Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΓΙΟΛΟΓΙΟΝ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΓΙΟΛΟΓΙΟΝ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

15 Αυγούστου 2026

«Η Μετα-φυσική ως αρρώστια και ως Γιορτή»

Tου Χρήστου Γιανναρά

Γιορτή της Παναγιάς του Δεκαπενταυγούστου –«καλή Παναγιά» εύχονται στα νησιά μας, το γλωσσικό ομόλογο του «καλή Ανάσταση» ή «καλά Χριστούγεννα».
Όσοι καταλαβαίνουν ασυμβίβαστη τη διαφορά της Εκκλησίας από τη θρησκεία (κατανόηση που όριζε κάποτε την πολιτισμική ιδιαιτερότητα του Έλληνα), βλέπουν στο πρόσωπο της Παναγιάς τη «Θεοτόκο»: τη γυναίκα που έδωσε σάρκα στην ελευθερία του Θεού από την ίδια τη θεότητά του, ελευθερία μανικού έρωτα για το πλάσμα του –να υπάρξει άνθρωπος ο Θεός χωρίς να καταλύεται το «όλως έτερον» της θεότητας. «Νενίκηνται της φύσεως οι όροι», ψέλνει η Εκκλησία γι’ αυτή τη γέννα του Θεού από άνθρωπο, πρώτη και μοναδική στην Ιστορία ταύτιση της ελευθερίας με την Αιτιώδη Αρχή του υπαρκτικού γεγονότος.

Όσοι δεν καταλαβαίνουν τη διαφορά της Εκκλησίας από τη θρησκεία, την αλλοτρίωση του εκκλησιαστικού γεγονότος όταν θρησκειοποιείται (αλλοτρίωση που όρισε την πολιτισμική ιδιαιτερότητα της μεταρωμαϊκής Δύσης), βλέπουν στο πρόσωπο της Παναγιάς κυρίως την «Παρθένο» (the Virgin, la Vierge). Θέλουν να ξορκίσουν τον πρωτόγονο ενοχικό φόβο για τη σεξουαλικότητα. Φόβο που ακόμα φυλακίζει τη γυναίκα στην «μπούργκα», να κρυφοβλέπει τον κόσμο αόρατη ως φύλο, τον ίδιο φόβο που στα θρησκευτικά περιβάλλοντα θέλει να κρύψει, να εξαφανίσει τη γυναικεία χάρη, ιδιαίτερα τα μαλλιά (γιατί άραγε τα μαλλιά;), ακόμα και να τα ξυρίσει, όπως οι φανατικοί Εβραίοι στις γυναίκες τους. Την ιεροποίηση της βιολογικής παρθενίας, περίπου λατρεία, τη γεννάει η φυσική θρησκεία, το τυφλό ένστικτο θωράκισης του εγώ απέναντι στον φόβο για το άγνωστο υπερβατικό.

06 Αυγούστου 2026

Ομιλία εις την Θείαν Μεταμόρφωσιν του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού (Αγ. Γρηγόριος Παλαμάς)




Ὅπου καί ἀπόδειξη ὅτι, ἄν καί εἶναι ἄκτιστο τό κατ᾽ αὐτήν θειότατο φῶς, ὅμως δέν εἶναι οὐσία τοῦ Θεοῦ.

Ὁ Προφήτης Ἠσαΐας προεῖπε γιά τό εὐαγγέλιο ὅτι «λόγο συντετμημένο θά δώσει ὁ Κύριος ἐπί τῆς γῆς» (Ἠσ. 10, 25). Συντετμημένος λόγος εἶναι ἐκεῖνος, πού μέσα σέ λίγες λέξεις περικλείει πλούσιο νόημα. Ἄς ἐπανεξετάσουμε λοιπόν σήμερα ὅσα ἔχουμε ἐκθέσει κι ἄς προσθέσουμε ὅσα ὑπολείπονται, γιά νά ἐμφορηθοῦμε ἀκόμη περισσότερο ἀπό τά ἐναποκείμενα ἄφθαρτα νοήματα καί ὁλόκληροι νά καταληφθοῦμε ἀπό τά θεῖα.

«Τόν καιρό ἐκεῖνο παραλαμβάνει ὁ Ἰησοῦς τόν Πέτρο, τόν Ἰάκωβο καί τόν Ἰωάννη καί τούς ἀνεβάζει σέ ὄρος ὑψηλό κατ᾽ ἰδίαν. Ἐκεῖ μεταμορφώθηκε ἐνώπιόν τους καί ἔλαμψε τό πρόσωπό Του ὅπως ὁ ἥλιος» (Ματθ. 17, 1). Ἰδού τώρα εἶναι καιρός εὐπρόσδεκτος, σήμερα ἡμέρα σωτηρίας, ἀδελφοί, ἡμέρα θεία, νέα καί ἀΐδιος, πού δέν μετρεῖται μέ διαστήματα, δέν αὐξομειώνεται, δέν διακόπτεται ἀπό νύκτα. Διότι εἶναι ἡ ἡμέρα τοῦ Ἥλιου τῆς δικαιοσύνης, ὁ ὁποῖος δέν ὑφίσταται ἀλλοίωση ἤ σκιά ἕνεκα μετατροπῆς» (Ἰακ. 1, 7). Αὐτός, ἀφ᾽ ὅτου φιλανθρώπως ἔλαμψε σέ μᾶς μέ εὐδοκία τοῦ Πατρός καί συνεργία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί μᾶς ἐξήγαγε ἀπό τό σκοτάδι στό θαυμαστό του φῶς, συνεχίζει γιά πάντα νά λάμπει πάνω ἀπό τά κεφάλια μας ὡς ἄδυτος ἥλιος.

