Η Ελλάδα πεθαίνει δημογραφικά: Η σκληρή αλήθεια πίσω από τους αριθμούς

24/06/2026

ΛΑΥΡΕΝΤΖΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ

Το Κεφάλαιο και η Ελληνική παραδοξότητα

26 Μαΐου 2026

από Βασίλης Βιλιάρδος

Στον κόσμο του Schumpeter, οι «τόκοι» δεν κερδίζονται μέσω της αποταμίευσης – αλλά μέσω των επενδύσεων. Κανένας δηλαδή δεν ανταμείβεται για την «κατανάλωση υπό αναμονή» – για τον περιορισμό της, με στόχο το σχηματισμό κεφαλαίου. Αντίθετα, όλοι ανταμείβονται όταν η διαδικασία οικονομικής ανάπτυξης είναι επιτυχημένη, με αποτέλεσμα μια γενιά με υψηλότερο εισόδημα από πριν – όπως πρέπει να είναι το ζητούμενο κάθε μακροοικονομικής πολιτικής. Στην μοναδική περίπτωση της Ελλάδας, η όποια ανάπτυξη της μετά την καταδίκη της στο ΔΝΤ, προήλθε από την άνοδο του τουρισμού και από τις εξαγωγές – όπου τη θέση της μείωσης της κατανάλωσης από τους Έλληνες εργαζομένους, λόγω της εσωτερικής υποτίμησης, ανέλαβαν οι εργαζόμενοι των άλλων χωρών και οι αρνητικές αποταμιεύσεις μετά το 2009. Προφανώς όμως, αυτού του είδους η ανάπτυξη, με την κάθε γενιά να έχει χαμηλότερο εισόδημα από την προηγούμενη, δεν μπορεί να συνεχιστεί – ενώ η υπερφορολόγηση των τελευταίων ετών θα δώσει τη χαριστική βολή στους Έλληνες, οπότε κάποια στιγμή θα αντιδράσουν εξαιρετικά βίαια. Ήδη πάντως βιώνουμε τα πρώτα στάδια, με μία πολιτική κρίση προ των πυλών – με την κυβέρνηση δυστυχώς να μην το καταλαβαίνει, θεωρώντας πως τα τόσα νέα κόμματα που εμφανίζονται, δεν σημαίνουν τίποτα.

.

Ανάλυση

Στη νεοκλασική οικονομική θεωρία που, αν και ξεπερασμένη, συνεχίζει να υπερισχύει και να διδάσκεται στα δυτικά πανεπιστήμια, το πιο παράξενο φαινόμενο στο οικονομικό της μοντέλο, είναι το Κεφάλαιο – ως ένας από τους συντελεστές παραγωγής (αναφορά στο τέλος του κειμένου).

Εν προκειμένω, σχεδόν κανένας οικονομολόγος δεν έχει επιχειρήσει να βάλει κάποια τάξη, στις ποικίλες ιδιότητες που αποδίδονται στο Κεφάλαιο – στις αμέτρητες μορφές του, όπως το φυσικό Κεφάλαιο, το χρηματοοικονομικό, τα κέρδη, η πίστωση, το τεράστιο παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος στις παγκόσμιες αγορές κοκ., χωρίς κανείς να μπορεί να πει με σιγουριά ποια ακριβώς λειτουργία εξυπηρετεί το Κεφάλαιο, όσον αφορά την οικονομική ανάπτυξη.

Για να κατανοήσουν τώρα πραγματικά τον ρόλο του Κεφαλαίου, οι νεοκλασικοί οικονομολόγοι έχουν περιορίσει την τεράστια πολυπλοκότητα του κόσμου, στις απλούστερες οικονομικές συνθήκες που μπορούν να φανταστούν – καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι, για να δημιουργήσει κάποιος Κεφάλαιο, πρέπει συνειδητά να απαρνηθεί την κατανάλωση του εισοδήματος του.

Πῶς ἡ νεωτερικότητα περιόρισε τὴ δυνατότητα τῆς πολιτικῆς νὰ θέτει ὅρια στὸ χρέος

Ὁ Διαφωτισμὸς ὡς πολιτικὴ θεολογία τοῦ χρήματος

από Δημοσθένης Μιχόπουλος

-8 Ιουνίου 2026

Ἀπὸ τὸν 18ο αἰῶνα καὶ ἔπειτα, ὁ Διαφωτισμὸς παρουσιάζεται συνήθως ὡς ἡ μεγάλη πνευματικὴ ἀπελευθέρωση τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ λογική, ἡ ἐπιστήμη, τὰ ἀτομικὰ δικαιώματα, ἡ ἀμφισβήτηση τῆς αὐθεντίας καὶ ἡ συνταγματικὴ πολιτικὴ ὀργάνωση προβάλλονται ὡς ἡ μεγάλη νίκη τοῦ ἀνθρώπου ἀπέναντι στὸ σκοτάδι τῆς παραδόσεως. Ὅμως, ὅπως συμβαίνει συχνὰ στὴν ἱστορία, ἡ πραγματικότητα εἶναι βαθύτερη καὶ πιὸ σύνθετη.

Διότι ὁ Διαφωτισμὸς δὲν ἀποτελεῖ μόνον ἕνα φιλοσοφικὸ ἢ πνευματικὸ γεγονός. Ἀποτελεῖ ταυτοχρόνως καὶ μία βαθιὰ μεταβολὴ στὴ σχέση μεταξὺ πολιτικῆς ἐξουσίας καὶ χρήματος. Καὶ ἴσως ἡ σημαντικότερη, ἀλλὰ λιγότερο συζητημένη, διάστασή του εἶναι ὅτι συνέβαλε στὴ διαμόρφωση μιᾶς νέας πολιτικῆς τάξεως, μέσα στὴν ὁποία τὸ χρηματοπιστωτικὸ σύστημα θὰ καθίστατο πολὺ δυσκολότερο νὰ ἀμφισβητηθεῖ.

