"Οδύσσεια" του Νόλαν

Δημοσθένης Κούρτοβικ 

«Δεν θα μπορούσα ν' απαντήσω μονολεκτικά. μ' ένα ναι ή ένα όχι, στο ερώτημα αν μου άρεσε η "Οδύσσεια" του Κρίστοφερ Νόλαν. Είδα εκεί μερικά ενδιαφέροντα πράγματα στο σενάριο και μια εικαστικά καθηλωτική σκηνοθεσία. Αλλά, όταν τα μάτια μου ξεθόλωσαν από το εκθαμβωτικό και καταιγιστικό θέαμα των σχεδόν τριών ωρών, το συγκινησιακό αποτύπωμα που μου άφησε η ταινία ήταν μάλλον ρηχό.

Σπεύδω να διευκρινίσω ότι καθόλου δεν μ' ενόχλησε η συμπεριληπτική λογική του Νόλαν που έκανε την Ωραία Ελένη μαύρη, αν και δυσκολεύομαι να καταλάβω τι ουσιαστικό πρόσφερε στην ταινία αυτή η επιλογή και οπωσδήποτε θα ήταν καλύτερα αν ο ρόλος είχε δοθεί σε μια πραγματικά ωραία μαύρη ηθοποιό (εκτός αν ο Νόλαν θέλησε ν' ακολουθήσει και σ' αυτό φεμινιστικές αντιλήψεις περί "γυναικείου κάλλους"). Δεν μ' ενόχλησε ούτε η απόφαση του Νόλαν, αυτή καθ' εαυτή, να προβάλει σύγχρονες αντιλήψεις και προβληματισμούς στο αρχαίο έπος - αυτό κάνουν όλοι οι καλλιτέχνες και συγγραφείς που διασκευάζουν αρχετυπικούς μύθους.

Το μεγάλο πρόβλημα της ταινίας, αυτό που σχεδόν ακυρώνει τις προθέσεις του Νόλαν, είναι κατά τη γνώμη μου ο αφόρητος και άκαιρος ρεαλισμός της κινηματογραφικής γλώσσας του. Όσες αλλαγές και αν κάνει κάποιος στο ομηρικό έπος, όσες καινούργιες ερμηνείες και αν του δώσει, πρόκειται για μια ιστορία γεμάτη τέρατα, μάγισσες, θεοφάνειες, θεογενείς νύμφες. Αν κάποιος δεν αποφασίσει να τα παραλείψει όλα αυτά (όπως έκανε ο Ουμπέρτο Παζολίνι πριν δύο χρόνια στη δική του εκδοχή, την "Επιστροφή"), πρέπει να βρει έναν τρόπο ώστε ο εγγενής ρεαλισμός της κινηματογραφικής εικόνας να μη συγκρούεται με την υποβλητικότητα και πολυσημία της μυθολογικής αφήγησης. Αλλιώς θα την αποστεγνώσει από τους χυμούς της και θα οδηγήσει ακούσια τον θεατή να τη σκέφτεται με πολύ διαφορετικούς όρους. Θα δώσω ένα παράδειγμα. Ο Οδυσσέας είναι επτά χρόνια ερωτικός αιχμάλωτος της Καλυψώς στο νησί της. Η Καλυψώ είναι νύμφη, δηλαδή θεότητα. Αλλά ο Νόλαν την κάνει μια χοϊκή, αν και όμορφη ώριμη γυναίκα (η Σαρλίζ Θερόν είναι εδώ γοητευτικότερη απ' ό,τι στα νιάτα της). Έτσι όμως ο θεατής αρχίζει να διερωτάται για πράγματα που δεν θα τον απασχολούσαν διαβάζοντας το αρχαίο έπος: πώς βρέθηκε η Καλυψώ σ' αυτό το ερημονήσι, πώς επιβιώνει τόσα χρόνια ολομόναχη κτλ. Με τη ρεαλιστική Καλυψώ της ταινίας να σβήνει τη μυθολογική Καλυψώ, όλο αυτό το επεισόδιο μοιάζει ξεκάρφωτο. Είναι ένα αμήχανο σεναριακό επινόημα για να υποκαταστήσει της μακρά διήγηση που κάνει ο Οδυσσέας στο παλάτι των Φαιάκων.

Ακόμη πιο απογοητευτική είναι η σκηνή με τη νέκυια, την επίσκεψη του Οδυσσέα στον Άδη. Όχι μόνο λείπουν οι συναντήσεις του με τη μητέρα του και τον Αχιλλέα (ίσως οι συγκλονιστικότερες στιγμές του έπους), αλλά και οι νεκροί που εμφανίζονται είναι ενοχλητικά υλικές και τονισμένα πεζές φιγούρες, ειδικά ο Τειρεσίας απεικονίζεται σαν ένας άμορφος σάρκινος μπόγος, ένα ατσούμπαλο και ρακένδυτο γερόντιο. Η όλη σκηνή δεν μεταδίνει καμία συγκίνηση. Λειτουργεί απλώς ως σύνοψη, για λόγους οικονομίας (διάρκεια της ταινίας και της αντοχής των θεατών), όσων μέλλεται να συμβούν στον Οδυσσέα και τους συντρόφους του.

