Νεωτερικότητα καί ἡ μετατόπιση τοῦ κέντρου

Ἀπὸ τὸ μέσο στὸ σύστημα - ἡ αὐτονόμηση τοῦ χρήματος

από Δημοσθένης Μιχόπουλος

Ἡ νεωτερικότητα ἔχει ἀναλυθεῖ μὲ πολλοὺς τρόπους. Ἔχει περιγραφεῖ ὡς ἐπιστημονικὴ πρόοδος, ὡς πολιτικὴ χειραφέτηση, ὡς ἐπέκταση τῶν ἀγορῶν, ὡς μεταβολὴ στὴ γνώση καὶ στὴν ἐξουσία. Καὶ ὅμως, μέσα σὲ αὐτὴν τὴν πολλαπλότητα ἀναγνώσεων, παραμένει ἡ κεντρικὴ δυσκολία νὰ ἐντοπισθεῖ τὸ κέντρο τοῦ φαινομένου.

Τί εἶναι ἐκεῖνο ποὺ ἡ νεωτερικότητα ἐκφράζει ἑνιαία;

Παρὰ τὴν πληθώρα φωνῶν, ἀπουσιάζει σχεδὸν ὁλοκληρωτικά μία προσέγγιση ποὺ νὰ ἐπιχειρεῖ νὰ ὁρίσει τὸ φαινόμενο ἀπὸ τὴν πλευρὰ τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ βιώματος. Δὲν πρόκειται γιὰ ἠθικὴ κριτικὴ οὔτε γιὰ ἀπόρριψη. Πρόκειται γιὰ ἕνα ἁπλὸ ἐρώτημα:

Τί εἶναι ἡ νεωτερικότητα ὅταν ἰδωθεῖ ὑπὸ τὸ πρίσμα τῆς Ἐκκλησίας;

Θεὸς φυλάξοι, δὲν ἀξιοῦμε νὰ καταστήσουμε ἑαυτοὺς ἐκφραστὲς τῆς Ἐκκλησίας. Ἐπισημαίνεται ὅμως ἡ ἀπουσία∙ ὅτι τὸ φαινόμενο ἔχει περιγραφεῖ ἐκτενῶς, ἀλλὰ χωρὶς νὰ ἔχει διατυπωθεῖ μὲ ὅρους ποὺ νὰ ἀναγνωρίζονται ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστικὴ συνείδηση.

Ἐὰν, λοιπόν, ἀναζητήσουμε τὸ κέντρο, ἡ νεωτερικότητα μπορεῖ νὰ ἰδωθεῖ ὡς μία μετατόπιση ὄχι ἁπλῶς θεσμικὴ ἢ πολιτισμική, ἀλλὰ ὀντολογική.

Ο Μισέλ Ουελμπέκ στην περιφορά του Επιταφίου

Βίβιαν Στεργίου 

Καθημερινή 07.04.2025 

Περίμενα τη Μεγάλη Παρασκευή πώς και πώς. Ζαλισμένη από τη νηστεία (ούτε σοκολατένιο αυγό δεν έκανε να φάω!) θα πήγαινα στην εκκλησία και εκεί επιτέλους θα συνέβαινε κάτι. Οχι μόνο λόγια όπως τις άλλες ημέρες. Ο ίδιος ο θεός θα ερχόταν στη μέση της Εκκλησίας. Θα άπλωναν το σώμα του Χριστού πάνω σε τραπέζι, και μάλιστα θα μπορούσα να περάσω από κάτω. Δεν χρειαζόταν να φοβάμαι, όπως στις κανονικές κηδείες.

Το σώμα που φιλούσα δεν έμοιαζε με τα σώματα των ηλικιωμένων που είχα δει να αργοσβήνουν σε σπίτια συγγενών. Δεν χρειαζόταν υποστήριξη με καλώδια, σωληνάκια και υπολογιστές. Ηταν πολύ μίνιμαλ θάνατος. Μοβ πανί ή εικόνα πνιγμένη στα λουλούδια. Ολη η εκκλησία μύριζε λουλούδι. Εγώ, εντελώς ασήμαντη και μικρή, μπορούσα να πάρω ένα μαγικό μοβ άνθος και να το φέρω σπίτι. Αργότερα θα συνέβαιναν ακόμη περισσότερα μαγικά πράγματα. Θα περπατούσαμε σιωπηλά και θα κρατούσαμε λαμπάδες, θ’ ακουγόταν μια καμπανούλα. Θα επικοινωνούσα απευθείας με τον θεό και θα λέγαμε ένα σωρό πράγματα εμείς οι δύο. Η εκκλησία θα τραγουδούσε ένα πένθιμο ανοιξιάτικο τραγούδι που έκανε τις τρίχες στην πλάτη μου να σηκώνονται. Ηθελα να κλάψω όποτε το άκουγα, αλλά από χαρά και αγαλλίαση.

Εκμηδένιση

Η πρόβλεψη του Τιτσιάνο Τερζάνι μας βοηθά να κατανοήσουμε τι συμβαίνει στο Ιράν σήμερα.

από την Gloria Germani - 10 Απριλίου 2026

Πηγή: The Independent

Βρισκόμαστε σε μια καταστροφική κατάσταση: με τον θάνατο του διεθνούς δικαίου που κατέστησε δυνατή τη γενοκτονία στη Γάζα, οι αμερικανο-ισραηλινές δυνάμεις επιτέθηκαν αδικαιολόγητα στο Ιράν, σκοτώνοντας τον Ανώτατο Ηγέτη και άλλους ηγέτες και βομβαρδίζοντας πετρελαϊκές εγκαταστάσεις, σχολεία και νοσοκομεία. Ενώ το Ισραήλ εισβάλλει στον Λίβανο, οι ιρανικές δυνάμεις έχουν κλείσει το Στενό του Ορμούζ, εμποδίζοντας τη ροή πετρελαίου προς τον υπόλοιπο κόσμο (ή μάλλον, προς τα μη φιλικά έθνη), με τρομερές συνέπειες για τη βιομηχανία και την οικονομική ανάπτυξη, τον αληθινό θεό της Δύσης. Ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος είναι προ των πυλών Εν τω μεταξύ, η κλιματική αλλαγή προχωρά με γοργούς ρυθμούς.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα τελευταία 25 χρόνια, οι πολιτικές δυνάμεις και τα μέσα ενημέρωσης ακολούθησαν το μονοπάτι που χάραξε η Οριάνα Φαλάτσι μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001. Ο πόλεμος κατά του Ισλάμ έχει μόνο διευρυνθεί και οι πρόσφατες δηλώσεις για το «Μεγάλο Ισραήλ» υποδηλώνουν ότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος από το να συντρίψουμε οριστικά αυτούς τους «οπισθοδρομικούς» και «κατώτερους» λαούς στο μονοπάτι της Δαρβινικής εξέλιξης (που ορίζονται ως «πίθηκοι ή υποανθρώπινα όντα»). Μετά την κοσμοϊστορική επίθεση στους Δίδυμους Πύργους, η διάσημη δημοσιογράφος Οριάνα Φαλάτσι μίλησε από τις σελίδες της Corriere della Sera για να επιτεθεί στο Ισλάμ. Αναφέρθηκε στην πολιτισμική κατωτερότητα και χρησιμοποίησε έντονες εκφράσεις όπως «φτύσιμο στο πρόσωπο» και «κανένα έλεος», κλείνοντας την πόρτα στους υποστηρικτές του διαλόγου, ένοχους για την αποδυνάμωση της χριστιανικής ταυτότητας της Δύσης. Το φυλλάδιό της, «Η Οργή και η Υπερηφάνεια», σημείωσε τεράστια επιτυχία.