Γιὰ νὰ κατανοήσουμε αὐτὴ τὴ μεταβολή, πρέπει νὰ ἐπιστρέψουμε πολὺ παλαιότερα.

Ἀπὸ τὴ Μεσοποταμία τῆς 3ης καὶ 2ης χιλιετίας π.Χ. μέχρι τὸν ἀρχαῖο καὶ μεσαιωνικὸ κόσμο, τὸ χρέος δὲν θεωρεῖτο μία ἱερὴ καὶ ἀπαραβίαστη πραγματικότητα. Ὅταν ἡ κοινωνικὴ συνοχὴ ἀπειλεῖτο ἀπὸ τὴ συσσώρευση ὀφειλῶν, οἱ ἄρχοντες συχνὰ παρενέβαιναν. Βασιλεῖς τῆς Μεσοποταμίας προχωροῦσαν σὲ γενικὲς ἀκυρώσεις χρεῶν, ἀπελευθερώνοντας ἀγρότες ποὺ εἶχαν περιέλθει σὲ κατάσταση δουλείας. Στὴν ἀρχαία Ἀθήνα, ὁ Σόλων πραγματοποίησε τὴ γνωστὴ Σεισάχθεια, καταργώντας χρέη ποὺ ἀπειλοῦσαν νὰ διαλύσουν τὸ κοινωνικὸ σῶμα.

Ἡ λογικὴ αὐτῶν τῶν παρεμβάσεων ἦταν σαφής. Ἡ κοινωνία προηγείται τοῦ χρήματος. Τὸ χρέος ὑπάρχει ὥστε νὰ ὑπηρετεῖ τὴν κοινότητα, ὄχι γιὰ νὰ τὴν καταστρέφει. Ὁ πολιτικὸς ἄρχων — εἴτε βασιλεὺς εἴτε αὐτοκράτωρ — εἶχε τὴ δυνατότητα, ὅταν θεωροῦσε ὅτι κινδυνεύει ἡ συνοχή, νὰ θέτει ὅρια στὴ δύναμη τῶν πιστωτῶν.

Το ομοσπονδιακό (δημόσιο) χρέος των ΗΠΑ πλησιάζει πλέον τα 40 τρισεκατομμύρια δολάρια

από τον Alessandro Volpi - 20 Μαΐου 2026

Πηγή: Αλεσάντρο Βόλπι

Υπάρχει ένα κολοσσιαίο γεγονός που πολλές ιταλικές τηλεοπτικές και ειδησεογραφικές αφηγήσεις φαίνεται να παραβλέπουν εντελώς, καλλιεργώντας μια «άγνοια» που μοιράζονται οι πολιτικές δυνάμεις. Θα προσπαθήσω να το διευκρινίσω, ελπίζοντας ότι το μέγεθός του μπορεί να γίνει κατανοητό.


Το ομοσπονδιακό (δημόσιο) χρέος των ΗΠΑ πλησιάζει τώρα τα 40 τρισεκατομμύρια δολάρια, ένα τερατώδες ποσό με πολλά χαρακτηριστικά. Πρώτον, είναι ένα χρέος που αυξάνεται επειδή πληρώνει συνεχώς αυξανόμενα επιτόκια για να βρει αγοραστές: τα 10ετή ομόλογα έχουν πλέον ξεπεράσει το 4,5% και τα 30ετή ομόλογα είναι πολύ πάνω από 5%. Επιπλέον, είναι ένα χρέος που, παρά τα επιτόκια αυτά, βρίσκει όλο και λιγότερους ξένους αγοραστές: το μερίδιο του ομοσπονδιακού χρέους που κατέχουν ξένοι επενδυτές, τόσο δημόσιοι όσο και ιδιωτικοί, είναι τώρα λιγότερο από 21%, ένα ιστορικό χαμηλό για τις Ηνωμένες Πολιτείες.


Με άλλα λόγια, κανένας ξένος αγοραστής δεν εμπιστεύεται πλέον το ομοσπονδιακό χρέος των ΗΠΑ, σε τέτοιο βαθμό που τα λεγόμενα Credit Default Swaps, ασφαλιστήρια συμβόλαια έναντι της μη αποπληρωμής του αμερικανικού χρέους, είναι πλέον από τα υψηλότερα στον κόσμο, ακόμη υψηλότερα από αυτά για το ιταλικό χρέος, και ειδικά από το 2021, έχουν τετραπλασιαστεί. Ένας άλλος εντυπωσιακός παράγοντας παίζει ρόλο σε αυτό: το ομοσπονδιακό χρέος των ΗΠΑ πλησιάζει πλέον στο μισό του συνολικού παγκόσμιου δημόσιου χρέους όλων των χωρών: 40 τρισεκατομμύρια από τα 92 τρισεκατομμύρια.

Καταναλώνουμε 14,1 δις € και 16,9 δις € (σε αυτά τα δύο έτη μόνο) περισσότερα αγαθά και υπηρεσίες από όσα παράγουμε

Του Βασίλη Βιλιάρδου 

Δυστυχώς κανένας (επίσης τα ΜΜΕ) δεν ασχολείται με τα πραγματικά προβλήματα της χώρας – όπως το συνεχιζόμενο έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών. Τι σημαίνει έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών 14,1 δις € το 2025 και 16,9 δις € το 2024;

Ότι καταναλώνουμε 14,1 δις € και 16,9 δις € (σε αυτά τα δύο έτη μόνο) περισσότερα αγαθά και υπηρεσίες από όσα παράγουμε, πως ζούμε πάνω από τις δυνατότητες μας και ότι αυξάνεται το εξωτερικό μας χρέος (=δημόσιο και ιδιωτικό) – έχοντας υπερβεί ήδη τα 584 δις €, από περίπου 410 δις € το 2018 (εκτός Ευρωζώνης δεν θα μπορούσε ποτέ να συμβεί – ενώ τα κράτη δεν χρεοκοπούν συνήθως από το δημόσιο χρέος, αλλά από το εξωτερικό).

