ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΟΔΟ ΤΟΥ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ Ο ΛΟΓΟΣ/ ΜΕΡΟΣ Β:

Το Α' μερος

Του Γιώργου Σκλαβούνου

Το κάλεσμα του Δημητρίου Υψηλάντη  για εθνική αγωνιστική συνέπεια-αξιοπρεπεια,για ανάληψη ευθύνης απέναντι στην ιστορία και το Άγος της καθαίρεσης του.

Το Μεσολόγγι  προδόθηκε, δεν έπεσε.

Η Εγκατάλειψη του Αγώνα και οι διαπραγματεύσεις για μια Ελλάδα φόρου υποτελή, στον Σουλτάνο, έχουν αρχίσει πριν την εγκατάλειψη και την πτώση του Μεσολογγιού. Αυτά με κυβέρνηση Γεωργιου Κουντουριωτη  Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου..

H  Γ! Εθνοσυνέλευση, πριν από την πτώση του Μεσολογγίου είχε αποφασίσει την εγκατάλειψη του αγώνα και τον συμβιβασμό με την Τουρκία «….μετά την πτώση του Μεσολογγίου. Με ψήφισμά της αποφάσιζε ότι η ολική κυβέρνησης των Ελληνικών πραγμάτων εμπιστεύεται προσωρινώς εις 11 μέλη επιτροπή με το όνομα Διοικητική Επιτροπή..»

Επίσης όρισε μια δεύτερη επιτροπή με το όνομα Επιτροπή της Συνελεύσεως από 13 άτομα με πρόεδρο των Π.Π. Γερμανό, αποτελούμενη από δραστήρια μέλη της αγγλικής φατρίας, όπως ο Αναστάσης Λόντος και ο Πανούτσος Νοταράς, για να διαπραγματευθεί συμβιβασμό με την Υψηλή Πύλη (με τον Σουλτάνο). Μάλιστα με ψήφισμά της η Συνέλευση «έδινε οδηγίες στην Επιτροπή της Συνελεύσεως με το άρθρο Ζ: «Εμπορεί η Επιτροπή να συγκατατεθεί δια την υπεροχήν (επικυριαρχίαν) της Πόρτας εις το να πληρώνει εις αυτήν ή άπαξ μιαν χρηματικήν ποσότητα εις διαφόρους δόσεις η έναν ετήσιο φόρον». 

Κατά τον Χρήστο Λούκο «η Γ’ Συνέλευση της Επιδαύρου 6-16 Απριλίου 1826 θα συμπέσει με την πτώση του Μεσολογγίου, 10-11 Απριλίου. Τέτοια ήταν η απογοήτευση που κατέλαβε όλους, ώστε αποφασίστηκε να διακοπούν οι συνεδριάσεις» και συνεχίζει αναφερόμενος στη δημιουργία των ως άνω δύο επιτροπών…..

 «Σύμφωνα με τον Σπηλιάδη «ο κεκρυμμένος σκοπός του Ζαΐμη, ή της Αγγλικής φατρίας, ήταν η πράξις δια τον συμβιβασμόν με τον Σουλτάνον, την οποίαν είχεν σχεδιάσει από 2 Απριλίου 1826» (4 ημέρες πριν αρχίσει στην Επίδαυρο η συνέλευση. 

Προδομένο Μεσολόγγι - Ποιοί και γιατί το πρόδωσαν / Σπύρος Αλεξίου

Νύχτα 10ης προς 11ης Απριλίου 1826…

Μεσολόγγι, η Έξοδος… Οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι…

Οι προδομένοι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι που σε πείσμα όλων των εχθρών αλλά και εκείνων που αντί να τους βοηθήσουν τους πρόδωσαν , νίκησαν… 

Αυτές τις ημέρες πέριξ της επετείου, όπου επίσημοι πάνε κι έρχονται στο Μεσολόγγι και κάνουν τις γνωστές δηλώσεις, με το γνωστό φανφαρόνικο τρόπο, δεν θα ακούσετε λέξη για το Προδομένο Μεσολόγγι…

Ευτυχώς έγραψε γι’ αυτό ο Σπύρος Αλεξίου. Εκπαιδευτικός στο επάγγελμα το οποίο και τιμά και με το εκπληκτικό βιβλίο που έγραψε για Προδομένο Μεσολόγγι.

