Η πολιτική της αγανάκτησης: Γιατί η εξουσία μας προσκαλεί σε μια ηθική στάση

Antonio Martone - 04/08/2026

Πηγή: The Slingshot

Υπάρχει ένας πολιτικός μηχανισμός που χαρακτηρίζει τις σύγχρονες δυτικές δημοκρατίες, ο οποίος σπάνια αναγνωρίζεται ως τέτοιος. Συνίσταται στη συστηματική μετατόπιση της ηθικής προσοχής των πολιτών σε ό,τι συμβαίνει αλλού, μετασχηματίζοντας την πολιτική συνείδηση ​​σε μια ηθική αγανάκτησης.

Κάθε μέρα, καλούμαστε να κρίνουμε τον Πούτιν, τον Σι Τζινπίνγκ, τον Χαμενεΐ, τον Μαδούρο και τον Κιμ Γιονγκ Ουν. Φυσικά, καμία από αυτές τις κυβερνήσεις δεν μπορεί να θεωρηθεί μοντέλο δημοκρατίας. Ωστόσο, αυτό δεν είναι το κρίσιμο ζήτημα. Το ερώτημα είναι άλλο: ποια είναι η σχέση μεταξύ της αγανάκτησής μας και της πολιτικής ευθύνης;

Εδώ αναδύεται το παράδοξο της σύγχρονης δημοκρατίας. Μας ζητείται συνεχώς να κρίνουμε ηθικά τις κυβερνήσεις που δεν εκλέγουμε, στις οποίες δεν ασκούμε καμία επιρροή και στις οποίες η γνώμη μας δεν έχει καμία πολιτική επίδραση.

Ταυτόχρονα, δίνουμε όλο και λιγότερη προσοχή στις αποφάσεις που λαμβάνουν οι κυβερνήσεις που μιλούν στο όνομά μας, χρησιμοποιούν τους πόρους μας, υπογράφουν διεθνείς συμφωνίες, στέλνουν όπλα, χρηματοδοτούν πολέμους και επαναπροσδιορίζουν τις γεωπολιτικές ισορροπίες.
Η αγανάκτηση αντικαθιστά την ευθύνη. Όταν ένας Ιταλός πολίτης αφιερώνει ώρες συζητώντας την αυταρχική φύση της Ρωσίας ή του Ιράν, αλλά αγνοεί εντελώς τις αποφάσεις που λαμβάνει η ίδια του η κυβέρνησή σχετικά με τις στρατιωτικές δαπάνες, τις βάσεις του ΝΑΤΟ, τις διεθνείς αποστολές ή τις προμήθειες όπλων, η πολιτική του συνείδηση ​​έχει ήδη αποικιστεί επειδή του έχει προταθεί το λάθος αντικείμενο της ευθύνης του.

Η πολιτική δεν συμπίπτει με την ηθική. Η ηθική κρίνει καθολικά. Πρέπει να καταδικάζει κάθε βασανιστήριο, κάθε καταστολή, κάθε απαγχονισμό, κάθε σφαγή, ανεξάρτητα από το ποιος τα διαπράττει. Η πολιτική, από την άλλη πλευρά, προκύπτει πάντα από μια εντοπισμένη ευθύνη. Δεν μπορώ να εμποδίσω την Τεχεράνη να απαγχονίσει έναν αντιφρονούντα. Ωστόσο, μπορώ να αμφισβητήσω την κυβέρνησή μου όταν αποφασίζει να συμμετάσχει σε έναν πόλεμο, να χρηματοδοτήσει μια σύγκρουση ή να υποστηρίξει στρατηγικές που θεωρώ καταστροφικές. Η διαφορά είναι τεράστια. 

Ησύγχρονη εξουσία, ωστόσο, τείνει να την σβήνει. Έτσι, αναδύεται μια νέα ανθρωπολογική φιγούρα: ο ηθικά αγανακτισμένος και πολιτικά ανίκανος πολίτης.

Εκλόγιμη μοναρχία, κομματοκρατία και δημοκρατία | Γ. Κοντογιώργης

Ψηφίζουμε κάθε τέσσερα χρόνια, γιατί, όμως, δεν αλλάζει το πολιτικό σύστημα;

Συνέντευξη του Ομότιμου Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην Πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου Γιώργου Κοντογιώργη στον @kanellosPatsios (9/7/2026). 

Στη συζήτηση εξετάζονται η φύση του πολιτικού συστήματος της νεοτερικότητας, η έννοια της εκλόγιμης μοναρχίας, η διάκριση δημοκρατίας και αντιπροσώπευσης, καθώς και η κομματοκρατία ως εκφυλιστική εκδοχή του σημερινού πολιτικού συστήματος.

Ο Γιώργος Κοντογιώργης αναφέρεται επίσης στη σχέση κοινωνίας και πολιτικού προσωπικού, στο ζήτημα της πολιτικής ευθύνης, στις συνέπειες της κομματοκρατίας για την Ελλάδα, στα κοινωνικά δίκτυα και στο πρόταγμα του Ρήγα για τη δημοκρατία.

Ἑλληνισμὸς καὶ Δύση Σφετερισμός, μετατόπιση καὶ ἄρνηση τοῦ κέντρου

Δημοσθένης Μιχόπουλος 

(Θεολογία τῆς Ἱστορίας)

Ὑπάρχει μία βαθιὰ καὶ σχεδὸν καθολικὴ τάση στὴ σύγχρονη ἑλληνικὴ διανόηση∙ ἡ προσπάθεια νὰ συμβιβασθοῦν τὰ ἀσυμβίβαστα. Ἐπαναλαμβάνεται μὲ ποικίλες διατυπώσεις ἡ ἴδια βασικὴ θέση, ὅτι ἡ Δύση ἑδράζεται στὸν Ἑλληνισμό, ὅτι ἀποτελεῖ ἐξέλιξή του ἢ φυσικὴ συνέχειά του μέσα στὴν ἱστορία.

Ἡ θέση αὐτὴ φαίνεται πειστικὴ ὅσο παραμένει ἐπιφανειακή. Ἀναφέρεται στὴ γλῶσσα, στὴ φιλοσοφία, στὴν ἐπιστήμη. Ὅμως ἀκριβῶς ἐκεῖ ἐντοπίζεται καὶ ἡ πλάνη. Ἡ ἐστίαση σὲ ἐπιμέρους στοιχεῖα ἀποκρύπτει τὸ κεντρικὸ γεγονὸς ποὺ καθορίζει τὴν ἱστορικὴ πορεία.