Με ένα παράδειγμα, είναι σαν να κερδίζει κάποιος 1.500 € το μήνα και να ξοδεύει 2.000 €, με τα 500 € δανεικά – κάτι που φυσικά δεν μπορεί να συνεχίζεται επ’ άπειρον.

Ποια είναι η λύση; Στο παρελθόν αυτό το πρόβλημα λύθηκε από την Τρόικα, με την εσωτερική υποτίμηση – δηλαδή με την ονομαστική μείωση μισθών και συντάξεων, έτσι ώστε να μην μπορούν να καταναλώσουν οι Πολίτες, οπότε να μειωθούν οι εισαγωγές και εξ αυτών το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών.

Μας παρουσιάζουν την «πρόωρη αποπληρωμή» κάποιων δανείων ως επιτυχία.

Του Δημήτρη Σαββίδη 

Απευθύνονται πλεον μόνο σε κομματόσκυλα και όσους δεν έχουν στοιχειώδη αντίληψη. 

Μας παρουσιάζουν την «πρόωρη αποπληρωμή» κάποιων δανείων ως επιτυχία. Τολμάνε να λένε ότι το κράτος θα κερδίσει 1,6 δισ. ευρώ και θα εξοικονομεί 135 εκατ. ευρώ τον χρόνο. 

Πάμε να δούμε τι ισχύει πραγματικά γιατί είναι να τρελαίνεσαι αν έχεις στοιχειώδη γνώση επιπέδου γυμνασίου. 

1) Αρχικά τι χρέος αποπληρώνουμε; 

Αποπληρώνουμε πρόωρα 5,29 δισ. ευρώ από τα δάνεια GLF. Αυτά τα δάνεια έχουν επιτόκιο περίπου 2,56%. Κρατήστε το επιτόκιο. 2.56% 

2) Πώς θα τα πληρώσουμε; 

Δεν τα πληρώνουμε από «περίσσευμα».

Θα δανειστούμε ξανά από τις αγορές με υψηλότερο επιτόκιο, πάνω από 3,39% (το οποίο έχουν τα σημερινά 10ετή ομόλογα).

Δηλαδή:

Χαμηλό το υπάρχον επιτόκιο 2,56% → το αντικαθιστούμε με ακριβότερο πάνω από 3,39%.

Οποιοσδήποτε άνθρωπος με βασική αντίληψη κατανοει ότι μόνο κέρδος δεν είναι αυτό. 

Άρα ΔΕΝ κερδίζουμε. ΧΑΝΟΥΜΕ.

Η ζημιά των επιπλέον τόκων ξεπερνά τα 420 εκατ. ευρώ σε βάθος δεκαετίας.

3) Πάμε στα πιο βαθιά τωρα.

 Χάνουμε και από τον πληθωρισμό. Το υπάρχον επιτόκιο, 2,56% είναι χαμηλότερο και από τον πληθωρισμό.

Άρα όσο κρατούσαμε αυτό το φτηνό δάνειο, στην πράξη «ξεφούσκωνε» μόνο του. Σε συμφέρει να έχεις δάνειο με χαμηλότερο επιτόκιο από το ρυθμό πληθωρισμού. 

Τώρα ομως το αντικαθιστούμε με ακριβότερο επιτόκιο και πιο επικίνδυνο.

4) Τι γίνεται με τα χρήματα του κράτους; 

Πως Τα Δάνεια Που Χρέωσαν Την Ελλάδα Για Πάντα

Το χρέος των ΗΠΑ, οι «πρόθυμοι» της Δύσης και το νεοφεδουαρχικό σχέδιο των αλλεπάλληλων κρίσεων-Νίκος Σίμος

Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΣΙΜΟΣ

Δεν απασχολεί καθόλου τους παγκοσμιοποιητές και “ιδιοκτήτες” των ΗΠΑ η οικονομική κατάσταση της άλλοτε υπερδύναμης, μπροστά στην μανία της αναμέτρησης με το αντίπαλο μπλοκ των BRICS και του παγκόσμιου Νότου που συνασπίζεται για να αντιμετωπίσει το παγκόσμιο οικονομικό “τσουνάμι” που φέρνει η άφρονα πολιτική της εντολοδοχικής εξουσίας στην Ουάσιγκτον αλλά και των συμμάχων της στον άλλοτε Δυτικό κόσμο γενικότερα.

Μαθαίνω πως ξεπέρασαν τα 34 τρισεκατομμύρια δολάρια οι εκκρεμείς οικονομικές υποχρεώσεις της ομοσπονδιακής κυβέρνησης των ΗΠΑ, περίπου στο 123% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος (ΑΕΠ) της χώρας, γεγονός που αποτελεί ιστορικό ρεκόρ…

Η κατηφορική κούρσα των δαπανών δεν λέει να σταματήσει, αφού το Ουκρανικό μέτωπο παραμένει ανοιχτό όπως και η, αντί κάθε τιμήματος, υποστήριξη της κυβέρνησης Biden που αποτελεί μια κατ’ ουσία κυβερνητική καρικατούρα των deep states που ελέγχονται από το νεοφεουδαρχικό μπλοκ του City της Νέας Υόρκης.

Αξιοσημείωτο είναι ακόμα ότι το βαθύ κράτος της διοίκησης των ΗΠΑ ετοιμάζει συγκρούσεις και στο Μεσανατολικό πεδίο αλλά και στο αντίστοιχο του Ειρηνικού προσπαθώντας να συνασπίσει Ταιβάν, Φιλιππίνες και Ιαπωνία κόντρα στην υπερδύναμη που τρέμουν οι νεοφεουδάρχες, την Κίνα και όλα αυτά σπαταλώντας δισεκατομμύρια υπερπληθωριστικού δολαρίου που νομισματικά τρεκλίζει και χάνει διαρκώς έδαφος και αξιοπιστία πάνω στην οποία έχτιζε για δεκαετίες το “νεοαγγλοσαξονικό” αποικιοκρατικό δόγμα.