Ποιοι και γιατί το πρόδωσαν; Και γιατί παρόλα αυτά γράφει ότι οι προδομένοι νίκησαν;

Τι κρινόταν στο Μεσολόγγι;

 
Το βιβλίο απαντά σε όλα αλλά κυρίως σε ένα απαντά κατηγορηματικά:

ΠΕΡΙ ΕΞΟΔΟΥ ΤΟΥ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ Ο ΛΟΓΟΣ και τα ΑΠΟΡΡΕΟΝΤΑ ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ / ( μερος Α)/

Του Γεωργίου Σκλαβούνου 

Το Μεσολόγγι δεν ηττήθηκε, προδόθηκε!.

Η ηρωική έξοδος του Μεσολογγίου./

Το γεγονός που συγκλόνισε την Ευρώπη. Το γεγονός που απεδειξε ότι οι αγωνιζομενοι Έλληνες εννοούσαν το <ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ή ΘΑΝΑΤΟΣ.>/ 

Πέρα από την οφειλόμενη αιώνια Τιμή και Μνήμη..στους ήρωες νεκρούς οφείλουμε να τους τιμήσουμε αποκαλύπτοντας και αποδεχόμενοι την ιστορική αλήθεια..

Το Μεσολόγγι δεν έπεσε στις υπέρτερες αριθμητικά δυνάμεις των Οθωμανών.

Το Μεσολόγγι προδόθηκε.

Ας δούμε πως τεκμηριώνεται  η ως άνω θέση και  μερικές από τις μαρτυρίες που οδηγούν στο  ως άνω συμπέρασμα.

Η πολιορκία του 1826 είναι η τρίτη πολιορκία του Μεσολογγίου.

Στις 2 πλοηγούμενες πολιορκίες το, το Μεσολόγγι αντιστάθηκε ηρωικά αλλά και νικηφόρα. 

Στην υπό τον Ομέρ Βρυώνη δίμηνη πολιορκία 25/10/1822--31/12/1822 οι πολιορκούντες αναγκάστηκαν να λύσουν την πολιορκία μετά την καταστροφική για αυτούς τελευταία έφοδο, την 31/12,του 1822.

Άδοξη για τους Οθωμανούς κατέστη και δεύτερη, υπό τον Μουσταφά Πασά στα 1823,πολιορκία μεταγραφόμενη από τους ιστορικούς και ως Πολιορκία του Αιτωλικού και ως δεύτερη πολιορκία του Μεσολογγίου.

ΠΑΝΤΑ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΙ, ΠΑΝΤΑ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ

 

Alphonse-Marie de Neuville (1835-1885), Η Υπεράσπιση του Μεσολογγίου

Επιχρωματισμένη λιθογραφία, Μουσείο Μπενάκη

Του Κώστα Χατζηαντωνίου 

Ήταν οι μέρες που κυρίευε την ψυχή του Σολωμού η αγωνία για την τύχη της αποκλεισμένης πολιτείας αλλά και της Επανάστασης, όταν αντιχτυπούσαν ως τη Ζάκυνθο οι αντίλαλοι κανονιών από τα ρήχη του Μεσολογγιού, ενώ γυναικόπαιδα «θλιμμέν’ απομεινάρια της φυγής και του χαμού» γέμιζαν τους δρόμους και τα καντούνια του νησιού, και άλλες πόρτες άνοιγαν κι άλλες κλείνανε ερμητικά.

 Η αγωνία εκείνη θα γεννήσει μια σύνθεση που για χρόνια θα υφαίνει και θα ανυφαίνει, θα καταλύει και θα αναπλάθει όλο και τεχνικώτερα, μέχρι να αποδώσει τέλεια το ύψος του ακέραιου ανθρώπου, «το ύψος της ψυχής και εν ταυτώ τα φυσικά αισθήματα εις όλη τους τη σφοδρότητα» αλλά και «τα ιδιώματα του θείου πλάσματος», όπως σημειώνει ο Πολυλάς.

 Το έργο αυτό, που θα συγκεφαλαιώσει τη ζωή και τις ιδέες του, ο Σολωμός το δούλεψε περισσότερο από κάθε τι, σε όλη του τη ζωή σχεδόν. Το μέγα γεγονός της Εξόδου θα μετουσιωθεί τελικά με στέρεες λέξεις, τομές παραδειγματικές και έναν έξοχο συνδυασμό αφηγηματικών τρόπων και προσωπικών λόγων, στον ύψιστο συμβολισμό του ανθρώπου που ξεπερνά κάθε ανάγκη μα και κάθε ομορφιά της ζωής, για να λάμψει η ελευθερία ως ουσία του.

