Η οικογένεια στο δάσος και η ντροπιαστική ήττα των γυναικών

από Franco Maloberti - 02/04/2026

Πηγή: Σαν τον Δον Κιχώτη

Η οδυνηρή ιστορία τριών παιδιών που κρατήθηκαν για αρκετούς μήνες σε μια φυλακή, γνωστή ως ανάδοχη οικογένεια, είναι πασίγνωστη. Η υπόθεση έχει αποκτήσει παγκόσμια φήμη και έχει προκαλέσει περιφρόνηση για το λεγόμενο ιταλικό δικαστικό σύστημα. Δυστυχώς, η Ιταλία δεν είναι η μόνη σε αυτή την ατιμία: παιδιά που έχουν αποσπαστεί από τους γονείς τους και έχουν τοποθετηθεί σε φυλακές με διάφορα ονόματα υπάρχουν σε πολλά άλλα μέρη του λεγόμενου ανεπτυγμένου κόσμου. Αυτό που είναι λυπηρό, ή ίσως ντροπιαστικό, είναι ότι η ιταλική περίπτωση, και ίσως και αυτή άλλων χωρών, χαρακτηρίζεται από κυρίαρχη παρουσία γυναικών, ας πούμε «σύγχρονων» γυναικών.

Όπως διδάσκουν μελετητές και διακεκριμένοι στοχαστές, οι Alpha αλληλεπίδραση μεταξύ συναισθημάτων, πολιτισμού και περιβάλλοντος. Οι γυναίκες, σε αντίθεση με τους άνδρες, οι οποίοι τείνουν να είναι λογικοί και προσανατολισμένοι στην επίλυση πραγματικών προβλημάτων, είναι (ή θα έπρεπε να είναι) πιο ενσυναισθητικές, πιο δεκτικές, πιο αλτρουιστικές και πιο κατανοητές. Η ηθική των γυναικών πηγάζει από τον τρόπο που βλέπουν τις σχέσεις και από τη διαθεσιμότητά τους στις ανάγκες των άλλων, ιδιαίτερα των παιδιών. Σύμφωνα με τον Guido Brunetti [1], η νευροεπιστήμη έχει επισημάνει τη σημαντική συμβολή της μητρικής φροντίδας προς τα παιδιά, με τη δημιουργία της «συναισθηματικής συμφωνίας» της μητέρας, η οποία αντιπροσωπεύει ένα από τα μεγάλα δώρα της φύσης. Χωρίς το «θαύμα» του μητρικού ενστίκτου, οι απόγονοι - όπως συμφωνεί ο μεγάλος νευροεπιστήμονας Jaak Panksepp - δεν θα μπορούσαν να «επιβιώσουν». Στον κόσμο, δεν θα υπάρχουν θηλαστικά αν ο εγκέφαλος τους δεν ήταν προετοιμασμένος να «επενδύσει» στη «φροντίδα» των απογόνων τους. Και συνεχίζει: Η παρόρμηση για «φροντίδα» προέρχεται από «έμφυτα» εγκεφαλικά συστήματα και οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην ενεργοποίηση της ντοπαμίνης, της οξυτοκίνης και άλλων οπιοειδών (Joung) προώθηση της μητρικής φροντίδας (Uvnas-Moberg). Χωρίς τη μητρική αγάπη, η ενσυναίσθηση και ο αλτρουισμός δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν (Watts). Η μητρότητα είναι μια ενσωματωμένη βιολογική παρόρμηση, προγραμματισμένη στον εγκέφαλο μιας γυναίκας.

Η Μητερα και τα δικαιωματα του Αζορ.

Του Γιώργου Παπαδόπουλου - Τετράδη

Επειδη πολύς παραλογισμος εχει κατακλυσει ατομα, κοινωνια και πολιτεια στα θεματα της οικογενειας, υπαρχουν μερικες αληθειες, μερικες πραγματικοτητες, που οσο κι αν θελει η αναγκη του αγγλοσαξωνικου και γερμανικου καπιταλισμου να διαστραφούν, οχι μονο δεν διαστρεφονται, αλλα καταληγουν σε εγκληματα εναντιον και των ατομων και του συμφεροντος της κοινωνιας.

Ιεραρχωντας τις αναγκες των ανθρωπων, εκεινος που εχει προτεραιοτητα ειναι το παιδι. Ως το πλεον αδυναμο, απροστατευτο, εξαρτημενο, με μοναδικες απαιτησεις αναπτυξης, απτης και συναισθηματικης τροφης.

Η πρωτιστη αναγκη του παιδιου ειναι η μητερα, της οποιας αποτελει φυσικη συνεχεια, αφου μεσα της και απο αυτην εχει αποκτησει ζωη. Απο αυτην παιρνει την αρχικη συναισθηματικη ασφαλεια που καθοριζει τη ζωη του και η οποια ειναι μοναδικη. 

Αντιστοιχως, το συναισθημα της μητερας για το παιδι της ειναι μοναδικο. Η μητροτητα. Κι αυτο το καταλαβαινει κανεις οταν μια μητερα χασει το παιδι της σε οποιαδηποτε ηλικια. Ζει ενα συναισθημα απωλειας, που δεν εχει ομοιο του σε κανεναν αλλον ανθρωπο.

Το παιδι εχει αναγκη ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ απο μητερα. Οποιος θελει να του στερησει αυτο το δικαιωμα εγκληματει και κατα του παιδιου και κατα της υγειας της κοινωνιας, που αποτελειται απο παιδια και μελλοντα παιδια που ενηλικιωνονται.

Τα τελευταια χρονια, οι αγγλοσαξωνες κυριως, εξ αιτιας της μαζικης διαλυσης των οικογενειων εκπονουν μελετες και ερευνες, συμφωνα με τις οποιες η μητερα δεν ειναι ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ απαραιτητος παραγοντας στην υγεια και την ψυχικη υγεια ενος παιδιου, αλλα μπορει ΟΠΟΙΟΣΔΗΠΟΤΕ εχει συναισθηματα αγαπης και την απαραιτητη οικονομικη επιφανεια, να υποκαταστησει τη μητερα και να γινει αντ' αυτης "μητερα".

Κι αυτο, οχι ως λυση αναγκης επειδη η μητερα πεθανε ή εγκατελειψε το παιδι ή ειναι αντικειμενικα ανικανη να το μεγαλωσει, αλλα επειδη "ολοι οι ανθρωποι εχουν ισα δικαιωματα"!

Φυσικα, οι μελετες αυτές χρησιμοποιωντας τη λεξη αγαπη, κανουν ότι δεν ξερουν πως άλλη είναι η μητρικη, άλλη η πατρικη, η φιλικη, η συγγενικη, η ερωτικη, η σεξουαλικη, η φιλοζωϊκη κλπ αγαπη. Όλα μπαινουν στο μαγικο μιξερ «η αγαπη». Γιατι πρεπει να δικαιολογηθουν τα αδικαιολογητα.