Ποιος θα πληρώσει αυτόν☝️τον λογαριασμό

🤨Ποιος θα πληρώσει αυτόν☝️τον λογαριασμό❓

Δεν το πολυαναφέρουν, αλλά:

✔️Κάθε ένας Έλληνας, χρωστάει 65.700€!

✔️Σε κάθε τετραμελή οικογένεια αντιστοιχούν 263.000€ (!!!) για την εξόφληση του Ελληνικού χρέους!

💸💸💸 Σύμφωνα με την τελευταία έκθεση της UBS, της μεγαλύτερης ευρωπαϊκής τράπεζας, το συνολικό χρέος της Ελλάδας έφτασε τα 657 δις Ευρώ, από τα οποία 422 δις είναι Δημόσιο χρέος (“Χρέος Γενικής Κυβέρνησης”) και τα 235 δις ιδιωτικό (νοικοκυριά κι επιχειρήσεις)!

Αν δείτε τον σχετικό πίνακα ☝️, το Δημόσιο χρέος έχει υπερδιογκωθεί ενώ το ιδιωτικό μειώνεται ελαφρά, γιατί ΚΑΝΕΙΣ (τράπεζα ή πιστωτής) ΔΕΝ ΔΑΝΕΙΖΕΙ! 

Αντίθετα συντηρείται ψηλά από τα αυξημένα επιτόκια και τα πανωτόκια!

🥵 Όσο κι αν μαγειρεύουν τα νούμερα, ΑΝ το 2008 το Δημόσιο Χρέος ήταν 263,3 δις Ευρώ και χρειάστηκαν 3-4 Μνημόνια και Οικονομική Κατοχή 15 χρόνων, τι θα γίνει ΤΩΡΑ που το αντίστοιχο χρέος έφτασε τα 422 δις € ενώ, λόγω Μνημονίων και κατοχής, το ΑΕΠ μειώθηκε κατά -60 δις €❓

🔔 Ετοιμαστείτε!

Θερσιτης

ΠΗΓΗ: https://www.facebook.com/100002040696067/posts/pfbid0yU3og1ssWBogU8HVMjBKxQjqHy3vKMc89ftZg8BeK9sWAVBuLgkJcUAVBicXMUu3l/

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Τις ημύνθη περί πάτρης; Και τι πταίει η γλαυξ, η θρηνούσα επί ερειπίων;

"Το εκήρυξεν ο θείος Όμηρος προ ετών τρισχιλίων: 

ΕΙΣ ΟΙΩΝΟΣ ΑΡΙΣΤΟΣ, ΑΜΥΝΕΣΘΑΙ ΠΕΡΙ ΠΑΤΡΗΣ

(στο Μ 243) της Ιλιάδος)

...Τις ημύνθη περί πάτρης;

 Και τι πταίει η γλαυξ, η θρηνούσα επί ερειπίων;

 Πταίουν οι πλάσαντες τα ερείπια. Και τα ερείπια τα έπλασαν οι ανίκανοι κυβερνήται της Ελλάδος.

(...)

Άμυνα πετρί πάτρης θα ήτο η ευσυνείδητος λειτουργία των θεσμών, 

η εθνική αγωγή,

 η χρηστή διοίκησις,

 η καταπολέμησις του ξένου υλισμού και του πιθηκισμού, του διαφθείραντος το φρόνημα και εκφυλίσαντος σήμερον το έθνος, και η πρόληψις της χρεωκοπίας..."

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

Εφημερίς «Ακρόπολις», 1 Ιαν. 1896

_______

 Το κείμενο με τίτλο «Οιωνός», σχετίζεται με την περίφημο ομηρικό στίχο –αποφθεγματική ρήσι/ομολογία φιλοπατρίας- (στο Μ 243) της Ιλιάδος: ΕΙΣ ΟΙΩΝΟΣ ΑΡΙΣΤΟΣ, ΑΜΥΝΕΣΘΑΙ ΠΕΡΙ ΠΑΤΡΗΣ 

Σ’ αυτό το κομμάτι (που αναδεικνύει το όλο δημοσίευμα σε μαρτυρία μνημειώδους για τον μέγα Σκιαθίτη συγγραφέα πολιτικής τόλμης) με μια σειρά ρητορικών ερωτήσεων και κατάλληλων κριτικών τοποθετήσεων σε γλώσσα που σφύζει από το πάθος της φιλοπατρίας, αποδεικνύει πως «το αμύνεσθαι περι πάτρης» δεν συγκινεί την πολιτική ηγεσία της Ελλάδας.

Αντίθετα, για την πνευματική και κοινωνική παρακμή, τον ηθικό εκφυλισμό, την πολιτική φαυλότητα ακόμα και αυτήν την οικονομική καταστροφή με την συντελεσθείσα (και ακόμα πρόσφατη τότε) χρεοκοπία της ορφανεμένης από φιλοπάτριδες ηγέτες χώρας μας, καταδεικνύει ως υπεύθυνους τους άστοργους (σαν …τις μητριές! -όπως λέει) πολιτικούς.

Στη φωτό χαρωποί οι πολιτικοί με τον πρωθυπουργό στο επιτελείο αντιμετώπισης της καταστροφής στο Θεσσαλικό κάμπο!

Ολόκληρο το κείμενο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη ακολουθεί:

Η μετανεωτερική αποικιοποίηση – Μεταπολίτευση και χρεοκοπία

Του Λαοκράτη Βάσση

Καθώς τείνουμε να εθιστούμε στην κίβδηλη κανονικότητα, όπως αυτή διαμορφώνεται, με παραπλανητικούς όρους, απ’ το ένοχο πολιτικό μας σύστημα και τα επικοινωνιακά του εξαπτέρυγα: με βάση τις νεο/αποικιακές ρήτρες των τριών Μνημονίων και τις μακροχρόνιες δεσμεύσεις τους, με μία εξ αυτών ως και ενός αιώνα, όλο και περισσότερο αποσυνδέονται Μεταπολίτευση και Χρεοκοπία, σαν να μην υπάρχει σχέση αιτιότητας, σχέση αιτίου και αιτιατού, μεταξύ τους.