Διότι ὁ Ἑλληνισμὸς δὲν εἶναι ἁπλῶς πολιτισμὸς. Εἶναι πορεία. Καὶ ἡ πορεία αὐτὴ ὁρίζεται ἀπὸ τὴν συνάντησή του μὲ τὸν Χριστιανισμό.

Ἡ ὁλοκλήρωση τοῦ Ἑλληνισμοῦ στὸν ἔνσαρκο Λόγο

Στὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ σκέψη ἐμφανίζεται ἡ ἔννοια τοῦ Λόγου. Ὁ κόσμος νοεῖται ὡς τάξη καὶ ὄχι ὡς χάος, ὡς ἑνότητα καὶ ὄχι ὡς διάσπαση. Ἡ φιλοσοφία ἀναζητεῖ τὸ θεμέλιο τοῦ ὄντος καὶ προσπαθεῖ νὰ συλλάβει τὴν πραγματικότητα ὡς σύνολο μὲ ἐσωτερικὴ συνοχή. Ὅμως ὁ Λόγος παραμένει ἀπρόσωπος. Εἶναι ἀρχή, εἶναι νόημα, ἀλλὰ δὲν εἶναι κοινωνία.

Μὲ τὸν Χριστιανισμό, ἡ ἔννοια τοῦ Λόγου ἀποκαλύπτεται ὡς πρόσωπο. «Καὶ ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο» (Ἰω. 1,14) — καὶ ὁ Λόγος ἔγινε ἄνθρωπος. Δηλαδή, τὸ νόημα τοῦ κόσμου δὲν βρίσκεται σὲ μία ἀρχὴ ἢ σὲ μία ἰδέα, ἀλλὰ σὲ μία σχέση. Ὁ κόσμος ἀποκτᾶ ἑνότητα ὄχι διὰ τῆς λογικῆς, ἀλλὰ διὰ τῆς κοινωνίας.

Στὴν Ὀρθόδοξη παράδοση, ὁ Ἑλληνισμὸς δὲν καταργεῖται. Ὁλοκληρώνεται. Ἡ φιλοσοφικὴ ἀναζήτηση βρίσκει τὸ ἀντικείμενό της. Ὁ Λόγος ποὺ ἀναζητεῖται γίνεται ὁ Λόγος ποὺ βιώνεται. Ἔτσι συγκροτεῖται ἡ Χριστιανικὴ Ῥωμαϊκὴ Οἰκουμένη, ὄχι ὡς ἁπλὴ συνέχεια, ἀλλὰ ὡς μεταμόρφωση τοῦ κόσμου.

Ὁ σφετερισμὸς τῶν ὀνομάτων καὶ ἡ ἀντιστροφή τῆς πορείας

Η αίθουσά του ΔΣΑ δεν μπορεί να είναι ανοιχτή για τον Φλωρίδη και τον Πλεύρη, αλλά κλειστή για την Κωνσταντοπούλου και την Καρυστιανού.

Ο λαϊκισμός και η αντικομματική ρητορική μόνο τους φασίστες υπηρετεί. Και η φασιστική απειλή καραδοκεί και τρέφεται από τέτοιου είδους πρακτικές.

Του Κώστα Παπαδάκη 

Επιεικώς απαράδεκτη και σοβαρά επικίνδυνη για την ιστορία και τις δημοκρατικές παραδόσεις του Δ.Σ.Α. η δια περιφοράς απόφαση του Δ.Σ. του Δ.Σ.Α. να ακυρώσει την παραχώρηση της αίθουσάς του για εκδήλωση του νεοσύστατου κόμματος "Ελπίδα για τη Δημοκρατία" της Μαρίας Καρυστιανού που θα γινόταν σήμερα.

Ενώ αρχικά η έγκριση είχε δοθεί, ο πρόεδρος συγκάλεσε χθες ολονύχτια πάλι δια περιφοράς συνεδρίαση με πρόταση "να απαγορευθεί η εκδήλωση" διότι οι οργανωτές δεν είχαν καταστήσει σαφές ότι πρόκειται για εκδήλωση κόμματος".

Ε και ;

Μήπως πρέπει να καταργηθούν τα κόμματα η να μην βρίσκουν χώρους για να οργανώνουν εκδηλώσεις ; Η να μην ασχολούνται με το κράτος δικαίου ;

Ποιούς υπηρετεί αυτή η λαϊκίστικη εχθρότητα με τα κόμματα ;

Μήπως εν όψει συνταγματικής αναθεώρησης ο πρόεδρος του ΔΣΑ σκοπεύει να εισηγηθεί την κατάργηση του άρθρου 29 ώστε η λαϊκή βούληση να μην βρίσκει πεδίο έκφρασης σε κόμματα ;

Αυτά τα ρωτάει ένας ανένταχτος, που δεν υπήρξε ποτέ κομματικό μέλος.

Αλλά η πλειοψηφία των μελών του Δ.Σ. του Δ.Σ.Α, μεταξύ των οποίων πολλά δραστήρια κομματικά ή αντάρτικα μέλη της Ν.Δ. και του ΠΑ.ΣΟ.Κ. υιοθέτησε και επαύξησε τη ρητορική του προέδρου και πέτυχε την ακύρωση της εκδήλωσης, με το σκεπτικό περίπου ότι "ναι στη δημοκρατία, αλλά όχι κόμματα στον Δ.Σ.Α.". Η υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο.

Και έτσι αυτή τη φορά, παρά την αντίρρηση των συμβούλων της αριστεράς, δηλαδή της Εναλλακτικής Παρέμβασης Δικηγόρων Αθήνας (Καμπαγιάννης, Παπαδάκης, Σαραφιανός) και της Αγωνιστικής Συσπείρωσης Δικηγόρων (Προυσανίδης, Μαρούλη), η απαγόρευση πέρασε. Και χάρηκαν διπλά όσοι ήσαν προ καιρού αντίθετοι στην παραχώρηση της αίθουσας για τη συνέντευξη της Ζωής Κωνσταντοπούλου.

Ο λαϊκισμός και η αντικομματική ρητορική μόνο τους φασίστες υπηρετεί. Και η φασιστική απειλή καραδοκεί και τρέφεται από τέτοιου είδους πρακτικές.

Η πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα — και όχι μόνο — υπό το πρίσμα της πολιτικής θεωρίας

Τι φοβάται πραγματικά το πολιτικό σύστημα;

από Ιωάννης Π. Ζώης

-15 Ιουνίου 2026

Το πολιτικό σύστημα δεν φοβάται πάντοτε έναν συγκεκριμένο αντίπαλο. Συχνά φοβάται κάτι βαθύτερο: το κενό εκπροσώπησης. Έναν χώρο κοινωνικής δυσφορίας που δεν έχει ακόμη αποκτήσει όνομα, ηγεσία, οργάνωση ή πολιτική μορφή, αλλά υπάρχει ήδη ως πίεση κάτω από την επιφάνεια της κανονικότητας.