[Συμπληρώνονται απόψε, νύχτα της 10ης προς 11η του Απρίλη, 200 χρόνια ακριβώς από την Έξοδο του Μεσολογγίου, γεγονός τόσο συμβολικά φορτισμένο ώστε ένας Γκαίτε στον Δεύτερο Φάουστ να το τοποθετήσει, απέναντι από την Άλωση της Τροίας, στο ένα από τα δύο άκρα του χρονικού φάσματος της ανθρώπινης ιστορίας. Ο Κώστας Χατζηαντωνίου αναμετράται με το κορυφαίο αποτύπωμα της Εξόδου στον νέο ελληνικό λόγο, τους Ελεύθερους Πολιορκημένους του Διονύσιου Σολωμού.]

Όλη η ανάρτηση ΕΔΩ...

Ο Μάγερ, ο Σολωμός, οι γυναίκες και η Εξοδος του Μεσολογγίου

E. du Lunsac: «Σκηνή από την Εξοδο», Μουσείο Ιστορίας και Τέχνης του Δήμου της Ι. Π. Μεσολογγίου

200 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΞΟΔΟ

Γιώργος Λιάνης*

Ιωάννης Ιάκωβος Μάγερ

Ο Μάγερ γεννήθηκε στη Ζυρίχη στις 30 Δεκεμβρίου του 1798 με πατέρα τον Ιωάννη Μάγερ και μητέρα την Ελισάβετ Μπρούμπαχερ. Στα εφηβικά του χρόνια ο Μάγερ ήταν άταχτος και ζούσε επικίνδυνα. Το 1817 παντρεύτηκε τη Σαλώμη Στρούμπ, πολύ μεγαλύτερή του. Σύντομα την εγκατέλειψε και πήγε στο Παρίσι.

Αρχισε να σπουδάζει Ιατρική το 1819 στο Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ. Αποβλήθηκε για ανάρμοστη συμπεριφορά και οφειλές. Το καλοκαίρι του 1820 συνελήφθη για πλαστά ταξιδιωτικά έγγραφα και ψεύτικο πτυχίο Ιατρικής. Απελάθηκε από την Ελβετία και κατέφυγε στην Ευαγγελική Ιεραποστολική Εταιρεία και απ’ όπου πήρε συστατική επιστολή ως δρ Μάγερ ιατρός και χειρουργός! Ζήτησε δε να του πληρώσουν το ταξίδι του στην Ελλάδα! Στις 25 Μαρτίου 1822 έφτασε στο Μεσολόγγι. Ηταν μια απόδραση από τα αδιέξοδα της ζωής του και ταυτόχρονα μια νέα αφετηρία, καθώς το φλογερό κλίμα της Επανάστασης του ταίριαζε απολύτως. Παντρεύτηκε την Αλτάνη Ιγγλέζου, αρχοντοκόρη του Μεσολογγίου, και με την υποστήριξή της άνοιξε φαρμακείο. Ασπάστηκε την Ορθοδοξία και αμέσως ίδρυσε ένα μικρό νοσοκομείο. Εμαθε Ελληνικά και σε λίγο χρόνο έγινε ένας ευυπόληπτος πολίτης του Μεσολογγίου.

Ιάκωβος Μάγερ: Ο Ελβετός ήρωας του Μεσολογγίου

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Ο Ιάκωβος Μάγερ (Ζυρίχη 1798 – Μεσολόγγι 11 Απριλίου 1826) είναι εκ των ηρώων της Ιεράς Πόλεως του Μεσολογγίου, μαζί με τους Ρωγών Ιωσήφ και Χρήστο Καψάλη, για τους οποίους είχαμε γράψει πέρυσι την ίδια ημέρα. Η προσφορά του κατά την πολιορκία ήταν ουσιαστική. Εργάσθηκε με συνέπεια και επιτυχία ως ιατρός και φαρμακοποιός, αν και δεν είχε τα σχετικά διπλώματα. Επί πλέον ήταν στο Μεσολόγγι ο εκδότης της εφημερίδας «Ελληνικά Χρονικά», δια της οποίας το τραγικό χρονικό της πολιορκίας έμεινε στην Ιστορία. Η εφημερίδα κυκλοφορήθηκε από τον Ιανουάριο του 1824 έως τον Φεβρουάριο του 1826, όταν τα κανόνια των πολιορκητών Οθωμανών κατέστρεψαν τα τυπογραφικά μηχανήματα, λίγο καιρό πριν από την Έξοδο.

