07/03/2026
EPA/ABIR SULTAN
ΛΑΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ
Η αποτελεσματική λειτουργία και η ανθεκτικότητα ενός θεσμού ενισχύονται από, αλλά και προϋποθέτουν, μια αντίστοιχη μυθολογική αφήγηση, μια πολιτιστική κάλυψη και θεμελίωση. Γενικώς, η διαχείριση θεσμών συναρτάται με τη διαχείριση νοημάτων και αξιών, μέσω του μύθου και της τέχνης. Όμως, στο πλαίσιο εκφυλισμένων καθεστώτων και ιμπεριαλιστικών πολιτικών, η προαναφερθείσα λειτουργία του μύθου, ως του πνευματικού πυρήνα των πραγμάτων, χρησιμοποιείται καταχρηστικώς και εκφυλίζεται σε παραμύθι, δηλαδή σε ένα φθηνό υποκατάστατο του μύθου.
Στον 19ο αιώνα, το βρετανικό κατεστημένο επινόησε και διέδωσε μια βρετανοϊσραηλινή νεομυθολογία, σύμφωνα με την οποία οι αρχαίοι Ισραηλίτες εγκατέλειψαν την Παλαιστίνη και μετανάστευσαν στις Βρετανικές Νήσους, καθιστώντας έτσι τη Βρετανία τον “εκλεκτό λαό” του Θεού, ενώ, σύμφωνα με την ίδια βρετανοϊσραηλινή θεωρία, η Γερμανία, που ήταν τότε ο κύριος οικονομικός αντίπαλος της Βρετανίας, καταγόταν από τους αρχαίους Ασσύριους, και η Ρωσία, που ήταν τότε ο κύριος γεωπολιτικός ανταγωνιστής της Βρετανίας, ταυτιζόταν με τον Γωγ, που περιγράφεται στο βιβλίο του Ιεζεκιήλ, κεφάλαια 38 και 39.Αυτές οι αφηγήσεις, που είναι γνωστές ως “Βρετανοϊσραηλιτισμός”, αποτελούν ένα κακόγουστο παραμύθι στο πλαίσιο ψυχολογικών επιχειρήσεων του βρετανικού κατεστημένου, όπως ρητώς αποφάνθηκε ο Βρετανός ιστορικός Tudor Parfitt, ο οποίος ήταν ιδρυτικός διευθυντής του Κέντρου Εβραϊκών Σπουδών στην περίφημη Σχολή Ανατολικών και Αφρικανικών Σπουδών του Λονδίνου και μέλος του Κέντρου Εβραϊκών Σπουδών της Οξφόρδης.