Αυτό είναι ίσως το κεντρικό πρόβλημα της σημερινής συγκυρίας στην Ελλάδα, αλλά και σε πολλές δυτικές δημοκρατίες. Οι θεσμοί λειτουργούν, οι εκλογές διεξάγονται, οι κυβερνήσεις σχηματίζονται, τα κόμματα μιλούν. Το ερώτημα όμως είναι αν μεγάλα τμήματα της κοινωνίας αναγνωρίζουν ακόμη τον εαυτό τους μέσα σε αυτή τη λειτουργία. Διότι άλλο πράγμα είναι η τυπική λειτουργία της δημοκρατίας και άλλο η ουσιαστική αίσθηση εκπροσώπησης.

Ο Peter Mair περιέγραψε αυτή την κατάσταση ως «άδειασμα» της δυτικής δημοκρατίας. Τα κόμματα εξακολουθούν να υπάρχουν, αλλά απομακρύνονται από τις κοινωνικές τους ρίζες και μετατρέπονται όλο και περισσότερο σε μηχανισμούς διακυβέρνησης. Ο Colin Crouch μίλησε για «μεταδημοκρατία»: οι δημοκρατικοί τύποι παραμένουν, αλλά η ουσιαστική πολιτική ενέργεια μεταφέρεται σε κλειστούς μηχανισμούς, επικοινωνιακά επιτελεία, τεχνοκρατικές ελίτ και οικονομικά κέντρα ισχύος. Το εξωτερικό περίβλημα παραμένει δημοκρατικό· το εσωτερικό περιεχόμενο όμως φτωχαίνει.

Το να είσαι επαναστάτης σήμερα: μια πρόκληση

Alessio Mannino - 06/08/2026

Πηγή: The Slingshot

«Το πρόβλημα με τον σοσιαλισμό είναι ότι καταλαμβάνει πάρα πολλά βράδια», είπε ο Όσκαρ Ουάιλντ. Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί και για τη δημοκρατία. Στο αγωνιώδες αιώνιο παρόν της αναλώσιμης κατανάλωσης, με το παρελθόν κομμένο και το μέλλον περικομμένο, ο χρόνος είναι μια μεταβλητή που εξαρτάται από την αγορά: διακόπτεται από την εργασία και αυτή τη δεύτερη δουλειά που είναι η μόνιμη ψυχαγωγία. Έτσι, δεν απομένει πολύς χρόνος για να ασχοληθούμε πλήρως με υποθέσεις που απειλούν την ηρεμία του υποκειμένου. Όλα εκτυλίσσονται σε ένα σύντομο, αυτοαναφορικό χρονικό πλαίσιο.


Συμπεριλαμβανομένης της πολιτικής, όπου κόμματα που περιορίζονται σε ακρωνύμια ξεφυτρώνουν και πεθαίνουν σαν μανιτάρια, και με μια συγκέντρωση λίγων ωρών ( ένα flash mob ) φαίνεται σαν να έχει ήδη σκηνοθετηθεί μια ημι-εξέγερση. Άνθρωποι μιας συγκεκριμένης κουλτούρας αυτοεπαινούνται σε συνέδρια όπου τραγουδούν και παίζουν, ή το πολύ βιώνουν τον ενθουσιασμό μιας παρέλασης στην πλατεία. Στη συνέχεια, με καθαρή τη συνείδησή τους, πηγαίνουν σπίτι. Και το πολύ, φτιάχνουν ένα βίντεο για τη βάση των θαυμαστών τους με το δικό τους πρόσωπο στο προσκήνιο.

Αυτό, όταν τα πράγματα πάνε καλά. Όταν τα πράγματα πάνε άσχημα, γινόμαστε παθητικοί μάρτυρες μιας πολιτικής που είναι ρευστή, ασυνεπής, τυποποιημένη, αφόρητα ξεκαρδιστική και κοντόφθαλμη. Ένα σούπερ μάρκετ κλισέ. Ωστόσο, αν βγούμε έξω από τα νοητικά όρια της Δύσης και κινηθούμε με τη φαντασία μας εκεί όπου η ανάγκη για πραγματικότητα επανεμφανίζεται, μπορεί να βρεθεί ζωτικότητα. Οι πηγές υγείας παραμένουν αυτοί οι δεσμοί χωρίς τους οποίους νιώθουμε χαμένοι, ανάπηροι, μειονεκτούντες: ο συναισθηματικός και οικογενειακός δεσμός, οι κύκλοι φιλίας, οι χώροι ανθρώπινης κλίμακας, η επανασύνδεση με αυτό που είναι σχετικά ανέγγιχτο και επιμένει παρά την εισβολή του τεχνητού. Εξασφαλίζουν εκείνες τις φυσικές ρίζες που εξακολουθούν να αναγνωρίζουν κάτι ζωντανό στη Γη, στην κατοίκηση ενός τόπου, στη ζωή σε σχέση με άλλους ανθρώπους από σάρκα και οστά. Αυτά δεν είναι ασήμαντα πράγματα: είναι οι προϋποθέσεις για την επιστροφή στην πολιτική σε μια κοινωνία όπου ενεργούμε ασώματα, από απόσταση, εικονικά.

Βασίλης Λύκος: "Δήμοι Α.Ρ. και Δήμαρχοι μονάρχες: Ο Νέος Κώδικας ΟΤΑ που φιμώνει τη Δημοκρατία"

Ο Δρ. Ολοκληρωμένης Περιβαλλοντικής Διαχείρισης του Πανεπιστημίου Κρήτης και ανεξάρτητος Περιφερειακός σύμβουλος, Στερεάς Ελλάδας , Βασίλης Λύκος μιλάει στον 98.4 για το πως και θεσμικά οι Δήμοι γίνονται Α.Ε. και οι Δήμαρχοι σε μονάρχες μίας τοπικής αυτοδιοίκησης πλήρως ενσωματωμένης σε λειτουργίες της κεντρικής εξουσίας και όχι των τοπικών κοινωνιών.