Το Ιράν σώζει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια

Του Διονύση Δρόσου 

Θες να αγιάσεις αλλά... Καθ οικομιαν λόγω των έκτακτων εξελίξεων.

Λοιπόν: το πορτοκαλί καρτούν απειλεί ότι απόψε θα καταστρέψει έναν πολιτισμό. Θέλει να πει ότι θέλει να καταστρέψει τον πολιτισμό, τελεία. Θέλει να καταστρέψει ότι δεν έχει ισοπεδωθεί από τον "πολιτισμό" της τσίχλας των τσιρλιντερς του Play Boy του Λας Βέγκας και των αεροπλανοφόρων και ολο το πελατολογιο του Epstein.

 Εμείς που πουλήσαμε τον δικό μας πολιτισμό αντί πινακίου φακής δεν θα καταστραφουμε. Ο real estate dealer ή αγοράζει ή αν δεν του πουλιέσαι σε καταστρέφει (νομίζει). Οι τυχοδιωκτες καμπόϊδες και χρυσοθηρες, οι απόβλητοι βλαμμενοι όλων των παραλλαγων οι του θρησκευτικού (ψευδοχριστιανικού) φανατισμού που τους έδιωξε η Ευρώπη πριν 250 χρόνια...όλα τα αρπακτικά της Wall Street  και οι απογονοι δούλων...απειλούν τον πολιτισμό με εξαφάνιση. Δικαιολογια; επειδή μπορούν. Η μόνη ηθική υπάρχει πλέον στον κόσμο τους που είναι και δικός μας.

Ο πόλεμος στο Ιράν από μια άλλη σκοπιά (Παπάδες και Μουλάδες)

Παρακαλώ διαβάστε την ακόλουθη δημοσιευση απο την ιστοσελιδα του αγαπητου φιλου Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου.

 Ίσως έλθει σε σύγκρουση με πολλά στερεότυπα που έχουμε. Αποτελεί ωστόσο μαρτυρία μιας νέας συνθηκης: λόγος καθαρός και γνήσια κριτικός (έστω με σημεία συζητησιμα ...δεν πειραζει) από εκεί που πολλοί δεν θα το φαντάζονταν. Και ενοσω απο εκει που συνηθως "περιμενουμε" κατι,  ακουμε αοριστιες αερολογιες και αποφυγη της ουσιας. Μη χαλασουν οι ισορροπιες και οι αρμοι της εξαρτησης. 

Γνωρίζω και τους δύο και είναι καλοί φίλοι μου. Και τους επισκέπτομαι όσο συχνότερα μπορώ.

Δρόσος Διονύσης 

*****

Ο πόλεμος στο Ιράν από μια άλλη σκοπιά (Παπάδες και Μουλάδες)

April 2, 2026

Παπάδες και Μουλάδες…

Υπό Γέροντος Παϊσίου Καρεώτου, Επιφανίου Μοναχού Καψαλιώτου

Σε τί, τελικά, έπεσαν έξω οι λογικά σκεπτόμενοι άνθρωποι, που από τους πληρωμένους εχθρούς της αληθείας, αποκαλούνται “συνωμοσιολόγοι”, ενώ δεν έκαναν τίποτε άλλο από το να διαπιστώνουν αδιαμφισβήτητα γεγονότα, καθώς τα ίδια τα γεγονότα βοούν από μόνα τους και αποδεικνύουν του λόγου το αληθές;

Απεδείχθη ο εγκληματικός σχεδιασμός και υλοποίηση της κατασκευασμένης από την υπερ-ελίτ, πανδημίας του Covid-19, που συνεχίζει να “θερίζει” τα θύματα των εμβολιασμών; Ναι.

Απεδείχθη η οργανωμένη εγκληματική συγκρότηση από πλευράς Δύσεως και Ισραήλ, του ένοπλου ισλαμικού τρομοκρατικού σουνιτικού εξτρεμισμού, με κορυφαίο παράδειγμα αυτό του “Ισλαμικού Κράτους” και όσων οργανώσεων προήλθαν από αυτό; Ναι. Η απόδειξη; Ουδέποτε χτύπησαν ισραηλινούς στόχους (ως ισλαμιστές -θεωρητικά- θα έπρεπε να είναι ο πρώτος στόχος τους), ενώ πάντα πολέμησαν τις δυνάμεις που αντιμάχονταν το Ισραήλ και τον επεκτατικό Σιωνισμό, δηλαδή την Συρία του Άσσαντ, το Ιράν κλπ. Ο εγκάθετος, τρομοκράτης, αποκεφαλιστής “πρόεδρος” της νέας Συρίας, Αλ-Τζολάνι, μόλις ξεκίνησαν οι -κατά παράβασιν πάσης εννοίας διεθνούς δικαίου- στρατιωτικές επιχειρήσεις του Ισραήλ και των ΗΠΑ εναντίον του Ιράν, έσπευσε να δηλώσει την πλήρη υποστήριξη του σ΄ αυτές, επιτρέποντας την χρήση του εναέριου χώρου της Συρίας (κρίσιμος παράγοντας για τις αεροπορικές επιθέσεις εναντίον του Ιράν), κάτι που ουδέποτε συνέβη επί ημερών του “κακού δικτάτορα” Άσσαντ, του ανθρώπου δηλαδή που προστάτευε τις θρησκευτικές μειονότητες, ανάμεσά τους και την Ορθόδοξη, που σήμερα εγκαταλελειμμένες από την “ευαίσθητη” για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, Δύση, σφάζονται από τους κανίβαλους του Τζολάνι.

Δυτική δειλία, αφγανική τιμή

από τον Massimo Fini - 21 Ιανουαρίου 2026

Πηγή: Μάσιμο Φίνι

Στον Λίβανο, το Ισραήλ έχει επίσης επιστρέψει στη χρήση λευκού φωσφόρου. Οι ΗΠΑ έχουν χρησιμοποιήσει «απαγορευμένα» όπλα, όχι μόνο εναντίον της ισλαμικής κυβέρνησης στην Καμπούλ, κάτι που οι Ταλιμπάν δεν έχουν κάνει ποτέ.

Στον Λίβανο, στη νότια πόλη Γιομόρ, οι Ισραηλινοί χρησιμοποίησαν βλήματα λευκού φωσφόρου, σύμφωνα με έκθεση του Human Rights Watch. Βλήματα φωσφόρου, όπως αυτά που περιέχουν απεμπλουτισμένο ουράνιο, χρησιμοποιήθηκαν στον εντελώς παράνομο πόλεμο του 1999 εναντίον της Σερβίας, πριν από την 11η Σεπτεμβρίου, που ήταν το αμερικανικό πρόσχημα για την έναρξη της σειράς «προληπτικών πολέμων» που θεωρητικοποίησε ο Μπους ο πρεσβύτερος. 