Ἐπειδή, λοιπόν, εἶναι δικαιοσύνης καί ἀλήθειας ἥλιος, δέν ἀνέχεται νά φέγγει καί νά γνωρίζεται ἀπό αὐτούς πού μετέρχονται τό ψεῦδος ἤ ὑψώνουν τήν ἀδικία μέ λόγια ἤ τήν ἐπιδεικνύουν μέ ἔργα. Ἀλλά ἐμφανίζεται καί γίνεται πιστευτός ἀπό τούς ἐργάτες τῆς δικαιοσύνης καί τούς ἐραστές τῆς ἀλήθειας καί αὐτούς εὐφραίνει μέ τίς λάμψεις Του. Αὐτό εἶναι πού λέει ἡ Γραφή «Φῶς ἀνέτειλε γιά τόν δίκαιο καί ἡ σύζυγός του εὐφροσύνη» (Ψαλμ. 96, 12). Γι᾽ αὐτό καί ὁ ψαλμωδός προφήτης ἄδει πρός τόν Θεό: «Τό Θαβώρ καί ὁ Ἑρμών θά ἀγαλλιάσουν στό ὄνομά σου» (Ψαλμ. 88, 12), προαναγγέλλοντας τήν εὐφροσύνη πού προκλήθηκε ἀργότερα στό ὄρος ἀπό τήν ἔλλαμψη ἐκείνη σ᾽ αὐτούς πού τήν εἶδαν. Ὁ δέ Ἠσαΐας λέει: «λύσε κάθε δεσμό ἀδικίας, διάλυσε τούς κόμπους βιαίων συνθηκῶν, κάθε ἄδικη συμφωνία ἀναίρεσε» (Ἠσ. 58, 6). Καί κατόπιν: «Τότε θά ξεχυθεῖ σάν τήν αὐγή τό φῶς σου καί τά ἰάματά σου γρήγορα θά ἀνατείλουν, θά πορεύεται ἐνώπιόν σου ἡ δικαιοσύνη σου καί ἡ δόξα τοῦ Θεοῦ θά σέ προστατεύει» (Ἠσ. 58, 8).

Καί πάλι, «ἐάν ἀφαιρέσεις ἀπό σένα δεσμό καί χειρονομία καταδικαστική καί κακολογία, καί δώσεις στόν πεινασμένο ἄρτο μέ τήν ψυχή σου καί χορτάσεις ψυχή ταπεινωμένη, τότε θά ἀνατείλει μέσα ἀπό τό σκοτάδι τό φῶς σου καί τό σκοτάδι σου θά γίνει σάν μεσημέρι» (Ἠσ. 58, 9). Πράγματι, τούς καθιστᾶ κι αὐτούς ἄλλους ἥλιους, πάνω στούς ὁποίους ὁ ἥλιος αὐτός θά λάμψει ἀπλέτως· «διότι θά λάμψουν καί οἱ δίκαιοι ὅπως ὁ ἥλιος στήν βασιλεία τοῦ Πατρός τους» (Ματθ. 13, 43).

Ἄς ἀποβάλλουμε λοιπόν, ἀδελφοί, τά ἔργα τοῦ σκότους, κι ἄς ἐργαζόμαστε τά ἔργα τοῦ φωτός, ὥστε ὄχι μόνο νά βαδίσουμε εὐσχημόνως σάν σέ τέτοια ἡμέρα, ἀλλά καί ἡμέρας υἱοί νά γίνουμε. Καί ἄς ἀνεβοῦμε στό ὄρος, ὅπου ὁ Χριστός ἔλαμψε, γιά νά δοῦμε τί συνέβη ἐκεῖ. Ἤ μᾶλλον, ἐάν εἴμαστε ὅπως πρέπει καί ἔχουμε γίνει ἄξιοι τέτοιας ἡμέρας, ὁ ἴδιος ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ θά μᾶς ἀνεβάσει στόν κατάλληλο καιρό. Τώρα ὅμως, παρακαλῶ, ἐντείνετε καί ἀνυψῶστε τούς ὀφθαλμούς τῆς διάνοιας πρός τό φῶς τοῦ εὐαγγελικοῦ κηρύγματος, ἕως ὅτου μεταμορφωθεῖτε μέ τήν ἀνακαίνιση τοῦ νοῦ σας καί ἔτσι ἀποκτώντας τήν θεία αἴγλη ἀπό ψηλά, νά γίνετε σύμμορφοι μέ τό ὁμοίωμα τῆς δόξας τοῦ Κυρίου (Φιλ. 3, 21), τοῦ ὁποίου τό πρόσωπο ἐπάνω στό ὄρος ἔλαμψε σήμερα σάν τόν ἥλιο.

02 Αυγούστου 2026

Αγία Θεοδώρα, Πόλις επάνω Θεσσαλονίκης κειμένη!



Αγία Θεοδώρα η εν Θεσσαλονίκη η μυροβλύτιδα και θαυματουργός (812-892).

Γράφει ο Στέλιος Κούκος


Η λαμπρή γιορτή της Αγίας Θεοδώρας της εν Θεσσαλονίκη, της θαυματουργού και μυροβλύτιδας στις 3 Αυγούστου αποτελεί μια διαβατήρια γιορτή, ένα πέρασμα δηλαδή και τοπικό πάσχα, για τη συνάντηση με τις μεγάλες εορτές της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος και της Κοίμησης (Μετάσταση) της Υπεραγίας Θεοτόκου, το Πάσχα του καλοκαιριού.

Η Αγία Θεοδώρα υπερέβη τον κοινό βίο των ανθρώπων, ακόμη και των μοναχών, και αποτέλεσε ένα «σκάνδαλο» αγιότητας και κατά Χριστόν μεταμορφώσεως στην καρδιά της μεγαλούπολης Θεσσαλονίκης την οποία μετέτρεψε σε ασκητικό τοπίο: μια εσώτερη ησυχαστική έρημο, απομακρυσμένο υψηλότατο όρος προσευχής, απομονωμένο απόκρημνο σπήλαιο, όαση αγιότητας.

Και, τελικά, η ίδια μετεβλήθη σε μια περίβλεπτη πόλη επάνω όρους κειμένη με τη Θεσσαλονίκη να αντανακλάται διά παντός στη διά Χριστόν πυρπολημένη και εξαγιασμένη καρδιά της.

Η Αγία Θεοδώρα αποτέλεσε ένα πρότυπο αρετής και πνευματικότητας που η εγκατάλειψη των εγκοσμίων δεν την μετέθεσε από τον κόσμο και τους ανθρώπους, αλλά διά του πνευματικού Κόσμου τον οποίο ενστερνίστηκε και στολίστηκε ήρθε σε πλήρη σύμπνοια με τον όλο βίο και τους ανθρώπους.

Ζώντας στο πολύβουο κέντρο της Θεσσαλονίκης, ούτε καν στην Άνω Πόλη της, «γειτόνεψε», αρχικά, με τα άκρα της πρωτεύουσας της ουράνιας Άνω Πόλης και τελικά πολιτογραφήθηκε σε κάτοικο της. Μια Ανωπολίτισσα Αγία, ένα ανεπανάληπτο πρότυπο, χαρισματούχο, λαμπρό, ευώδες μύρα φέρουσα, πλήρης χάριτος και αγιότητας.