 
Όπως λέει, ο νέος Κώδικας Τοπικής Αυτοδιοίκησης παρουσιάζεται ως «μεταρρύθμιση». Στην πραγματικότητα, όμως, κινδυνεύει να εξελιχθεί σε ένα θεσμικό εργαλείο συγκέντρωσης εξουσίας, περιορισμού της αντιπολίτευσης και αποδυνάμωσης της δημοκρατικής εκπροσώπησης.
Σήμερα, ένας δήμαρχος μπορεί να εκλέγεται με ποσοστό γύρω στο 43% και να αποκτά τεχνητά 60% έως 65% των εδρών στο δημοτικό συμβούλιο. Δηλαδή, λιγότεροι από τους μισούς πολίτες μπορούν να δώσουν σχεδόν απόλυτη διοικητική κυριαρχία. Και τώρα, με την κατάργηση του δεύτερου γύρου, αφαιρείται ακόμη ένα φίλτρο κοινωνικής νομιμοποίησης και συναινέσεων.

Ο (προδιαγεγραμμένος) θάνατος της Δημοκρατίας.

Ευστάθιος Δαφνομήλης

Δεν είναι πως δεν τα έχουμε ξαναγράψει στο παρελθόν τα μειονέκτηματα του δημοκρατικού πολιτεύματος, τα οποία ο Αριστοτέλης τεκμηρίωσε στην φιλοσοφία του, αλλά όταν τα βλέπεις εμπρός σου, είναι αδύνατον να μην τα σχολιάσεις.

Εχθές, στις εσωκομματικές εκλογές των Ρεπουμπλικανών στο Κεντάκι, ο επί 14 χρόνια Βουλευτής, Τόμας Μάσσι ηττήθηκε από τον νεόκοπο πολιτικό του αντίπαλο, τον Εντ Γκαλλρέιν.

Μπορεί ο Μάσσι να είχε σχεδόν 1.500 δωρητές, απλούς πολίτες του Κεντάκι, που συγκέντρωσαν για την προεκλογική του εκστρατεία περί τα 2 εκατομμύρια δολλάρια, ο αντίπαλος του συγκέντρωσε το μεγαλύτερο ποσό που έχει δαπανηθεί ποτέ στην Ιστορία στις ΗΠΑ σε εσωκομματικές εκλογές, και αρκετά πάνω από τα συνηθισμένα επίπεδα, με περίπου 33 εκατομμύρια δολλάρια εκ των οποίων τα 15-19 εκατομμύρια προήλθαν απευθείας από φιλοεβραϊκά λόμπι και τα υπόλοιπα, απο δισεκατομμυριούχους φίλους του Τραμπ οι οποίοι δεν κατοικούν στην Πολιτεία του Κεντάκι. 

Αντιλαμβάνεται κανείς το βάρος που έπεσε στην έδρα αυτή και το τι συμβολίζει:

Ο Μασσι ήταν ένας από τους δύο βασικούς πρωταγωνιστές της νομολογίας για την αποκάλυψη των αρχείων Έπστην, ήταν εναντίον οποιασδήποτε περαιτέρω οικονομικής και στρατιωτικής βοήθειας στο Ισραήλ, ήταν κατά του πολέμου με το Ιράν, αλλά κυρίως πέρασε κάθε κόκκινη γραμμή για τα εβραιοαμερικανικά δεδομένα, να κατεβάσει πρόταση νόμου για την ένταξη του εβραϊκού λόμπι AIPAC στον νόμο FARA περί ξένων παραγόντων, κάτι που θα οδηγούσε σε πιο αυστηρή διαχείριση ή απαγόρευση χρηματοδότησης και εξαγοράς των Αμερικανών πολιτικών απο το λόμπι. 

O αργός θάνατος της δημοκρατίας

Του Μανώλη Κοττάκη

Διάβασα προχθές ότι οι δημοσκόποι μας, που άρχισαν να απειλούν και με αγωγές τους πολιτικούς αρχηγούς, μελετούν την πιθανότητα να αφαιρέσουν την πρόθεση ψήφου από τις μετρήσεις τους και να την αντικαταστήσουν από την εκτίμηση εκλογικής επιρροής. Άκουσα χθες τον πρόεδρο του Χαμόγελου του Παιδιού να ισχυρίζεται ότι δεν έπρεπε να μεταδοθεί από τα μέσα ενημέρωσης η επιστολή της κοπέλας που αυτοκτόνησε και έλεγε το συγκλονιστικό ότι «αυτός ο κόσμος δεν είναι για μένα». Το επιχείρημά του υπέρ της απαγόρευσης; Ότι η αναπαραγωγή δημιουργεί «μιμητισμό» και θα αρχίσουν οι νέοι να πέφτουν από τα μπαλκόνια, όπως κάποτε «ο Μιμίκος και η Μαίρη στης Ακρόπολης τα μέρη». Άκουσα τον υπουργό Δικαιοσύνης Γιώργο Φλωρίδη να επιχειρηματολογεί προχθές σε τηλεοπτικό σταθμό υπέρ της άρσης της ανωνυμίας στο διαδίκτυο. Αίτημα το οποίο ανέπτυξαν στον επίτροπο κράτους δικαίου, που επισκέφθηκε προχθές την Αθήνα, ο υφυπουργός Παύλος Μαρινάκης και ο υπουργός Επικρατείας Άκης Σκέρτσος. Όπως ακριβώς επετεύχθη στην Ελλάδα, μοναδική σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, η άρση της ανωνυμίας για τους μάρτυρες δημόσιου συμφέροντος που καταγγέλλουν διεφθαρμένους στη Δικαιοσύνη.

Όλες οι ανωτέρω περιπτώσεις συνιστούν την ομολογία ενός χρεοκοπημένου συστήματος που έχει χάσει τον έλεγχο και αλλάζει πανικόβλητο τους κανόνες, με απαγορεύσεις, περιορισμούς, άρσεις μήπως και τον κερδίσει ξανά. Στην πραγματικότητα πρόκειται για τον αργό θάνατο μιας δημοκρατίας που διορίζει, κλέβει, ακούει, συγκαλύπτει, κουκουλώνει, επιδοτεί, περιφρονεί, δολοφονεί αλλά παραμένει αγέρωχη με ύφος Κιμ Ιλ Σουνγκ.