Παραδείγματα αυτών, μόνο τα τελευταία χρόνια, περιλαμβάνουν την επιθετικότητα κατά της Βενεζουέλας, την εντελώς απρόκλητη επιθετικότητα κατά του Ιράν, με το πρόσχημα ότι διαθέτει πυρηνικά όπλα που στην πραγματικότητα δεν είχε και ποτέ δεν είχε, όπως έχουν επιβεβαιώσει επανειλημμένα. οι επιθεωρήσεις ης IAEA, μελλοντικά, κατά της Κούβας. Πρόκειται για ένα όπλο τόσο θανατηφόρο όσο και ύπολο και δειλό.

Στον πόλεμο κατά της Σερβίας, 2.500 πολίτες και 1.031 στρατιώτες πέθαναν κάτω από αυτό που θα μπορούσα να ονομάσω «κανονικούς» βομβαρδισμούς. Αλλά οι πιο καταστροφικές συνέπειες συνέβησαν αμέσως μετά τον πόλεμο, όταν αμέτρητοι Σέρβοι πέθαναν από καρκίνο, ειδικά παιδιά που, αγνοώντας τις συνέπειες, έπαιζαν με τις σφαίρες που σκορπίστηκαν στο έδαφος. Ιταλοί στρατιώτες (ήμασταν κι εμείς σε αυτόν τον άσεμνο πόλεμο, υπό την επήρεια, όπως συνήθως, των Αμερικανών - σωστά, Ντ'Αλέμα, σωστά, Ματαρέλα;) οι οποίοι, παρά το γεγονός ότι είχαν τον κίνδυνο, πέθαναν από επαφή με ουράνιο. Υπολογίζεται ότι 400 από αυτούς, σύμφωνα με τις αναφορές των ιδίων των Ιταλών γιατρών, πέθαναν.

Για τη «Νέα Δεξιά» του Αλαίν ντε Μπενουά – γράφει ο Σωτήρης Γουνελάς

ΔΟΚΙΜΙΟ


22/03/2026

Αλαίν ντε Μπενουά, Νέα Δεξιά. [Μετα]πολιτικό μανιφέστο, πρόλογος-μεταφράσεις: Θεόδωρος Ε. Παντούλας, Επίμετρο: Μασιμιλιάνο Κάπρα, Κλαούντιο Κάπο, Διονύσιος Σκλήρης, εκδ. Manifesto, 2025.

Στο εύστοχο και κατατοπιστικό προλόγισμά του ο Παντούλας γράφει αρχίζοντας: 

«Από όσα γνωρίζω ο Alain de Benoist ξεκίνησε από την ακροδεξιά. Όσο να πεις, στη χώρα του Βισύ ειδικά, αυτό ήταν άσχημη σύσταση και δύσκολή αφετηρία. Πέρασε στη Δεξιά, δεν πολυστάθηκε όμως εκεί και κάποια στιγμή πρότεινε τη ‘Νέα δεξιά’. Αλλά ούτε κι εκεί στέργιωσε, αφού, έχοντας στο μεσοδιάστημα εγκαταλείψει και τον χαρακτηριστικό της Δεξιάς αντικομμουνισμό, εκτίμησε ότι το δίπολο Αριστερά-Δεξιά είναι παραπειστικό και ξεπερασμένο από την ίδια την πραγματικότητα που αντιμετωπίζεται μόνο με μια, κάπως ασαφή σ’ εμένα, ‘μεταπολιτική’ δραστηριότητα».

Χρειάζεται να πω, αρχίζοντας με τη σειρά μου, ότι αυτό που με ώθησε να γράψω για το βιβλίο δεν ήταν η πολιτική διαδρομή του Μπενουά, αλλά ορισμένες γόνιμες κρίσεις, θεωρήσεις και προτάσεις που έρχονται κοντά και σε δικές μου ανάλογες, τις οποίες έχω διατυπώσει κατά καιρούς στα όσα έχω γράψει (μάλλον εις ώτα μη ακουόντων) και μάλιστα στο βιβλίο μου Το τέλος του ανθρώπου ή η παραμόρφωσή του (Αρμός 2022). Προσθέτω ακόμη ότι πρωτοδιάβασα κείμενα του Μπενουά σε σχετικές αναρτήσεις του Νέου Πλανοδίου.

Προτού προχωρήσω θέλω να διευκρινίσω ότι για μένα ο χώρος της πολιτικής (ή Πολιτικής) βρίσκεται «εγγύς του μη όντος», από τότε που ο οικονομισμός έπεσε πάνω της και σχεδόν την έπνιξε, υποχρεώνοντάς την να μεταβληθεί σε ένα είδος επιχείρησης και σε μια μορφή εγκλεισμού σε ομάδες ελιτίστικες που θέλουν να κυβερνούν τον κόσμο ερήμην των λαών.

Έρχομαι τώρα στο βιβλίο και παραθέτω ορισμένα αποσπάσματα:

«Με τον όρο νεωτερικότητα προσδιορίζεται το πολιτικό και φιλοσοφικό κίνημα των τριών τελευταίων αιώνων της δυτικής ιστορίας. Χαρακτηρίζεται κυρίως από πέντε συγκλίνουσες διεργασίες: την εξατομίκευση, μέσω της καταστροφής των παλαιών κοινοτήτων του ανήκειν, τη μαζικοποίηση μέσω της υιοθέτησης τυποποιημένων συμπεριφορών και τρόπων ζωής, την αποιεροποίηση, μέσω της υποχώρησης των μεγάλων θρησκευτικών αφηγήσεων προς όφελος μιας επιστημονικής ερμηνείας του κόσμου, τον εξορθολογισμό, με την κυριαρχία της εργαλειακής σκέψης, μέσω των εμπορικών συναλλαγών και της τεχνολογικής αποτελεσματικότητας, την παγκοσμιοποίηση μέσω της επέκτασης ενός μοντέλου κοινωνίας που θεωρείται, εμμέσως, ως το μόνο λογικά δυνατό επομένως και ανώτερο» (σ. 19-20).

Ο Τραμπ, η μαφία των λόμπινγκ και η επανάσταση

Tommaso Merlo - 18 Μαρτίου 2026

Πηγή: Tommaso Merlo

Οι Ηνωμένες Πολιτείες χάνουν τον πόλεμο με το Ιράν, ακόμη και πολιτικά. Ο κόσμος είναι στο πλευρό της Τεχεράνης, ενώ στο εσωτερικό καταρρέουν υπό την επιρροή ενός προέδρου που τώρα είναι εκτός ελέγχου. Ο Τραμπ έχει γίνει εθνική απειλή, και στην Ουάσιγκτον ζητούν να τον ξεφορτωθούν το συντομότερο δυνατό. Δεν είναι εύκολο. Ο Τραμπ είναι η κορυφή ενός συστήματος, αυτού της μαφίας των λόμπινγκ. 