Η πνευματική απάθεια την οποία αξιώθηκε την έκανε απόμακρη από κάθε κακία του κόσμου και τη συνέδεσε με τους ανθρώπους μέσω της προσωπικής της αρετής: τη φιλανθρωπία και τη φλεγόμενη αγάπη η οποία την πυρπολούσε.

15 Ιουλίου 2026

Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής: Περί Αγάπης (1-100)




1. Η αγάπη είναι μια αγαθή διάθεση της ψυχής, η οποία την κάνει να μην προτιμά κανένα από τα όντα περισσότερο από τη γνώση του Θεού. Είναι όμως αδύνατο να φτάσει ν’ αποκτήσει σταθερά αυτή την αγάπη όποιος έχει κάποια εμπαθή κλίση σε κάτι από τα γήινα.

2. Την αγάπη την γεννά η απάθεια. την απάθεια την γεννά η ελπίδα στον Θεό. την ελπίδα, η υπομονή και η μακροθυμία. Αυτές τις γεννά η καθολική εγκράτεια. την εγκράτεια, ο φόβος του Θεού. το φόβο του Θεού τον γεννά η πίστη.

3. Εκείνος που πιστεύει στον Κύριο, φοβάται την κόλαση. Κι εκείνος που φοβάται την κόλαση, εγκρατεύεται από τα πάθη. Εκείνος που εγκρατεύεται από τα πάθη, υπομένει όσα θλίβουν. Εκείνος που υπομένει όσα θλίβουν, θα αποκτήσει την ελπίδα στον Θεό. Η ελπίδα στο Θεό απομακρύνει το νου από κάθε εμπαθή κλίση προς τα γήινα. Και όταν χωριστεί από αυτήν ο νους, θα αποκτήσει την αγάπη προς τον Θεό.

4. Εκείνος που αγαπά το Θεό, πάνω από όλα τα κτίσματά Του προτιμά την γνώση Του κι αδιάλειπτα με πόθο την προσμένει.

5. Αν όλα τα όντα έγιναν από το Θεό και για το Θεό, και ο Θεός είναι καλύτερος από τα δημιουργήματά Του, εκείνος που εγκαταλείπει το Θεό και στρέφεται στα χειρότερα, φανερώνεται ότι προτιμά περισσότερο τα δημιουργήματα από το Θεό.

6. Εκείνος που έχει προσηλωμένο το νου του στην αγάπη του Θεού, καταφρονεί όλα τα ορατά, και το σώμα του ακόμη, σαν να είναι ξένο.

7. Αφού η ψυχή είναι ανώτερη από το σώμα, και ασυγκρίτως ανώτερος από τον κόσμο ο Δημιουργός Θεός, εκείνος που προτιμά το σώμα από την ψυχή και τον κόσμο από το Θεό που τον δημιούργησε, αυτός δε διαφέρει διόλου από αυτούς που λατρεύουν τα είδωλα.

12 Ιουλίου 2026

Άγιος Παΐσιος: Πατήρ, πάτερ, πατέρας!




Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης (1924-1994).

Γράφει ο Στέλιος Κούκος


Τέτοια μέρα ο Άγιος Παΐσιος μοιάζει να γίνεται ξανά πατήρ, πάτερ και πατέρας!

Χάνει την αγιότητά του, θα μου πείτε;

Κάθε άλλο! Ποτέ δεν τη χάνει, πια!

Ανήμερα, όμως, της γιορτής του ανοίγει την μεγάλη του αγκαλιά και έρχεται με τα μεγάλα αγγελικά φτερά που έχει αξιωθεί για να αγκαλιάσει όλα τα παιδιά, τα ορφανά του θα έλεγα, όσους, δηλαδή, τον είχαν καταφύγιο και έσχατη καταφυγή όταν ήταν εν ζωή.

Αυτούς που κατέφευγαν σ’ αυτόν με βαθιά και ανείπωτη λαχτάρα για να τον συναντήσουν στα κελλιά του στον Άθωνα, τον Τίμιο Σταυρό της Ιεράς Μονής Σταυρονικήτα και της Παναγούδας της Ιεράς Μονής Κουτλουμουσίου.

Δεν ξεχνάμε, βεβαίως, και όσες γυναίκες τον επισκέπτονταν, κατά την έξοδο του από το Άγιον Όρος στα γυναικεία Ησυχαστήρια του «Ευαγγελιστή Ιωάννη του Θεολόγου» στη Σουρωτή-Βασιλικά Θεσσαλονίκης και του «Άγιου Ιωάννη Προδρόμου» στη Μεταμόρφωση της Χαλκιδικής.

Στο δεύτερο Ησυχαστήριο βρισκόταν μαζί με το πνευματικό του τέκνο, τον ιδρυτή και πνευματικό της Μονής, τον παπα-Γρηγόρη ο οποίος εκείνες τις μέρες ήταν ακόμη πιο χαρούμενος και πιο φωτεινός από ποτέ. Ένας Ισάγγελος πλάι στον επίγειο Άγγελο.

Όσιος Παΐσιος: Ήταν ένα αναρχικό παιδί ...που έγινε πιο ακόμη αναρχικό »



Μια ιδιαίτερη και πλούσια σύνθεση: Η συγκλονιστική διήγηση του Αγίου Παϊσίου για έναν νεαρό αναρχικό που μεταμορφώνεται μέσα από το Ευαγγέλιο, την αυταπάρνηση και τη χαρά του Χριστού· μαζί με μια ευρύτερη προσέγγιση στη σχέση Χριστιανισμού και αναρχισμού, από τον Αντρέ Μαλρώ έως τον Λέοντα Τολστόι.

Ένα κείμενο για την αναρχία όχι ως ιδεολογική ταυτότητα, αλλά ως υπαρξιακή εξέγερση απέναντι στην αδικία, τον συμβιβασμό και κάθε μορφή εξουσίας που συνθλίβει την ανθρώπινη ελευθερία.

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης διηγείται την απρόσμενη ιστορία ενός νεαρού αναρχικού που, έχοντας μπλέξει με τα ναρκωτικά και βρεθεί σε αναμορφωτήριο στη Γερμανία, διάβασε για πρώτη φορά το Ευαγγέλιο και άλλαξε ριζικά πορεία ζωής. 

Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, αναζήτησε την Ορθοδοξία όχι ως ιδεολογία ή κοινωνική ασφάλεια, αλλά ως δρόμο ελευθερίας, αυταπάρνησης και βαθιάς πνευματικής αφύπνισης. 

Η ιστορία του, όπως την αφηγείται ο Άγιος Παΐσιος στους «Λόγους Β΄ Πνευματική Αφύπνιση», γίνεται αφετηρία για ένα ευρύτερο ερώτημα: 
μπορεί ο Χριστιανισμός, στην αυθεντική ευαγγελική του διάσταση, να θεωρηθεί μια ριζική άρνηση της εξουσίας, της βίας και της υποταγής; 

11 Ιουνίου 2026

Σπυρίδων Μηνέττος, ὁ κοσμοκαλόγηρος


Ὁ Σπυρίδων Μηνέττος (ὁ βίος γράφτηκε ἀπό τόν ἀνηψιό του Κωνσταντῖνο Μηνέττο) γεννήθηκε στό χωριό Γεννάδι Ρόδου στίς 12 Δεκεμβρίου 1898, ἡμέρα ἑορτῆς τοῦ ἁγίου Σπυρίδωνος, τοῦ ὁποίου καί ἔλαβε τό ὄνομα.

Οἱ γονεῖς του Κωνσταντῖνος καί Χριστίνα ἦταν πτωχοί βιοπαλαιστές, ἀλλά πολύ εὐσεβεῖς. Ἀνέθρεψαν τόν πρωτότοκο Σπῦρο καί τά μικρότερα ἀδέλφια του Μανώλη, Μηνᾶ, Εἰρήνη, Ἐλευθερία καί Ἰωάννη χριστιανικά καί μέ πολλή ἀγάπη.

Φοίτησε στό Δημοτικό σχολεῖο τοῦ χωριοῦ. Οἱ γονεῖς του ἐκκλησιάζονταν τακτικά καί ὁ μικρός Σπῦρος ὑπεραγαποῦσε τήν Ἐκκλησία, τήν ὁποία ἔβλεπε σάν δεύτερο σπίτι του.

Ἀπό μικρό παιδί στεκόταν ὄρθιος σέ ὅλη τήν διάρκεια τῆς θείας Λειτουργίας καί, ὅπως ἔλεγε ἡ μητέρα του, καταλάβαινε τούς Ψαλμούς, χωρίς νά ἔχη διδαχθεῖ ἀπό κανέναν. Συχνά ἐπαναλάμβανε τά λόγια τοῦ ψάλτη ἤ τοῦ ἱερέα.

Ἡ ἴδια ἡ μητέρα του Χριστίνα, διηγήθηκε τό ἑξῆς περιστατικό: «Βρισκόμασταν στήν Ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου στό Γεννάδι. Παρακολουθούσαμε σκυφτοί τόν ἱερέα πού στήν μεγάλη εἴσοδο κρατοῦσε τά θεῖα Δῶρα καί κατευθυνόταν πρός τό Ἱερό. Σήκωσε τό κεφάλι του ὁ πεντάχρονος τότε Σπῦρος καί ἀνεφώνησε: “Μαμά, ἕνα ἄσπρο περιστέρι κάθεται πάνω στό Δισκοπότηρο!”. Κοίταξα καί δέν εἶδα τίποτε! Τρόμαξα! “Τί βλέπει τό παιδί;”, ἀναρωτήθηκα. Ὁ μικρός Σπῦρος τό κοίταζε συνεπαρμένος μέχρι πού ὁ ἱερέας μπῆκε στό Ἱερό. “Σκύψε, τοῦ λέω, μήν κοιτᾶς!”. Ἔσκυψε τό κεφάλι ὁ Σπῦρος ἐπιμένοντας. “Μά τό εἶδα, μαμά! Ἦταν ἕνα ἄσπρο περιστέρι καί καθόταν ἐπάνω στό Δισκοπότηρο!”». Αὐτή τήν ἐμπειρία δέν τήν ξέχασε ποτέ, ἀλλά καί ποτέ δέν ἤθελε νά τήν συζητήση.

31 Μαΐου 2026

Άγιος Αλέξανδρος ο Δερβίσης, Μνήμη του αγγελόμορφου Αγίου της Θεσσαλονίκης που επέστρεψε στην πίστη του μαρτυρώντας!


Ο Νεομάρτυρας Άγιος Αλέξανδρος ο Δερβίσης. Έργο του Γιώργου Κόρδη.

Στέλιος Κούκος


Κάθε 26 Μαΐου ανάμεσα στις δύο θλιβερές επετείους της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου (19 Μαΐου) και της αλώσεως της Πόλης (29 Μαΐου) συναντάμε τον θεσσαλονικιό Νεομάρτυρα Άγιο Αλέξανδρο τον Δερβίση, να στέκει μεγαλοπρεπής, λάμποντας κατά τον επίσημο εορτασμό του στον ιερό ναό της Παναγίας Λαοδηγήτριας, στην Άνω Πόλη της Θεσσαλονίκης. Εκεί δίπλα, άλλωστε, ήταν και το σπίτι που γεννήθηκε και πολύ πιθανόν βαφτίστηκε ο αγγελόμορφος Άγιος.

Ένα μαρτύριο έζησε και ο ίδιος, ένα προσωπικό ολοκαύτωμα, όπως οι μάρτυρες της γενοκτονίας και της αλώσεως, και έτσι εμφανίζεται κάθε χρόνο ανάμεσά μας: Αιματοβαμμένος, άπνους, με τον παράδοξο λευκό χιτώνα του μουσουλμάνου μοναχού μέσα στα αίματα και στο κεφάλι του χριστιανική καλύπτρα και κυρίως με το φωτεινό στέφανο του μάρτυρα να φωταγωγεί όλη την περιπετειώδη ύπαρξή του.

Ένα σκηνικό που εξελίχθηκε μέσα στην κοσμοπολίτικη Σμύρνη, διερχόμενος, ο Αλέξανδρος, τους δρόμους της πόλης, για τον τόπο της καταδίκης του, περιστοιχιζόμενος από βλοσυρούς φύλακες, ιμάμηδες και χοτζάδες. Κάτι που προκάλεσε την περιέργεια και προσοχή του κοινού της πόλης, δηλαδή ενός αναρίθμητου πλήθους: «Τούρκων, Ρωμαίων, Φράγκων, Αρμενίων».

