«Ο βομβαρδισμός μαθητών στο Ιράν από τις ΗΠΑ είναι η μεγαλύτερη σφαγή αμάχων από τις ΗΠΑ μετά την επίθεση στο Μάι Λάι. Ο ισραηλινός βομβαρδισμός της αποθήκης πετρελαίου της Τεχεράνης αποτελεί τη μεγαλύτερη μεμονωμένη πράξη χημικού πολέμου εναντίον άμαχου πληθυσμού στην ιστορία. Ασύλληπτο νέο βάθος βαρβαρότητας» έγραψε πρόσφατα ο Τζέισον Χάικελ…
Το πρόσφατο χτύπημα δεξαμενών πετρελαίου στην Τεχεράνη δημιούργησε ένα μεγάλο τοξικό νέφος που κάλυψε εκατομμύρια ανθρώπους για πολλές ώρες ή και ημέρες.
Πέρα από τη ρύπανση του αέρα, αυτά ακριβώς τα χτυπήματα δημιουργούν συνθήκες μόνιμης και επικίνδυνης, για τη δημόσια υγεία, ρύπανσης του νερού και του εδάφους. Η συστηματική δηλητηρίαση του αέρα, των υδάτων και του εδάφους δεν αποτελεί «παράπλευρη απώλεια». Βλέπουμε ότι και στην περίπτωση της Τεχεράνης, ΗΠΑ και Ισραήλ ακολουθούν ακριβώς την ίδια στρατηγική που ακολούθησαν στη Γάζα. Μέσω ενός σφοδρού βιομηχανικού πολέμου, η ευρύτερη περιοχή μετατρέπεται σταδιακά σε μια αβίωτη no man’s land, επιβεβαιώνοντας ότι η υπέρτατη μορφή κυριαρχίας πάνω σε έναν τόπο είναι η ικανότητα να τον καθιστάς μόνιμα εχθρικό για την ίδια τη ζωή.
Όπως ακριβώς το καπιταλιστικό σύστημα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς να παράγει και να αποβάλλει βιομηχανικά σκουπίδια στις περιφέρειες του κόσμου, έτσι και ο βιομηχανικός πόλεμος του 21ου αιώνα μεταβολίζει συνειδητά τον ζωτικό χώρο του «εχθρού» σε τοξικά απόβλητα. Η Τεχεράνη βιώνει την απόλυτη αντικειμενοποίηση: μια πόλη, οι φυσικοί της πόροι και οι κάτοικοί της αντιμετωπίζονται ως απόβλητα, έτοιμα προς απόρριψη στη χωματερή του δυτικού πολιτισμού…
Υπάρχει μια βαθύτατη αντίφαση στη λειτουργία του σύγχρονου περιβαλλοντικού κινήματος. Ενώ κινητοποιεί εκατομμύρια ανθρώπους εναντίον των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα, ενώ πρωτοστατεί στην προώθηση της ανακύκλωσης και τη μείωση της κατανάλωσης κρέατος, έχει επιλέξει την απόλυτη σιωπή για τον μεγαλύτερο θεσμικό παραγωγό εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα και τοξικών αποβλήτων: τον αμερικανικό στρατό και τους ατελείωτους πολέμους που διεξάγει εδώ και 70 χρόνια…
Δυστυχως, κανένας δεν έχει αναδείξει τον ρόλο της αμερικανικής πολεμικής μηχανής, την πολιτική βίαιης επιβολής αλλαγής καθεστώτων και τις μονοκρατορικές φαντασιώσεις των ΗΠΑ ως επιταχυντές της πορείας προς την πλανητική κόλαση.
Τα κυρίαρχα ρεύματα των περιβαλλοντικών κινημάτων επέλεξαν μια στρατηγική πολιτικής αποστείρωσης, αποσυνδέοντας την καταστροφή της φύσης από τις γενεσιουργές της αιτίες και αποφεύγοντας επιμελώς να κατονομάσουν τις δομές εξουσίας που πριμοδοτούν τον πόλεμο. Αυτή η στρατηγική επιλογή αποδείχθηκε καταστροφική και περιόρισε δραστικά την αποτελεσματικότητα των περιβαλλοντικών κινημάτων. Ένα κίνημα που ζητά από τον κόσμο να αλλάξει λαμπτήρες, αλλά αποσιωπά ότι ο αμερικάνικος στρατός καίει περισσότερα ορυκτά καύσιμα από ολόκληρες χώρες, δεν μπορεί να είναι πειστικό, ούτε και αποτελεσματικό.»
Όλο το άρθρο εδώ
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.