Η περίπτωση του Μάγερ ξεχωρίζει από όλες τις υπόλοιπες των άλλων φιλελλήνων, που με ποικίλους τρόπους βοήθησαν ή και θυσιάστηκαν ηρωικά μαχόμενοι κατά την Επανάσταση του 1821. Ο Μάγερ έφυγε από την πατρίδα του, την Ελβετία, ως ο άσωτος υιός. Ακόμη και σήμερα ο κατά τους Έλληνες ήρωας Μάγερ θεωρείται από τους Ελβετούς μια «ελαφρά περίπτωση ανθρώπου» και αναφέρεται ως «υψηλού επιπέδου απατεώνας». Σε πρόσφατο άρθρο της η Ελβετή ιστορικός και δημοσιογράφος Κατρίν Μπρούνερ, με την καρτεσιανή λογική της, διερωτάται πώς είναι δυνατόν ένας «κίβδηλος δόκτωρ Μάγιερ, που στα νεανικά του χρόνια ήταν ανήθικος και χρεωμένος έως τα μπούνια να καταστεί Έλληνας ήρωας». (Βλ. σχ. εις διαδίκτυο άρθρο στα αγγλικά της Ελβετίδας Katrin Brunner “The bogus Doctor Meyer”). Κατά την άποψή της η Ελλάδα ήταν η διέξοδος του από την κοινωνική απαξίωση, που ένιωθε στην πατρίδα του…

ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ: Η ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΝΙΚΗΣΕ ΤΗΝ ΙΣΧΥ

Αντώνης Ανδρουλιδάκης 

Υπάρχουν ιστορικές στιγμές όπου η γεωπολιτική, η στρατηγική, και η ισχύς παύουν να αρκούν ως εργαλεία ερμηνείας.  Η ελληνική ιστορία είναι γεμάτη με αυτές. 

Είναι ακριβώς οι στιγμές όπου οι άνθρωποι δρουν όχι με βάση το συμφέρον, αλλά με βάση το νόημα που αποδίδουν στην ύπαρξή τους. 

Η Έξοδος του Μεσολογγίου είναι μία από αυτές τις στιγμές.

Από καθαρά εργαλειακή σκοπιά, η επιλογή των πολιορκημένων ήταν παράλογη. Οι συνθήκες ήταν ακραίες, η έκβαση σχεδόν προδιαγεγραμμένη, οι πιθανότητες επιβίωσης ελάχιστες. Και όμως, η απόφαση δεν ελήφθη με όρους επιβίωσης, αλλά με όρους αξιοπρέπειας, ελευθερίας και ταυτότητας. Δεν επρόκειτο για μια στρατιωτική κίνηση. Επρόκειτο για μια πράξη νοηματοδότησης της ίδιας της ζωής και του θανάτου. Νοηματοδότησης της ελευθερίας ως υπαρξιακού τρόπου. 

Η Έξοδος αποκαλύπτει κάτι βαθύτερο: ότι η ισχύς δεν είναι η μοναδική κινητήρια δύναμη της ιστορίας. Οι Μεσολογγίτες δεν διέθεταν υπεροχή σε όπλα ή πόρους. 

Διέθεταν, όμως, κάτι άλλο - ένα ισχυρό πλαίσιο νοήματος, μέσα στο οποίο ακόμη και η θυσία καθίσταται κατανοητή. Ο πόνος δεν ήταν τυχαίος, ήταν ενταγμένος σε μια αφήγηση ελευθερίας. Ο θάνατος δεν ήταν απώλεια, ήταν πράξη υπαρξιακής συνέπειας.

Η Έξοδος του Μεσολογγίου αέναο παγκόσμιο παράδειγμα ελευθερίας (Αφιέρωμα)

Επεισόδιο από την έξοδο του Μεσολογγίου, 

1828, Francois-Έmile de Lansac

(1803-1890), 

Ελαιογραφία, 2 x 2,38 μ., Μεσολόγγι, Δημ. Πινακοθήκη

της Σοφίας Ντρέκου

Χωρίς δισταγμό μπορούμε να πούμε

ότι αν αποφάσιζε ο Ουρανός

να εκλέξει μια μόνο σελίδα

της ανθρώπινης ζωής

για να την απεικονίσει

και να την προβάλει εσαεί

στην απέραντη οθόνη του,

σαν δική του άφθιτη δόξα

και σαν αέναο

παγκόσμιο παράδειγμα,

θα εξέλεγε, δίχως άλλο,

την Έξοδο του Μεσολογγίου.