– Με συγχωρείτε! Μια ζωή οι δημοσκόποι μετρούν την πρόθεση ψήφου και τους αναποφάσιστους. Και μεθοδεύουν κάποιοι σήμερα, μετά το περίεργο της κατάργησης της «παράστασης νίκης», να την αντικαταστήσουν με την εκτίμηση εκλογικής επιρροής σκέτη; Με τη μαντεψιά; Καθώς ο φιλελεύθερος Κιμ Ιλ Σουνγκ φοβάται ότι η διαρκής μετάδοση των χαμηλών ποσοστών της πρόθεσης ψήφου δημιουργεί «ιδεασμό» στο εκλογικό σώμα; Ας γίνει σαφές: Αυτή τη φορά τα πράγματα δεν είναι χαλαρά όπως στην προηγουμένη του 2023, που μόνο ένας, ο Στράτος Φαναράς, «έπιασε» τη διαφορά όπως την είχε «πιάσει» και το μακρινό 2000, τότε που μερικές χιλιάδες ρωσόφωνοι, οι οποίοι δεν περιλαμβάνονταν στις μετρήσεις, προκάλεσαν τη νοθευμένη διαφορά των 70.000 ψήφων μεταξύ του ΠΑΣΟΚ του Σημίτη και της Ν.Δ. του Κώστα Καραμανλή. Αυτή τη φορά τα πράγματα θα είναι περίπλοκα και ούτε… ο αλγόριθμος της Singular μπορεί να τα καταφέρει απολύτως. Θυμίζουμε, για να μην υπάρχουν παρανοήσεις για όσα γράφουμε, ότι στις ευρωεκλογές του 2024 ούτε επί πραγματικών ψήφων έγινε σωστή πρόβλεψη. Εμφανίστηκε ο εκπρόσωπος της εταιρίας στο υπουργείο Εσωτερικών και προέβλεψε με βάση την «προβολή» του αλγόριθμου ότι η Φωνή Λογικής της Αφροδίτης Λατινοπούλου δεν θα καταλάβει έδρα στο Ευρωκοινοβούλιο. Και όμως κατέλαβε. Ο… αλγόριθμος έπεσε έξω. Με όλη τη συμπάθεια, λοιπόν, προς ανθρώπους που γνωρίζω δεκαετίες, η γνώμη μας είναι η εξής: Προσοχή, μην εξευτελιστείτε όπως οι Βρετανοί συνάδελφοί σας προχθές, που, για να κρύψουν την εκτίναξη των ποσοστών του Φάρατζ και τη συντριβή των Εργατικών του Στάρμερ, προέβλεπαν άνοδο των… Πρασίνων. 

Μαρία Νικολακάκη: "Η ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ" πόλεμος στο Ιράν ένας ακόμη σταθμός στην Τεχνοφεουδαρχία

Η πανεπιστημιακός Μαρία Νικολακάκη με τον δημοσιογράφο και συγγραφέα Αλέξανδρο Τσίγγο στην εκπομπή του “Πριν Λαλήσει το Μαύρο Πρόβατο” στο Focus FM. 

Η συνέντευξη αρχίζει στο 16λ περίπου.

Ο αγώνας για την αντι-προπαγάνδα και την κριτική ενημέρωση θα συνεχίζεται σε πολλαπλά μέτωπα. Την ισχύ των κυρίαρχων μέσων δεν μπορούμε να την έχουμε αλλά πολλοί μαζί διαταράσσουμε την πλύση εγκεφάλου του συστήματος. Οι εποχές που ζούμε καλούν ο καθένας μας να αναλάβει την ευθύνη που του αναλογεί, να είμαστε στις επάλξεις. Όλοι μαζί θα νικήσουμε, γιατί δεν μπορούμε να χάσουμε.

ΠΗΓΗ:https://www.youtube.com/live/cxK2VlZ9ZWM?is=gzFfwPgDHVCAHI5b

 https://www.facebook.com/maria.nikolakaki.39
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Απόστολος Αποστόλου : Συστήματα εξουσίας και κοινωνίες στην εποχή της "γυμνής μετάβασης"

 

Μια συζήτηση εφ όλης της ύλης στην εποχή της μεγάλης απροσδιοριστίας για τις κοινωνίες, με τον Καθηγητή Κοινωνικής και Πολιτικής Φιλοσοφίας , Απόστολο Αποστόλου στον 98.4. Ο Απ. Αποστόλου μιλάει για την υπέρμετρη τεχνοκρατική αισιοδοξία, που όμως καλλιεργείται από μεγάλους ιδιωτικούς πολυεθνικούς ομίλους κατόχους των πλατφορμών που έχουν καταλάβει την δημόσια σφαίρα , την ώρα που οι κοινωνίες πολιτικά, οικονομικά και βιοτικά κάνουν μεγάλα βήματα προς τα πίσω σε καιρούς βαρβαρότητας και βιοτικού ατομισμού.

Στις «Αντιθέσεις» μια συζήτηση για την επιστήμη, την υγεία, και την κοινωνία όπως διαμορφώνονται, εξελίσσονται ή ακυρώνονται στη νέα εποχή αβεβαιότητας. Αναφέρεται στη κρίση των θεσμών , την κατά επίφαση Δημοκρατία, την κατάλυση του ελεύθερου διαλόγου και την βαθιά τοξική πόλωση, χωρίς χαρακτηριστικά κοινωνικών τάξεων, αλλά "φυλών"… Καταθέτει την οπτική του για το τι συμβαίνει στην Αμερική σήμερα και πώς επηρεάζει τον υπόλοιπο κόσμο; Ποιες αντιλήψεις συγκρούονται σε διεθνές επίπεδο, στην κοινωνία, στα πανεπιστήμια, στην Ελλάδα της κομματοκρατίας και της διαφθοράς, με το αίτημα για δικαιοσύνη και ανακατανομή εισοδήματος να είναι τα μεγάλα ζητήματα που ουδείς στο πολιτικό σύστημα επιθυμεί να ανοίξουν ως πεδίο δημιουργικής αντιπαράθεσης.

πηγή:https://www.youtube.com/watch?v=BpNMF9AkDZI

Μία απεργία πείνας ξεγυμνώνει την εξάρτηση της Δικαιοσύνης

ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΑΠΕ-ΜΠΕ/Αλέξανδρος Μπελτές

ΤΖΙΩΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ

Το πολιτικό αποτύπωμα της ΔΕΘ ήταν μηδενικό. Όπως ακριβώς προβλεπόταν. Πήγαμε διακοπές και γυρίσαμε. Τίποτα περισσότερο. Ο Κυριάκος εξακολουθεί να παραμένει κυρίαρχος, η αντιπολίτευση –αποδεχόμενη το διαίρει και βασίλευε– παίζει το παιχνίδι του Συστήματος, η καταλληλόλητα του Ανδρουλάκη για πρωθυπουργός παραμένει βυθισμένη στο 5% σύμφωνα με την MRB, ενώ οποιαδήποτε άλλη εναλλακτική δεν έχει πάρει ακόμα μορφή.

Το 70% των πολιτών πιστεύει ότι η Ελλάδα βαδίζει σε λάθος κατεύθυνση, το 71% αξιολογεί αρνητικά την κυβέρνηση και το 81% αξιολογεί αρνητικά την αξιωματική αντιπολίτευση, σύμφωνα με τη Metron Analysis. Οποιαδήποτε άλλη συζήτηση περιττεύει. Η ανάλωση στη μικροπολιτική βολεύει το Σύστημα. Το πρόβλημα στη χώρα είναι πολύ μεγαλύτερο.