Ο πόλεμος στο Ιράν ξέσπασε επειδή ο Τραμπ είναι η πιο αναγνωρισμένη μαριονέτα του σιωνιστικού λόμπυ, αυτή που έχει τη δύναμη να γράφει λευκές επιταγές δισεκατομμυρίων δολαρίων για το Ισραήλ και να στέλνει βόμβες ακόμη και κατά τη διάρκεια μιας γενοκτονίας, και αυτή που έχει τη δύναμη να εξαπολύσει τον αμερικανικό στρατό εναντίον του Ιράν για να ικανοποιήσει τις ιδεολογικές αυταπάτες άλλων ανθρώπων. Καμία θεωρία συνωμοσίας. 

Γι' αυτό ο επικεφαλής της αντιτρομοκρατίας του Τραμπ μόλις παραιτήθηκε, αφού τον απέλυσε από τη βάση του. Μια φιγούρα με κόκκινο καπέλο που θέλει τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, όχι το Ισραήλ. Ένας από τους πολλούς που επαναστατούν ενάντια στη μαφία των λόμπινγκ που καταστρέφει τη χώρα του. Ένα σύστημα που μαίνεται εδώ και δεκαετίες, με μεγάλα λόμπι όπως τα σιωνιστικά, τα λόμπι των όπλων, των φαρμακευτικών και των νέων τεχνολογιών που διαφθείρουν και τα δύο σώματα του κοινοβουλίου για να διασφαλίσουν τη νίκη ανεξάρτητα από τις δημοσκοπήσεις. Με πολιτικούς που είναι διεφθαρμένοι μόλις βγουν από την πόρτα και τους οποίους χρηματοδοτούν καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας τους για να διασφαλίσουν ότι θα παραμείνουν με λουρί. Και αν κάποιος σκεφτεί να γίνει πρόεδρος, τότε χτυπάει την πόρτα του, κάθεται στον καναπέ του και απλώνει τα πόδια του στο τραπέζι. 

Οικουμενισμός και πόλεμος

Alberto Giovanni Biuso - 13 Μαρτίου 2026

Πηγή: GRECE Ιταλίας

Οι οικουμενικές αξιώσεις της Αγγλοσαξονικής Δύσης δείχνουν τώρα το πραγματικό τους πρόσωπο, που είναι αυτές της εξόντωσης. Η Γάζα και η Παλαιστίνη, ο παλαιστινιακός λαός που εξαφανίζεται από προσώπου Γης (της γης του), αντιπροσωπεύουν την οριστική απόδειξη της αληθινής ουσίας του οικουμενισμού που μισεί τη διαφορετικότητα. Μετά τη Γάζα - τη μεγαλύτερη γενοκτονία και έγκλημα στη σύγχρονη ιστορία - κάθε νομικό επιχείρημα της Αγγλοσαξονικής Δύσης και κάθε ισχυρισμός για ηθική πρωτοκαθεδρία φαίνεται απλώς τραγικός και γκροτέσκο. Ο καπιταλισμός χωρίς έδαφος, η οικονομία χωρίς γη, παίρνουν το έδαφος και τη γη από έναν λαό που τους κατοικεί εδώ και αιώνες, με σαφή πρόθεση να μετατρέψουν αυτό το έδαφος και τη γη σε εμπορικά κέντρα και αλυσίδες πολυτελών ξενοδοχείων όπου οι Δυτικοί μπορούν να περάσουν τις διακοπές τους και τα χρυσά γηρατειά τους.

Όλα αυτά δεν είναι η λαογραφία ενός προέδρου των ΗΠΑ, όλα αυτά είναι η διάλυση που φέρνει πάντα μαζί της η κυριαρχία της χρηματιστικής (όπως ο Αριστοτέλης ονόμαζε τα χρηματοοικονομικά).

Σε αυτό το άρθρο, προσπάθησα να επισημάνω την τεράστια ευθύνη —έστω και σε επίπεδο δουλικότητας— που είχαν και συνεχίζουν να έχουν τα εκτόπλασματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (συμπεριλαμβανομένων των Ιταλών πολιτικών υπευθύνων λήψης αποφάσεων όλων των πεποιθήσεων) στην οριστική κατάρρευση των αρχών της Βεστφαλίας: μη παρέμβαση στις υποθέσεις άλλων κρατών. Αυτές οι αρχές εγγυήθηκαν στην ήπειρό μας μια μακρά ειρήνη.

Διπλά πρότυπα

Andrea Zhok - 10 Μαρτίου 2026

Πηγή: Άντρεα Ζοκ

Δεν κατηγορώ τους von der Leyen, τους Merze, τους Macron, τους Kallas, τους Tajani. Άλλωστε, η υποκρισία τους, τα διπλά τους μέτρα και σταθμά, τα ψέματά τους εξηγούνται εύκολα: πρέπει να λογοδοτήσουν σε αυτούς που τους έβαλαν εκεί (που δεν είναι το εκλογικό σώμα).
Κατηγορώ εκείνους - πολίτες, ψηφοφόρους, χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης - που τροφοδοτούν με θέρμη την υποκρισία τους, τα διπλά τους μέτρα και τα ψέματά τους, χωρίς κανένα λόγο.

Όταν βλέπω εικόνες της Τεχεράνης ή της Βηρυτού αυτές τις μέρες, όταν βλέπω τη γειτονιά Νταχίχ στη νότια Βηρυτό να ισοπεδώνεται από ισραηλινά μαχητικά αεροσκάφη, με 80 παιδιά νεκρά (στοιχεία της UNICEF), όταν βλέπω το σχολείο στο Μινάμπ να καταστρέφεται από αμερικανικό τόμαχουακ με 168 κορίτσια μέσα, όταν βλέπω τον ουρανό της Τεχεράνης γεμάτο με ένα αποκαλυπτικό σύννεφο που παράγεται από τον βομβαρδισμό των αποθηκών πετρελαίου, το οποίο μετατρέπεται σε όξινη βροχή (ξηραίνει τα πάντα στο πέρασμά του και μεταναστεύει προς το Ουζμπεκιστάν), όταν βλέπω τις μονάδες αφαλάτωσης να χτυπιούνται και 700.000 Ιρανούς πολίτες να μετατρέπονται σε άστεγους πρόσφυγες, όταν βλέπω όλη αυτή την ανθρωπιστική και οικολογική καταστροφή, που προκλήθηκε από μια μονομερή επιθετικότητα των «συμμάχων μας», δεν μπορώ παρά να αναρωτηθώ ένα πράγμα:

• Αλλά πού πήγαν όλες οι ομάδες ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που απαιτούν εκδίκηση από τον ουρανό για την υπερβολική χρήση της θανατικής ποινής στο Ιράν;

• Πού πήγαν όλοι αυτοί οι τρομακτικοί ακτιβιστές για το κλίμα, αυτοί που παραμόρφωσαν μουσεία για να διαμαρτυρηθούν για τις εκπομπές ρύπων και το ντίζελ του Euro 5 Panda;

Ο Τραμπ ξεμένοντας από πυραύλους παρουσιάζει το ΚΡΑΧ ως ΝΙΚΗ;;

Δημήτρης Λιάτσος

Ο Τραμπ «νικά» συντριπτικά και πλήρως αφού «κατάφερε» να μείνει χωρίς βάσεις και πρεσβείες στον Περσικό, αλλά και χωρίς…πυραύλους!!! 

Έτσι φέρνει επιπλέον από τη… Νότια Κορέα! 