1. Πρόλογος

Οκτώβρης ο μήνας των μεγάλων ηρωισμών. Απελευθέρωση Θεσσαλονίκης, Αλβανικό Έπος, Α' πολιορκία Μεσολογγίου. Αφιέρωμα στην ηρωική Έξοδο του Μεσολογγίου αγαπητοί μου αναγνώστες, μ' ένα κράμα Ιστορίας, Θεολογίας, Λογοτεχνίας, Φιλοσοφίας, Ποίησης, Τέχνης και Μουσικής, στην μνήμη των πεσόντων της ηρωικής Εξόδου. Η γνώση της ιστορίας ενός λαού αποτελεί την πυξίδα για το μέλλον του Έθνους.

Ήταν 25 Οκτωβρίου του 1822 όταν ξεκίνησε η πρώτη πολιορκία του Μεσολογγίου (25 Οκτ. 1822- 31 Δεκ. 1822), και που ενέπνευσε τον Εθνικό Ύμνο στον ποιητή Διονύσιο Σολωμό. Έλαβε χώρα κατά το αρχικό στάδιο του Απελευθερωτικού Αγώνα των Ελλήνων (1821-29) είναι ένα από τα σημαντικότερα επεισόδια της Ελληνικής Επανάστασης. Θα ακολουθήσουν η δεύτερη και η τρίτη πολιορκία μέχρι τον Απρίλιο του 1826.

Στις 10 Απριλίου 1826 η τελική Έξοδος του Μεσολογγίου: οι 10.500 κάτοικοι του Μεσολογγίου αρχίζουν να εγκαταλείπουν την πόλη μετά από πολιορκία ενός έτους από τις οθωμανικές δυνάμεις. Πολύ λίγοι από αυτούς επιβιώνουν. Η 10η Απριλίου έχει καταχωρηθεί ως μία από τις ηρωικότερες ημέρες της ιστορίας της Πατρίδος μας. Την 10η Απριλίου 1826 οι Μεσολογγίτες πραγματοποίησαν την ηρωική Έξοδο, ως μια σωτήρια λύση απαλλαγής τους από την πολιορκία των Τούρκων.

200 χρόνια από την Έξοδο του Μεσολογγίου: Η Ανάληψη της μαρτυρικής πόλης!

Θεόδωρος Βρυζάκης: Η Έξοδος του Μεσολογγίου. Εθνική Πινακοθήκη.

Γράφει ο Στέλιος Κούκος

Και όμως το Μεσολόγγι δεν έπεσε!

Ανασηκώθηκε ολόκληρο ως Ανάληψη, όπως, μοιάζει να φανερώνει το γνωστό έργο του Θεόδωρου Βρυζάκη.

Σ’ αυτό βλέπουμε τους πολεμιστές να μάχονται και να ανοίγουν δρόμο ελευθερίας κατά την Έξοδό τους από το Μεσολόγγι και την Είσοδό τους στην αθανασία. Πάνω από αυτούς παρατηρούμε τους Αγγέλους να τους στεφανώνουν, ενώ ακόμη πιο ψηλά βλέπουμε τον Χριστό να ανοίγει την αγκαλιά Του σε όλους!

Όπως και στα μαρτυρικά γυναικόπαιδα που βρίσκονται, χαμηλά στο έργο, κάτω από την γέφυρα από την οποία εξέρχονται οι πολεμιστές!

Μια ανάληψη κατ’ ευθείαν από την σταύρωση, την εις Άδου κάθοδο της μαρτυρικής πόλης, του μαρτυρικού λαού της και των μαρτυρικών υπερασπιστών της που πρόστρεξαν για συμπαράσταση.

