Στέλιος Κούκος: 100 χρόνια από την κοίμηση του Αγίου Γρηγορίου (Καλλίδη), Ιεράρχης του Γένους, ένα φωτεινό παράδειγμα

Άγιος Γρηγόριος (Καλλίδης) 1844-1925.

Γράφει ο Στέλιος Κούκος

Στις 23 Ιουλίου, συμπληρώθηκαν 100 χρόνια από την κοίμηση του Αγίου Γρηγορίου Καλλίδη (1844-1925) ο οποίος διακόνησε την Εκκλησία και το Γένος με ιδιαίτερη αγάπη και ζήλο.

Η κοίμησή του συνέβη στις 23 Ιουλίου του 1925, αλλά η μνήμη του τιμάται στις 25 Ιουλίου. Αυτό οφείλεται σε λάθος όσον αφορά την πληροφόρηση για το μακάριο τέλος του σεπτού ιεράρχη.

Ο Άγιος γεννήθηκε στο Χρυσάμπελο (Κούμβαο) της Ηρακλείας στην Ανατολική Θράκη και κοιμήθηκε στην Θεσσαλονίκη, ως σχολάζων ιεράρχης, μετά από έναν πλούσιο και μεστό βίο προσφοράς στην Εκκλησία, το Γένος και τους συνανθρώπους του.

Η προσφορά του Αγίου που αγιοκατάχθηκε τον Μάιο του 2003 δεν έμεινε μόνο μέσα στα όρια της Εκκλησίας και του Γένους. Ο Ανατολικοθρακιώτης ιεράρχης του έζησε τα τελευταία ταραγμένα χρόνια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και της ανόδου στην εξουσία των νεοτούρκων, άσκησε ένα πολυποίκιλο έργο στις περιοχές που διακόνησε, σφραγίζοντας ανεξίτηλα με το πέρασμά του τις μητροπολιτικές αυτές περιφέρειες.

Ιδιαίτερες υπηρεσίες προσέφερε και στο ίδιο το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Το γεωγραφικό εύρος από τον Πόντο μέχρι την Ήπειρο, όπου έλαβε μητροπολιτικούς θρόνους μοιάζει να αποδεικνύει και το αντίστοιχο εύρος των ιδιαίτερων προσωπικών του ικανοτήτων.

Το πέρασμά του, πάντως, από τις μητροπόλεις Ηρακλείας (ως βοηθός επίσκοπος), Τραπεζούντας (1879-1884), Θεσσαλονίκης (1885-1889), Ιωαννίνων (1889-1902) και Ηρακλείας (1902-1922) ήταν ιδιαίτερα «παραγωγικό» και «αποδοτικό» σε όλους τους τομείς τους οποίους, τότε, η Εκκλησία ήταν υποχρεωμένη να προσφέρει, λόγω του εθναρχικού της ρόλου.

Και ένα από τα σημαντικότερα, μετά την εκκλησιαστική προσφορά και διακονία, ήταν η προστασία των Ορθοδόξων και του Γένους, πέραν από την οποιαδήποτε άλλη εθνική ταυτότητα και αν είχαν οι πιστοί.

Ο Άγιος, πάντως, δεν έμεινε αδιάφορος και αδρανής όταν το Οικουμενικό Πατριαρχείο και το ποίμνιο του άρχισαν να υφίστανται τις προκλήσεις των Βουλγάρων και της Βουλγαρικής Εξαρχίας, καθώς και τις αιματηρές και φονικές επιθέσεις που την συνόδεψαν.

Ο Άγιος Ιεράρχης, όμως, ήταν πάντα πρόσφορος και για ποικίλες συνεργασίες με όλες τις εθνότητες (όπως Οθωμανούς-Τούρκους, Αρμένιους, Ιουδαίους…), που ζούσαν στην Οθωμανική αυτοκρατορία για την υποστήριξη και διάσωση των ανθρώπων τους όταν κινδύνευαν σε δύσκολες περιστάσεις.

Για τον λόγο αυτό ο Άγιος Γρηγόριος τιμήθηκε με επίσημες και κορυφαίες διακρίσεις από διάφορες κυβερνήσεις -ανάμεσα σ’ αυτές και από την οθωμανική.

Παρ’ όλα αυτά, ο ίδιος, δεν απέφυγε την κατασυκοφάντηση και τον κατατρεγμό, όπως είναι η «μοίρα» όλων των ανθρώπων καλής θέλησης και μάλιστα από ανθρώπους που ανήκαν στο ποίμνιό του.

Αυτό μοιάζει με έναν ιδιαίτερο τρόπο δοκιμασίας και εξαγιασμού των ανθρώπων αυτών, όταν, βέβαια, οι ίδιοι μπορούν να σηκώσουν τον μαρτυρικό αυτόν σταυρό τον οποίο τους «φορτώνουν» οι συνάνθρωποί τους. Και μάλιστα ορισμένες φορές για προσωπικούς, ευτελείς σκοπούς με τους οποίους επιδιώκουν να τους εξοντώσουν.

Αυτό μας θυμίζει, βεβαίως, και τον επίσης Ανατολικοθρακιώτη Άγιο Νεκτάριο Επίσκοπο Πενταπόλεως τον θαυματουργό (1846-1920) με τις ποικίλες συκοφαντίες και δοκιμασίες που πέρασε μέχρι το τέλος της ζωής του.

Συνέχεια εδώ

https://www.pemptousia.gr/2025/07/100-chronia-apo-tin-koimisi-tou-agiou-grigoriou-kallidi-ierarchis-tou-genous-ena-foteino-paradeigma/


ΠΗΓΗ:https://ologiomofeggari.blogspot.com/2025/07/100.html?m=1
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com