Άρθρο του κ. Φουρνάρου Ιωάννη
Στην μνήμη του Μιχάλη Χαραλαμπίδη“Από την ίδρυση του ελληνικού κράτους ως τις μέρες μας οι εξωελληνικές δυνάμεις παίζουν πρωτεύοντα ρόλο στη ρύθμιση της μοίρας του Ελληνισμού, όχι μόνο στην εθνική του ολοκλήρωση, αλλά και στην εσωτερική του πολιτική της Ελλάδας να δίνει συχνά την εντύπωση ότι ανελίσσεται εν απουσία των Ελλήνων”.
(Νίκος Γ. Σβορώνος “Επισκόπηση της Νεοελληνικής Ιστορίας 1975.”)
Το Τουρκικό Πρόβλημα
Στη Μικρά Ασία τον προηγούμενο αιώνα, υπήρξε έντονο το ενδιαφέρον των μεγάλων δυνάμεων προκαλώντας στο εσωτερικό τους τις χριστιανικές , φιλελεύθερες, πολιτισμένες συνειδήσεις για το κύμα βίας, τις σφαγές, τις εξορίες , τα βασανιστήρια μέχρι και τις γενοκτονίες των αυτόχθονων εθνοτήτων των Ποντίων, Ασσυρίων, Αρμενίων της τότε Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.Βέβαια, αυτό το ενδιαφέρον των μεγάλων δυνάμεων εξελισσόταν σε συναλλαγή για παράδειγμα η παραχώρηση της Κύπρου στους
Άγγλους.
Από αυτό το πέρασμα φτάσαμε στη Συνθήκη της Λοζάνης. Για την Ελλάδα η Συνθήκη της Λοζάνης σήμαινε μια συμφωνία “έντιμου συμβιβασμού” με την Τουρκία. Για τα συμφέροντα των μεγάλων
δυνάμεων σήμαινε την ιμπεριαλιστική κυριαρχία και το πέρασμα από τη λογική των δικαιωμάτων των εθνών στη λογική των δικαιωμάτων των κρατών.
Όπως επίσης δε διαφέρει και πολύ η αλλαγή του ρατσιστικού, βίαιου οθωμανικού μοντέλου εξουσίας από τη σημερινή κρατικοστρατιωτική γραφειοκρατία και ισλαμοφαστική γραφειοκρατία. Οι πιέσεις των λαών, των εθνών και των διαφορετικών θρησκειών συνεχίζονται. Οι μεταστάσεις του Τουρκικού προβλήματος διαχέονται στις χώρες και έθνη της ευρύτερης περιοχής στη Συρία, στην Κουρδία, στη Σομαλία, στη Λιβύη, στην Κύπρο, στο Αρτσάχ. Αλλά και εντός του Τουρκικού κράτους, στα έθνη και στις θρησκευτικές εθνότητες, αλλά και στους ομοεθνείς πολίτες της, με φυλακές, διώξεις και δολοφονίες.