Από την άλλη πλευρά ο Ζελένσκι, δεν αντέχει τη μοναξιά και ξαναγυρίζει στην επικαιρότητα με δημοσιοποίηση επιχείρησης δολοφονίας του Ούγγρου π/θ…. Εκείνος σηκώνει το γάντι και βάζει τέρμα στη μεταφορά εκατομυρίων «μαύρων» ποσών από Ευρώπη προς Ουκρανία και ταναπαλιν! Δείτε το βίντεο 👇 κάτω στο πρώτο σχόλιο!

____________

Τάκης Μοσκώβ 

Πολλοί αναρωτιούνται πώς είναι δυνατόν η υπερσύγχρονη δυτική πολεμική μηχανή, με τους προϋπολογισμούς των τρισεκατομμυρίων, να δυσκολεύεται τόσο πολύ απέναντι σε «πρωτόγονα» ιρανικά drones όπως τα Shahed. Η απάντηση δεν βρίσκεται μόνο στα τσιπ της TSMC ή στους δορυφόρους GLONASS & BeiDou, αλλά στα βαθιά δομικά ρήγματα του ίδιου του δυτικού καπιταλισμού.

Το μοντέλο της Δύσης βασίζεται στο μέγιστο κέρδος. Οι αμυντικές βιομηχανίες όπως οι Lockheed, Raytheon κ.λπ. έχουν εθιστεί στην πώληση πανάκριβων «κοσμημάτων»: ένας πύραυλος Patriot των 4 εκατομμυρίων δολαρίων για να καταρρίψει ένα drone των 20.000 δολαρίων. Αυτή η εξίσωση οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη χρεοκοπία. Οι «εχθροί» της Δύσης - αυτοί που ουσιαστικά αμύνονται στα ιμπεριαλιστικά της σχέδια- έχουν καταλάβει ότι η ποσότητα και η απλότητα έχουν τη δική τους ποιότητα. Οταν ο αντίπαλός σου φτιάχνει 10.000 αναλώσιμα drones, το «συμπαγές» σου σύστημα αρχίζει να ραγίζει.

Αντιδυτικός

από Andrea Zhok - 09/03/2026

Πηγή: Άντρεα Ζοκ

Όσοι σήμερα υπερασπίζονται τα δικαιώματα χωρών που δέχονται επίθεση με διάφορους τρόπους από τις ΗΠΑ (η λίστα είναι ατελείωτη) κατηγορούνται συχνά ότι είναι «αντιδυτικοί». Ετικέτες σαν κι αυτές, και άλλες παρόμοιες (π.χ., «καφέ-κόκκινο», «αντιεμβολιαστικό», κ.λπ.), έχουν το μεγάλο πλεονέκτημα ότι είναι αρκετά αόριστες και συγκεχυμένες ώστε να υπονοούν ότι όσοι τις διατυπώνουν έχουν κάτι στο μυαλό τους, ενώ συνήθως πρόκειται απλώς για ένα συνονθύλευμα φημών.

Τεχνικά, πιστεύω ότι σήμερα ένας Ευρωπαίος που σέβεται τον εαυτό του ΠΡΕΠΕΙ να έχει μια «αντιδυτική» διάθεση, υπό την προϋπόθεση ότι υπάρχει σαφής κατανόηση του όρου.

Η Δύση δεν είναι ούτε γεωγραφικός ούτε πολιτιστικός τόπος. Η Δύση είναι μια κατηγορία γεωπολιτικής αξίας που αποφεύγει οποιαδήποτε αναφορά σε μια συγκεκριμένη πολιτιστική παράδοση. Αντί για πολιτιστικές παραδόσεις, έχει μια γεωπολιτική παράδοση που έχει τις ρίζες της στις διάφορες μορφές του αγγλοσαξονικού ιμπεριαλισμού (από τη Βρετανική Αυτοκρατορία έως την Αμερικανική Αυτοκρατορία).

 Η «Δύση» είναι αυτό που ενώνει την Ευρώπη και την Κοινοπολιτεία στη φάση του καπιταλιστικού θριάμβου. Και αυτό που έχουν κοινό αυτές οι περιοχές του κόσμου είναι το γεγονός ότι τους τελευταίους δύο αιώνες κυριαρχούνται από μια πολιτική υποταγμένη στην οικονομία και από μια οικονομία υποταγμένη στις οικονομικές ολιγαρχίες. 

Το κύριο γεωπολιτικό του αποτέλεσμα ήταν ο θαλασσοκρατικός ιμπεριαλισμός, δηλαδή ένας ιμπεριαλισμός που βασίζεται στην κυριαρχία στη θάλασσα, που είναι η κυριαρχία των εμπορικών δρόμων, μια κυριαρχία που δεν στοχεύει στην «επέκταση ενός πολιτισμού», αλλά στην επέκταση των δυνατοτήτων του για εκμετάλλευση απομακρυσμένων τόπων - παραμένοντας παράλληλα ξένη προς αυτούς.

Μόνο στη γνώση ότι το κακό θα θριαμβεύσει βρίσκεται η ελπίδα.

Riccardo Paccosi - 9 Μαρτίου 2026

Πηγή: Ρικάρντο Πακόζι

Η παγκόσμια γεωπολιτική σύγκρουση που βιώνουμε -η οποία, σύμφωνα με τον Jeffrey Sachs, συμπίπτει με τις πρώτες, άθελά μας, ημέρες του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου- έχει τουλάχιστον το πλεονέκτημα ότι αναδεικνύει ολοένα και περισσότερο ένα προβληματικό ζήτημα που εγώ και μερικοί άλλοι έπρεπε να αντιμετωπίσουμε μόνοι μας τα τελευταία δέκα χρόνια, συχνά αντιμετωπίζοντας ειρωνεία και χλευασμό: δηλαδή, τα ιδεολογικά και ψυχοκοινωνικά χαρακτηριστικά της δυτικής ελίτ, και το γεγονός ότι αυτά τα χαρακτηριστικά δεν μπορούν να εντοπιστούν ούτε στην οικονομική ορθολογικότητα ούτε στην αρχή της αυτοσυντήρησης.

Ο Ρώσος φιλόσοφος Αλεξάντερ Ντούγκιν γράφει:
«Η ουσία του Σιωνισμού έγκειται στο ότι είναι ένα είδος «εβραϊκού σατανισμού». Αν ο κλασικός ορθόδοξος Ιουδαϊσμός επιμένει να περιμένει τον Μεσσία, η ίδια η ύπαρξη του Κράτους του Ισραήλ είναι, στα μάτια των Σιωνιστών, απόδειξη ότι οι ίδιοι είναι ο Μεσσίας. Έτσι, σήμερα τους απομένει μόνο ένα βήμα: να ανατινάξουν το Τζαμί Αλ-Άκσα και να προχωρήσουν στην κατασκευή του Τρίτου Ναού.

Βρισκόμαστε εν μέσω εσχατολογικών σεναρίων που υπερβαίνουν κατά πολύ τα όρια των συνηθισμένων κοινότοπων εξηγήσεων - οικονομία, αγορές, τιμές πετρελαίου, χρηματιστήρια, εθνικά συμφέροντα και ούτω καθεξής - τα οποία γίνονται ολοένα και πιο αντιφατικά και ακόμη και παράλογα».