Και όσοι εξήλθαν ηρωικώς, και δεν ήταν λίγοι, όπως ομολόγησαν οι ίδιοι σε επιστολή τους προς την ελληνική διοίκηση της μαχόμενης Ελλάδας: «εφθάσαμεν εις την αθλιωτάτην κατάστασιν». Γιατί έφτασαν σε αθλιότατη κατάσταση θα πούμε πιο κάτω κάτι που, σίγουρα, όλοι ξέρουμε…

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΥΧΤΑ ΤΟΥ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ

Του Βασίλη Στοϊλόπουλου 

«(…) Αλλ΄ ήδη, η δεκάτη Απριλίου είχε ξημερώσει βροχερή ˙ και, αργότερα, η νύχτα θα καλύψει προστατευτικά με σκοτάδι πυκνό τους αγωνιστές που περίμεναν, πρηνείς κατά μήκος της τάφρου, το σύνθημα της εφόρμησης. Είχε σημάνει ένδεκα, όταν ακούστηκε η εκπυρσοκρότηση από την κατεύθυνση του Ζυγού ˙ προφανώς – υπέθεσαν – είχαν προσεγγίσει τα στρατεύματα που θα συνέδραμαν τους πολιορκημένους. Ο δεύτερος όμως συνθηματικός πυροβολισμός δεν έμελλε να ηχήσει και, ενώ η ώρα περνούσε, η σελήνη πρόβαλε καταυγάζοντας – αλλοίμονο – το σκοτεινό έως τότε τοπίο. Ο Ραζικότσικας, πρώτος, έδωσε πλέον το πρόσταγμα: «Επάνω τους, πάρτε τους!» (*)

Αυτή η συγκλονιστική στιγμή της ΕΞΟΔΟΥ, στις 10 Απριλίου 1826,

Έξοδος του Μεσολογγίου: Σάββατο προς Κυριακή των Βαΐων 1826.

«Τα μάτια μου δεν είδαν τόπον ενδοξότερον από τούτο το αλωνάκι».

  "Λένε πως έτρωγαν άλογα, σκυλιά, γάτες και ποντίκια για να επιβιώσουν. 

Λένε πως οι μάνες έσφαζαν τα μωρά τους για να μη πέσουν στα χέρια του οχτρού και μετά αυτοκτονούσαν με το ίδιο ματωμένο μαχαίρι...

Λένε πως ο ήχος της έκρηξης από την ανατίναξη τράνταξε τον Άδη και τάραξε τον Χάρο...

Λένε πως τελείωναν οι οβίδες κι ένας Μεσολογγίτης έφραξε με το κορμί του τη μπούκα του κανονιού και το πυροδότησε.

"To Κάστρο μας θέλεις; Τα κλειδιά του είναι κρεμασμένα στις μπούκες των κανονιών μας! Έλα να τα πάρης!"

"To Κάστρο μας θέλεις; Τα κλειδιά του είναι κρεμασμένα στις μπούκες των κανονιών μας! Έλα να τα πάρης!"

Έτσι αποκρίθηκε η Φρουρά του Μεσολογγιού στον Ιμπραήμ.

Οι πιο τρανταχτές σκηνές του ιστορικού μας γίγνεσθαι, αυτές που η μνήμη συγκρατεί και διαιωνίζει την εθνική μας διάρκεια, αυτές που η μνήμη δονεί σύψυχα στις συνειδήσεις μας είναι όχι σκηνές Νίκης, αλλά σκηνές Θυσίας. 

Πτώσεις και όχι εκπορθήσεις υψώνουν σε υπερακραία Δόξα την Ελληνική πολεμική μας Αρετή και διαδηλώνουν στο σύμπαν την ατσάλινη αποφασιστικότητα του Έλληνα.

Γεγονός μοναδικό και ανεπανάληπτο σε όλη την ανθρώπινη Ιστορία. Αποκορύφωμα πατριωτικού αισθήματος. Βάθος δυσθεώρητο θεληματικής ΑΥΤΟΘΥΣΙΑΣ.

ΕΞΟΔΟΣ ΤΟΥ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ

Ή ΕΔΩ: ΕΞΟΔΟΣ ΤΟΥ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ

https://geromorias.blogspot.com/2026/04/200_5.html?m=1

Αφιέρωμα της εκπομπής "ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ" στην ΕΞΟΔΟ του ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ.

Καλεσμένοι της εκπομπής: 

Γ. Φαράντος, Καθηγητής Φιλοσοφικής Πανεπ. Αθηνών

Νίκος Ψυρούκης, Ιστορικός

Νικ. Κολόμβας, Στρατηγός ε.α.

Γ. Καζάνας, πρόεδρος Ακαδημίας της Ελευθερίας Μεσολογγίου.

παρουσιάζει ο Δημοσιογράφος κ. Ζαχαρίας Σώκος.

παραγωγή: ΕΡΤ SAT , 1997