Φιορδ" του Κριστιάν Μουντζίου

Του Δημοσθένη Κούρτοβικ 

Είδα το "Φιορδ" του Κριστιάν Μουντζίου (και όχι Μουνγκίου, όπως το βλέπω γραμμένο σε διάφορα ελληνικά μίντια) και θεωρώ ότι, πέρα από φιλμικό αριστούργημα, είναι η πιο ευπρόσδεκτα προκλητική ταινία των τελευταίων χρόνων.

 Για να εξηγήσω πώς το εννοώ, θα αρχίσω από το πρώτο ερώτημα που μου γεννήθηκε όταν βγήκα από την κινηματογραφική αίθουσα.

 Γιατί άραγε στην καλοπροαίρετη μεν, αλλά αποστειρωμένη, απρόσωπη, χωρίς ίχνος ενσυναίσθησης, ισοπεδωτική και σε τελική ανάλυση ολοκληρωτική λογική ενός σκανδιναβικού κράτους πρόνοιας (εν προκειμένω της νορβηγικής υπηρεσίας προστασίας παιδιών) ο Μουντζίου αντιπαρέθεσε μια πολύ δεμένη, αλλά υπερσυντηρητική, θρησκομανή ρουμανο-νορβηγική οικογένεια, σκυμμένη καθημερινά πάνω από τη Βίβλο, με παιδιά που δεν τους επιτρέπεται να χρησιμοποιούν το Διαδίκτυο, να ακούν μοντέρνα μουσική, να χορεύουν κτλ.;

 Μήπως επιχειρεί, όπως κατηγορήθηκε από κάποιους κινηματογραφικούς κριτικούς μας, να περάσει έμμεσα ένα αντιδραστικό μήνυμα (ποιος, ο Μουντζίου του "4 μήνες, 3 εβδομάδες και 2 μέρες" ή της "Αποφοίτησης"!). Και αν δεν είχε τέτοια πρόθεση, δεν θα ήταν άραγε καλύτερα αν είχε παρουσιάσει μια συμπαθητική μέση οικογένεια μεταναστών, κάπως γραφικά παραδοσιακή, αλλά χωρίς τέτοιες ακρότητες;

Το «Φιόρδ» (Fjord) του Κριστιάν Μουνγκίου

Του Παντελή Σαββίδη 

Ύστερα απο επίμονη παρότρυνση του σκηνοθέτη και πατέρα Πέτρου Μινώπετρου πήγα, χθες βράδυ, μετά την καταρρακτώδη βροχή, και είδα την ταινία Το «Φιόρδ» (Fjord) του Κριστιάν Μουνγκίου, στον θερινό κινηματογράφο Ναταλί.

Δεν ανήκω στους σινεφίλ, το έκανα στην νεότητά μου γύρω απο όσα συνέβαιναν στον κινηματογράφο Αίας των 40 Εκκλησιών και στον περίφημο ΦΟΘΚ των φοιτητών της Θεσσαλονίκης. Εδω και χρόνια έχω αποτραβηχτεί.

Με κίνδυνο να επισύρω το ανάθεμά σας, θα μπορούσα να σας προτείνω να δείτε την ταινία.

 Θυμίζει σε ποιότητα τον κινηματογράφο που ξέραμε.

Επι της ουσία συγκρίνει δύο πολιτισμούς. Τον ρουμανικό (με στοιχεία βαλκανικά) και τον νορβηγικό. Ο σκηνοθέτης παραθέτει, δεν παίρνει θέση. Κάνει στην ουσία ρεπορτάζ, όπως θα λέγαμε. Αλλά ο βαλκάνιος θεατής διακρίνει αμέσως το προσωπικό στοιχείο που χαρακτηρίζει τους θεσμούς και τη λειτουργία τους απο ένα απρόσωπο θεσμικό σύστημα χωρίς έλεος. Κάπου μου θύμιζε την Δικη του Κάφκα. 

Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος: Η ιστορική διαδρομή των Ελλήνων του Πόντου σε εκπαιδευτικό video animation

Η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος παρουσιάζει το νέο εκπαιδευτικό video animation για την ιστορική αναδρομή των Ελλήνων του Πόντου υπό την Αιγίδα του Υπουργείου Παιδείας.

Η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος με ιδιαίτερη τιμή και συγκίνηση ολοκλήρωσε το όραμα της και θέτει στη διάθεση της εκπαιδευτικής κοινότητας και του ευρύτερου κοινού το νέο εκπαιδευτικό video animation, αφιερωμένο στην Ιστορία και τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου. Το έργο αυτό τελεί υπό την αιγίδα του Υπουργείο Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού αναγνωρίζοντας τη θεσμική του σημασία για την ενίσχυση της ιστορικής μνήμης στη νέα γενιά.

Η Συλλογική Προσφορά Υψηλού Επιπέδου, έφερε το αποτέλεσμα αυτό το οποίο δεν θα ήταν εφικτό να υλοποιηθεί χωρίς την άμεση, αφιλοκερδή και εθελοντική συμβολή μιας εξαιρετικής ομάδας ακαδημαϊκών και επαγγελματιών. Η σύμπραξη αυτή αποτελεί υπόδειγμα κοινωνικής προσφοράς, καθώς κορυφαίοι επιστήμονες και δημιουργοί ένωσαν τις δυνάμεις τους για να μετατρέψουν την ιστορική γνώση σε ένα σύγχρονο, οπτικοακουστικό εκπαιδευτικό εργαλείο.

Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε την επιστημονική ομάδα για την άμεση ανταπόκριση της, για την συγκίνηση τους που καταφέραμε να κάνουμε όλοι μαζί ένα τόσο μεγάλο βήμα. Θα πρέπει να αναφέρουμε πως η ιστορική εγκυρότητα και η καλλιτεχνική αρτιότητα του video την οφείλουμε στους:

• Παναγιώτη Διαμάντη: Διδάκτωρ Γενοκτονιών Πανεπιστημίου Τεχνολογίας Σίδνεϊ,
• Θεοφάνη Μαλκίδη: Διδάκτωρ Παντείου Πανεπιστημίου Αθηνών,
• Νικόλαο Παυλίδη: Απόφοιτο του τμήματος Ιστορίας/Αρχαιολογίας του ΑΠΘ,
• Φίλιππο Τσαουσέλη: Σκηνοθέτη και συγγραφέα,
• Παναγιώτη Λεσγίδη: Γραφίστα και
• Ραφαήλ Μετενίδη: Νομικό με εμπειρία σε θέματα πολιτιστικών φορέων.

Το Τελευταίο Σημείωμα (2017)! Όλη η ταινία του Παντελή Βούλγαρη

Το Τελευταίο Σημείωμα είναι ελληνική δραματική ταινία του 2017, σε σκηνοθεσία Παντελή Βούλγαρη και σενάριο του ίδιου και της Ιωάννας Καρυστιάνη.[1][2] Βασίζεται στην εκτέλεση των 200 Ελλήνων κομμουνιστών πολιτικών κρατουμένων στο Σκοπευτήριο Καισαριανής, ως αντίποινα για τον θάνατο του Γερμανού υποστρατήγου Κρεχ από Έλληνες αντάρτες του ΕΛΑΣ, την Πρωτομαγιά του 1944.

ΚΛΙΚ στην εικόνα από την ταινία που ακολουθεί ή ΕΔΩ για να δείτε την ταινία 

Δεν είναι μια ταινία... Αντίδωρο είναι.

Του Βασίλη Λαμπόγλου

Ναι, ο Σμαραγδής είναι του συστήματος...

Ναι, οι ταινίες του είναι άνευρες...

Ναι,"αγιογραφει" τους ήρωες του...

Ναι, η αισθητική του διχάζει...

Αλλά πείτε μου, πότε ξανά κάποιος στα μέρη  μας έκανε ταινία τον Καποδίστρια,τον Καζαντζάκη,τον Δομίνικο,τον Καβάφη,τον Βαρβάκη...

Πείτε μου ,πότε ξανά το ελληνικό κέντρο κινηματογράφου αρνήθηκε (δασκαλεμενο)ρητά την όποια χρηματοδότηση για τη ταινία.

Πείτε μου γιατί η ΔΕΗ και η Εθνική τράπεζα πήραν πίσω τις συμφωνηθεισες χορηγήσεις τους(100.000+300.000).

Πείτε μου  γιατί ο Άδωνης στο υπουργείο ανάπτυξης και στη συνέχεια ο Παπαθανάσης στη θέση του αρνήθηκαν τα συμφωνηθέντα 1.300.000 επιδότησης.

Πείτε μου , γιατί πλέον προστρέξε η υπουργός πολιτισμού με το alter ego της στη πρώτη παρουσίαση στην Αμερική για τους ομογενείς...

Πείτε μου γιατί ο Άδωνης μίλησε για λάθος του στην άρνηση της επιδότηση και δήλωσε πως θα παραστεί στη πρεμιέρα.

Λυσσαξανε να μην γυριστεί η ταινία και τώρα τρέχουν να φωτογραφηθούν "πρώτοι".

Θα ήταν λέει "φιλορωσική"...μα εγώ πιστεύω πως τους τρομάζει η σύγκριση.

Δεν θέλουν να ακουστεί και να συζητηθεί το όνομα του Καποδίστρια,μια εποχή που πάσχει από πρότυπα και ζεχνει διαφθορά και προδοσία.

Παπαδιαμάντης Αλέξανδρος: Καλή σου νύχτα κυρ Αλέξανδρε (ταινία)

Μια ομάδα ηθοποιών ταξιδεύει στη γενέτειρα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη με σκοπό τη δραματοποιημένη παρουσίαση μερικών από τα πιο γνωστά έργα του, όπως η «ΥΠΗΡΕΤΡΑ», τα «ΔΑΙΜΟΝΙΑ ΣΤΟ ΡΕΜΑ», το «ΟΝΕΙΡΟ ΣΤΟ ΚΥΜΑ», το «ΣΤΟ ΧΡΙΣΤΟ ΣΤΟ ΚΑΣΤΡΟ» και η «ΦΟΝΙΣΣΑ».

 Παράλληλα με τη δραματοποίηση αυτή επιχειρείται ανασύσταση στιγμών του μοναχικού βίου του μεγάλου Σκιαθίτη συγγραφέα.

 Καλή σου νύχτα κυρ Αλέξανδρε Ελλάδα, 1980,

 Εγχρωμο Σκηνοθεσία: Γιαννης Σμαραγδής

 Σενάριο: Γιάννης Σμαραγδής 

Φωτογραφία: Γιώργος Αρβανίτης 

Μοντάζ: Γιώργος Τριανταφύλλου

 Μουσική: Ελένη Καραΐνδρου 

Σκηνικά – Κοστούμια: Νίκος Πολίτης

 Παραγωγοί: Γιάννης Σμαραγδής, Γιώργος Αρβανίτης, Γιώργος Τριανταφύλλου

Ναός του Απόλλωνα, ένα συλλεκτικό ντοκιμαντέρ πριν ο ναός σκεπαστεί

Η ταινία που γυρίστηκε το 1964 βραβεύτηκε στη Μπιενάλε Παρισίων αλλά δεν προβλήθηκε ποτέ στις κινηματογραφικές αίθουσες..(Εικόνες & Βίντεο)

Δείτε την ταινία 

Είναι το πρώτο φιλμ για το ναό του επικούρειου Απόλλωνα που έχτισε ο Ικτίνος στην κορυφή ενός βουνού.

Ο σκηνοθέτης (Jean-Daniel Pollet) μαγεύτηκε και είπε ότι αυτός ο ναός υπήρξε το κέντρο του κόσμου για κείνον. Έτσι λοιπόν τον κινηματογράφησε με ρυθμό ιερής τελετουργίας και το αποτέλεσμα αντάμειψε τις προσπάθειες του.

Ο ναός είναι κτισμένος κυρίως με ασβεστολιθική πέτρα και είναι χωρίς το άγαλμα του θεού Απόλλωνα.

«Εδώ μπορείς να υπάρξεις»

Εντυπωσιασμένος από τη γοητεία του αρχαιολογικού χώρου των Βασσών ο εξαιρετικός σκηνοθέτης Jean-Daniel Pollet, μόλις τον ανακάλυψε βρήκε ένα υπαρξιακό καταφύγιο λέγοντας «Εδώ μπορείς να υπάρξεις».

Χαρακτήρισε τον τόπο ως άκρον άωτον της μαγείας και για μια δεκαετία τον θεωρούσε το κέντρο του κόσμου. Τον επισκέφθηκε πολλές φορές και τρεις ταινίες του έχουν αναφορές στο ναό του Επικούριου Απόλλωνα. Η μία από αυτές «Βάσσες» είναι αφιερωμένη στο ναό. Πρόκειται για ένα κινηματογραφικό ποίημα. Ο ίδιος ο σκηνοθέτης έχει περιγράψει ως εξής τη σχέση του με τις Βάσσες:

Ζ (Ζει, 1969) η ταινία του Κώστα Γαβρά με μουσική Μίκη Θεοδωράκη από το βιβλίο του Βασίλη Βασιλικού. Ιστορικό από τα γυρίσματα και τις κριτικές (Video ταινία Ελληνικοί υπότιτλοι)

To σενάριο Z (ταινία Ζ - Ζει, 1969 ) Βασίλης Βασιλικός

Απεβίωσε στις 30 Νοεμβρίου 2023 σε ηλικία 89 ετών.

Z - 1969 (όλη η ταινία του Κώστα Γαβρά με

την μουσική του Μίκη Θεδοδωράκη) Βίντεο

Έρευνα Σοφία Ντρέκου Αρθρογράφος

Τι σημαίνει «Ζ» - Το βιβλίο που έγραψε Iστορία

Την τελευταία του πνοή άφησε σε ηλικία 89 ετών ο θρυλικός συγγραφέας Βασίλης Βασιλικός, αφήνοντας πίσω του σπουδαία παρακαταθήκη στον πολιτισμό της Ελλάδας.

Με πλήθος βιβλίων, αυτό που ξεχωρίζει ασφαλώς το «Ζ» που κυκλοφόρησε το 1966 και αφηγείται την ιστορία της δολοφονίας του βουλευτή της ΕΔΑ Γρηγόρη Λαμπράκη από παρακρατικούς το 1963 στην Θεσσαλονίκη.

Όταν πετούν οι γερανοί (Letyat zhuravli, 1957)

Το αξέχαστο σοβιετικό δράμα του Μιχαήλ Καλατόζοφ με τους Αλεξέι Μπατάλοφ και Τατιάνα Σαμοϊλοβα.

Ο «Αποχαιρετισμός» του Γιάννη Ρίτσου στον Γρηγόρη Αυξεντίου

"Τέλειωσαν πια τα ψέματα – δικά μας και ξένα

 Η φωτιά η παντάνασσα πλησιάζει. 
Δεν μπορείς πια Να ξεχωρίσεις αν καίγεται σκοίνος ή φτέρη ή θυμάρι. 
Η φωτιά πλησιάζει.
Κι όμως πρέπει να προφτάσω να ξεχωρίσω,
Να δω, να υπολογίσω, να σκεφτώ – ( για ποιόν; Για μένα;Για τους άλλους; ) Πρέπει. Μου χρειάζεται πριν απ’ το θάνατό μου μια ύστατη γνώση, η γνώση του θανάτου μου, για να μπορέσω να πεθάνω.

΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄

Άλλες αναρτήσεις για τον ήρωα Γρηγόρη Αυξεντίου ΕΔΩ

΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄

...Μην κλαίτε. Και ξέρω τώρα, όσο ποτέ,
Πως είναι δυνατή η ελευθερία. Γεια σας.
Τούτη την ώρα δεν τρομάζω τα μικρά ή μεγάλα λόγια –
Μπορώ να σκουπίσω τα μάτια μου στη σημαία μας
Μια και το ξέρω : στην απόλυτη στιγμή μου
μες απ’ το στόμιο του θανάτου οι συναγωνιστές μου
θα παραλάβουν απ’ τα χέρια μου φλεγόμενη
τη σημαία του ανένδοτου αγώνα, φλεγόμενη σαν πύρινο άλογο ικανό να διασχίσει το άπειρο και το θάνατο σαν άσβηστη δάδα μέσα σ’ όλες τις νύχτες των σκλάβων,
φλεγόμενη η σημαία μας σα μέγα αστραφτερό δισκοπότηρο για την Άγια Μετάληψη του Κόσμου.
Μπορώ να επαναλάβω :

” Λάβετε, φάγετε, τούτο εστί το σώμα μου και το αίμα μου – το σώμα και το αίμα του Γρηγόρη Αυξεντίου
ενός φτωχόπαιδου, 29 χρονώ, απ’ το χωριό Λύση,
οδηγού ταξί το επάγγελμα,
πούμαθε στη Μεγάλη Σχολή του Αγώνα τόσα μόνο γράμματα όσα να φτιάχνουν τη λέξη
” Ε Λ Ε Υ Θ Ε Ρ Ι Α “"

3 Μαρτίου 1957.

Στην Κύπρο μαίνεται ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας εναντίον των βρετανών με στόχο την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. 

Ο εικοσιεννιάχρονος υπαρχηγός της ΕΟΚΑ Γρηγόρης Αυξεντίου μετά από προδοσία,περικυκλώνεται μέσα στο κρησφύγετο του, από βρετανούς στρατιώτες. Διατάζει τους συντρόφους του να παραδοθούν και συνεχίζει να πολεμάει μόνος του μέχρι που οι αντίπαλοί του με τη βοήθεια ελικοπτέρου τον καίνε ζωντανό. 

Το γεγονός αυτό συγκλόνισε τον μεγάλο ποιητή Γιάννη Ρίτσο ο οποίος έγραψε ένα από τα συγκλονιστικότερα ποιήματα του με τίτλο «Αποχαιρετισμός».

Ακούστε τον ίδιο τον ποιητή να το απαγγέλλει:

Ολόκληρο το ποίημα του Γιάννη Ρίτσου στο τέλος της ανάρτησης :

Στις 5 Μαρτίου 1957, μέρα Τρίτη, οι πρωινές αθηναϊκές εφημερίδες έγραψαν :

Η Οδύσσεια

Η Οδύσσεια 3D Animation (Ελληνικοί Υπότιτλοι) 

Η Οδύσσεια είναι μια 3D Animation ταινία που έχω φτιάξει βασισμένη στο έπος του Ομήρου. Σκηνοθεσία, παραγωγή και μουσική έχουν γίνει από εμένα. Στο κανάλι μου περιλαμβάνεται και η έκδοση χωρίς ελληνικούς υπότιτλους.

Ντοκιμαντέρ: "ΟΙ ΠΕΝΤΕ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΗΣ ΣΑΜΟΘΡΑΚΗΣ".

ΟΙ ΠΕΝΤΕ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΗΣ ΣΑΜΟΘΡΑΚΗΣ & ΜΑΚΡΗΣ. ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ

Με ιδιαίτερη τιμή και χαρά παραδίδουμε σε όλον τον ελληνισμό το ιστορικό ντοκιμαντέρ "ΟΙ ΠΕΝΤΕ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΗΣ ΣΑΜΟΘΡΑΚΗΣ".

Ως ελάχιστο φόρο τιμής στους Αγίους μας, στους Ήρωές μας, στους προγόνους μας.

Περιγραφή

ΕΚΚΙΝΗΣΗ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ

Μέσα από την καταγραφή και έρευνα των γεγονότων, αλλά και με συνεντεύξεις, ρίχνεται "φως" στον βίο και στο μαρτύριο των Πέντε Αγίων Νεομαρτύρων εκ Σαμοθράκης και Μάκρης μαρτυρησάντων (6 Απριλίου 1836) αλλά και στο ιστορικό πλαίσιο των συμβάντων που προηγήθηκαν (σφαγή/ολοκαύτωμα Σαμοθράκης 1 Σεπτεμβρίου 1821). 

ΖΑΚΡΟΣ - ΕΝΑ ΣΗΜΑΔΙ ΣΤΟΝ ΧΑΡΤΗ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

«Είναι ευλογία να βρίσκεσαι σε τόπους ανασκαφών»

    ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΚΟΥΤΣΑΦΤΗΣ

Ο Φίλιππος Κουτσαφτής είναι μια ιδιότυπη και χαρισματική περίπτωση κινηματογραφιστή. Η τέχνη του, αυτό το «ντοκιμαντέρ δημιουργού» που στην ουσία κάθε φορά είναι ένα οπτικό φιλοσοφικό και ποιητικό δοκίμιο πάνω στον χρόνο και στον τόπο, δύσκολα μπορεί να περιγραφεί αν δεν τη ζήσεις ως εμπειρία . Το 2001, με την «Αγέλαστο Πέτρα» έστειλε χιλιάδες ανθρώπους στο σινεμά για να δουν ένα ντοκιμαντέρ. Πράγμα καθόλου συνηθισμένο αν όχι πρωτόγνωρο.

Απίστευτη η δύναμη αυτών των εικόνων που διέτρεχαν χρονικά την Ελευσίνα των αρχαιολογικών χώρων και των βιομηχανιών. Και ταυτόχρονα τη δύναμη του λόγου που έκανε αυτές τις εικόνες περισσότερο συγκλονιστικές.

Δυο δεκαετίες αργότερα, και αφού έχει μεσολαβήσει άλλο ένα σημαντικό ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους, το «Χαίρε Αρκαδία», ο Φίλιππος Κουτσαφτής παρουσίασε τον Νοέμβριο του  2023, το νέο του πόνημα, καρπός και αυτό της αγάπης του για τους αρχαιολογικούς τόπους και ό,τι τους περιβάλλει. Και άλλη μια ευκαιρία να ρίξει το βλέμμα του τόσο στο χώμα που εξακολουθεί να «γεννάει» ευρήματα όσο και στους μακρινούς γαλαξίες. 

Δυο πράγματα που μπορεί να είναι και ένα. Αφετηρία για αυτό το ταξίδι είναι η Ζάκρος, η μινωική πόλη στην άκρη της Κρήτης απέναντι από την Κύπρο και τη Μκρά Ασία, η μόνη που ανασκάφθηκε από Έλληνα αρχαιολόγο, τον Νικόλαο Πλάτωνα από τις αρχές της δεκαετίας του ‘60. 

Ο Φίλιππος Κουτσαφτής, το 1987, την εποχή που εργαζόταν ως διευθυντής φωτογραφίας σε σημαντικές ταινίες, όπως το «Δέντρο που πληγώναμε» του Δήμου Αβδελιώδη (και πριν ακόμη αρχίσει να συλλέγει το υλικό για την «Αγέλαστο Πέτρα»), βρέθηκε για πρώτη φορά στη Ζάκρο με την κάμερα του και άρχισε να κινηματογραφεί τη διαδικασία των ανασκαφών. 

Και δεν τελείωσε παρά 30 περίπου χρόνια αργότερα. Στα 90 περίπου λεπτά της ταινίας, η κάμερα παρακολουθεί την ομάδα των αρχαιολόγων (αλλά και τους επισκέπτες) σε διαφορετικές χρονικές στιγμές, αποτυπώνει την εικόνα και τα λόγια του Νικολάου Πλάτωνα (ο οποίος έφυγε από τη ζωή λίγο μετά τα πρώτα γυρίσματα), στέκεται σε σημαντικά ευρήματα όπως μια σειρά από μοναδικά -σχεδόν σουρεαλιστικά- χαρακτικά ή σε ένα δοχείο που βρέθηκε στον πάτο ενός πηγαδιού γεμάτο με ελιές που είχαν διατηρηθεί «κρεατωμένες» επί χιλιάδες χρόνια. 

Το τελευταίο ψέμα (1958)

από Νίκος Μακαρόνας

Το 1958 ο Μιχάλης Κακογιάννης σκηνοθετεί «το τελευταίο ψέμα» σε δικό του σενάριο με πρωταγωνίστρια την Έλλη Λαμπέτη. Πρόκειται για μία καθαρά δραματική ταινία, η οποία όχι μόνο στέκεται μακριά από το μελόδραμα της εγχώριας κινηματογραφικής παραγωγής, αλλά, αντιθέτως, πατώντας στα χνάρια του σύγχρονου Ιταλικού νεορεαλισμού και αξιοποιώντας την ιδιαιτερότητα της μεταπολεμικής ελληνικής κοινωνίας αγγίζει το όριο της ποίησης. Τη φέρνω στη μνήμη μου κάθε τέτοια εποχή, παραμονές Δεκαπενταυγούστου, ακριβώς λόγω του θέματος που πραγματεύεται. Θα την μοιραστώ εδώ έτσι όπως έχει εγγραφεί στη μνήμη μου, σαν μια διαδοχή από εικόνες..

Το πρώτο πλάνο συλλαμβάνει πανοραμικά μια μεγαλοαστική αθηναϊκή έπαυλη. Τραπεζάκια απλωμένα στη μαρμάρινη βεράντα στρωμένα με τσόχα. Οι κυρίες επιδίδονται απερίσπαστα στη χαρτοπαιξία. Κάπου στα ενδότερα μια ομάδα νεαρών πλήττει και αναζητεί να αποδράσει. Εκτός από τη Χλόη, την εντυπωσιακή κόρη της οικογένειας Πέλλα, στην οποία ανήκει η έπαυλη. Αυτή επαγρυπνεί να διαφυλάξει τα προσχήματα: παρίσταται και εισπράττει επαίνους για τη φινετσάτη εικόνα της, κάπου κάπου φλερτάρει τηλεφωνικά με τον πλούσιο γαμπρό που την πολιορκεί, υποκρίνεται την ατσαλάκωτη και επινοεί τρόπους για να διαφυλάξει το κύρος της οικογένειας, κόλπα που σκεπάζουν τη σοβούσα παρακμή: το γεμάτο με νερό μπουκάλι του ουίσκι που πέφτει τάχα μου και σπάει, η μόνη παραφωνία στην απόλυτα ελεγχόμενη σιωπή!

Σε παράλληλο γκρο πλαν, ένας μεσόκοπος άντρας σκυμμένος στα χαρτιά του ασφυκτιά. Ο περιστρεφόμενος ανεμιστήρας είναι η μόνη κίνηση μέσα στο καταθλιπτικά στατικό περιβάλλον. Είναι ο πατέρας της Χλόης, ο οποίος βιώνει το αδιέξοδο της επικείμενης χρεωκοπίας.

Η Χλόη μαθαίνει τα νέα και καλλωπίζεται για να αποδράσει στα στέκια της μεγαλοαστικής κοινωνίας αποφασισμένη να διαφυλάξει το όνομα της οικογένειας που καταρρέει. Ξενυχτάει στο πλάι του υποψηφίου γαμπρού και εκεί συμβαίνει το πρώτο «θαύμα», η συνάντηση με τον Γαλανό, έναν έμπορο έργων τέχνης, τον άνθρωπο που θα κοιτάξει για πρώτη φορά βαθιά μέσα της. Η Χλόη αντιστέκεται, υποκρίνεται απάθεια και αδιαφορία στο ερωτικό σκίρτημα που νοιώθει γι αυτόν. Όμως η πραγματικότητα ανοίγει μέσα της δρόμους, οι οποίοι θα την οδηγήσουν σταδιακά στο αληθινό θαύμα.

Άθως Το Άγιο Όρος. Μια ταινία του Βασίλη Μάρου

Ένα σπάνιο film από το Άγιον Όρος πριν από 100 χρόνια.

Ένα σπάνιο film από το Άγιον Όρος πριν από 100 χρόνια. 1917 - 1918.

 Πως τα Τυπικά Μοναστικά παραμένουν αναλλοίωτα στους αιώνες. Πρόκειται για μια στασιμότητα, που εκφράζει τον απόλυτο σεβασμό στην παράδοση.

 Στο πνεύμα και στο γράμμα της πίστης. Πρόκειται για νίκη της Πίστης, ενάντια στο χρόνο. Στην αέναη ροή του χώρου και του χρόνου, που προσδιορίζει την έννοια του χρόνου. 

Athos Zone

ΠΗΓΗ:https://youtu.be/mM23EsC0w9o?si=2NIlLFZCCw-bkaLE
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

ΒΙΝΤΕΟ – Δείτε την ταινία του Χρήστου Βακαλόπουλου “Όλγα Ρόμπαρντς”

Το μυστήριο γύρω από μια σειρά δολοφονιών διακεκριμένων Αράβων επιχειρηματιών έχει προκαλέσει αναστάτωση στην Αθήνα. Ενώ όλοι αναζητούν το πρόσωπο που κρύβεται πίσω από τις εκτελέσεις, ένας νεαρός διαρρήκτης, ο Δημήτρης, είναι εκείνος που ανακαλύπτει τυχαία την ταυτότητά του. Πρόκειται για μια ιδιόρρυθμη Ελληνοαμερικανίδα, την Ολγα Ρόμπαρντς, την οποία και θα βάλει στόχο να συναντήσει. Προκειμένου να τα καταφέρει, ζητά τη συνδρομή του «Επιστήμονα», ενός φυγόδικου ερημίτη, αυθεντία στο έγκλημα. Η συνάντηση, φυσικά, κρύβει ανατροπές.

Σκηνοθεσία Χρήστος Βακαλόπουλος.
Παίζουν Όλια Λαζαρίδου, Αντώνης Καφετζόπουλος, Σταύρος Τσιώλης.

Σενάριο: Αντώνης Κιούκας , Χρήστος Βακαλόπουλος.
Φωτογραφία: Ανδρέας Σινάνος.
Μουσική σύνθεση: Νίκος Ξυδάκης.

 Post Views: 204

Ο Μυστικός Γάμος (1968) - Μια λυρική μυθοπλασία

Pablo del Amo

«Ο μυστικός γάμος» (απόσπασμα). Η δεύτερη από τρεις αυτόνομες ιστορίες σε μια σπονδυλωτή ταινία με κεντρικό τίτλο «Το κανόνι και τ’ αηδόνι (1968)». Γραμμένη από τον Ιάκωβο Καμπανέλλη και δραματοποιημένη λυρικά (σχολή Τάκη Κανελλόπουλου) από τον ίδιο και τον αδερφό του (Γιώργο Καμπανέλλη).

Πρωταγωνιστούν οι αγαπημένοι μου, Νίκη Τριανταφυλλίδη και Γιώργος Τζώρτζης. Σε μουσική του υπέροχου Νίκου Μαμαγκάκη.

 Στη φωτογραφία, ο εξαίρετος Νίκος Καβουκίδης.

 Η ιστορία αυτή βασίζεται στον πραγματικό γάμο του Γρηγόρη Αυξεντίου ή «Ζήδρος» (ήρωα της αντίστασης κατά του Βρετανικού ζυγού στη Κύπρο), με την Βασιλική Παναγή, στη Μονή της Παναγίας Αχειροποίητου.

 Στη κατεχόμενη πάλι κι «έρημη» πια Λάπηθο Κερύνειας. 

ΥΠΟΘΕΣΗ: «Η δεύτερη ιστορία, με τίτλο "Ο μυστικός γάμος", είναι μελαγχολική και διαδραματίζεται το 1957 στην Κύπρο, την εποχή του ένοπλου αγώνα κατά των Άγγλων κατακτητών.

Παιδαγωγικά βίντεο - ταινίες

Παιδαγωγικά video από τη ΔΟΕ
Όλα τα video στον παρακάτω σύνδεσμο:

http://doe.gr/%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B1%CE%B3%CF%89%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%CE%B2%CE%AF%CE%BD%CF%84%CE%B5%CE%BF-2024/

Η ΔΟΕ (Διδασκαλική Ομοσπονδία Ελλάδας) υποτίτλισε 22 ταινίες που αναφέρονται σε παιδαγωγούς και στοχαστές οι οποίοι/ες επηρέασαν και επηρεάζουν έως σήμερα την παιδαγωγική σκέψη και τις παιδαγωγικές πρακτικές, με στόχο την επαναπροσέγγιση με την ιστορία της παιδαγωγικής, την επαφή με σημαντικές παιδαγωγικές ιδέες και πρακτικές και τη δημιουργία αναστοχαστικού παιδαγωγικού προβληματισμού.

 

Ο υποτιτλισμός των 22 ταινιών πραγματοποιήθηκε από τη ΔΟΕ στο πλαίσιο των δράσεων που αναγράφονταν στα ενιαία κείμενα, τα οποία ανάρτησαν τα σχολεία με αποφάσεις των Συλλόγων Διδασκόντων, ακυρώνοντας στην πράξη τη διαφοροποίηση - κατηγοριοποίηση των σχολείων και την εμπορευματοποίηση της παιδείας, που προωθείται από τους νόμους της αξιολόγησης 4823 και 4692.