Καθ’ όλο αυτό το διάστημα της πορείας του νέου μεγάλου Μακεδόνα Αλέξανδρου του Δερβίση προς τον Γολγοθά του οι οθωμανοί ιερωμένοι τον προέτρεπαν, έστω και την τελευταία στιγμή, να μεταβάλει την απόφασή του. Να παραμείνει, δηλαδή στην θρησκεία τους.

23 Απριλίου 2026

Ο ἅγιος Γεώργιος το παλληκάρι τῆς χριστιανοσύνης



ΦΩΤΗΣ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ*:

"Ὁ ἅγιος Γεώργιος μαζὶ μὲ τὸν ἅγιο Δημήτριο, εἶναι τὰ δυὸ παλληκάρια τῆς χριστιανοσύνης. 

Αὐτοὶ εἶναι κάτω στὴ γῆ, κ᾿ οἱ δυὸ ἀρχάγγελοι Μιχαὴλ καὶ Γαβριὴλ εἶναι ἀπάνω στὸν οὐρανό. 

Στὰ ἀρχαῖα χρόνια τοὺς ζωγραφίζανε δίχως ἄρματα, πλὴν στὰ κατοπινὰ τὰ χρόνια τοὺς παριστάνουνε ἀρματωμένους μὲ σπαθιὰ καὶ μὲ κοντάρια καὶ ντυμένους μὲ σιδεροπουκάμισα. Στὸν ἕναν ὦμο ἔχουνε κρεμασμένη τὴν περικεφαλαία καὶ στὸν ἄλλον τὸ σκουτάρι, στὴ μέση εἶναι ζωσμένοι τὰ λουριὰ ποὺ βαστᾶνε τὸ θηκάρι τοῦ σπαθιοῦ καὶ τὸ ταρκάσι πὄχει μέσα τὶς σαγίτες καὶ τὸ δοξάρι. 


Τὰ τελευταῖα χρόνια, ὕστερα ἀπὸ τὸ πάρσιμο τῆς Πόλης, οἱ δυὸ αὐτοὶ ἅγιοι καὶ πολλὲς φορὲς κι᾿ ἄλλοι στρατιωτικοὶ ἅγιοι ζωγραφίζουνται καβαλλικεμένοι ἀπάνω σὲ ἄλογα, σὲ ἄσπρο ὁ ἅγιος Γεώργης, σὲ κόκκινο ὁ ἅγιος Δημήτρης.
 Κι᾿ ὁ μὲν ἕνας κονταρίζει ἕνα θεριὸ κι᾿ ὁ ἄλλος ἕναν πολεμιστή, τὸν Λυαῖο.

 Αὐτὰ τὰ ἄρματα ποὺ φορᾶνε ἐτοῦτοι οἱ ἅγιοι, παριστάνουνε ὅπλα πνευματικά, σὰν καὶ κεῖνα ποὺ λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος: 

«Ντυθῆτε τὴν ἀρματωσιὰ τοῦ Θεοῦ γιὰ νὰ μπορέσετε νὰ ἀντισταθῆτε στὰ στρατηγήματα τοῦ διαβόλου. 

Γιατὶ τὸ πάλεμα τὸ δικό μας δὲν εἶναι καταπάνω σὲ αἷμα καὶ σὲ κρέας, ἀλλὰ καταπάνω στὶς ἀρχές, στὶς ἐξουσίες, καταπάνω στοὺς κοσμοκράτορες τοῦ σκοταδιοῦ σὲ τοῦτον τὸν κόσμο καὶ καταπάνω στὰ πονηρὰ πνεύματα στὸν ἄλλον κόσμο. 

19 Φεβρουαρίου 2026

Σήμερα που ''εορτάζει'' η πόλη των Αθηνών...

Σήμερα που ''εορτάζει'' η πόλη των Αθηνών...



Του Βασίλη Λαμπόγλου 



Η ''σουφραζέτα'' Καλλιρρόη Παρρέν(ιδρυτήs του Λυκείου Ελληνίδων),  σε πόνημά της για τις χειραφετημένες σύγχρονες Ελληνίδες -112χρόνια πριν-επέλεξε (ωs πρώτη)να αναφερθεί σε μία σπουδαία γυναίκα του 16ου αιώνα.                                                                                                                     Στη Ρη(ε)γούλα (Παρασκευούλα) Μπενιζέλου (από πατέρα αριστοκράτη των Αθηνών) και Παλαιολόγου (από μητέρα ). 

Γεννημένη το 1522 στην Αθήνα, στην γειτονιά της Μητρόπολης (το αρχοντικό της οικογένειας που σώζεται  σήμερα -και πλέον αναστυλωμένο-  βρίσκεται  στην Πλάκα, Ανδριανού 96 και αποτελεί την αρχαιότερη σωζόμενη οικία της πόλης των Αθηνών, 1750 ).
                                 
Η  μονάκριβη κόρη έτυχε καλήs μόρφωσηs και ''ατυχούs'' γάμου.
Την εποχή του Σουλειμάν Ά ,οι παντρεμένεs είχαν μεγάλεs  πιθανότητεs να μην καταλήξουν ωs ''οδαλίσκεs'' για Τούρκουs και ωs λύση προκρίθηκε στα δεκατέσσερα τηs να γίνει σύζυγοs του  δεσποτικού προύχοντα τηs πόληs Ανδρεα Χειλά.

Μετά απο 3 χρόνια μένει χήρα και στην συνέχεια χάνει και τουs γονείs της και το μόνο που τηs απομένει είναι μία τεράστια περιουσία.                         
Στα 1550 όλη η περιοχή από το ανακαινισμένο σήμερα αρχοντικό των Μπενιζέλων ως την Αρχιεπισκοπή μεταβάλλεται σε  πνευματικό κέντρο.
Μοναστήρι με Καθολικό ανακαινισμένο τον παλαιό ναό του Αγίου Ανδρέα, με πολλά λευκά κτίσματα και κελλιά, μεγάλη τράπεζα αλλά και νοσοκομείο, ορφανοτροφείο, γηροκομείο,ξενώνα και  υφαντήριο.                                           
Και όλα  μέσα στη καρδιά της Οθωμανοκρατούμενης Αθήνας.        
Η Αθηναία Αρχόντισσα με τον ευγενή  χαρακτήρα ,υπήρξε πρωτοπόρος, τολμηρή και με εξαιρετικές ''επιχειρηματικέs'' ικανότητες. 
Και σε συνδυασμό τιs  κοινωνικές ευαισθησίες, τα φιλάνθρωπα αισθήματα και και την αφοσίωση τηs πρόs  κάθε κατατρεγμένο διέθεσε τα   απέραντα κτήματα τηs περιουσίαs τηs στο Χαλάνδρι, στη Κηφισιά, στα Πατήσια, στο  Ψυχικό, Φιλοθέη και  Καλογρέζα  προs επίτευξη του σκοπού τηs.

