Οι ρίζες και οι πρωταγωνιστές του αμερικανικού Νεοσυντηρητισμού

11/04/2025

ΛΑΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

Το 1815, το εγχείρημα του Γάλλου Αυτοκράτορα Napoleon Bonaparte να δημιουργήσει μια ευρωπαϊκή αστική αυτοκρατορία υπό το σκήπτρο του, ως μια ιστορική και γεωστρατηγική προέκταση της Γαλλικής Επανάστασης, ηττήθηκε οριστικά από τις δυνάμεις της Ιερής Συμμαχίας (Αυστρία, Πρωσία, Ρωσία), που εγκαθίδρυσαν μια διεθνή τάξη πραγμάτων βασισμένη στο “έθνος-κράτος” και στην “ισορροπία δυνάμεων” μεταξύ κυρίαρχων εθνών-κρατών.

Στον απόηχο της ναπολεόντειας εποχής, ο συντηρητισμός, εκδηλώθηκε ως μια συστηματική και οργανωμένη πολιτική έκφραση των υποστηρικτών ενός συνόλου κοινωνικών θεσμών όπως η πυρηνική οικογένεια, η οργανωμένη θρησκεία, οι Ένοπλες Δυνάμεις, τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα, η κυριαρχία του έθνους-κράτους και η κρατική εξουσία.

Ανεξαρτήτως του αν συμφωνεί ή διαφωνεί κάποιος μαζί του, ο κλασσικός ευρωπαϊκός συντηρητισμός αποτελεί μια σοβαρή και αξιόλογη πολιτική θεωρία, στο πλαίσιο των ζυμώσεων και αντιθέσεων που χαρακτηρίζουν την ιστορία της γενικής φιλελεύθερης ιδεολογίας, αλλά ο συντηρητισμός υπέστη έναν σοβαρό εκφυλισμό κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, κυρίως εξαιτίας του τρόπου με τον οποίο χρησιμοποιήθηκε από παράγοντες του κοινωνικού κατεστημένου στις ΗΠΑ.

Στις δεκαετίες του 1960 και του 1970, στις ΗΠΑ, ο συντηρητισμός ακολούθησε μια ιδιόμορφη τροπή που ονομάστηκε “νεοσυντηρητισμός” (neoconservatism). Ο αμερικανικός νεοσυντηρητισμός συνδύασε τη συντηρητική πολιτική σκέψη του Γερμανοαυστριακού φιλοσόφου Leo Strauss (καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης στο University of Chicago) με την επαναστατική πολιτική σκέψη του Σοβιετικού πολιτικού και διανοουμένου Leon Trotsky.

Η μυστικιστική σχέση του “νέου” με το “Μεγάλο Ισραήλ” – Ο ρόλος των Χριστιανών Σιωνιστών

08/03/2026

ΑΝΔΡΟΝΟΠΟΥΛΟΣ ΜΑΚΗΣ

Όταν ο Αμερικανός πρεσβευτής στο Ισραήλ Μάικ Χάκαμπι δήλωνε σε συνέντευξη που παραχώρησε στον Αμερικανό δημοσιογράφο Τάκερ Κάρλσον ότι το Ισραήλ έχει “βιβλικό δικαίωμα” να καταλάβει ολόκληρη τη Μέση Ανατολή, μια ανατριχίλα διαπέρασε τον αραβικό κόσμο και όχι μόνο.

Όταν ο Κάρλσον του ζήτησε να διευκρινίσει “σε ποια εδάφη αναφέρεστε;” ο Χάκαμπι αφού είπε πως “Θα ήταν μια χαρά αν τα έπαιρναν όλα”, συμπλήρωσε πως το Ισραήλ δεν επιχειρεί να καταλάβει τον έλεγχο της Ιορδανίας, της Συρίας, του Ιράκ ή οποιασδήποτε άλλης χώρας, αλλά θέλει να διαφυλάξει τον πληθυσμό του…

Με την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο και καθώς κατέρρεε το καθεστώς Άσαντ στη Συρία εμφανίστηκαν χάρτες και σενάρια για το “Μεγάλο Ισραήλ”. Ο όρος “Μεγάλο Ισραήλ” (Eretz Yisrael HaShlema) αναφέρεται σε μια ιδεολογική, θρησκευτική και πολιτική αντίληψη που υποστηρίζει την επέκταση των συνόρων του κράτους του Ισραήλ στη “Γη της Επαγγελίας” που δόθηκε στους απογόνους του Αβραάμ και η οποία εκτείνεται «από τον ποταμό της Αιγύπτου (Νείλο) έως τον μεγάλο ποταμό Ευφράτη».

Ιουδαΐζοντες χριστιανοί και αγγλοσαξονικός ιμπεριαλισμός

07/03/2026

EPA/ABIR SULTAN

ΛΑΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

Η αποτελεσματική λειτουργία και η ανθεκτικότητα ενός θεσμού ενισχύονται από, αλλά και προϋποθέτουν, μια αντίστοιχη μυθολογική αφήγηση, μια πολιτιστική κάλυψη και θεμελίωση. Γενικώς, η διαχείριση θεσμών συναρτάται με τη διαχείριση νοημάτων και αξιών, μέσω του μύθου και της τέχνης. Όμως, στο πλαίσιο εκφυλισμένων καθεστώτων και ιμπεριαλιστικών πολιτικών, η προαναφερθείσα λειτουργία του μύθου, ως του πνευματικού πυρήνα των πραγμάτων, χρησιμοποιείται καταχρηστικώς και εκφυλίζεται σε παραμύθι, δηλαδή σε ένα φθηνό υποκατάστατο του μύθου.

Στον 19ο αιώνα, το βρετανικό κατεστημένο επινόησε και διέδωσε μια βρετανοϊσραηλινή νεομυθολογία, σύμφωνα με την οποία οι αρχαίοι Ισραηλίτες εγκατέλειψαν την Παλαιστίνη και μετανάστευσαν στις Βρετανικές Νήσους, καθιστώντας έτσι τη Βρετανία τον “εκλεκτό λαό” του Θεού, ενώ, σύμφωνα με την ίδια βρετανοϊσραηλινή θεωρία, η Γερμανία, που ήταν τότε ο κύριος οικονομικός αντίπαλος της Βρετανίας, καταγόταν από τους αρχαίους Ασσύριους, και η Ρωσία, που ήταν τότε ο κύριος γεωπολιτικός ανταγωνιστής της Βρετανίας, ταυτιζόταν με τον Γωγ, που περιγράφεται στο βιβλίο του Ιεζεκιήλ, κεφάλαια 38 και 39.

Αυτές οι αφηγήσεις, που είναι γνωστές ως “Βρετανοϊσραηλιτισμός”, αποτελούν ένα κακόγουστο παραμύθι στο πλαίσιο ψυχολογικών επιχειρήσεων του βρετανικού κατεστημένου, όπως ρητώς αποφάνθηκε ο Βρετανός ιστορικός Tudor Parfitt, ο οποίος ήταν ιδρυτικός διευθυντής του Κέντρου Εβραϊκών Σπουδών στην περίφημη Σχολή Ανατολικών και Αφρικανικών Σπουδών του Λονδίνου και μέλος του Κέντρου Εβραϊκών Σπουδών της Οξφόρδης.