Ο Αμερικανός πολιτικός επιστήμονας Τάκερ Κάρλσον γράφει:
«Το γεγονός ότι κάποιος σκέφτεται έστω και να χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα μας δείχνει ότι η ορμή, η παρόρμηση, που βλέπουμε είναι μια αυτοκτονική ορμή. Γι' αυτό προσωπικά πιστεύω ότι ο πνευματικός μας κόσμος έχει κακοποιηθεί από μια δαιμονική ορμή, την οποία βλέπω παντού» .

Ο Ιταλός ψυχολόγος και δοκιμιογράφος Μάρκο Ντέλα Λούνα γράφει:
«Κανείς δεν το λέει ανοιχτά, αλλά οδεύουμε προς έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο επειδή η δυτική εξωτερική πολιτική κατευθύνεται από θρησκευτικούς τρελούς που το θέλουν, αυτούς που βρίσκονται εντός και γύρω από την κυβέρνηση Νετανιάχου, που υποστηρίζονται από δεκάδες εκατομμύρια Χριστιανούς Σιωνιστές στην Αμερική.

«Άκρως επικίνδυνος»: Η ρητορική του Χέγκσεθ για το μακελειό στο Ιράν προκαλεί φόβο

8 Μαρτίου 2026

Θρασύς και πολεμοχαρής, ακουγόταν περισσότερο σαν καρικατούρα κάποιου νταή παρά σαν σοβαρός πολιτικός άνδρας. «Θάνατος και καταστροφή από τον ουρανό όλη μέρα», καυχιόταν ο Πιτ Χέγκσεθ, φορώντας γραβάτα και μαντιλάκι στο πέτο στα χρώματα της αμερικανικής σημαίας, καθώς μιλούσε σε δημοσιογράφους στο Πεντάγωνο. «Αυτή δεν προοριζόταν ποτέ να είναι μια δίκαιη μάχη, και δεν είναι δίκαιη μάχη. Τους χτυπάμε ενώ είναι πεσμένοι κάτω, κι έτσι ακριβώς πρέπει».

Ο 45χρονος Χέγκσεθ, πρώην τηλεπαρουσιαστής του Fox News και νυν επικεφαλής του ισχυρότερου στρατού στον κόσμο, έχει αναδειχθεί αυτή την εβδομάδα το πρόσωπο του πολέμου του Ντόναλντ Τραμπ στο Ιράν. Η εξέλιξη αυτή έχει σημάνει συναγερμό στους επικριτές του, που προειδοποιούν ότι ο υπουργός Άμυνας -ο οποίος εύστοχα μετονομάστηκε σε «υπουργός Πολέμου»- μετέτρεψε ταχύτατα το Πεντάγωνο σε ορμητήριο μιας ιδεολογικής και θρησκευτικής σταυροφορίας, όπως γράφει ο Guardian.

Επιδεικνύοντας αντριλίκι, χριστιανικό εθνικισμό και κυνική αδιαφορία για τις ζωές των Αμερικανών στρατιωτών, υποστηρίζουν, η παιδαριώδης τηλεοπτική συμπεριφορά του Χέγκσεθ έχει στόχο να ικανοποιήσει την επιθυμία του Τραμπ για έναν πολεμοκάπηλο αντάξιο της «ανδρόσφαιρας». Εικόνα που ενίσχυσε το ανατριχιαστικό βίντεο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, που παρεμβάλλει αποσπάσματα από χολιγουντιανά μπλοκμπάστερ όπως τα Braveheart, Gladiator, Superman και Top Gun με πλάνα του Χέγκσεθ και πραγματικό οπτικό υλικό από θανατηφόρα πλήγματα των επιθέσεων κατά του Ιράν.

«Ο Πιτ Χέγκσεθ είναι ένας πολύ επικίνδυνος άνθρωπος. Ένας λευκός χριστιανός εθνικιστής που έχει στη διάθεσή του το οπλοστάσιο της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών, καθώς και λευκή επιταγή από τον πρόεδρο Τραμπ να εξαπολύει σφαγή όπου θέλει και εναντίον όποιου θέλει», σχολιάζει δεικτικά η Τζανέσα Γκόλντμπεκ, διευθύνουσα σύμβουλος της μη κερδοσκοπικής οργάνωσης υπεράσπισης δικαιωμάτων Vet Voice Foundation.

Τι συμβαίνει στον κόσμο;

*

του ΣΩΤΗΡΗ ΓΟΥΝΕΛΑ

~.~

Τι συμβαίνει στον κόσμο; Παραφορά ή παράνοια;

Πως ν’ αρχίσει κανείς ένα τέτοιο γραπτό; Πως να διατυπώσει απορίες, ερωτήματα και απαντήσεις;

Μια σκοτεινιά απλώνεται στον κόσμο. Δεν θέλουν να τη βλέπουν. Ζουν οι περισσότεροι στη φαντασία τους. Πιο πολύ απ’ όλους, οι Έλληνες. Οι άλλοι είναι πολύ πιο ρεαλιστές. Προσγειωμένοι, σχεδόν κολλημένοι στα επίγεια, επαγγελματιστές, χρηματοκεντρικοί, ζουν εν μέσω και διαμέσου της Αγοράς. Μα έτσι δεν γίνονται εκτός των άλλων αγοραίοι;

Λόγια, πράξεις, επιθυμίες, σκέψεις, ορμές, πάθη, φλυαρίες, κατάθλιψη, μοναξιά, περιδινούνται αενάως, κυκλοφορούν συχνά σε ρυθμούς ματαιότητας, περιφέρονται σχεδόν ασκόπως. Κάτι βασανίζει τους ανθρώπους και προσπαθούν άλλοτε να το απωθήσουν, άλλοτε να κρεμαστούν πάνω του και άλλοτε να το κάνουν καλλιτεχνία. Άλλες φορές πάλι πασχίζουν να αναπτύξουν θεωρητικά σχήματα, να κάνουν ερμηνείες των φαινομένων ή των γεγονότων και αφοσιώνονται σε απέραντες αναλύσεις; Που τις πιο πολλές φορές ενδιαφέρουν μονάχα τους επινοητές τους.

Κατά βάθος οι άνθρωποι έχουν μεγάλη ανάγκη να μιλήσουν. Νομίζουν ότι αυτό είναι εύκολο. Δεν τους απασχολεί ότι η ομιλία είναι κάτι σπουδαίο, είναι το ιδιαίτερο χάρισμα του ανθρώπου, είναι κάτι σαν ταυτότητα. Αυτή η ταυτότητα είναι πιο σημαντική από την αστυνομική ταυτότητα!

Ομιλία δεν είναι εκφορά λέξεων και φράσεων που κάπως φτάνουν στη γλώσσα μας καλεσμένες ή ακάλεστες. Η ομιλία μας είναι συνυφασμένη με τη φωνή μας, αλλά η φωνή μας με τη σειρά της αγγίζει την υψηλή διάσταση του Λόγου. Τον άνθρωπο τον κατοικεί ο Λόγος. Δεν υπάρχει άνθρωπος κενός Λόγου παρεκτός να είναι πάσχων. Μα από τη στιγμή που θα πω ότι τον κατοικεί ο Λόγος, αμέσως βγήκα από τα κλειστά γήινα περιγράμματα και ανοίχτηκα σε άλλες διαστάσεις. Παλιότερα τις έλεγαν ουράνιες ή μεταφυσικές. Τώρα οι περισσότεροι δεν έχουν ιδέα τι είναι αυτά. Χρησιμοποιούν τη λέξη αγνωστικιστής και ξεμπερδεύουν.