Αποφασίζει να μονάσει και επιλέγει  το όνομα Φιλοθέη, και  χτίζει  ενα μοναστήρι μακριά απ' την Αθήνα. 
Η περιοχή ονομάστηκε της καλής καλογριάς (Καλογρέζα, καλόγρια και η αρβανίτικη κατάληξη εζα) και  με τις υπηρέτριες της ''κλείνεται'' στο μοναστήρι.

13 Φεβρουαρίου 2026

«Άγιοι οι Άγιοι Παπα-Τύχων και Χατζη-Γεώργης»!



Οι Άγιοι Τύχων (Παπα-Τύχων) και Γεώργιος (Χατζη-Γεώργης) οι Αγιορείτες.

12.02.2026

Στέλιος Κούκος

Πράγματι μόνον με αυτήν την ταυτολογία του τίτλου θα μπορούσε να εκφράσει έκδηλα κάποιος την μεγάλη του χαρά του για την χθεσινή είδηση της αγιοκατάταξης των Αγιορειτών Ιερομονάχων Χατζη-Γεώργη (1809-1886) και Παπα-Τύχωνος (1884-1968)! (Τολμώ να τους αποκαλέσω και ως φίλους μας και ας μη τους συναντήσαμε ποτέ στην ζωή μας).

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος και η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου ήλθε να βεβαιώσει επίσημα ένα εκκλησιαστικό γεγονός και έτσι μέσα στην καρδιά του χειμώνα ζήσαμε και ζούμε ένα Πάσχα. Ένα Πάσχα Αγιορείτικο!

Και να που το Άγιον Όρος λίγο μετά από την «κηδεία» του, όπως θεώρησαν κάποιοι τις γιορτές για την χιλιετηρίδα της Ιεράς Μονής Μεγίστης Λαύρας (963-1963) -που ταυτίστηκε με τα χίλια χρόνια ολόκληρου του μοναχισμού του Άθω και ας ήταν πολύ περισσότερα- ζούσε εσωτερικά και υποδόρια και ετοίμαζε την αναγέννησή του. Και δεν ήταν μόνο ο Παπα-Τύχων, αλλά και πολλοί άλλοι ασκητές της εποχής αυτής που ήδη έχουν αγιοκαταχθεί. Όπως για παράδειγμα ο Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής και το πνευματικό του τέκνο ο Άγιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης, ο Άγιος Παΐσιος…

Αλλά, όπως φαίνεται ο μεγάλος δρόμος που ανοίχτηκε από Δάφνη για Καρυές για την έλευση των επισήμων (Πατριάρχη, Ιεραρχών, βασιλιά, υπουργών κτλ.) συμβόλιζε, μάλλον, την εκ βάθρων ανακαίνιση και αναγέννηση του Αγίου Όρους. Των κτιρίων του και κυρίως των μοναστών του. Και έτσι το φως που έκαιγε και δεν φαινόταν με κοσμικά μάτια, έγινε ξανά φως μέγα για την οικουμένη! Αθωνικό φάος! Φως παραμυθίας για όλο τον κόσμο!

13 Δεκεμβρίου 2025

Ὁ Χριστιανὸς καὶ τὰ πάθη, Ἅγιος Ἰγνάτιος Brianchaninov Ἐπίσκοπος Καυκάσου καί Μαύρης Θάλασσας



 Ο Χριστιανός: Ἕνας μεγάλος ἀσκητής, ὁ στάρετς Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ, εἶπε ὅτι πρέπει νὰ ὑπομένουμε τὰ ἐλαττώματά μας ἔτσι ὅπως ὑπομένουμε καὶ τῶν συνανθρώπων μας τὰ ἐλαττώματα.

Νὰ ἀντιμετωπίζουμε μὲ συγκατάβαση τὶς ἀδυναμίες καὶ τὶς ἀτέλειες τῆς ψυχῆς μας, χωρὶς ὡστόσο νὰ πέφτουμε στὴ νωθρότητα καὶ τὴν ἀμέλεια. Ἀπεναντίας, μάλιστα, ν’ ἀγωνιζόμαστε μὲ ζῆλο γιὰ τὴν διόρθωση καὶ τὴν πνευματικὴ προκοπή μας.

“Τὸ νὰ ταράζεται κανείς, ὅταν ἐνοχλεῖται ἀπὸ κάποιο πάθος, εἶναι σημάδι ἀγνωσίας καὶ ὑπερηφάνειας”, ἀποφαίνεται ἕνας ἀπὸ τοὺς πατέρες, “καὶ αὐτὸ προέρχεται ἀπὸ τὴν ἄγνοια τῆς καταστάσεώς του καὶ ἀπὸ τὴ φυγοπονία του. Τὸ καλύτερο, λοιπόν, εἶναι, γνωρίζοντας τὰ μέτρα του μὲ ταπείνωση, νὰ ὑπομένει μὲ προσευχή, ὥσπου νὰ τὸν ἐλεήσει ὁ Θεός”.

Κάτω ἀπὸ τὸ φῶς τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ πρέπει νὰ ἐξετάσουμε τὴ στάση μας ἀπέναντι στὰ πάθη καὶ τὶς ἀδυναμίες μας, γιὰ ν’ ἀποκτήσουμε ὀρθὴ γνώση τοῦ ἑαυτοῦ μας καὶ νὰ τὸν κατευθύνουμε ἀλάθητα μὲ βάση αὐτὴ τὴν ὀρθὴ γνώση.