Όπως, όλο και περισσότερο αναγιγνώσκονται: η Χρεοκοπία, που απωθείται ένοχα εκτός του πολιτικού μας λεξιλογίου, και η μετανεωτερική αποικιοποίησή μας, σαν φυσιολογικά, ακόμα και ευκταία, γνωρίσματα της εθνικής μας πραγματικότητας. Με τη διαμεσολαβητική, μεταξύ της υπερεξουσίας του ευρωδυτικού τοκογλυφικού κεφαλαίου και του λαού μας, πολιτική εξουσία να προβάλλει περίπου ως τρόπαια πολιτικού ρεαλισμού τις μνημονιακές “πομπές” της, απενοχοποιώντας και “κανονικοποιώντας” το νεο/αποικιακό διαχειριστικό της ρόλο. Προπαντός χάρη (και) στη στρατηγική αναδίπλωση της Συριζικής Αριστεράς, που βραχυκύκλωσε (μεσοπρόθεσμα;) τις όποιες εναλλακτικές δυνατότητες και προοπτικές του Τόπου μας.

Με όση όμως επικοινωνιακή χρυσόσκονη κι αν επικαλυφθούν τα δύο δίπολα: α) Μεταπολίτευση-Χρεοκοπία και β) Χρεοκοπία-Μετανεωτερική αποικιοποίηση, σε όσες επιστημονικοφανείς παραναγνώσεις κι αν επιδοθούν οι επιτήδειοι της οργανικής διανόησης, δεν είναι δυνατό να εξαερωθεί, τελικά, η βαθύτερη αιτιότητα που τα διαπερνά. Γιατί, όσο κι αν υπερτονιστούν τα (υπαρκτά) εξωγενή αίτια της χρεοκοπίας, δεν γίνεται να αποσυνδεθεί πειστικά απ’ τα ενδογενή αίτιά της, ή να θεωρηθούν αυτά ως δευτερογενή. Ενώ είναι και πρωτογενή και κυρίαρχα. Να αποσυνδεθεί, δηλαδή, απ’ τον βαθύτερο πολιτικό και πολύ περισσότερο τον βαθύτερο εκπτωτικό πολιτιστικό χαρακτήρα των δεκαετιών της Μεταπολίτευσης.

ΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΠΟΛΎ ΣΟΒΑΡΌΤΕΡΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ.

ΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΠΟΛΎ ΣΟΒΑΡΌΤΕΡΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ. 

Του Παναγιώτη Πανάγου

Παραδείγματος χάριν, για την προσπάθεια κατάργησης του δολαρίου ως νομίσματος διεθνών συναλλαγών και παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος.

 Όλο το παιχνίδι στηρίζεται σε αυτή την απάτη κι αν κινδυνεύσει να ανατραπεί, οι «δυτικοί» θα φτάσουν μέχρι και σε πυρηνικό πόλεμο. Αυτή η απάτη δημιουργεί ευημερία στην δύση και φτώχεια στους υπόλοιπους. 

ΠΩΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ ΟΙ ΤΟΚΟΓΛΥΦΟΙ ΤΟ ΧΡΗΜΑ και συγκεκριμένα το δολάριο;;; Όλα τα κράτη κάνουν τον ετήσιο προϋπολογισμό τους. Έσοδα και δαπάνες. Το κράτος των ΗΠΑ, κάθε χρόνο, εισπράττει 500 δις δολάρια λιγότερα από αυτά που ξοδεύει. Για να το καλύψει εκδίδει ομόλογα που τα πουλάει στην FED (την «ομοσπονδιακή» υποτίθεται τράπεζα, που όμως την ελέγχουν οι Ρότσιλντ). Η FED μεταβιβάζει αυτό το ποσό των 500 δις στην κυβέρνηση των ΗΠΑ, ηλεκτρονικώς πατώντας ένα κουμπί, λαμβάνοντας το κρατικό ομόλογο.(Ανταλλαγή ηλεκτρονικής "χαρτούρας¨). Τα χρήματα αυτά, τα δημιουργεί κάθε χρόνο ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΩΣ η FED και δεν έχουν κάποιο αντίκρισμα. Δηλαδή δεν προκύπτουν από παραγόμενο πλούτο ή από υπάρχοντα χρυσό. Προκύπτει το ερώτημα: που τα βρίσκει τα χρήματα η FED;; Οι τράπεζες και πρώτη η FED ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ το ΧΡΗΜΑ από το ΠΟΥΘΕΝΆ. Το 10% το δημιουργούν οι κεντρικές τράπεζες με την έκδοση του νομίσματος και το 90% οι εμπορικές, με την χορήγηση δανείων (από τους τόκους) υπό τον έλεγχο των κεντρικών τραπεζών. Έτσι δημιουργείται το χρέος των κρατών και εμείς όλοι γινόμαστε σκλάβοι χρέους. Τα κράτη δεν μπορούν να δημιουργούν χρήματα από το πουθενά, μόνον οι τράπεζες. Έτσι το δυτικό χρηματοπιστωτικό σύστημα, με το δολάριο όργανο, έγινε κυρίαρχος του κόσμου. Έτσι το χρέος των ΗΠΑ, ξεπέρασε τα 30 τρίς δολάρια. Αυτά τα 30 τρίς, είναι χρήματα που δεν έχουν κερδίσει οι ΗΠΑ παράγοντας πλούτο, αλλά ΤΑ ΕΧΟΥΝ ήδη ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΕΙ. 

Είναι αεριτζίδικο χρηματοπιστωτικό προϊόν κι όχι παραγωγή πλούτου. ΟΙ ΗΠΑ εξωφλούν τα εξωτερικά τους χρέη σε δολάρια, κάθε φορά με νέο χρήμα που δημιουργεί η τράπεζα. Έτσι οι ΗΠΑ, μπορούν και δαπανούν άνετα πχ 10 φορές περισσότερα κονδύλια από τους Ρώσους σε πολεμικές δαπάνες. 