Σύμφωνα με έρευνα του Pew Research Center που πραγματοποιήθηκε σε 25 χώρες, οι πλειοψηφίες στις 20 από αυτές υποστηρίζουν ότι το πολιτικό τους σύστημα χρειάζεται είτε σημαντικές αλλαγές, είτε πλήρη μεταρρύθμιση. Οκτώ στους δέκα πολίτες εκφράζουν αυτή την άποψη στην Ελλάδα, την Αργεντινή, τη Βραζιλία, την Κένυα, τη Νιγηρία, τη Νότια Κορέα και τις ΗΠΑ.

Το ποσοστό αυτό στην Ελλάδα είναι εκκωφαντικό. Το 83% των πολιτών πιστεύει ότι το πολιτικό σύστημα έχει ανάγκη είτε από μεγάλες αλλαγές, είτε μια πλήρη μεταρρύθμιση. Από αυτούς, μόνο το 15% έχει την άποψη ότι το σύστημα μπορεί τελικά να αλλάξει. Το πλειοψηφικό αυτό ποσοστό του 83% ξεπερνάει κατά πολύ τον αριθμό των αντισυστημικών πολιτών. Πόσο μάλλον που στις νεότερες ηλικίες, από 18 έως 34 ετών, εκτοξεύεται στο 90%.

Αποχαιρέτα τη Δημοκρατία που έχεις χάσει εδώ και πολλά χρόνια…Στάθης Σταυρόπουλος

Το σχόλιο του ΣΤΑΘΗ ΣΤΑΥΡΌΠΟΥΛΟΥ

Αποχαιρέτα τη Δημοκρατία που έχεις χάσει εδώ και πολλά χρόνια…

Πόσο απέχει ο Τραμπ από την επιβολή μιας ανοιχτής δικτατορίας στις ΗΠΑ;

Για την ώρα στέλνει 2.000 Εθνοφρουρούς στο Λος Άντζελες όπου έγιναν και γίνονται σφοδρές συγκρούσεις για την μεταναστευτική πολιτική.

Ίσως αύριο ο Τραμπ, με κάποιαν άλλη αφορμή, επιβάλλει , «κατάσταση ανάγκης» ( οι ευφημισμοί περισσεύουν) σε κάποιες πολιτείες ή σε όλην την επικράτεια.

Όμως ,πριν από τον Τραμπ, οι Δημοκρατικοί δεν είχαν επιβάλλει μια άτυπη τυραννία του βαθέως (Δημοκρατικού) παρακράτους και μια ανοιχτή τρομοκρατία της Woke Υπαγόρευσης;

Στη Γαλλία ο Μακρόν δεν κυβερνά ως επί το πλείστον με προεδρικά διατάγματα;

Η Ελλάδα δεν κυβερνάται υπό το καθεστώς εντολής που διαμόρφωσαν και καθιέρωσαν τα μνημόνια;

Economist: Το πρόβλημα της Ευρώπης με την ελευθερία του λόγου

Σε πρόσφατο άρθρο που δημοσίευσε το βρετανικό περιοδικό Economist στηλιτεύεται η οπισθοχώρηση της σύγχρονης Ευρώπης στην προστασία του θεμελιώδους δικαιώματος της ελευθερίας της έκφρασης.

Γίνεται αναφορά στη νομοθεσία-παρωδία της Γερμανίας που προστατεύει τα πολιτικά πρόσωπα από «προσβολές» και καταλήγει στη δίωξη πολλών πολιτών για τον δημόσιο λόγο που εξέφρασαν στο διαδίκτυο. Πριν από λίγους μήνες σε ένα γερμανικό περιοδικό επιβλήθηκε ένα υπέρογκο πρόστιμο και ο εκδότης καταδικάστηκε ποινικά σε 7 μήνες φυλακή γιατί δημοσίευσε ένα meme με τον Υπουργό Εσωτερικών να κρατά μια πινακίδα που έγραφε «μισώ την ελευθερία της γνώμης».

Ενώ όλα τα κράτη της Ευρώπης κατοχυρώνουν και εγγυώνται με συνταγματικές ρυθμίσεις την ελευθερία της έκφρασης ωστόσο με διάφορα νομοθετικά μέτρα προσπαθούν να «περιορίσουν τις βλάβες» που φοβούνται ότι μπορεί να προκαλέσει. Και κάπως έτσι έφτασαν τα σύγχρονα ευρωπαϊκά κράτη να τιμωρούν απόψεις που δεν συνάδουν με το επίσημο αφήγημα.

Είναι εντυπωσιακό ότι ο Economist στο εν λόγω άρθρο αναδεικνύει τις ασάφειες και τις «γκρίζες ζώνες» που δημιουργούν οι νομοθεσίες περί καταπολέμησης της «ρητορικής μίσους» με αποτέλεσμα να λειτουργούν ως λογοκριτικές μηχανές σε όλα τα κράτη της Ευρώπης. Προτείνει μάλιστα την κατάργησή τους καθώς περισσότερο προκαλούν προβλήματα παρά επιλύουν.

Στη Φινλανδία για παράδειγμα ένας Βουλευτής διώχθηκε ποινικά επειδή αναπαρήγαγε ένα χωρίο της Βίβλου περί της ομοφυλοφιλίας. Στη Βρετανία η αστυνομία συλλαμβάνει ημερησίως 30 πολίτες για πιθανά προσβλητικές αναρτήσεις στο διαδίκτυο, όπως πρόσφατα έναν άνδρα που σχολίαζε ζητήματα μετανάστευσης ή ένα ζευγάρι που επέκρινε το δημοτικό σχολείο της κόρης τους.

Γενικότερα, οι ασαφώς διατυπωμένοι νόμοι παρέχουν ευρεία διακριτική ευχέρεια στους κρατικούς αξιωματούχους να επέμβουν καταχρηστικά εις βάρος του δικαιώματος της ελευθερίας της έκφρασης.

Κατά το άρθρο ο υποτιθέμενος στόχος των νομοθεσιών για την αντιμετώπιση της «ρητορικής μίσους» για θωράκιση της κοινωνικής ειρήνης και συνοχής μένει στα χαρτιά και δεν υπάρχουν σοβαρά στοιχεία που να το τεκμηριώνουν. Αντιθέτως, απειλώντας το κράτος τους πολίτες με διώξεις επειδή εκφράζουν την άποψή τους πλήττει την κοινωνική συνοχή.