Ὁ ἄνθρωπος “μέσα στὶς ἀνομίες συλλαμβάνεται καὶ μέσα στὶς ἁμαρτίες γεννιέται”. Τὰ πάθη, οἱ ἁμαρτωλὲς ἀδυναμίες τόσο τῆς ψυχῆς ὅσο καὶ τοῦ σώματος, ἀποτελοῦν σύμφυτα χαρακτηριστικὰ τοῦ μεταπτωτικοῦ ἀνθρώπου. Ἀνύπαρκτα, ὡς ἀφύσικα, ἦταν τὰ πάθη στὴν ἄκακη ἀνθρώπινη φύση, ὅπως αὐτὴ πλάστηκε ἀπὸ τὸν Θεό. Ἀνύπαρκτα, ὡς ἀφύσικα, εἶναι τὰ πάθη καὶ στὴν ἀνακαινισμένη ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ἀνθρώπινη φύση. Φυσικά, ἀπεναντίας, εἶναι τὰ πάθη στὴν πεσμένη ἀνθρώπινη φύση, ὅπως ἀκριβῶς φυσικὲς εἶναι σὲ κάθε σωματικὴ ἀσθένεια οἱ συνέπειές της. Φυσικὴ συνέπεια τῆς σωματικῆς ἀσθένειας εἶναι καὶ ὁ θάνατος τοῦ σώματος, ποὺ μετὰ τὴν προπατορικὴ πτώση ἔχασε τὴν ἀθανασία. Πρὶν ἀπὸ τὴν πτώση ἡ ἀθανασία ἦταν φυσικὴ κατάσταση τοῦ σώματος, ἐνῶ ἡ ἀσθένεια καὶ ὁ θάνατος ὄχι.

07 Δεκεμβρίου 2025

Αφιέρωμα στον Άγιο Πορφύριο τον Καυσοκαλυβίτη




Η ομιλία πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο των Συνάξεων Νέων της Ι. Μητροπόλεως Μεσογαίας και Λαυρεωτικής.

Ο π. Χριστόδουλος Χατζηθανάσης είναι γιατρός και πνευματικό τέκνο του Αγίου Πορφυρίου και διακονεί ως ιερέας στην Ι. Μητρόπολη.

Πνευμ. Κέντρο Ι. Μητροπόλεως - Σπάτα, 26/11/2023

04 Δεκεμβρίου 2025

Άφθαρτα τα χέρια του Αγίου Πορφυρίου κατά την μυστική ανακομιδή των Αγίων λειψάνων του…

* Ο γέρων Ακάκιος, πνευματικό παιδί του Αγίου Πορφυρίου, βεβαιώνει ότι κατά την μυστική εκταφή του σκηνώματος του Αγίου Πορφυρίου, τα χέρια του βρέθηκαν άφθαρτα...





Δες το αναλυτικά:

~ Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΕΚΤΑΦΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ! ΑΦΘΑΡΤΑ ΒΡΕΘΗΚΑΝ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ! Βίντεο...



Μυστικά ήθελε, από μεγίστη ταπείνωση, να γίνει η κηδεία του ο Όσιος Γέροντας Πορφύριος, μυστικά ήθελε να είναι και τα λείψανά του, για τον ίδιο ακριβώς λόγο.

Πράγματι η κηδεία του έγινε μυστικά, με λίγους πατέρες που τον διακονούσαν εκεί στα ασκητικά Καυσοκαλύβια (στο κάτω, νότιο μέρος) του Αγίου Όρους στις 2 Δεκεμβρίου 1991 μ.Χ. (νέο), βάζοντάς τον σε έναν απλό καλογερικό τάφο, που κοσμούσαν λίγες πέτρες και ένας ξύλινος σταυρός...


Κατά την τάξη των Καυσοκαλυβίων, έπρεπε όμως μετά τρία χρόνια να γίνει εκταφή, ανακομιδή όπως λέγεται, των λειψάνων του, η οποία και πράγματι έγινε επίσης μυστικά, σε ανύποπτο χρόνο, για να μην αντιληφθεί κανείς που θα είναι τα άγια οστά του, τα οποία πέρασαν τόσες δοκιμασίες, ταλαιπωρίες και ασθένειες.

13 Νοεμβρίου 2025

Αγιου Ιωάννου του Χρυσοστόμου,



Του Ανδρέα Μοράτου


Στο απολυτίκιο του σήμερα εορταζομένου μεγάλου αγίου της Εκκλησίας μας, του αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου, υπάρχουν δύο χαρακτηριστικές αντιθέσεις, που αντανακλούν πολύ σημαντικές πτυχές του βίου του. Συγκεκριμένα, αναφέρεται: "[Η χάρη του στόματός σου] ἀφιλαργυρίας τῷ κόσμῳ θησαυροὺς ἐναπέθετο, τὸ ὕψος ἡμῖν τῆς ταπεινοφροσύνης ὑπέδειξεν...".

Η πρώτη αντίθεση αναφέρεται στο ότι η χάρη του χρυσοστομικού στόματος άφησε πίσω για τον κόσμο θησαυρούς αφιλοχρηματίας, θησαυρούς δωρεάν προσφοράς -- σε τελική ανάλυση, θησαυρούς απάρνησης των... θησαυρών (ή αυτών που η συνήθης ανθρώπινη λογική θεωρεί ως θησαυρούς). Εδώ είναι σαφής, νομίζουμε, η παραπομπή στο γνωστό αγιογραφικό χωρίο (Ματθ. 6:19-20): "Μὴ θησαυρίζετε ὑμῖν θησαυροὺς ἐπὶ τῆς γῆς, ὅπου σὴς καὶ βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται διορύσσουσι καὶ κλέπτουσι· θησαυρίζετε δὲ ὑμῖν θησαυροὺς ἐν οὐρανῷ, ὅπου οὔτε σὴς οὔτε βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται οὐ διορύσσουσιν οὐδὲ κλέπτουσιν" ("Μη συσσωρεύετε για σας θησαυρούς στη γη, όπου ο σκόρος και η φθορά (τούς) (εξ)αφανίζουν και όπου οι κλέφτες τρυπούν (τους τοίχους) και τούς κλέβουν. Αντιθέτως, να θησαυρίζετε για σας θησαυρούς στον ουρανό, όπου ούτε ο σκόρος ούτε η φθορά (τούς) (εξ)αφανίζουν και όπου οι κλέφτες δεν τρυπούν (τοίχους) και δεν κλέβουν").

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος



Του π. Κωνσταντίνου Λαγού 

Διαβάζοντας τον βίο του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου, με πιάνει μια κάποια απογοήτευση...Να αναφέρω επιγραμματικά μερικά πράγματα από εκεί. 

Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, όταν ανέλαβε Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως ανάμεσα σε άλλα έκανε και τα εξής: Εκποίησε πολύτιμα εκκλησιαστικά σκεύη και άλλα περιουσιακά στοιχεία για να χρηματοδοτήσει την ανέγερση ιδρυμάτων για τους φτωχούς, τους ξένους και τους ασθενείς καθώς και το καθημερινό συσσίτιο για τους άπορους της Πόλης. Καυτηρίαζε με τους λόγους του την αυθαιρεσία των πλουσίων και των πολιτικών, την επίδειξη πλούτου και την καταδυνάστευση των φτωχών και ασθενέστερων. Ξεχωρίζει η σύγκρουση με την Αυτοκράτειρα για το κτήμα της χήρας που ήθελε η πρώτη να αρπάξει. 