ΣΕ ΠΟΙΟΥΣ ΟΦΕΙΛΟΥΝ ΤΑ ΧΡΕΗ ΤΟΥΣ ΤΑ ΚΡΑΤΗ;;; Τα οφείλουν σε αυτούς που τα «παράγουν», δηλαδή στις κεντρικές τους τράπεζες, ΔΗΛΑΔΗ ΣΤΟΥΣ ΑΓΝΩΣΤΟΥΣ ΙΔΙΩΤΕΣ ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ. Όσα είναι τα χρέη των οφειλετών, τόση είναι η χρηματική περιουσία των δανειστών. ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ ΤΗΝ ΕΞΌΦΛΗΣΗ ΤΩΝ ΧΡΕΩΝ, ΑΠΛΩΣ ΤΗΝ ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΗ ΤΟΥΣ ΜΈΧΡΙ ΤΟΥ ΣΗΜΕΙΟΥ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΠΛΕΟΝ το κράτος ΚΑΙ ΧΡΕΩΚΟΠΊΑ. Τα χρέη των κρατών δεν μειώνονται ποτέ.

Η Ρωσία όπως σχεδόν όλα τα έθνη μέχρι πρόσφατα, δεν έλεγχε την κεντρική της τράπεζα. Αν υποθέσουμε ότι συνεχίζει να μην την ελέγχει: πουλά πετρέλαιο και εισπράττει ΠΑΝΤΑ και ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΩΣ δολάρια, τα οποία μέσω των πετρελαϊκών εταιρειών καταλήγουν στο χρηματιστήριο. Τα αποθέματα δολαρίων, τα αγοράζει η κεντρική τράπεζα και ανήκουν σ’ αυτήν, όχι στο κράτος. Η τράπεζα δημιουργεί ρούβλια, τόσα όσα χρειάζονται για την αγορά των δολαρίων που εισρέουν από το εξωτερικό εμπόριο. Η Ρωσία τα συναλλαγματικά αποθέματα, τα μετατρέπει σε κρατικά ομόλογα των χωρών προέλευσης, επειδή κερδίζει από αυτά τόκους. Καταπληκτική απάτη με την οποία η Ρωσία και τα άλλα κράτη πληρώνουν φόρο υποτέλειας στις ΗΠΑ, μέσω του χρηματοπιστωτικού συστήματος και του δολαρίου. Ανακεφαλαιώνοντας, η Ρωσία πουλά αέριο και εισπράττει δολάρια, τα οποία χρησιμοποιεί για να αγοράζει αμερικάνικα ομόλογα, δηλαδή υποσχετικές πληρωμής των ΗΠΑ, μέσω των οποίων τα δολάρια επιστρέφουν στην FED του Ρότσιλντ. 

Παγκόσμια χρέη εκτός ελέγχου - Βασίλης Βιλιάρδος

Αυτό που ανησυχεί συνήθως τις αγορές είναι το ιδιωτικό χρέος, επειδή είναι ιδιαίτερα ευάλωτο στα αυξανόμενα επιτόκια – οπότε το γεγονός ότι, ο ιδιωτικός τομέας σε πολλά κράτη είναι σήμερα υπερχρεωμένος, ενώ ξεκίνησε η άνοδος των επιτοκίων, έχει σημάνει παγκόσμιο συναγερμό.

.

Άρθρο

Το δεύτερο τρίμηνο του 2018 το παγκόσμιο χρέος συνέχισε την ξέφρενη ανοδική του πορεία, φτάνοντας για πρώτη φορά στα 260 τρις $ ή στο 320% του ΑΕΠ του πλανήτη. Από αυτά, το 61% ή τα 159 τρις $ είναι ιδιωτικό χρέος χωρίς το χρηματοπιστωτικό κλάδο, ενώ μόλις το 23% κρατικό χρέος ή τα 60 τρις $ – από τα οποία τα 21 τρις $ οφείλονται μόνο από τις Η.Π.Α. (πηγή). Όσον αφορά την Κίνα, δεν εμπιστεύεται κανείς τα στατιστικά της στοιχεία, επειδή πολύ συχνά αποδείχθηκαν παραποιημένα – οπότε μπορεί τόσο το δημόσιο χρέος της, όσο και αυτό των επιχειρήσεων της που είναι ήδη το υψηλότερο διεθνώς, να είναι πολύ μεγαλύτερα.

Περαιτέρω, όπως έχουμε τονίσει πολλές φορές, ήδη από το ξεκίνημα της κρίσης και την σκόπιμη χρεοκοπία της Ελλάδας, αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι το συνολικό χρέος ενός κράτους – το δημόσιο δηλαδή συν το ιδιωτικό, χωρίς το χρηματοπιστωτικό τομέα. Εν προκειμένω, με βάση το γράφημα της BIS που ακολουθεί, το Λουξεμβούργο κατέχει την πρώτη θέση παγκοσμίως, με 434% του ΑΕΠ του, ξεπερνώντας ακόμη και την Ιαπωνία – το συνολικό χρέος της οποίας είναι στο 373% του ΑΕΠ της, με το μεγαλύτερο μέρος του να αφορά το δημόσιο.

Ακολουθούν η Ιρλανδία (345%) που έχει δήθεν διασωθεί, όπου αναφερθήκαμε στο παρελθόν στα βρώμικα στατιστικά στοιχεία της (ανάλυση), καθώς επίσης στην ανάληψη εκ μέρους των Πολιτών της του χρέους των τραπεζών με τον εκβιασμό της ΕΚΤ, η Πορτογαλία (323%) και η Γαλλία (304%) – ενώ όλες αυτές προηγούνται της Ελλάδας (294%), παρά την κατάρρευση του ΑΕΠ μας και την εγκληματική πολιτική των μνημονίων, μέσω της οποίας εκτοξεύθηκε το δημόσιο χρέος ακόμη και μετά το PSI (στο γράφημα μάλλον αφαιρούνται τα ταμειακά διαθέσιμα).