Δεν αρκεί αυτό, είναι πολύ πρόχειρη λύση. Το ίδιο πρόχειρο είναι να περνάς τη ζωή σου ομολογώντας ξανά και ξανά ότι δεν έχεις απαντήσεις, ότι δεν έχεις καταλήξει τι και πώς, ότι δεν έχεις βρει «η ζωή να έχει νόημα», (μπορεί να είσαι ανίκανος να το βρεις, αποκλείεται;), ότι δεν μπορείς να αναμετρηθείς με το γεγονός του θανάτου κ.ά.

Ένας κόσμος σε πορεία και ένας σάπιος

Τρίτη 3 Μαρτίου 2026

Gianni Petrosillo

Πηγή: Gianni Petrosillo

Όπως έχουμε πει πολλές φορές, παρά τις λίγες μόνο πληροφορίες, ο κόσμος έχει αλλάξει. Το Ιράν είναι ένας σημαντικός γεωπολιτικός παράγοντας, οπλισμένος μέχρι τα δόντια και εξοπλισμένος με προηγμένη τεχνολογία, ειδικά επειδή η Ρωσία και η Κίνα το υποστηρίζουν σε αυτό το εξελισσόμενο γεωπολιτικό τοπίο. Το γνωρίζαμε αυτό, το νιώσαμε, γράψαμε γι' αυτό και τώρα το βλέπουμε. 

Ο μονομερής πόλεμος τελείωσε, όπου ο ένας έδινε και ο άλλος έπαιρνε. Αν οι Ηνωμένες Πολιτείες και η ΕΕ ελπίζουν να καλύψουν τα παγκόσμια εγκλήματά τους με προπαγάνδα, οι αντιδράσεις αυτών των κρατών γκρεμίζουν το τείχος των ψεμάτων τους. Ακούσαμε τον Υπουργό Εξωτερικών μας και ολόκληρη την ευρωπαϊκή ελίτ να δηλώνει ότι το Ιράν είναι ο επιτιθέμενος. Αυτό θα πρέπει επίσης να μας ανοίξει τα μάτια και στα άλλα ψέματα πάνω στα οποία η Δύση έχει χτίσει το χάος των τελευταίων ετών.

Οι πληροφορίες μας είναι διεφθαρμένες, όπως και τα τηλεοπτικά κανάλια, οι ειδικοί, τα πανεπιστήμια και όποιος αρνείται τα στοιχεία δείχνοντας με το δάχτυλο τους άλλους για να κρύψει τις δικές μας φρικαλεότητες. Το Ιράν δεν θα πέσει επειδή ο Αγιατολάχ Χαμενεΐ, ένας μεγάλος πολιτικός όπως τον όρισε ο Πούτιν και όπως συμμεριζόμαστε κι εμείς, έχει σκοτωθεί. Δεν μπορούμε να επιλέξουμε τους ήρωες άλλων λαών, ακόμα κι αν είμαστε πεπεισμένοι ότι μπορούμε να διαχειριστούμε τη συλλογική μνήμη λαών και χωρών.

Über Alles: Οι Λίστες Epstein και το θλιβερό καρναβάλι της παγκόσμιας ελίτ

23/02/2026

Γιάννης Παπαμιχαήλ, 

τ. Καθηγητής Εκπαιδευτικής Ψυχολογίας Παντείου Πανεπιστημίου

Τα αμέτρητα δεδομένα της λίστας Epstein έκαναν το δυτικό κόσμο να παραμιλάει – λες και δεν το περίμενε. Ωστόσο, εδώ και πολλές δεκαετίες αρκετοί φιλόσοφοι, πολιτικοί επιστήμονες και καλλιτέχνες είχαν προειδοποιήσει: η δυτική μεταφυσική του ριζικού ατομισμού, του έρωτα για τον εαυτό, του άκρατου ναρκισσισμού, αυτός ο απόλυτος εγωισμός που καταλήγει γρήγορα σε έναν ηδονισμό ικανό να θυσιάσει και να ποδοπατήσει τον άλλο και όλο τον κόσμο, αρνούμενος κάθε ηθική αναστολή, είναι το μηδενιστικό αξιακό πλαίσιο που ιστορικά συνδέθηκε με την ανάπτυξη ενός «γυμνού» καπιταλισμού. 

Με πρώτο ίσως τον Μαρκήσιο Ντε Σαντ, αυτή η δυναμική της βύθισης των Φώτων (και του διαφωτισμού) στα σκοτάδια και την «άβυσσο της ψυχής του ανθρώπου», όπως λέμε, δηλαδή η αναζήτηση της ηδονής και της ικανοποίησης στην καταστροφή, υπήρξε ένα θέμα φιλοσοφικού αναστοχασμού και πολιτικού προβληματισμού.

 Ο πολιτισμός, ιδιαίτερα εκείνος που απορρέει ρομαντικά και «αναγενησιακά» από την αρχαιοελληνική πλατωνική και αριστοτελική παράδοση, ήταν εκείνος που λειτούργησε πρώτος σαν ηθικό φρένο, σαν καταστολή του εγωκεντρικού σαδικού πάθους των ανθρώπινων «υπερ φύσιν ζώων» και επέτρεψε να σκεφτούμε ανθρωπολογικά τους όρους της συμβίωσης και της συνεργασίας στις ανθρώπινες κοινότητες.

 Χρειάστηκε βέβαια γι’ αυτό μια ιεροποίηση των πλαισίων της κανονικότητας. Μια παράδοση ηθική και ταυτόχρονα λογική, κοινή και σεβαστή από όλους. Η ιδέα του Καλλικλή (Πλάτωνος, Γοργίας) ότι μπορούμε να καταστρέψουμε εγωιστικά τα πάντα και τους πάντες, φύση και ανθρώπους, για να διατηρήσουμε ή να αυξήσουμε την χαρά του ατομικού κέρδους (ή, με σημερινούς όρους, για να παράγουμε περισσότερα εμπορεύματα, παρέχοντας στα άτομα, παραγωγούς ή καταναλωτές, την ψευδαίσθηση της αυτοεκπλήρωσης κλπ), ήταν στις παραδοσιακές κοινωνίες μια ιδέα κατάπτυστη ηθικά, παράλογη, ανίερη και απαράδεκτη. Βέβαια, η προκλητική ιεροσυλία από τις ελίτ ήταν πάντα πιθανή. Όμως, σε κάθε συγκροτημένη κοινωνία ήταν εξίσου πιθανό ότι οι ιερόσυλοι, (με ηθικούς όρους μηδενιστές, με πολιτικούς εν δυνάμει προδότες), δεν θα ξέρουν στο τέλος που να κρυφτούν (κάτι θα είχε να πεί περί αυτού ο Αλκιβιάδης…)