Άνω του 40% των Γερμανών και των Βρετανών θεωρούν πλέον ότι δεν μπορούν να εκφράσουν ελεύθερα αυτό που σκέφτονται.

Τα πράγματα γίνονται χειρότερα όταν οι περιορισμοί της ελευθερίας του λόγου έχουν πολιτικό κίνητρο. Στη Γαλλία επιβλήθηκε πρόστιμο 100.000 σε έναν «συντηρητικό» τηλεοπτικό σταθμό επειδή εκφράστηκε η άποψη ότι οι εκτρώσεις είναι η υπ’ αριθμόν ένα αιτία θανάτου παγκοσμίως.

Ο Economist καταλήγει ότι το να πιστεύεις στην ελευθερία του λόγου σημαίνει να υπερασπίζεσαι τον λόγο που δεν σου αρέσει και ότι αν οι δημοκρατίες αποτύχουν να το κάνουν αυτό, θα χάσουν την αξιοπιστία τους.

Κοντογιώργης: Πουθενά στήν Δύση καί στόν κόσμο δέν παράγεται σήμερα μία, ἔστω, νέα ἰδέα

του Γιώργου Κοντογιώργη

Ἐν ὄψει τοῦ ἀρρήτου παραδόξου πού παρουσίασε στόν ἑλληνικό λαό τό ἀποτέλεσμα τῶν τελευταίων βουλευτικῶν ἐκλογῶν –τοῦ παραδόξου χαρακτῆρα τοῦ γεγονότος ἔτι περαιτέρω πολλαπλασιαζομένου ἀπό τήν ἐκ τοῦ ἰδίου τοῦ λαοῦ προέλευση τῶν ἀνεξήγητων ἀποτελεσμάτων–, πολλοί ἀνατρέχουμε στίς αἰτίες καί τούς παράγοντες διαμορφώσεως τῶν συλλογικῶν ἀποφάσεων. Ἕνας ἀπό τούς πλέον προβεβλημένους στήν ἐποχή μας εἶναι αὐτός τῶν περιβόητων «διανοουμένων»: ἐκεῖνοι εἶναι πού, ἐφοδιασμένοι μέ τίς γνώσεις τους, μέ τά «φῶτα τῆς ἐπιστήμης», θά παρέμβουν στίς κρίσιμες στιγμές προκειμένου νά καθοδηγήσουν τόν λαό. Ἤ καί νά προστρέξουν τῶν ἐξελίξεων, νά ἡγηθοῦν τῆς διαμαρτυρίας. Ἀπό κοντά τους οἱ «καλλιτέχνες» εἶναι ἐκεῖνοι πού μέ τήν ἔμπνευσή τους θεωροῦνται σήμερα ὡς ἑρμηνευτές αὐθεντικοί τῆς ἐθνικῆς ζωῆς μας, πρῶτοι ἐκφραστές τῆς ἀγανάκτησης. Αὐτούς τούς δύο πόλους τῆς σύγχρονης πνευματικῆς ζωῆς, ἔτσι, ἀναζητήσαμε στήν ἑπόμενη ἡμέρα τῶν πολιτικῶν ἐξελίξεων: «Ὑπάρχουν»; Καί, ἄν ναί, τί πιστεύουν; Ὁ ὁμ. Καθηγητής τῆς Παντείου κ. Γεώργιος Κοντογιώργης ἀναδιατύπωσε «ἐπί τό ὀρθότερον» τήν ἐρώτηση ὡς ἑξῆς: «Γιατί δέν ὑπάρχει γενιά Ἑλλήνων διανοουμένων καί καλλιτεχνῶν μέ προοδευτική σήμανση σήμερα;». 

Εξηγεί, ἔτσι, στήν «ΕτΚ» τό κενό τῆς διανόησης ὄχι μόνο στήν «ἑτερόφωτη» Ἑλλάδα ἀλλά καί στήν «φωτοφόρα» Δύση, ἕνα κενό πού ἐπιδεινώνει δραματικά τό ἀδιέξοδο τοῦ συγχρόνου πολιτικοῦ συστήματος, τό ὁποῖο ὁ ἴδιος ἔχει χαρακτηρίσει ὡς «αἱρετή μοναρχία». Τό δυσοίωνο εἶναι ὅτι ὁ κ. Κοντογιώργης ἐπιβεβαιώνεται στίς προβλέψεις του –τόν ἐπαληθεύουν τά οἱονεί μοναρχικά ποσοστά τῶν ἐκλογῶν…

του Γιώργου Κοντογιώργη,
Ἡ ἰδεολογική ἐπιδρομή τῆς διανόησης

1 Θά φανεῖ παράδοξος ὁ ἰσχυρισμός ὅτι δέν ὑπάρχει οὔτε ψῆγμα ἑλληνικῆς διανόησης σήμερα πού νά ἔχει νά πεῖ κάτι γιά ὅ,τι συμβαίνει στήν Ἑλλάδα καί στόν κόσμο. Γιά νά εἶμαι ἀκριβής, τέτοια γενιά διανοουμένων δέν ὑπῆρξε ποτέ στήν Ἑλλάδα, τοὐλάχιστον τῆς μεταπολίτευσης [1].

Η αιματηρή αγωνία της ηττημένης Δύσης-Νίκος Σίμος

Militaire News

Γράφει ο Νίκος Σίμος

«Η αιματηρή» … αγωνία των ΗΠΑ κοστίζει εκατομμύρια ζωές: Είναι το τελευταίο λάθος του ετοιμοθάνατου ηγεμόνα.

Η Δύση έχει δώσει στα γεράκια της ισραηλινής ηγεσίας λευκή επιταγή για την τελική λύση του Παλαιστινιακού, στη Γάζα. Οι ενέργειες του Τελ Αβίβ είναι δυσανάλογα βίαιες, έχουν δε προ πολλού χρόνου επισκιάσει, στα μάτια της παγκόσμιας κοινής γνώμης, την τρομοκρατική επίθεση της Χαμάς.

Οι εχθροπραξίες θα μπορούσαν να τερματιστούν αρκετά γρήγορα με την βοήθεια της διεθνούς πίεσης.

Όμως η Ουάσιγκτον έχει χάσει την ικανότητα για λεπτούς διπλωματικούς χειρισμούς. Και η αμερικανική ελίτ έχει καταστεί όμηρος διαφόρων λόμπι, χρηματοοικονομικών και βιομηχανικών κύκλων, ιδιαίτερα φιλοϊσραηλινών και πολεμικών βιομηχανιών, έχοντας χάσει την δική της υποκειμενική κρίση.”