Η Ιταλία τώρα, στην οποία συμπεριφέρθηκε με άθλιο τρόπο η Κομισιόν απορρίπτοντας τον προϋπολογισμό της, ευρίσκεται στην ένατη θέση, με δείκτη συνολικού χρέους στο 265% του ΑΕΠ  – μετά τη Μ. Βρετανία και την Ισπανία. Τόσο το δημόσιο χρέος βέβαια, όσο και το ιδιωτικό, έχουν σχέση με τις υποδομές, καθώς επίσης με τα περιουσιακά στοιχεία της χώρας και των Πολιτών της – οπότε εύλογα κράτη με λιγότερα περιουσιακά στοιχεία και υποδομές, όπως για παράδειγμα η Βουλγαρία ή/και με νομισματικά προβλήματα όπως η Αργεντινή και η Τουρκία, ευρίσκονται σε χειρότερη θέση, παρά τα χαμηλά συνολικά τους χρέη.

Όταν κάποιος θα λύσει αυτή την εξίσωση θα βρει τη λύση και στο Ιταλικό και γενικά το ευρωπαϊκό πρόβλημα:

Του Δημήτρη Σταματόπουλου

Όταν κάποιος θα λύσει αυτή την εξίσωση θα βρει τη λύση και στο Ιταλικό και γενικά το ευρωπαϊκό πρόβλημα:

από 2008 σε 2015

Ιταλικό χρέος από 109,4% σε 132%

Ισπανικό χρέος από 52,8% σε 99%

Πορτογαλικό χρέος από 71,7% σε 132%

Ελληνικό χρέος από 126,7% σε 180,2%

Αλλά και:

Βρετανικό χρέος από 49,9% σε 88,3%

Γαλλικό χρέος από 78,9% σε 96,5%

Γερμανικό χρέος από 72,6% σε 68,1%

Πως δημιουργείται το δημόσιο χρέος

Το χρέος διπλασιάστηκε μέσα στην ευρωζώνη σε Ελλάδα, Ιταλία,Ισπανία,Πορτογαλία,Ιρλανδία,Κύπρο

Ένα τεράστιο ψέμα που διαδίδεται ευρύτατα τελευταία είναι η υπόθεση ότι, χώρες όπως η Ιρλανδία, η Πορτογαλία,η Ιταλία,η Κύπρος έχουν βγει απο τα μνημόνια και πορεύονται ικανοποιητικά. Στην πραγματικότητα και οι χώρες αυτές σέρνονται οικονομικά και το δημόσιο χρέος τους διπλασιάστηκε ή και τριπλασιάστηκε τα πέντε τελευταία χρόνια μέσα στην ευρωζώνη.Συγκεκριμένα, μεταξύ 2008 και 2015 το δημόσιο χρέος εκτοξεύτηκε ως ακολούθως στις κάτωθι χώρες :

Στην Ελλάδα από 130% σε 181%

Στην Ιταλία από 112% σε 157%

Στην Πορτογαλία από 82% σε 149%

Στην Ιρλανδία από 47% σε 89%

Στην Κύπρο από 55% σε 110% και πάνω απ΄όλα

Στην Ισπανία  από 47% σε 110%

Τα στοιχεία αυτά που προέρχονται απο την Eurostat αναδεικνύουν το μέγεθος του ψέματος και τις καταστροφικές οικονομικές συνθήκες για τις χώρες της περιφέρειας μέσα και από την ευρωζώνη.

Το Ελληνικό χρέος

Κοινωνία Χρεωμένων Σκλάβων

Φωτεινή Μαστρογιάννη

Είμαστε μία κοινωνία οφειλετών. Το κράτος χρωστάει, χρωστούν οι πολίτες σε αυτό  κράτος και κυρίως στις τράπεζες. Οι τράπεζες αποτελούν πλέον το μεγάλο αφεντικό.  Η ζωή ακριβαίνει διαρκώς λόγω του δημόσιου χρέους. Οι φόροι αυξάνονται και κατά συνέπεια αυξάνονται και οι τιμές των αγαθών και των υπηρεσιών ενώ οι μισθοί μειώνονται διαρκώς. Ο κύκλος αυτός του θανάτου είναι πλέον η καθημερινότητά μας.

Ωστόσο, η κοινωνία οφειλετών με τα μεγάλα αφεντικά τις τράπεζες δεν ξεκίνησε από την Ελλάδα αλλά από την Αμερική.  Στην Αμερική του υπερκαταναλωτισμού, του δανεισμού για τα πάντα (σπουδές, σπίτια, υγεία), στην Αμερική των υψηλών μισθών αλλά των χαμηλών αποταμιεύσεων. Το 62% των Αμερικάνων έχουν αποταμιεύσεις μικρότερες από  $1.000 και οι λόγοι, πέραν του υπερκαταναλωτισμού τους που εν πολλοίς χρηματοδοτείται και από τις υπόλοιπες χώρες, είναι και το ότι έχουν να πληρώσουν σπουδαστικά δάνεια, στεγαστικά, ιατροφαρμακευτικές καλύψεις κτλ.

Αυτό που ζούμε πολλοί το έχουν αποκαλέσει καπιταλιστική υποανάπτυξη όπου το χρέος των πολιτών αποτελεί μηχανισμό σκλαβιάς. Ο μεγαλοεπενδυτής Γουώρεν Μπάφετ είχε πει ότι οι ΗΠΑ από κοινωνία ιδιοκτητών θα μετατραπoύν σε κοινωνία κολλήγων (η Ελλάδα, ακολουθώντας την μοίρα όλων των αποικιών, υπήρξε πάντα κοινωνία κολλήγων και πλέον δουλοπάροικων).

Οι πολίτες επιβαρύνονται με χρέη για τα πάντα, δεν θα μπορούν διαφορετικά να επιβιώσουν, η παραγωγική οικονομία σχεδόν δεν υφίσταται και ο δημόσιος τομέας, στο όνομα της ανταγωνιστικότητας και του εκσυγχρονισμού (!) στερείται πόρων τους οποίους διοχετεύει σε έναν ιδιωτικό κρατικοδίαιτο τομέα με ότι αυτό μπορεί να σημαίνει για τον πολίτη. Κοινωνικές παροχές όπως είναι η δωρεάν παιδεία και υγεία απλά δεν θα υπάρχουν. 