Τα έβαλε με τους ανάξιους κληρικούς κάθε βαθμίδας. Με όσους πλούτιζαν με διάφορους τρόπους, με όσους απολάμβαναν κοσμική ζωή, με όσους ζούσαν μέσα στις απολαύσεις και τις ηδονές, με όσους μοναχούς ή και επισκόπους  συζούσαν με δήθεν μοναχές. Δε δίστασε να διώξει πλειάδα κληρικών που δεν διορθώνονταν, ανάμεσά τους και 13 επισκόπους. 

09 Νοεμβρίου 2025

Στέλιος Κούκος: Άγιος Γεώργιος Καρσλίδης, Σαν ένας τοπικός παντοκράτωρ ουρανός είχε πανοραμική επίβλεψη στον τόπο, στον χρόνο, στις ψυχές των ανθρώπων!

Γράφει ο Στέλιος Κούκος

Άγιος Γεώργιος Καρσλίδης (1901-1959).

Ο Άγιος Γεώργιος Καρσλίδης ήταν μια έκτακτη φωτεινή παρουσία μέσα στον ζόφο που προκάλεσε στον ελληνισμό η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, η μικρασιατική τραγωδία, ο πόλεμος του ’40, η γερμανική προέλαση και κατοχή στην Ελλάδα, η βουλγαρική κατοχή σε περιοχές της Μακεδονίας και της Θράκης, η δολοφονική εμφύλια έριδα του εμφυλίου, αλλά και ο ξενητεμός των Ελλήνων που διέλυσε οικογένειες, χωριά, την χώρα.

Και ο Άγιος ανάμεσα στον φόβο, τον τρόμο και την απόγνωση που συνείχε τον λαό τον καθοδηγούσε πνευματικά και διακριτικά με τον πλήρη χαριτωμένο εσωτερικό του κόσμο.

Ένα παράδοξο φαινόμενο για την εποχή εκείνη που ορισμένες φορές σκανδάλιζε, ακόμη και αρχιερείς, αφού δεν δεν μπορούσαν να καταλάβουν από πού προέρχονταν τα θαυμαστά χαρίσματα που περιέβαλλαν τον Άγιο Γεώργιος Καρσλίδη αλλά και λοιπούς διακριτικούς Γέροντες. Πώς μπορούσαν να γνωρίζουν τα παλαιά, τα σύγχρονα και τα μελλοντικά και τι υπήρχε μέσα στις ψυχές των ανθρώπων και τι σκέφτονταν.

Αντίστοιχη αντιμετώπιση είχε και ο Άγιος Γεώργιος Καρσλίδης από τον οικείο μητροπολίτη. Της Δράμας. Αλλά ο μητροπολίτης, ίσως να είχε δίκαιο από την πλευρά του. Θα μπορούσε να ομολογήσει: μυστήριο ορώ πρωτόγνωρο και παράδοξο!

08 Νοεμβρίου 2025

Σύναξιν αὐτὴν ὀνομάζοντες τῶν Ἀγγέλων.



[ἄνδρες γὰρ πόλις, καὶ οὐ τείχη οὐδὲ νῆες ἀνδρῶν κεναί
ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ, Ἱστορίαι ]

Τὸ τοιοῦτον λοιπὸν Μυστήριον ἐξ ἀρχαίας Παραδόσεως παραλαβόντες ἡμεῖς, τὴν παροῦσαν Ἑορτὴν ἑορτάζομεν.

Σύναξιν αὐτὴν ὀνομάζοντες τῶν Ἀγγέλων.

Τουτέστι.

Προσοχήν. Ὁμόνοιαν. Ἕνωσιν.

Χρόνια Πολλά σὲ ἑορτάζουσες καὶ ἑορτάζοντες.

Χρόνια Πολλά στὴν Πολεμική μας Ἀεροπορία.

.
Μὲ Ἀγάπη καὶ Σεβασμό,
Ἰωάννα Γ. Καραγκιούλογλου
8 Νοεμβρίου 2024

Εἰκ. : ΑΡΧ(ΩΝ) ΜΙΧΑΗΛ Ο ΜΕΓΑC ΤΑΞΙΑΡΧΗ(C)

Κωνσταντινούπολη, 12ος αἱ., Περίοδος Κομνηνῶν καὶ Ἀγγέλων.
Ἐπιχρυσωμένο ἀσήμι σὲ ξύλο, χρυσός, cloisonné σμάλτο καὶ πολύτιμοι λίθοι (45.5 x 35 x 2,7 ἐκ.)

Σὲ ἐπίσημη μετωπικὴ στάση, ὁ Ἀρχάγγελος Μιχαὴλ φέρει βυζαντινὴ στρατιωτικὴ πανοπλία καὶ τὸ ξίφος του ὑψωμένο στὸ δεξί. Μὲ ἁπλωμένες τὶς φτεροῦγες, ἐπιβλητικός, ὑποβαστάζει μὲ τὸ ἀριστερὸ τὴν Σφαῖρα τοῦ Κόσμου.

Πλαισιώνεται ἀπὸ τὸν Ἰησοῦ Χριστό, τὸν Ἅγιο Πέτρο καὶ τὸν Ἅγιο Μηνᾶ. Ἑκατέρωθέν του οἱ Ἅγιοι Πολεμιστὲς. Ἐκ δεξιῶν ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στρατηλάτης καὶ ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Τήρων. Ὁ Ἅγιος Δημήτριος καὶ ὁ Ἅγιος Νέστωρ. Ἐξ ἀριστερῶν ὁ Ἅγιος Προκόπιος καὶ ὁ Ἅγιος Γεώργιος, ὁ Ἅγιος Εὐστάθιος καὶ ὁ Ἅγιος Μερκούριος.

Ὅλοι οἱ στρατιωτικοὶ εἶναι πεζοὶ καὶ ἀρματωμένοι. Συγκροτοῦν φυσιογνωμίες ὅπου ἡ ἁγιότητα συνδυάζεται μὲ τὴν ἀνδρεῖα, τὴν ἀρρενωπότητα καὶ τὸ ἔσω κάλλος.