποίους χρηματοδοτούν καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας τους για να διασφαλίσουν ότι θα παραμείνουν με λουρί. Και αν κάποιος σκεφτεί να γίνει πρόεδρος, τότε χτυπάει την πόρτα του, κάθεται στον καναπέ του και απλώνει τα πόδια του στο τραπέζι. 

Οικουμενισμός και πόλεμος

Alberto Giovanni Biuso - 13 Μαρτίου 2026

Πηγή: GRECE Ιταλίας

Οι οικουμενικές αξιώσεις της Αγγλοσαξονικής Δύσης δείχνουν τώρα το πραγματικό τους πρόσωπο, που είναι αυτές της εξόντωσης. Η Γάζα και η Παλαιστίνη, ο παλαιστινιακός λαός που εξαφανίζεται από προσώπου Γης (της γης του), αντιπροσωπεύουν την οριστική απόδειξη της αληθινής ουσίας του οικουμενισμού που μισεί τη διαφορετικότητα. Μετά τη Γάζα - τη μεγαλύτερη γενοκτονία και έγκλημα στη σύγχρονη ιστορία - κάθε νομικό επιχείρημα της Αγγλοσαξονικής Δύσης και κάθε ισχυρισμός για ηθική πρωτοκαθεδρία φαίνεται απλώς τραγικός και γκροτέσκο. Ο καπιταλισμός χωρίς έδαφος, η οικονομία χωρίς γη, παίρνουν το έδαφος και τη γη από έναν λαό που τους κατοικεί εδώ και αιώνες, με σαφή πρόθεση να μετατρέψουν αυτό το έδαφος και τη γη σε εμπορικά κέντρα και αλυσίδες πολυτελών ξενοδοχείων όπου οι Δυτικοί μπορούν να περάσουν τις διακοπές τους και τα χρυσά γηρατειά τους.

Όλα αυτά δεν είναι η λαογραφία ενός προέδρου των ΗΠΑ, όλα αυτά είναι η διάλυση που φέρνει πάντα μαζί της η κυριαρχία της χρηματιστικής (όπως ο Αριστοτέλης ονόμαζε τα χρηματοοικονομικά).

Σε αυτό το άρθρο, προσπάθησα να επισημάνω την τεράστια ευθύνη —έστω και σε επίπεδο δουλικότητας— που είχαν και συνεχίζουν να έχουν τα εκτόπλασματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (συμπεριλαμβανομένων των Ιταλών πολιτικών υπευθύνων λήψης αποφάσεων όλων των πεποιθήσεων) στην οριστική κατάρρευση των αρχών της Βεστφαλίας: μη παρέμβαση στις υποθέσεις άλλων κρατών. Αυτές οι αρχές εγγυήθηκαν στην ήπειρό μας μια μακρά ειρήνη.