Τά Πρασσεινάλογα!... του Στάθη

 

Καλημέρα σας! Οι γιορτές συνεχίζονται, για άλλους με τη μελαγχολία τους, για άλλους σαν ένα «Άρλεκιν» με το οποίο κανείς ξεχνιέται και για άλλους σαν μια σκυλοκατάσταση με πίστες, πιάτα, σπάσ’ τα και λαμέ λαμπάκια.

  Έλεγε ο Νικολό Μακιαβέλι (ή μάλλον έγραφε σε μια επιστολή του στον Φραντζέσκο Βεττόρι το 1513): «Μόλις πέσει το βράδυ, γυρίζω στο σπίτι και μπαίνω στο γραφείο μου· και στο κατώφλι βγάζω από πάνω μου τα καθημερινά ρούχα, που είναι γεμάτα λάσπη και ιλύ, και φορώ ρούχα βασιλικά κι επίσημα· και ντυμένος όπως αρμόζει εισέρχομαι στις αρχαίες αυλές των αρχαίων ανδρών, όπου – όντας καλοδεχούμενος – τρέφομαι μ’ εκείνη την τροφή που είναι solum δική μου και που γι’ αυτή γεννήθηκα. Εκεί μέσα δεν ντρέπομαι να μιλώ μαζί τους και να τους ρωτώ για τις αιτίες των πράξεών τους. Κι εκείνοι από ευγένεια μου απαντούν, και για τέσσερις ώρες δεν νιώθω την παραμικρή πλήξη, ξεχνώ κάθε στενοχώρια, δεν φοβάμαι τη φτώχεια, δεν με τρομάζει ο θάνατος: αφοσιώνομαι ολότελα σ’ αυτούς». (Από τον πρόλογο του κ. Θανάση Γκιούρα στο έργο του Max Weber «Για την οικονομική και κοινωνική ιστορία της αρχαιότητας», εκδ. ΚΨΜ).

  Ας φορέσουμε λοιπόν κι εμείς λίγη γαλήνη και περίσκεψη κι ας επισκεφθούμε όπως ο Μακιαβέλι τον Πλούταρχο δίπλα στο τζάκι του να γράφει το έργο του «Περί του μη δείν δανείζεσθαι», ή αλλέως πως «Οι συμφορές του δανεισμού», τίτλο υπό τον οποίον έχουν εκδώσει το εν λόγω έργο οι εκδόσεις «Νεφέλη» σε μετάφραση και σχολιασμό της κυρίας Πολυξένης Παπαθάνου.

Το ζήτημα της διευθέτησης του ελληνικού δημοσίου χρέους- ΚΩΣΤΑΣ ΜΕΛΑΣ

Το ζήτημα της διευθέτησης του χρέους της Ελλάδος, αποτελεί ένα κρίσιμο στοίχημα για την ελληνική οικονομία. Ο νέος πρόεδρος του Eurogroup ο Πορτογάλος Mario Centeno με δηλώσεις του επανέλαβε όσα δήλωνε και ο προηγούμενος επικεφαλής ότι το ζήτημα του ελληνικού χρέους θα εξεταστεί στο τέλος του προγράμματος. Βεβαίως είχαμε και τις δηλώσεις του αντιπροέδρου της ΕΕ Βάλντις Ντομπρόβσκις, ότι οι συζητήσεις θα αρχίσουν τον Φεβρουάριο –Μάρτιο 2018.

Όμως, δεν πρέπει να λησμονούμε ότι το συγκεκριμένο θέμα αποτελεί αρμοδιότητα του Eurogroup όπου συμμετέχουν οι χώρες μέλη, και, οι οποίες , ουσιαστικά, είναι υπεύθυνες για το δανεισμό των χωρών της ευρωζώνης.

Συνεπώς μεγαλύτερο βάρος θα πρέπει να δοθεί σε αυτό που υποστηρίζει ο επικεφαλής του Eurogroup. 

Τρεις διδακτικές ιστορίες χρέους από το παρελθόν της ελληνικής ιστορίας- Η σχέση της χώρας με τους δανειστές

Από τότε που ξεκίνησε ο πόλεμος της Ανεξαρτησίας, αυτή η σχέση χρέους κατέδειξε ότι τελικά ο ισχυρός δεν διστάζει να εκμεταλλεύεται με κάθε τρόπο την αδυναμία του αδυνάτου και να αγνοεί κάθε αίσθηση ηθικής απέναντι σε αυτόν. Παίζοντας εκ του ασφαλούς, καταφέρνει να επιβάλλει τους όρους του και να αποκομίζει τεράστια κέρδη, ενδεδυμένος τις περισσότερες φορές το μανδύα του ευεργέτη και του προστάτη.

Αν γυρίσουμε πίσω στο παρελθόν, θα ανακαλύψουμε ότι οι σημερινές περιπέτειες της χώρας δεν είναι πρωτόγνωρες. Αυτό όμως που είναι πραγματικά εντυπωσιακό, εστιάζεται στις πρακτικές που ακολουθούν οι δανειστές. Τα «κόλπα» με τις προμήθειες, η κερδοσκοπία με τα «ξεχασμένα» ομόλογα και η παρακράτηση από τα νέα δάνεια των τοκοχρεωλυσίων των παλαιότερων δανείων, είναι πρακτικές που ακολούθησαν με ζήλο, υπομονή και επιμονή και οι πρόγονοι των σημερινών δανειστών.

Τρείς ιστορίες από το παρελθόν δείχνουν, ότι οι σημερινοί δανειστές δεν είναι ούτε καν πρωτότυποι. Δείχνουν επίσης ότι ακόμα και ο σκληρός Σόιμπλε δεν έκανε τίποτα άλλο παρά να ακολουθήσει τους εκβιασμούς του Βίσμαρκ σχεδόν 135 χρόνια πρίν.

1η ιστορία: