ΤΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ 2

Συνέχεια από Πέμπτη 6. Αυγούστου 2026

ΤΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ 2

Περί της ασυμβατότητας του κοινωνικού κράτους και της μαζικής μετανάστευσης

Rolf Peter Sieferle

Η ανισότητα μεταξύ των κρατών μειώνεται
Εισοδηματικές διαφορές σε μονάδες Gini*

Η ανισότητα έχει μειωθεί από το 1990 τόσο έντονα όσο είχε αυξηθεί από το 1900.

* Συντελεστής Gini: όσο υψηλότερη είναι η τιμή, τόσο πιο άνιση είναι η κατανομή — μέγιστη τιμή: 100 μονάδες.

Ο πραγματικός λόγος της μετανάστευσης δεν είναι, λοιπόν, η φτώχεια στις περιοχές προέλευσης· συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Επειδή η διαφορά του βιοτικού επιπέδου μεταξύ των περιοχών του κόσμου έχει μειωθεί από το 1990, αυτό σημαίνει ότι ολοένα περισσότεροι άνθρωποι αποκτούν τη δυνατότητα να ενημερωθούν και να λάβουν την απόφαση να μεταναστεύσουν, καθώς το σχετικό κόστος καθίσταται πλέον προσιτό. Είναι, επομένως, η αύξηση της σχετικής ευημερίας εκείνη που κατά τα τελευταία χρόνια έθεσε σε κίνηση μια μαζική μετανάστευση. Προηγουμένως μετανάστευαν στις βιομηχανικές χώρες κυρίως τα μέλη των —καλά μορφωμένων— ελίτ· τώρα τείνει να μπορεί να μεταναστεύσει καθένας που έχει τη δυνατότητα να αποκτήσει ένα κινητό τηλέφωνο.

Το κόστος της επικοινωνίας και των ταξιδιών έχει μειωθεί σημαντικά, με αποτέλεσμα η μετανάστευση να αποτελεί πλέον δυνατότητα για ολοένα περισσότερους ανθρώπους. Ένας ακόμη παράγοντας είναι η διαφορά ως προς την αναπαραγωγική συμπεριφορά. Στις πλούσιες χώρες η διάρθρωση του πληθυσμού προσεγγίζει μια στάσιμη κατάσταση, ενώ στις αναπτυσσόμενες χώρες εξακολουθεί να επικρατεί μια δημογραφική δομή στην οποία η μείωση της θνησιμότητας οδηγεί σε δραστική αύξηση του πληθυσμού. Συγχρόνως, στις χώρες προέλευσης συντελείται μια οικονομική ανάπτυξη η οποία συνδέεται με μεγάλες προσδοκίες. Όσο οι άνθρωποι ζουν μέσα στις παραδοσιακές συνθήκες μιας αγροτικής κοινωνίας, είναι μεν φτωχοί, βρίσκονται όμως σε μια ορισμένη ισορροπία προσδοκιών. Η φτώχεια ανήκει, κατά κάποιον τρόπο, στην κατάσταση του κόσμου και ουσιαστικά δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Υπάρχουν βέβαια τεράστιες διαφορές μεταξύ φτωχών και πλουσίων, αλλά αυτοί ανήκουν σε διαφορετικές κοινωνικές κατηγορίες. Ο φτωχός αγρότης μπορεί να συγκρίνει τον εαυτό του με τον γείτονά του, όχι όμως με τον ηγεμόνα.

Αυτή η κατάσταση ισορροπίας μεταβάλλεται με την εκβιομηχάνιση. Εμφανίζονται πλέον νικητές και ηττημένοι ενός νέου είδους και δημιουργείται μια πίεση προσδοκιών, η οποία γίνεται τόσο εντονότερη όσο ταχύτερα αυξάνεται η ευημερία. Στην αγροτική κοινωνία ο συνηθισμένος άνθρωπος δεν διέθετε δικό του μεταφορικό μέσο. Με την εκβιομηχάνιση ο ένας αποκτά ένα ποδήλατο και ο άλλος ένα αυτοκίνητο. Ο κάτοχος του ποδηλάτου δεν χαίρεται τότε τόσο πολύ επειδή έχει τη δυνατότητα να αποκτήσει ένα ποδήλατο, αλλά δυσανασχετεί επειδή αυτό δεν είναι αυτοκίνητο. Η δυσαρέσκεια αυξάνεται, επομένως, στον ίδιο βαθμό με τον οποίο αυξάνεται η ευημερία και έρχονται στο οπτικό πεδίο άνθρωποι ή χώρες των οποίων η ευημερία είναι υψηλότερη από τη δική του.

ΤΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ 1

Πέμπτη 6 Αυγούστου 2026

ΤΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ 1

Περί της ασυμβατότητας του κοινωνικού κράτους και της μαζικής μετανάστευσης

Rolf Peter Sieferle

Ο Rolf Peter Sieferle (1949–2016) ήταν Γερμανός ιστορικός και κοινωνικός επιστήμονας. Σπούδασε ιστορία, πολιτική επιστήμη και κοινωνιολογία και από το 2005 έως το 2012 διετέλεσε καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του St. Gallen.

Το σημαντικότερο επιστημονικό πεδίο του ήταν η ιστορία της εκβιομηχάνισης και του περιβάλλοντος. Μελέτησε ιδίως τη μετάβαση από τις παραδοσιακές κοινωνίες, οι οποίες στηρίζονταν στη βιομάζα και στην ηλιακή ενέργεια, στις βιομηχανικές κοινωνίες των ορυκτών καυσίμων. Για τον λόγο αυτό θεωρείται ένας από τους σημαντικούς εκπροσώπους της ενεργειακής προσέγγισης στην περιβαλλοντική ιστορία.

Στα γνωστότερα έργα του συγκαταλέγονται:

Der unterirdische Wald — για την ενεργειακή βάση της Βιομηχανικής Επανάστασης.
Epochenwechsel — μια συνολική ερμηνεία των ιστορικών και πολιτικών μεταβολών στα τέλη του 20ού αιώνα.
Rückblick auf die Natur — για την ιστορία της σχέσης ανθρώπου και περιβάλλοντος.
Τα μεταθανάτια Das Migrationsproblem και Finis Germania.

Η σκέψη του χαρακτηρίζεται από μακροϊστορική και συστημική προσέγγιση: εξετάζει μαζί την οικονομία, τη δημογραφία, την ενέργεια, τους θεσμούς και τις πολιτικές ιδέες. Στο Μεταναστευτικό πρόβλημα επιχειρεί να εξηγήσει τη μετανάστευση όχι πρωτίστως ηθικά, αλλά με δημογραφικούς, οικονομικούς και κοινωνιολογικούς όρους.

Τα ύστερα πολιτικά του κείμενα προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις. Ιδίως το μεταθανάτιο Finis Germania επικρίθηκε ευρέως για τον τρόπο με τον οποίο πραγματεύεται τη γερμανική μνήμη, τον εθνικοσοσιαλισμό και το Ολοκαύτωμα, ενώ άλλοι σχολιαστές υποστήριξαν ότι η δημόσια συζήτηση γύρω από το έργο υπήρξε υπερβολικά πολωμένη.

Εκδόσεις ManuScriptum 2016

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΤΟΥ RAIMUND TH. KOLB
ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ
Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΙΣ ΧΩΡΕΣ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΥ

Η υποχώρηση της προσόδου που απορρέει από την ιδιότητα του πολίτη
Το τέλος του κοινωνικού κράτους
Η ορθολογικότητα της διαμαρτυρίας κατά της μετανάστευσης

ΑΦΗΓΗΜΑΤΑ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗΣ

Το αφήγημα των προσφύγων
Το δημογραφικό αφήγημα
Το αφήγημα της αγοράς εργασίας και της έλλειψης ειδικευμένου εργατικού δυναμικού
Το πολυπολιτισμικό αφήγημα: καινοτομία
Το πολυπολιτισμικό αφήγημα: πολυχρωμία και περιπέτεια

ΤΑ ΚΙΝΗΤΡΑ ΤΩΝ ΔΡΩΝΤΩΝ

Η ηθική της πεποίθησης και οι συνέπειες
a) Εμπειρική ηθική και κανονιστική ηθική
b) Η θρησκεία της ισότητας
c) Η πολιτική της εξαφάνισης
Δημοκρατία ή τεχνοκρατία
Κράτος δικαίου ή πολυμερής κοινωνία

Η ΕΥΡΥΤΕΡΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Όταν, κατά τους θερινούς μήνες του 2016, ο Rolf Peter Sieferle έστελνε τμηματικά στους φίλους του, στο πλαίσιο μιας εντατικής αλληλογραφίας, τις απόψεις του σχετικά με την τρέχουσα μεταναστευτική κρίση, προκειμένου να τις σχολιάσουν και να τις συζητήσουν, κανείς μας δεν μπορούσε να υποψιαστεί ότι από αυτές επρόκειτο σύντομα να προκύψει η τελευταία του μελέτη για την κατάσταση και το μέλλον του έθνους μας.

Τότε, τον Σεπτέμβριο του 2015, όταν μια καγκελάριος, καθοδηγούμενη από μια υψηλόφρονα ηθική της πεποίθησης, εξήγγειλε, in fraudem legis, μια χωρίς όρια κουλτούρα υποδοχής για τους «πρόσφυγες» και, κατά το πρώτο κύμα, ξεχύθηκαν στη χώρα μας πολύ περισσότεροι από ένα εκατομμύριο μετανάστες, στην πλειονότητά τους ανεκπαίδευτοι νεαροί μουσουλμάνοι με ελάχιστη ή καθόλου γνώση ανάγνωσης και γραφής, όλα αυτά πρέπει να του φάνηκαν σαν ένα γνώριμο μεταναστευτικό σενάριο που εκτυλισσόταν σε ταχεία προβολή. Η πολιτικομιντιακή προπαγάνδα, η οποία τέθηκε συγχρόνως μαζικά σε κίνηση και ήταν συντεθειμένη από ψευδογεγονότα, παραπλανητικές εικόνες pars pro toto με μεμονωμένες μητέρες και παιδιά που αξίωναν τη συμπόνια, προκατασκευασμένες στατιστικές και μια συνολικά ελλιπή δημοσιογραφική κάλυψη, αποσκοπούσε να δημιουργήσει στον πληθυσμό την ψευδαίσθηση ότι η πολιτική εξουσία είχε ανά πάσα στιγμή την κατάσταση υπό έλεγχο και υπηρετούσε, προς το συμφέρον της Γερμανίας, ένα μεγάλο ανθρωπιστικό έργο. Οι διάφορες όψεις της αυθάδειας των αρχών και των μέσων ενημέρωσης που μπορούσε κανείς να παρατηρήσει, προπάντων δε οι δημαγωγικοί ακροβατισμοί, κατέστησαν ένα από τα μόνιμα θέματα των συζητήσεών μας.

Ήδη στο κριτικό απέναντι στην εποχή του opus magnum με τίτλο Αλλαγή εποχής – Οι Γερμανοί στο κατώφλι του 21ου αιώνα (Epochenwechsel – Die Deutschen an der Schwelle zum 21. Jahrhundert, Propyläen, 1994), ένα έργο σχεδόν προφητικό, ο Rolf Peter Sieferle περιέγραφε το «εθνικό κράτος σε θέση άμυνας», του οποίου η ύπαρξη απειλούνταν άμεσα από τις δυνάμεις της «οικονομικής καθολίκευσης» και του «ανθρωπιστικού οικουμενισμού», ως από μια παγκοσμιοποιητική Σκύλλα και Χάρυβδη. Οι συνέπειες της μαζικής μετανάστευσης για την Ευρώπη και τη Γερμανία, οι οποίες διαγράφονταν μέσα από την παρούσα οξεία κρίση, καθώς και οι συνέπειές της για την αυτόχθονη κοινωνία τους και για τα κατάλοιπα της ταυτοτικής τους κουλτούρας, τον παρακίνησαν να ασχοληθεί εκ νέου και διεξοδικά με το θέμα.

Από την παράνομη είσοδο στη μαζική εισβολή μεταναστών

05/08/2026

EPA/Reduan Dris BEST QUALITY AVAILABLE

ΡΑΚΙΝΤΖΗΣ ΛΕΑΝΔΡΟΣ

Η Θέουτα και η Μελίγια είναι παράλιες πόλεις απέναντι στο Γιβραλτάρ με πληθυσμό ισπανικής καταγωγής και αποτελούν τους δύο τελευταίους ισπανικούς θύλακες στη Βόρεια Αφρική, που συνορεύουν με το Μαρόκο, αποτελούν δε αυτόνομες περιοχές της Ισπανίας και συνεπώς έδαφος της ΕΕ, όπου ισχύουν όλοι οι κοινοτικοί κανόνες και η Συνθήκη Σένγκεν, που επιτρέπει την ελεύθερη διακίνηση για τους πολίτες των κρατών μελών.

Το Ανώτατο Δικαστήριο της Ισπανίας με πρόσφατη Aπόφαση έκρινε, ότι οι μετανάστες που αναχαιτίζονται στη θάλασσα ενώ επιχειρούν να εισέλθουν στις παραπάνω περιοχές δεν μπορούν να επιστραφούν στη χώρα εξόδου, με συνοπτική απόρριψη της αίτησης ασύλου στη χώρα τους.

Σε μια μέρα (30/7) 60.000 παράτυποι μετανάστες εισήλθαν στη Θέουτα από τη θάλασσα με σκάφη, κολυμπώντας ή από τη παραλία υπερπηδώντας τον κυματοθραύστη, ενώ η μικρή αστυνομική δύναμη δεν μπόρεσε να σταματήσει την εισβολή, με αποτέλεσμα να καταρρεύσουν οι δομές και να δημιουργηθούν προβλήματα στη διαμονή, διατροφή και δημόσια ασφάλεια…

Κατόπιν αντίδρασης της ισπανικής κυβέρνησης 48.000 επιστρέψανε στο Μαρόκο, ενώ υπάρχουν χιλιάδες ασυνόδευτοι ανήλικοι, τους οποίους λόγω νομικού κενού η Ισπανία δεν μπορεί να τους στείλει πίσω και θα τους μεταφέρει στην ενδοχώρα σε ειδικά κέντρα υποδοχής. Κατά πληροφορίες υπάρχουν 72 νεκροί μετανάστες στη θάλασσα.

Σαφώς η εισβολή στη Θέουτα δεν ήταν αυθόρμητη, αλλά έγινε κατόπιν προετοιμασίας και συντονισμού με τη χρήση διαδικτύου από διάφορα σκοτεινά κέντρα, οργανισμούς, ΜΚΟ και δουλεμπόρους, που είχαν πληροφόρηση για το (από τη παραπάνω απόφαση) νομικό κενό ελέγχου για την από τη θάλασσα εισβολή των παράτυπων μεταναστών σε κοινοτικό έδαφος.

Η μετανάστευση ως μη συμβατικό όπλο πολέμου με μακροπρόθεσμες επιπτώσεις

Gennaro Scala - 31 Ιουλίου 2026

Πηγή: Τζενάρο Σκάλα

Δεν μπορώ να κατονομάσω κανέναν Ευρωπαίο μελετητή που να έχει ορίσει τη φύση της μετανάστευσης στην Ευρώπη με μεγαλύτερη ακρίβεια από τον Κρίστοφερ Κάλντγουελ: «η μετανάστευση είναι αμερικανοποίηση» (Europe's Last Revolution: Immigration, Islam, and the West). Είναι ένας κανόνας που έχει αποδειχθεί σε άλλες περιπτώσεις: παρά τη διαλεκτική του Χεγκελιανού αφέντη-σκλάβου, η γνώση είναι χρήσιμη για τις άρχουσες τάξεις και γι' αυτό οι αμερικανικοί πολιτιστικοί και ακαδημαϊκοί κύκλοι συνήθως παράγουν μελέτες που είναι πιο ρεαλιστικές και χρήσιμες για την κατανόηση πολιτικών, κοινωνικών και ιστορικών φαινομένων από εκείνες που παράγονται στην Ευρώπη.

Γιατί ο Κάλντγουελ γράφει αυτό που λίγοι Ευρωπαίοι συγγραφείς θα ονειρεύονταν; Δεν μπορώ να πω ακριβώς, αλλά είναι πιθανό ότι μια συγκεκριμένη συντηρητική δεξιά, στην οποία ο Κάλντγουελ ανήκει ιδεολογικά (ο αγγλικός τίτλος του βιβλίου του, δανεισμένος από το βιβλίο του Μπερκ για τη Γαλλική Επανάσταση, δεν είναι τυχαίος) αντιλαμβάνεται τον κίνδυνο για τις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες μιας καταστροφής των κοινωνικών δομών των κύριων ευρωπαϊκών εθνών, όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα της «τελευταίας επανάστασης». Ίσως ορισμένοι Αμερικανοί συντηρητικοί θα ήθελαν αντ' αυτού η Ευρώπη να συνεργαστεί ενεργά με το ηγεμονικό σχέδιο των ΗΠΑ, ή να αντιλαμβάνονται την Ευρώπη ως ένα κομμάτι της Δυτικής «αυτοκρατορίας», η κατεδάφιση του οποίου θα έθετε σε κίνδυνο την ίδια την «αυτοκρατορία».
Όποιες και αν είναι οι ιδεολογικές αναφορές του Caldwell και όποια και αν είναι τα πολιτικά του κίνητρα, συμφωνώ με τον Perry Anderson (έναν μαρξιστή μελετητή): είναι ένα από τα πιο σημαντικά βιβλία για τη μετανάστευση στην Ευρώπη. Το έχω συζητήσει και αλλού, αλλά σε αυτή την περίπτωση μας ενδιαφέρει το εξής ερώτημα:

Αν η μετανάστευση ήταν απαραίτητη τη δεκαετία του 1960 λόγω έλλειψης εργατικού δυναμικού, γιατί συνέχισε να είναι και μετά τη δεκαετία του 1980, όταν η Ευρώπη αντιμετώπισε εκτεταμένη ανεργία; […] Είτε υπήρχε κάποια κρυφή ατζέντα είτε ήταν απλή αμέλεια, το γεγονός παραμένει ότι η ροή συνεχίστηκε αμείωτη.

Πόσο κοστίζουν στη Γερμανία τα επιδόματα στους μετανάστες και πρόσφυγες16/06/2026

EPA/KIM LUDBROOK

ΣΤΟΪΛΟΠΟΥΛΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ


Είναι ίσως από τις πιο προφανείς ασκήσεις ματαιοπονίας να αναζητά κάποιος ολοκληρωμένα και αξιόπιστα στοιχεία για ένα έτσι και αλλιώς πολύπλοκο θέμα, όπως η μετανάστευση, και μάλιστα την ακριβή οικονομική του διάσταση. Και μάλιστα για μια χώρα αποδεδειγμένης “συστημικής” ανοργανωσιάς σαν την Ελλάδα.

Είναι μάταιο, πολύ περισσότερο αν ο υποτιθέμενος κάτοχος και πάροχος τέτοιων στοιχείων είναι μια κυβέρνηση, ο πρωθυπουργός – και θιασώτης του πολυπολιτισμού – της οποίας θεωρεί ότι στην Ελλάδα δεν υφίσταται μεταναστευτικό ζήτημα, συνεπικουρούμενος μάλιστα ως προς αυτό και από το μεγαλύτερο μέρος της αντιπολίτευσης, που κάποτε διακρίθηκε για την πολιτική της, των “ανοιχτών συνόρων”.

Σε τέτοιες περιπτώσεις, ως είθισται, το μόνο που μπορεί να κάνει κάποιος ενδιαφερόμενος, είναι να προσπαθήσει να βρει κάποια ανάλογα στοιχεία, που υπάρχουν σε άλλες δυτικοευρωπαϊκές χώρες υποδοχής μεταναστών με “ανάλογη μεταναστευτική πολιτική”. Μήπως αποκομίσει έτσι έστω κάποια γενικά συμπεράσματα και τάσεις για την Ελλάδα, η οποία φιλοξενεί έναν πολύ σημαντικό αριθμό μεταναστών-προσφύγων και εξακολουθεί να είναι προορισμός και νέων μεταναστευτικών ροών. Και μια τέτοια χώρα που ενδείκνυται για ευνόητους, οργανωτικούς λόγους, είναι η Γερμανία.

ΗΠΑ: Ο ΟΗΕ στέλνει μετανάστες από τη Λιβύη στην Ελλάδα

Το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών επιβεβαίωσε την πληροφορία μέσω Χ

Δεν το αποκάλυψαν ούτε… συνωμοσιολόγοι ούτε λαϊκιστές ούτε και «επαγγελματίες ανησυχούντες» για το Μεταναστευτικό. Ούτε όμως και το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών. Ηταν, αντιθέτως, το υπουργείο Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών που στις 11 Μαΐου επιβεβαίωσε επίσημα -σε δημόσιο thread στο X (φωτό κάτω)- τα παρακάτω: Αξιωματούχοι του ΟΗΕ στελέχωναν και τα δύο άκρα της μεσογειακής διαδρομής, από τις ακτές της Λιβύης μέχρι τα ελληνικά νησιά, προκειμένου να διευκολύνουν την παράνομη μετανάστευση. Με τον οργανισμό των Ηνωμένων Εθνών να λειτουργεί σαν Δούρειος Ιππος για την κατάλυση της κυριαρχίας της χώρας μας.

Το ερώτημα που προκύπτει αυτομάτως: Γιατί το μαθαίνουμε από τις ΗΠΑ και όχι από το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών; Τι κάνουν οι αρμόδιες υπηρεσίες, οι πρεσβευτές μας στον ΟΗΕ και κάθε άλλος υφιστάμενος του Γιώργου Γεραπετρίτη; Η διαδρομή Λιβύη – Κρήτη αποτελεί το τελευταίο διάστημα το μεγαλύτερο πρόβλημα για το Μεταναστευτικό. Το 99,40% των μεταναστών που έφτασαν στην Κρήτη και τη Γαύδο το 2025 αναχώρησε από τη Λιβύη. Το ίδιο έτος οι αφίξεις στο νησί ξεπέρασαν τις 20.000, καταγράφοντας αύξηση 415% σε σχέση με το προηγούμενο έτος. Η Κρήτη κατονομάζεται ρητά στο αμερικανικό κείμενο ως τελικός προορισμός αυτής της διαδρομής. Κι όμως, καμία ελληνική Αρχή δεν έχει προχωρήσει σε ανάλογη δημόσια καταγγελία – ούτε τότε ούτε τώρα.

24 ερωτήματα για τους οπαδούς των ανοιχτών συνόρων

10/02/2026

ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΥΡΓΙΑΣ

ΣΑΡΗΓΙΑΝΝΙΔΗ ΕΥΓΕΝΙΑ

Με αφορμή τα γεγονότα στην Χίο και όλη αυτή την προσχηματική συζήτηση που έχει ξεκινήσει, ας επανέλθουμε σε κάποιες βασικές σκέψεις, μιας και το μεταναστευτικό πρόβλημα αποτελεί ένα από τα κεντρικά ζητήματα ταμπού της ελληνικής κοινωνίας. Αποσιωπάται συστηματικά.

Και όταν δεν αποσιωπάται, τίθεται εντελώς προσχηματικά, διχαστικά, πολωτικά με στόχο την επίκληση στο θυμικό μιας διαλυμένης, παρακμάζουσας κοινωνίας που, είτε θυμώνει για τον επικείμενο αφανισμό της και αντιδρά αναλόγως, είτε λυπάται αφ’ υψηλού και “φιλάνθρωπα” και λειτουργεί επίσης αναλόγως. Μάλιστα, ως προς το μεταναστευτικό ζήτημα σχεδόν όλοι οι δημοσιολογούντες θυμούνται “ξαφνικά” τη διάκριση Αριστεράς – Δεξιάς (που τώρα τελευταία είναι της μόδας να θεωρείται ξεπερασμένη)…

Αλλά, όταν συμφέρει, δημαγωγικά, ξαναβγαίνει στη δημόσια ρητορική το επιχείρημα περί του “σκιάχτρου του διχασμού Αριστεράς – Δεξιάς”, για να συνεισφέρει το λιθαράκι του στη διάλυση της σκέψης και στην αποβλάκωση του σύγχρονου μέσου δυτικού “προοδευτικού και εγγράμματου” πολίτη. “Με λένε Ρίζο και όπως θέλω τα γυρίζω”, που λέει και μια γνωστή παροιμιώδης φράση. Σε μια προσπάθεια λοιπόν να διατηρήσουμε διαυγή την σκέψη μας και να αντισταθούμε στην περιρρέουσα διχαστική μπουρδολογία, αοριστολογία και ψευτοηθικολογία ας διερωτηθούμε:

•Πως η καταχρηστική απόδοση του προσδιορισμού «πρόσφυγας» σε όλους ανεξαιρέτως τους μετακινούμενους πληθυσμούς, διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην λογοκρισία με πολιτικά ορθά κριτήρια κάθε ατόμου ή συλλογικότητας που τοποθετείται δημόσια επί του μεταναστευτικού ζητήματος;

•Ποιος είναι ο ρόλος των ΜΚΟ στη διαχείριση αυτής της μορφής trafficking;

Μετανάστευση και δικαιωματισμός: Οι δύο όψεις της εκμετάλλευσης

ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΥΤΣΟΥΡΕΛΗΣ

Πόση σημασία έχει το γεγονός ότι 7.000 μετανάστες κατέκλυσαν ένα νησί 6.000 κατοίκων, την ιταλική Λαμπεντούζα, μέσα σε 36 ώρες;

Πελώρια. Κι αυτό επειδή δείχνει την ισχύ και το εύρος των οργανωτικών δυνατοτήτων που διαθέτουν πλέον τα δίκτυα των διακινητών. Τα έργα και τις ημέρες τους στα μεξικανομερικανικά σύνορα, περιέγραψε πρόσφατα ο Ρόμπερτ Κέννεντυ ο Νεώτερος. Οι εγκέφαλοι των δικτύων στήνουν καραβάνια που διασχίζουν ολόκληρες ηπείρους, εν προκειμένω από την υποσαχάρια Αφρική ώς τη Μεσόγειο, φτιάχνουν στολίσκους κανονικούς με εκατοντάδες βάρκες, και συντονίζονται τόσο καλά ώστε να αιφνιδιάζουν εντελώς τις λιμενικές αρχές μιας μεγάλης χώρας όπως η Ιταλία.

Η ταρίφα φτάνει τα 10.000 δολλάρια το κεφάλι, ποσό εξαιρετικά υψηλό, οι άνθρωποι κάποτε πουλούν ότι έχουν και δεν έχουν για να την πληρώσουν, ολόκληρη η οικογένειά τους επενδύει σ’ αυτό με την ελπίδα να τους ακολουθήσει αργότερα στη Γη της Επαγγελίας. (Ότι μεταναστεύουν οι εντελώς απόκληροι και οι απελπισμένοι είναι μια σύγχυση από την οποία ο δυτικός ανθρωπιστικός συναισθηματισμός δεν μπορεί να απαλλαγεί. Τους Σύρους πρόσφυγες, λ.χ., θα τους βρει κανείς συνήθως καθηλωμένους στα γιγαντιαία στρατόπεδα της Τουρκίας ή του Λιβάνου – και σπανίως Ευρωπαίος δικαιωματιστής να ενδιαφερθεί γι’ αυτούς. Νέος άντρας, ηλικίας ώς 35 ετών συνήθως, από οικογένεια σε ανάγκη αλλά όχι εντελώς άπορη, με γνωστούς και συγγενείς ήδη στη χώρα υποδοχής: όποιος ξέρει την ιστορία της ελληνικής μετανάστευσης, όποιος έχει έστω διαβάσει τον Αντρέα Κορδοπάτη του Βαλτινού, αναγνωρίζει το κοινωνικό προφίλ του μέσου μετανάστη.)

Όμως υπάρχουν και ανυπολόγιστα παράπλευρα κέρδη. Στις ΗΠΑ, οι διακινητές μεταφέρουν μαζί με τους μετανάστες ναρκωτικά, η εμπορία οργάνων και λευκής σαρκός ανθεί. Όσοι κάνουν το λάθος να αποπειραθούν να ταξιδέψουν μαζί με την οικογένειά τους, κινδυνεύουν ανά πάσα στιγμή να τους αρπάξουν τις κόρες ή τα αγόρια τους. Οι γυναίκες καθ’ οδόν βιάζονται κατά σύστημα. Στα αμερικανικά σύνορα υπάρχει, όπως καταγγέλλει ο Κέννεντυ, ένα δέντρο «αφιερωμένο» σ’ αυτό, που το λένε το Δέντρο των Βιασμών. Οι λεγόμενοι «ασυνόδευτοι ανήλικοι», όταν δεν πρόκειται για ενηλίκους που επικαλούνται απλώς ανηλικότητα για να τύχουν καλύτερης υποδοχής, μόλις περάσουν τα σύνορα εξαφανίζονται τάχιστα από τα Κέντρα «Προστασίας» όπου κρατούνται. Τα παιδιά που πνίγονται ή πεθαίνουν στον δρόμο, όπως το πεντάχρονο προχθές στη Λαμπεντούζα, είναι για τους διακινητές photo-op: με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια, και συγκινούν την κοινή γνώμη για να εξωραΐσουν το επιτήδευμά τους, και ανεβάζουν τις ταρίφες… Συχνά είναι οι ίδιοι που βυθίζουν τις βάρκες άλλωστε, για να μην προλάβει να τους απωθήσει η ακτοφυλακή και για να αναγκαστεί να τους περιμαζέψει.

Ο ετήσιος τζίρος της μπίζνας των διακινητών είναι κατά μια εκτίμηση, νομίζω χαμηλή, 7 δισ. δολλάρια. Μία μόνο τουρκική «επιχείρηση» αναφέρθηκε ότι τζιράρησε το 2014 πάνω από 7 εκ. ευρώ σε ένα τετράμηνο. Προσθέστε σ’ αυτά, και τα (πολλαπλάσια) δημόσια εθνικά και διεθνή κονδύλια που διατίθενται για τα Κέντρα Υποδοχής, τα κοινωνικά επιδόματα, την αρωγή όλων αυτών των ανθρώπων, και θα δείτε ότι μιλάμε στην ουσία για έναν κλάδο κανονικό της οικονομίας, με δεκάδες χιλιάδες απασχολούμενους, με πρώτους απ’ όλους τα στελέχη των ειδικευόμενων στο είδος ΜΚΟ.

Το ίδρυμα ELIZA για την μάχη κατά της κακοποίησης παιδιών… εμφανίζεται να συντονίζει και να υποδέχεται προσωπικά τον Jeffrey Epstein στην Ελλάδα!

την Φεβρουαρίου 04, 2026

Η Όλγα Γερουλάνου, ταμίας και ενεργό στέλεχος του ELIZA – του οργανισμού κατά της παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης, παραμέλησης και βίας, που εκπαιδεύει επαγγελματίες, υποστηρίζει θύματα και λειτουργεί προγράμματα/στεγές για κακοποιημένα παιδιά – εμφανίζεται να συντονίζει και να υποδέχεται προσωπικά τον Jeffrey Epstein το 2012, τέσσερα ολόκληρα χρόνια μετά την καταδίκη του για σεξουαλικά εγκλήματα με παιδιά. ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Σε ένα email η Peggy Siegal, που βοηθούσε τον Epstein να κρατάει τις επαφές του με την ελίτ και σε email που αντάλλαξαν μεταξύ τους φαίνεται πως έκανε και εμπόριο παιδιών μαζί του, στέλνει λεπτομέρειες ταξιδιού απευθείας σε αυτήν και κάποιον Miltos Mouzakis. Η Όλγα αναφέρεται ρητά ότι θα είναι παρούσα στο λιμάνι της Πάτμου στις 16:50 για να παραλάβει το ferry όπου θα κατέβαινε ο Epstein ή η παρέα του. Ο ίδιος ο Epstein συμμετέχει, μιλώντας για «τους οικοδεσπότες μου», και η Όλγα φαίνεται να είναι ένας από αυτούς τους οικοδεσπότες ή τουλάχιστον μέρος της ομάδας που διευκόλυνε την άφιξή του σε ένα μικρό, κλειστό νησί με εύπορους κατοίκους.


Αυτό δεν είναι απλή γνωριμία πριν το 2008. Είναι ενεργή συνεργασία σε logistics για να έρθει ένας καταδικασμένος παιδόφιλος στην Ελλάδα, όταν όλοι ήξεραν ποιος είναι και τι έχει κάνει. Ενώ η ίδια συμμετέχει σε οργανισμό που κερδίζει εμπιστοσύνη και δωρεές ακριβώς επειδή υπόσχεται προστασία παιδιών από τέτοια τέρατα.

Πώς γίνεται κάποιος που παλεύει για τα θύματα παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης να έχει επαφές με έναν από τους πιο διαβόητους παιδόφιλους της εποχής μας; Πώς δικαιολογείται αυτό σε έναν οργανισμό σαν το ELIZA; Ήξεραν την καταδίκη του Επστάιν και συνεργάζονταν μαζί του!

Νερό από τον τόπο μας και μήλα απ’ τη μηλιά μας

*Θεόδωρος Παντούλας 20.07.2025 Καθημερινή 

Eνας φίλος λέει ότι «ο ξένος που μας χτυπάει την πόρτα μπορεί να είναι ο Χριστός».

Το επιχείρημα είναι ακαταγώνιστο υπό δύο προϋποθέσεις. Η πρώτη είναι να πιστεύεις στον Χριστό. Η δεύτερη, να είσαι διατεθειμένος να στριμωχτείς. Δεν ξέρω ποια από τις δύο ξεβολεύει περισσότερο. Η πρώτη σού αλλάζει τη ζωή, η δεύτερη σε στενεύει.

Και το στένεμα αυτό, που είναι, θαρρώ, απότοκο της πρώτης προϋπόθεσης, απαιτεί όχι απλώς να δεξιωθείς έναν παροδίτη, αλλά να δεξιωθείς όποιον παροδίτη κρούει τη θύρα σου. Κι αν σου την κρούουν όλης της γης οι αναγκεμένοι, θα πρέπει να αποφασίσεις πόσοι χωράνε στο σπίτι και στους πόσους ξεσπιτώνεσαι επειδή δεν χωράς εσύ.

Σταματώ εδώ, γνωρίζοντας ελάχιστα πρόσωπα που ανήκουν στις παραπάνω κατηγορίες συνανθρώπων μας. Γνωρίζω όμως καμπόσα που παραβλέπουν ότι στην κακογερασμένη ήπειρό μας δεν είμαστε εξαίρεση, αλλά ακόμη ένα έθνος που σβήνει. Την προηγούμενη χρονιά (2024) ο αριθμός θανάτων των Ελλήνων ήταν υπερδιπλάσιος από αυτόν των γεννήσεων.

«Κανένα πρόβλημα», μας καθησυχάζουν όσοι γνωρίζουν πράγματα που οι υπόλοιποι αγνοούμε. Θα κάνουμε, λένε, εισαγωγή νταβραντισμένων Αφροασιατών, διότι στα μέρη τους έχουν πληθυσμιακό πλεόνασμα. Κι επιπλέον, δευτερώνουν οι γνωρίζοντες, θα είναι και βασταγεροί, ακριβώς όπως τους θέλουμε: θα μαζεύουν τις σοδειές μας, θα ξεβρωμίζουν τα σπίτια μας και θα γηροκομούν τα γονικά μας. Κι εντέλει, θα σώσουν και το «ασφαλιστικό» και θα έχουμε όλοι μας καλά στερνά και μπόλικα ευρά!

Σοβαρά τώρα; Αυτό λογίζεται «μια κάποια λύσις»; Να στηρίξουμε τη μακροημέρευσή μας στον πόνο των άλλων; Κι όμως, αυτή την παλιανθρωπιά την ακούμε όλο και συχνότερα και την κουβεντιάζουμε πλέον χωρίς να ντρεπόμαστε, χωρίς να μας προσβάλλει η χυδαιότητα που εκδέχεται τους αδύναμους σαν εμπορεύματα που μετακινούνται όπου υπάρχει ζήτηση. Αλλέως ειπείν, όχι μόνο συνηθίσαμε ή μοιάσαμε στο τέρας, αλλά γίναμε όμοιοί του!

Το μεταναστευτικό, η κατάρρευση της αυταπάτης και το κορόιδο

Του Σταύρου Χριστακόπουλου

Πριν από καμιά δεκαριά χρόνια πολλοί πίστευαν ότι η κρίση χρέους που είχε σαρώσει την Ευρώπη θα άλλαζε τους όρους της πολιτικής στα μέρη μας, καθώς μια σειρά αριστερές / κεντροαριστερές δυνάμεις αναλάμβαναν τα ηνία. Λίγοι επιμέναμε – ακόμη και πριν από το «σαρωτικό» 2015, με το τεράστιο ρεύμα από τη Συρία – ότι το μεταναστευτικό είναι αυτό που θα αλλάξει την Ευρώπη. Τώρα, εν έτει 2024, αυτό είναι πιο προφανές από ποτέ.

Δεν είναι μόνο η ανάδυση δεξιών, ακροδεξιών και άλλων δυνάμεων στη Γηραιά Ήπειρο που το πιστοποιούν με την ισχύ τους, ούτε η υποχώρηση άλλοτε κυρίαρχων κομμάτων που είχαν αναγάγει τον «ανθρωπισμό» και την «πολυπολιτισμικότητα» σε θεραπεία «διά πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν» (με την ευαγγελική έννοια πάντα!). Είναι και η προσφυγή μεγάλων θεσμών και κυβερνήσεων κάθε πολιτικού προσήμου σε πρακτικές που άλλοτε θα καταγγέλλονταν σαν ακροδεξιές.

● Ο «σοσιαλδημοκράτης» καγκελάριος της Γερμανίας Όλαφ Σολτς πήρε τις γνωστές αποφάσεις για ενίσχυση των συνόρων απειλώντας κατ’ ουσίαν με άρση της Συμφωνίας Σένγκεν περί ελεύθερης διακίνησης ανθρώπων.

● Ο «Εργατικός» πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου σερ Κιρ Στάρμερ υποδέχτηκε μετά βαΐων και κλάδων την «ακροδεξιά» πρωθυπουργό της Ιταλίας Τζόρτζια Μελόνι και δήλωσε το ενδιαφέρον του για το μοντέλο της δημιουργίας δύο κλειστών κέντρων στην Αλβανία όπου θα μεταφέρονται αιτούντες άσυλο από την Ιταλία.

● Ο «κεντροδεξιός» πρωθυπουργός της Ελλάδας Κυριάκος Μητσοτάκης βρίσκεται σε διαρκή επαφή με την «ακροδεξιά» ιταλική κυβέρνηση για να συντονίζουν τις κινήσεις τους στο θέμα της παράνομης μετανάστευσης.

● Ακόμη και ο «αριστερός» ΣΥΡΙΖΑ, παρότι έχει άλλες θέσεις για το θέμα αυτό, επιμένει ότι η κυβέρνηση πρέπει «να κάνει τις αναγκαίες συμμαχίες με τις χώρες του Νότου», τις οποίες «είχε ξεκινήσει η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ». Βεβαίως οι χώρες του Νότου είναι η Ιταλία της Μελόνι, η Γαλλία, όπου σαρώνει η Λεπέν, και η Ισπανία, της οποίας ο «σοσιαλιστής» πρωθυπουργός Πέδρο Σάντσεθ έχει κάνει pushback το… μισό Μαρόκο.

Μεταναστευτικό: Τί επιδιώκει η Τουρκία μέσω της πληθυσμιακής αλλοίωσης της Ελλάδας

του Αναστάσιου Λαυρέντζου*

Α’Μέρος Μεταναστευτικό: Συνεχίζεται ο σιωπηρός εποικισμός της Ελλάδας

Β’ ΜΕΡΟΣ Πώς η Ελλάδα γίνεται η Ιφιγένεια της Ευρώπης στο μεταναστευτικό

Γ’ ΜΕΡΟΣ

Στα δύο προηγούμενα άρθρα αυτού του αφιερώματος για το μεταναστευτικό, παρουσιάστηκε η τρέχουσα εικόνα των μεταναστευτικών ροών που καταφθάνουν στην Ελλάδα και δόθηκε ένα περίγραμμα της διαδικασίας διαχείρισης αυτών των ροών. Πρόκειται για μια διαδικασία που σε μεγάλο βαθμό μας έχει επιβληθεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση και καταλήγει στον συστηματικό εποικισμό της Ελλάδας από αφροασιατικούς πληθυσμούς.

Όπως αναφέραμε ήδη, βάσει της Συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας του 2016 για το μεταναστευτικό, η Ελλάδα διαθέτει ένα δυνατό χαρτί που όμως δεν χρησιμοποίησε έως τώρα. Η δυνατότητα αυτή αφορά τη ρήτρα επιστροφής στην Τουρκία των μεταναστών «που δεν αιτούνται άσυλο ή η αίτηση των οποίων κρίνεται αβάσιμη ή απαράδεκτη».

Η Ελλάδα γίνεται χώρα πολυπολιτισμική

Η αδυναμία της Ελλάδας να διεκδικήσει την εφαρμογή της ρήτρας επανεισδοχής αποτελεί μια ακόμη έκφανση του παράδοξου η Ελλάδα να είναι η χώρα που ομνύει στο διεθνές δίκαιο, αλλά που τελικά δεν διεκδικεί την εφαρμογή του για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά της. Το κόστος όμως εν προκειμένω είναι κάτι πολύ περισσότερο από τη βλάβη κάποιων συμφερόντων. Είναι η μεταλλαγή της ίδιας της υπόστασης της χώρας και η απώλεια της κοινωνικής της συνοχής.

Όταν βεβαίως κάποιος αναλαμβάνει μια υποχρέωση, ο αναλαβών βρίσκει και τρόπους να το δικαιολογήσει. Έτσι ο Πρωθυπουργός είπε στη Βουλή ότι είναι υπερήφανος να πηγαίνει στις παρελάσεις και να βλέπει «μια κοινωνία η οποία μετατρέπεται σε πολυπολιτισμική, σιγά σιγά» (Πρακτικά Βουλής, 04/10/2019, σελ. 3020).

Πώς η Ελλάδα γίνεται Ιφιγένεια της Ευρώπης στο μεταναστευτικό

ΛΑΥΡΕΝΤΖΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ

Στο προηγούμενο άρθρο παρουσιάσαμε την τρέχουσα εικόνα στο μεταναστευτικό, όπως μας την δίνουν τα επίσημα στοιχεία που δημοσίευσε το Υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου για το πρώτο εξάμηνο του 2024.

Από τα στοιχεία αυτά προκύπτει ότι στο παραπάνω διάστημα, οι αφίξεις παράνομων μεταναστών στην Ελλάδα σημείωσαν σημαντική αύξηση, αφού ήταν υπερδιπλάσιες από εκείνες της αντίστοιχης περιόδου του 2023. Ανάλογη φαίνεται να είναι η κατάσταση για τον Ιούλιο και τον Αύγουστο, όπως προκύπτει από την ειδησιογραφία.

Όπως αναφέραμε ήδη, τα στατιστικά στοιχεία καταδεικνύουν ότι η Ελλάδα λειτουργεί συστηματικά ως μια χώρα υποδοχής και απορρόφησης των παράνομων μεταναστών που φθάνουν στην Ευρώπη, κατά τον ρόλο που της έχει αναθέσει η Ευρωπαϊκή Ένωση και έχει αποδεχτεί σιωπηρά το ελληνικό πολιτικό σύστημα εξουσίας. Σε αυτό το πλαίσιο έχει τεθεί σε λειτουργία μια ορισμένη διαδικασία υποδοχής, διαχείρισης και εγκατάστασης των παράνομων μεταναστών που καταφθάνουν στη χώρα. Τη διαδικασία αυτή θα παρουσιάσουμε σε αδρές γραμμές στη συνέχεια.

Η υποδοχή των μεταναστευτικών ροών

Στην πρώτη φάση γίνεται η υποδοχή και η ταυτοποίηση των παράνομων μεταναστών που περνούν φανερά τα σύνορα ή γίνονται αντιληπτοί από τις ελληνικές αρχές. Αυτοί είναι η πλειονότητα των παράνομων μεταναστών που καταφθάνουν στην Ελλάδα. Όσοι από αυτούς αποβιβάζονται στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου ή διαβαίνουν τον Έβρο, μεταφέρονται στα αντίστοιχα κέντρα υποδοχής και ταυτοποίησης, τα οποία λειτουργούν σε πέντε νησιά (Κως, Λέρος, Σάμος, Χίος, Λέσβος) και στον Έβρο (Φυλάκιο). Όσοι αποβιβάζονται σε άλλες περιοχές (π.χ. στον ηπειρωτικό κορμό) μεταφέρονται στη Μαλακάσα ή στα Διαβατά. Στις δομές υποδοχής και ταυτοποίησης οι παράνομοι μετανάστες δακτυλοσκοπούνται και καταγράφονται στην ευρωπαϊκή βάση δεδομένων.

Mathieu Bock-Côté : Όχι, δεν πρόκειται για εμφύλιο πόλεμο. Σε

Εκτός κι αν αναγάγουμε το γαλλικό έθνος σε μια σκέτη νομική ταυτότητα, πρέπει να συμφωνήσουμε ότι αυτή η ιστορική φάση των ταραχών στην Γαλλία φέρνει αντιμέτωπους πληθυσμούς που δεν πιστεύουν ότι ανήκουν στον ίδιο λαό.

Οι σκηνές βίας, λεηλασιών και επιθέσεων σε αστυνομικούς που παρακολουθούμε από το απόγευμα της Τετάρτης δεν προκαλούν πλέον καμία έκπληξη.

Η Γαλλία, εδώ και είκοσι χρόνια, φοβάται την επανάληψη των ταραχών του 2005 για τον απλούστατο λόγο ότι τίποτε δεν έχει αλλάξει ουσιαστικά στους όρους της δραματουργίας. Το δράμα του θανάτου του νεαρού Nahel εκμεταλλεύτηκαν όπως ήταν αναμενόμενο αμέσως όλοι αυτοί που αναζητούν κάθε δυνατή ευκαιρία για να δημιουργούν κάθε είδους προβλήματα.

Το βράδυ της Πέμπτης, οι ταραξίες που λεηλάτησαν τα προάστια αποφάσισαν να πραγματοποιήσουν επιδρομές και στο κέντρο του Παρισιού επιδιδόμενοι σε λεηλασίες και σπέρνοντας τον τρόμο. Καμία έκπληξη : εδώ και χρόνια δεν έχετε παρά να κοιτάξετε τον χάρτη του Παρισιού για να δείτε ότι είναι κατά κάποιο τρόπο υπό πολιορκία. Το ίδιο θα μπορούσε να ειπωθεί και για άλλες μεγάλες πόλεις της χώρας. Οι βαθιές ρωγμές που έχουν προκαλέσει η μαζική μετανάστευση και η συνεπαγόμενη δημογραφική αλλαγή σε οτιδήποτε προσδιόριζε άλλοτε την γαλλική εθνική ταυτότητα είναι καταφανείς ακόμα και στον πιο κακόπιστο.

Όσοι φαντάζονταν τους εαυτούς τους προστατευμένους σε καλά οχυρωμένες και ασφαλείς μητροπόλεις συνειδητοποιούν ότι αύριο το πρωί θα μπορούσαν να δεχτούν αληθινά πυρά έξω από τα σπίτια τους και ότι η «χαμένη» για την Γαλλική Δημοκρατία «νεολαία των προαστίων» φέροντας πλέον χάρη στην «προοδευτική» κοινωνιολογία το φωτοστέφανο του μάρτυρα της μεταποικιοκρατικής Γαλλίας θα εισβάλει στις πόλεις πεπεισμένη ότι είναι αναφαίρετο δικαίωμα της να τις λεηλατεί, οδηγημένη από μια ορμή που θα πηγάζει όχι τόσο από μια ιδεολογική επιθετικότητα αλλά από ένα καθαρά κατακτητικό ένστικτο. Πώς θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε την παρούσα κατάσταση, χωρίς να ενδώσουμε στον πειρασμό του εξωραϊσμού

στον οποίον μας ενθαρρύνουν τα μέσα ενημέρωσης ;

ΓΑΛΛΙΑ: Οι πολυπολιτισμικές κοινωνίες…όμορφα καίγονται!

του Baptiste Gauthey, αρχισυντάκτη του ιστολογίου Contrepoints

Ας πάρουμε πρώτα τα γεγονότα . Την Τρίτη, 27 Ιουνίου 2023, στο Nanterre (προάστιο του Παρισιού), ο Nahel, ένας 17χρονος νεαρός σκοτώθηκε από έναν αστυνομικό που χρησιμοποίησε το όπλο του επειδή αρνήθηκε να συμμορφωθεί. Ο αστυνομικός, που αυτή τη στιγμή κρατείται για ανθρωποκτονία από πρόθεση, προφυλακίστηκε.

Από τότε, πολλές γειτονιές πυρπολήθηκαν και βίαιες συγκρούσεις ξέσπασαν μεταξύ νέων και αστυνομίας, αποκαλύπτοντας το βάθος των γαλλικών διαιρέσεων. Οσο και αν η κοινωνία φλέγεται, οι αντιδράσεις των πολιτικών από όλες τις πλευρές δεν οδηγούν σε κατευνασμό, το αντίθετο μάλιστα. Οι δικηγόροι του αστυνομικού και του Nahel, υποχρεωμένοι να παρακολουθούν τον χρόνο των μέσων ενημέρωσης που δεν είναι, όπως καλά γνωρίζουμε, δικαστικός χρόνος, ήδη εκθέτουν τα επιχειρήματά τους στον Τύπο.

Πώς να μιλήσουμε με ακρίβεια για ένα τέτοιο γεγονός όταν η έρευνα έχει μόλις ξεκινήσει και δεν έχει αποδοθεί δικαιοσύνη; Πώς να αντιμετωπίσουμε ένα θέμα που απελευθερώνει και οξύνει τόσα θλιβερά πάθη; Πώς να αναλύσουμε ένα μεμονωμένο γεγονός που φαίνεται ωστόσο να λέει τόσα πολλά για τον σπαραγμό της γαλλικής κοινωνίας;

Ας σημειώσουμε, ως εισαγωγική παρατήρηση, ότι εάν επιβεβαιωνόταν ότι ο αστυνομικός είχε όντως υπαιτιότητα, τότε το συμπέρασμα που έπρεπε να εξαχθεί θα ήταν σαφές: η αυθαίρετη χρήση βίας από εκπρόσωπο της δημόσιας αρχής θα ήταν άμεση προσβολή του κράτους δικαίου. Τέλος, ας διευκρινίσουμε ότι η άρνηση συμμόρφωσης δεν μπορεί ποτέ, σε καμία περίπτωση και σε καμία περίπτωση, να νομιμοποιήσει τον θάνατο ενός ανθρώπου. Πουθενά στον ποινικό κώδικα δεν αναφέρεται ότι ένα τέτοιο αδίκημα τιμωρείται με θάνατο.

Φρενίτιδα πολιτική και ενημερωτική

Τούτου λεχθέντος, δεν γνωρίζουμε τις ακριβείς συνθήκες αυτής της τραγωδίας και πρέπει να αναγνωρίσουμε τη δυσκολία του έργου της αστυνομίας που μπορεί, σε ορισμένες ειδικές περιστάσεις οριζόμενες από το νόμο, να οδηγηθεί στη χρήση της βίας.

Μεταναστευτικό: Μεταξύ Σκύλας και Χάρυβδης

 Γιώργος Παπασίμος

Η ανείπωτη τραγωδία στα διεθνή ύδατα της Πύλου, όπου βυθίστηκε αύτανδρο αλιευτικό σκάφος στο οποίο ήταν στοιβαγμένοι 500 με 700 άνθρωποι και έχουν διασωθεί μόλις 104, επαναφέρει με οδυνηρό τρόπο στο προσκήνιο το μεταναστευτικό πρόβλημα. Η τραγωδία αυτή φωτίζει έντονα την υποκρισία, αλλά και την καταλυτική ανεπάρκεια της Ε.Ε. εν σχέσει με την μεταναστευτική της πολιτική, αφού η επικρατούσα συνθήκη του Δουβλίνου ΙΙ αντικειμενικά αποτελεί τον αιτιώδη σύνδεσμο για τις τραγωδίες και τα ναυάγια των μεταναστών στη Μεσόγειο, που έχει μετατραπεί σε υγρό τάφο ψυχών του τρίτου κόσμου.

Είναι χαρακτηριστικό ότι παρά τις προσπάθειες των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου με διάφορες προτάσεις αναθεώρησης του συστήματος ασύλου και μετανάστευσης, η ηγεσία της ΕΕ υπό την πίεση και καθοδήγηση των χωρών του Βορρά επιλέγει τον στρουθουκαμηλισμό που συνίσταται στη διατήρηση της επαίσχυντης συμφωνίας του Δουβλίνου ΙΙ ως προς τις εσωτερικές ρυθμίσεις εντός των ευρωπαϊκών συνόρων, κάτι που έχει ως συνέπεια τη μετατροπή των χωρών του Νότου σε αποθήκες ψυχών. Παράλληλα, έχει συνάψει μη δεσμευτικές πολιτικές στα εξωτερικά της σύνορα (Τουρκία, Λιβύη, Μαρόκο κλπ), όπου συρρέουν τα κύματα προσφύγων και μεταναστών, που με αντίτιμο την ίδια τους τη ζωή επιχειρούν τη μετάβαση από την “κόλαση του τρίτου κόσμου” στην “Εδέμ της Ευρώπης”.

Αυτές όμως οι πολιτικές της ΕΕ δίνουν τη δυνατότητα στις αυταρχικές κυβερνήσεις και στις τεράστιες συμμορίες διακινητών στην Τουρκία, Λιβύη, Μαρόκο κλπ, να εργαλειοποιούν το μεταναστευτικό με πρωτοπόρο την Τουρκία, έτσι ώστε αφενός να λαμβάνουν περισσότερα χρήματα από την ΕΕ (χωρίς καμία ουσιαστική λύση στο πρόβλημα) και αφετέρου να αισχροκερδούν ανεξέλεγκτα τα πολυποίκιλα κυκλώματα διακίνησης .

Ανακοίνωση της ΚΟΕ για το ναυάγιο στα ανοιχτά της Πύλου

👉 Ανακοίνωση της ΚΟΕ για το ναυάγιο στα ανοιχτά της Πύλου

Και μόνο η εικόνα με το ασφυκτικά γεμάτο σαπιοκάραβο, θα έπρεπε να είχε κινητοποιήσει κάθε διαθέσιμη δύναμη για να σωθούν οι άνθρωποι αυτοί. Μπροστά στην εικόνα αυτή δεν θα έπρεπε να απασχολούν και πολύ, οι «επικράτειες», τα «διεθνή ύδατα», οι «τεχνικές δυσκολίες». Για την Ελλάδα, η διάσωση τους θα ήταν και μια έμπρακτη καταγγελία όσων έχουν αποφασίσει να μετατρέψουν τις χώρες εισόδου στην Ε.Ε. σε φράχτη και αποθήκη ψυχών, όσων με την πολιτική τους κάνουν την Μεσόγειο «ομαδικό τάφο».

Δυστυχώς, FRONTEX, ιταλικό και ελληνικό κράτος, επέλεξαν για μέρες να παίζουν καθυστερήσεις, και τώρα όλοι μαζί χύνουν κροκοδείλια δάκρυα, με τους Ευρωπαίους να δείχνουν την Αθήνα ως μοναδικό υπεύθυνο, σε μια προσπάθεια αποποίησης των δικών τους ευθυνών.

Στη χώρα μας, παίζουμε μικροπολιτικό «εμφύλιο» για ένα ακόμη ζήτημα και για μια ακόμη φορά. «Φταίνε αποκλειστικά οι διακινητές» και «κάναμε ότι μπορούσαμε» από τη μια. «Φταίει ο φράχτης στον Έβρο» και «No Border» από την άλλη.

Έχουμε ένα έγκλημα προδιαγεγραμμένο. Στη μεταναστευτική και προσφυγική κρίση, ως μέρος της κρίσης της παγκοσμιοποίησης και των γεωπολιτικών αναδασμών, δεν είναι απάντηση η λογική της «Ευρώπης φρούριο» (όπου Ευρώπη βλέπε βασικά Ευρωπαϊκός Βορράς). Απάντηση δεν είναι επίσης η παρουσίαση της μετανάστευσης σαν κάτι που συμβαίνει αντικειμενικά, «συνέβαινε πάντα» ή και είναι επιθυμητή. Απάντηση δεν είναι τα «ανοιχτά σύνορα» προς την Ελλάδα αλλά στη συνέχεια κλειστά προς τις χώρες όπου οι άνθρωποι αυτοί θέλουν να μετακινηθούν. Γιατί αυτό σημαίνει η χώρα μας να μετατραπεί σε φυλακή προσφύγων και μεταναστών, επωμιζόμενη δυσανάλογα ένα ακόμα τεράστιο κοινωνικό ζήτημα, δίπλα στα ήδη συσσωρευμένα αδιέξοδα.

Ο υποψήφιος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Μάκης Μπαλαούρας παρακαλεί να τον ψηφίσουν αλλοδαποί που δεν μιλούν καν τα ελληνικά!

Τι άλλο θα δούμε σε αυτή τη «χώρα»

Περιοδεία πραγματοποίησε ο υποψήφιου βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ για το νόμο Ηλείας Μάκης Μπαλαούρας σε αλλοδαπούς από το Μπαγκλαντές οι οποίοι βρίσκονται στον συγκεκριμένο νομό.

Άγνωστο για ποιο λόγο ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ απευθύνθηκε σε αλλοδαπούς που δεν μιλούν καν την ελληνική ζητώντας τους πρακτικά την ψήφο στις εθνικές εκλογές!


Στον σύντομο χαιρετισμό του ο υποψήφιος βουλευτής είπε ότι το κόμμα του είναι με το μέρος των ανθρώπων που δουλεύουν και υποφέρουν (φυσικά) λέγοντας πως εμείς δεν προλάβαμε να εφαρμόσουμε αυτά που θέλαμε (να τους κάνουν με συνοπτικές διαδικασίες «Έλληνες») και ότι η ΝΔ θέλει να τους διώξει(!) την ώρα που ο Ν.Μηταράκης ζητά ακόμη 140.000 αλλοδαπούς…

«Όπως ξέρετε ο ΣΥΡΙΖΑ είναι με το μέρος των ανθρώπων που δουλεύουν και υποφέρουν.

Όμως η ΝΔ όταν ήρθε, εμείς δεν προλάβαμε να εφαρμόσουμε αυτά που θέλαμε πλήρως και τώρα η ΝΔ θέλει να σας διώξει»


«Τρικυμία εν κρανίω» στην πλάτη των Ελλήνων. Όλα για τις εκλογές.

Όλη η ανάρτηση ΕΔΩ...

Μεταναστευτικές απατεωνιές και άλλα ευτελή !

Animation Simon Tanner / NZZ

Μεταναστευτικές απατεωνιές και άλλα ευτελή !

Βασίλης Στοϊλόπουλος 

Οι μεταμορφώσεις της διακινήτριας μεταναστών στον Έβρο, έτσι όπως την είδε η έγκυρη ελβετική εφημερίδα ΝΖΖ - ξεφτιλίζοντας παράλληλα το «έγκυρο» γερμανικό περιοδικό “der Spiegel” για διάδοση για πολλοστή φορά ψευδών ειδήσεων περί δήθεν «ευρωπαϊκών εγκλημάτων» στο μεταναστευτικό. (Το ίδιο έκανε βέβαια και ο «Guardian», το Channel 4 κ.α. ΜΜΕ)

Μεταμορφώσεις, πότε με φτηνά και πότε με ακριβά χιτζάμπ και μέικ απ ανά περίπτωση, της 27χρονης «Influencer» κοσμοπολίτισσας Μπαϊντά Σ. από τη Συρία - διαμένουσα σήμερα με τον σύζυγό της στην «φίλη» Γερμανία, όπου ανεβάζει στα ΜΚΔ φωτογραφίες σικάτων καφέ της Κωνσταντινούπολης και βεβαίως ευσεβή τσιτάτα για τον Αλλάχ και διάφορες άλλες «σοφίες» ισλαμικού κυρίως περιεχομένου.

Το θέμα για μας είναι αν η ελληνική κυβέρνηση θα οδηγήσει στα δικαστήρια την εν λόγω κυρία και όσους κρύβονται πίσω της αλλά και το “der Spiegel” ή θα «κάνει την πάπια».

 
Και βεβαίως, αφενός ο ΣΥΡΙΖΑ να ζητήσει δημοσίως συγγνώμη από τον ελληνικό λαό που έσπευσε, αν και ελληνικό κόμμα, να υιοθετήσει ασκαρδαμυκτί ψέματα και απάτες σε βάρος της Ελλάδας και αφετέρου ν΄ αντιληφτεί επιτέλους ο ελληνικός λαός ότι στις παγκόσμιες «μεγάλες μπίζνες» (ναρκωτικά, σεξ, εξοπλισμοί κλπ) περιλαμβάνεται πλέον και το μεταναστευτικό-προσφυγικό.

Περισσότερα για τη δημοσίευση ΕΔΩ

Σχόλιο της Βασιλικής Σιούτη

Λύση του δημογραφικού ή εθνική αλλοίωση οι μετανάστες;

Λαυρέντζος Αναστάσιος

Στα τέλη του 2022 ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα της απογραφής πληθυσμού που διενεργήθηκε στην Ελλάδα το 2021. Η εικόνα που παρουσιάζουν τα αποτελέσματα αυτά είναι ζοφερή, ωστόσο ουδείς πλέον δικαιούται να εκπλήσσεται. Τα αποτελέσματα αυτά ήταν αναμενόμενα από καιρό.

Πριν σχολιάσουμε τα βασικά ευρήματα της απογραφής, πρέπει να πούμε ότι από πολλές πλευρές έχουν εκφραστεί επιφυλάξεις για το πώς αυτή διενεργήθηκε. Όποιες όμως κι αν είναι οι επιφυλάξεις, αυτά είναι τα επίσημα στοιχεία και βάσει αυτών μπορούμε να μιλήσουμε. Εξάλλου, είναι σαφές ότι όποιες διορθώσεις κι αν γίνουν, η μεγάλη εικόνα δεν θα αλλάξει. Ποια όμως είναι η μεγάλη εικόνα; Τρία είναι τα βασικά ευρήματα.

Το πρώτο είναι ότι έχουμε πλέον εισέλθει στη φάση της μεγάλης αριθμητικής συρρίκνωσης του ελληνικού πληθυσμού, η οποία θα συνεχίζεται, όσο οι γεννήσεις θα παραμένουν στα παρόντα χαμηλά επίπεδα. Για να το θέσουμε απλά: στη δεκαετία που πέρασε, ο ελληνικός πληθυσμός ξεκίνησε τον μεγάλο δημογραφικό του κατήφορο, ο οποίος στο τέλος του αιώνα θα τον οδηγήσει σε ένα μέσο εκτιμώμενο μέγεθος 6,4 εκατομμυρίων, εφ’ όσον δεν μεταβληθούν σημαντικά οι βασικοί δημογραφικοί του δείκτες. Αυτή είναι η εκτίμηση που δίνουν οι δημογραφικές προβολές του ΟΗΕ (UN World Population Prospects 2022).

Οι διαστάσεις του δημογραφικού

Η δεύτερη βασική παρατήρηση είναι η βαθιά γήρανση του ελληνικού πληθυσμού, η οποία είναι η άλλη όψη της υπογεννητικότητας. Σύμφωνα με στοιχεία του ΟΗΕ, το 2021 η Ελλάδα ήταν η πέμπτη πιο γηρασμένη χώρα του κόσμου, με μέση ηλικία τα 44,7 έτη. 

Η τρίτη διάσταση του δημογραφικού είναι η γεωγραφική. Πράγματι, ένα στοιχείο που αναδεικνύουν με ιδιαίτερη ένταση τα αποτελέσματα της απογραφής νόμιμου πληθυσμού, είναι η σημαντική μείωση των πληθυσμών της ελληνικής περιφέρειας και ιδίως των παραμεθόριων νομών.

Στην πραγματικότητα πρόκειται για δημογραφική κατάρρευση, την οποία μπορεί κανείς να διαπιστώσει ενδεικτικά σε νομούς όπως των Σερρών (-15%), του Κιλκίς (-13%) ή της Δράμας (-12%), (βλ. Πίνακα). Ο νομός Γρεβενών έχει το αρνητικό ρεκόρ πανελλαδικά (-16%) μέσα σε μια δεκαετία. Σημαντική είναι και η μείωση πληθυσμού στον κρίσιμο νομό Έβρου (-8%) η οποία προστίθεται σε μια δημογραφική συρρίκνωση δεκαετιών.

Η Ελλάδα συρρικνώνεται λοιπόν και στην περιφέρεια συρρικνώνεται πιο γρήγορα. Μια περιφέρεια που επί δεκαετίες εγκατελείπεται από τους νεανικούς της πληθυσμούς, που παραμένει οικονομικά υπανάπτυκτη και κατά τόπους πλέον ερημώνει, περιμένοντας τους αλλόχθονες που κάποτε αναπόφευκτα θα την εποικίσουν.

Ο θάνατος της περιφέρειας

Πρόκειται ουσιαστικά για τον επίλογο μιας μακράς πορείας που ξεκίνησε μεταπολεμικά. Μια πορεία η οποία ξεκινά με τη φτώχεια και την καταστροφή που δημιούργησαν η κατοχή και ο εμφύλιος, συνεχίστηκε με τη μεταναστευτική έξοδο στη δεκαετία του 1960 έως τις αρχές του 1970, προχώρησε με την αστυφιλία της “αντιπαροχής” και σημαδεύτηκε από τη διαχρονική απουσία ενός συνολικού αναπτυξιακού σχεδιασμού.

Όλα αυτά τα χρόνια έγιναν βεβαίως προσπάθειες να στηριχθεί η περιφέρεια. Οι όποιες παρεμβάσεις όμως ήταν αποσπασματικές, χωρίς συνολικό όραμα και χωρίς μακροπρόθεσμη οπτική. Έγιναν πανεπιστήμια, νοσοκομεία και δημόσια έργα. Ενίοτε δόθηκαν και αξιόλογα αναπτυξιακά κίνητρα (π.χ. Θράκη). Δεν υπήρξε όμως ένα συνολικό σχέδιο. Ένα σχέδιο που θα αναδείκνυε τα πλεονεκτήματα κάθε περιοχής, που θα καθοδηγούσε τους τοπικούς πληθυσμούς σε νέες δραστηριότητες και θα δημιουργούσε τοπικά προϊόντα με διεθνή αναγνωρισιμότητα και ανταγωνιστικότητα.