Νεοσυντηρητισμός και η κρίση του δυτικού οικουμενισμού

Δευτέρα 23 Φεβρουαρίου 2026

Tiberio Graziani

Πηγή: The Slingshot

Φιλολογική γενεαλογία, ευρωπαϊκές περιφέρειες και προσαρμογές της ηγεμονίας των ΗΠΑ

Αυτό το άρθρο επιχειρεί μια γενεαλογική και φιλολογική ανασύνθεση του νεοσυντηρητισμού ως προσαρμοστικής μορφής της Δυτικής ηγεμονίας κατά τη διάρκεια μιας κρίσης του φιλελεύθερου-δημοκρατικού οικουμενισμού. Αντί να ερμηνεύεται ως μια απλή ενδεχόμενη ιδεολογία ή μια αντιδραστική οπισθοδρόμηση, ο νεοσυντηρητισμός αναλύεται εδώ ως ένας τρόπος αναδιοργάνωσης της εξουσίας όταν η ικανότητα της Δύσης να παράγει συναίνεση μέσω οικουμενιστικών αξιών μειώνεται προοδευτικά. Αναλύοντας την αμερικανική του προέλευση, τον μετασχηματισμό του σε κυβερνητικό δόγμα και τις επακόλουθες διαλογικές αναδιατυπώσεις του, το δοκίμιο ανασυνθέτει την ακολουθία που οδηγεί από τον αποφασιστικό οικουμενισμό της εποχής Μπους στις προσπάθειες μιας φιλελεύθερης-διεθνιστικής αποκατάστασης και, τέλος, στην εμφάνιση μορφών μετα-οικουμενιστικής ηγεμονίας. Ιδιαίτερη προσοχή δίνεται στη δομή κέντρου-περιφέρειας εντός της Δύσης υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, καταδεικνύοντας πώς ο ευρωπαϊκός νεοσυντηρητισμός δεν είναι μια αυτόνομη παράδοση, αλλά ένα διαλογικό και στρατηγικό παρακλάδι, νομιμοποιημένο μέσω διατλαντικών δικτύων και επιλεκτικών πολιτισμικών αναφορών. Αυτό το άρθρο υποστηρίζει ότι η παρακμή της ευρωπαϊκής αυτονομίας δεν πρέπει να νοείται ως έλλειψη πολιτικής πρωτοβουλίας, αλλά μάλλον ως η προοδευτική διοχέτευσή της μέσα σε έναν ολοένα και πιο περιορισμένο πολιτικά νόμιμο χώρο λόγου. Συμπερασματικά, η κρίση της Δύσης ερμηνεύεται όχι ως κρίση αξιών καθαυτών, αλλά ως κρίση της σημασιολογικής τους δύναμης: όταν ο οικουμενισμός χάνει την ενσωματωτική του ικανότητα, η ηγεμονία τείνει να αναδιοργανωθεί μέσω ηθικών, στρατηγικών και μηχανισμών λήψης αποφάσεων που περιορίζουν τον χώρο για εσωτερικό πολιτικό πλουραλισμό.

Η δαιμονική ελίτ που κυριαρχεί στον κόσμο

Antonio Terrenzio - 12 Φεβρουαρίου 2026

Πηγή: Αντόνιο Τερέντσιο

Τελικά, οι συνωμοσιολόγοι είχαν δίκιο. Η θεωρία ότι το Ισραήλ κρατάει τους μοχλούς της δυτικής πολιτικής είναι αληθινή. Τρία εκατομμύρια σελίδες email και συνομιλιών αποκαλύπτουν την εκμετάλλευση της παιδικής πορνείας ως την κορυφή του παγόβουνου ενός συστήματος που βασίζεται σε κάθε είδους παρέκκλιση. Τελετουργικές θυσίες, βιασμοί με ακρωτηριασμούς, κοπροφαγία, κανιβαλισμός, παιδιά που υποβάλλονται σε θυσιαστικές τελετές όπου η ανθρώπινη εξαχρείωση ξεπερνά την τρέλα. Το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ αποκάλυψε την ύπαρξη άλλων 2,5 εκατομμυρίων σελίδων που δεν έχουν ακόμη αποχαρακτηριστεί, όπου λέγεται ότι κρύβονται οι χειρότερες από αυτές τις πρακτικές.

Η πιο ανησυχητική πτυχή αυτής της υπόθεσης είναι το λουσιφεριανό αποτύπωμα αυτών των ελίτ και η μεταφυσική τους σύνδεση με δαιμονικές δυνάμεις.

Επιπλέον, η σύνδεση του Τζέφρι Έπσταϊν και της συντρόφου του Ζισλίν Μάξγουελ με την ισραηλινή Μοσάντ είναι βέβαιη και ενισχύει την πεποίθηση ότι η σιωνιστική οντότητα βρίσκεται στην καρδιά αυτής της αλυσίδας εγκλημάτων. Τα αρχεία αποκαλύπτουν ότι ο σεξουαλικός εκβιασμός ήταν ένας μοχλός που χρησιμοποιούσε η ισραηλινή Μοσάντ εναντίον πολιτικών και πρωθυπουργών διαφόρων εθνικοτήτων. Ένα email περιέχει σαφώς τα λόγια του Έπσταϊν, τα οποία βλέπουν τους γκόιμ (εθνικούς) ως υπηρέτες του Ισραήλ. Η πιο κλασική θεωρία συνωμοσίας διαμορφώνεται σε αυτές τις σελίδες, οι οποίες φαίνεται να επανεξετάζουν τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών ή τους Βαυαρούς «Ιλλουμινάτι».

Η Γαλλία, διαβάζουμε, θα αλλάξει τον νόμο ώστε το σεξ να μη θεωρείται συζυγικό καθήκον στον γάμο.

Του Δημήτρη Τσίρκα 

Η Γαλλία, διαβάζουμε, θα αλλάξει τον νόμο ώστε το σεξ να μη θεωρείται συζυγικό καθήκον στον γάμο.

Μην πάει ο νους σας στο κακό, δεν σημαίνει ότι μέχρι τώρα ο/η σύζυγος ήταν υποχρεωμένη από τον νόμο να κάνει σεξ με τον έταιρο σύζυγο και αν αρνιόταν μπορούσε να καλέσει την αστυνομία να τη "συνετίσει". 

Αυτά μονό στις ταινίες του Λάνθιμου συμβαίνουν. Απλώς ήταν λόγος διαζυγίου και το διαζύγιο έβγαινε με υπαιτιότητα του συζύγου - αρνητή σεξ.

Πολλοί θα βρουν το μέτρο απελευθερωτικό – το κράτος δεν έχει καμία δουλειά στο κρεβάτι των ανθρώπων. Αναμφίβολα.

Στην πραγματικότητα, το κράτος έρχεται να επικυρώσει μια αλλαγή που έχει συμβεί στην κοινωνία προ πολλού.

Αν αφήσουμε κατά μέρος τις φαντασιακές επενδύσεις, ο γάμος δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια συμφωνία αμοιβαίας, συναινετικής «χρησιμοποίησης» του σώματος του άλλου, επικυρωμένη από το κράτος, με σφραγίδες και πρωτόκολλα. 

Αν αυτό εκλείψει, τότε ο γάμος γίνεται απλώς μια συγκατοίκηση χωρίς benefits - μένουμε μαζί για το ενοίκιο.