Είναι οι, χαρακτηριστικές της Ιστορικής περιόδου που διανύουμε, απόψεις των αντιπρυτάνεων της Διπλωματικής Ακαδημίας του υπουργείου Εξωτερικών της Ρωσίας, Ο. Καρπόβιτς και Μ. Τρογιάνσκυ για τις κρίσεις που προκαλεί, στην αποδρομή της και στην εμφανή γεωπολιτική, γεωοικονομική και γεωστρατηγική της ήττα οι ΗΠΑ – σαν ο κύριος εκφραστής του «νέου αγγλοσαξονισμού» – παρασύροντας και τους άφρονες αλλά πιστούς συμμάχους των σε πολλαπλές κρίσεις που είναι δύσκολο να αντέξουν.

Το ευρωπαϊκό, Αμερικανοσχεδιασμένο, εποικοδόμημα της ΕΕ αποσαρθρώνεται και αυτό μέσα στην χρονιά που έρχεται θα γίνει εμφανέστατο.

Με την ίδια μέθοδο, σαν αυτή της Ουκρανίας, επιχείρησαν να συσπειρώσουν τους εξαρτώμενους συμμάχους των παραβλέποντας και αυτοί – οι Αμερικανοί – και οι σύμμαχοι τους την διπλωματική ιστορία των ζητημάτων, το παρελθόν το ιστορικό των περιοχών και κυρίως τις ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΟΥΣ για την χρόνια εκκρεμότητα του Παλαιστινιακού ζητήματος, καθώς και για την προκλητική προσπάθεια γεωπολιτικής σύσφιξης της Ρωσίας αμέσως μετά την διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας

Αναζητώντας τους πολιτικούς μηχανισμούς «χυλοποίησης» της κοινωνίας

Γράφει ο Νίκος Σίμος

Γιατί η δυτικότροπη δυστοπία επιδιώκει την αποσάρθρωση της πολιτικής έκφρασης στην κοινωνία και ποιες διαδικασίες ακολουθεί για την επίτευξη αυτού του στόχου;

Μία ερώτηση στην οποία η απάντηση αποτελεί μια κοινωνικοπολιτική ανάλυση – ελεγεία, που είναι αδύνατο να εξαντληθεί σε ένα σημείωμα, ίσως και σε ένα βιβλίο!

Υπάρχουν όμως κάποια διακριτά σημεία που για λόγους έστω δημοσιολογικούς ή δημοσιογραφικούς θα μπορούσαν να ανοίξουν την ατζέντα για το περιεχόμενο του σχεδίου της καταστροφής της συντεταγμένης κοινωνίας, στην κατεύθυνση της παγκόσμιας ψυχοπάθειας ή, εύσχημα, διακυβέρνησης, όπως διαταραγμένοι κροίσοι προσπαθούν να επιβάλλουν, στην λογική του μετά (μετακοινωνία, μεταιστορία, μεταπολιτική, μεταεπιστήμη κοκ)


Είναι απόλυτα βέβαιο ότι οι οραματιστές της ψυχότροπης μετακοινωνίας θέλουν μια αγέλη ανθρωποειδών χωρίς κρίση, με ελέγξιμη έκφραση, με απόλυτα θολή αντίληψη των βασικών αρχών της κοινωνικότητας, των φυσικών λειτουργιών του περιβάλλοντος αλλά και του ίδιου του ατόμου, που θέλουν να θεωρείται ένα είδος πανίδας, χωρισμένο σε υποκατηγορίες, πέρα και έξω από τις ανθρώπινες φυσικές λειτουργίες, χωρίς ιστορική μνήμη – την οποία σκόπιμα στρεβλώνουν – χωρίς πολιτική αντίληψη, αφού σε αυτό το ανθρωποειδές ον του έχουν αφαιρέσει, μέσα από την επίμονη προπαγάνδα της αντιγνώσης, κάθε ταξικό ή άλλο κοινωνικό προσδιορισμό, στην κατεύθυνση της άδηλης «ευτυχίας» που δεν προσδιορίζεται πάρα μόνο με ελευθεριακούς όρους

Όλα αυτά στον βωμό του στόχου της κατοχής του κόσμου που οι επίδοξοι νεοφεουδάρχες θέλουν σε βάρος των κοινωνιών του

Το «τέλος της ιστορίας», του απερίγραπτου Φουκουγιάμα, είχε από νωρίς – δεκαετία του ’90 – στόχο αυτό ακριβώς, δηλαδή την «παιδεία» του μετανθρώπου που έχει διαμορφώσει πεποίθηση των «ανάποδων» εννοιών, της στρέβλωσης, της συκοφαντίας, της «σκηνοθετημένης» ιστορίας και του παραλογισμού, ενός ανάποδου και διεστραμμένου κόσμου

Σταθερά στην ίδια κατεύθυνση – της ιδεολογικής εμπέδωσης της κοινωνικοοικονομικής και πολιτικοπολιτειακής στρέβλωσης – εργάζονταν χρόνια το ιδιωτικό φόρουμ των νεοφεουδαρχών (WEF), με έδρα το Νταβός, που στόχο είχε την αναζήτηση, τον ενεχυριασμό, και την επιβολή σε όλες της μορφές της κοινωνικής, οικονομικής, πολιτικής, θρησκευτικής, γνωσιακής πυραμίδας, προσώπων έτοιμων να αναλάβουν τον ρόλο της επιβολής του θεωρήματος του “μετά κόσμου”, που με την «φιλοσοφία» της ευγονικής, στην οποία εθίζονταν οι αγγλοσάξονες – και όχι μόνο – αποικιοκράτες, θα αποτελεί την βασική αρχή της σκέψης για την ηγεσία της «παγκόσμιας διακυβέρνησης» που με πρόσωπα – εργαλεία ιταμού ήθους, μέτριας αντίληψης, εξαιρετικής αμάθειας, εύκολα μέσα από δοτούς τίτλους επιστημονικούς ή άλλους θα αποτελούν τους επιμέρους πόλους διαχείρισης της «Νέας Φεουδαρχίας» ή «μεγάλης επανεκκίνησης», ώστε για τον μετάνθρωπο να υπάρξει μια απολύτως ελεγχόμενη ζωή και ένας απόλυτα προγραμματισμένος θάνατος, σε έναν απόλυτα και φεουδαρχικά ελεγχόμενο κόσμο

Η «νεωτερική» αντίληψη και στρέβλωση των ιδεολογιών «δουλεύει» – με την συνέργεια των πολιτικών σχημάτων ανά τον Δυτικό κόσμο – χρόνια τώρα προς την κατεύθυνση αυτή, ιδιαίτερα μετά την πτώση του Συμφώνου της Βαρσοβίας, εκμεταλλευόμενη το ιδεολογικό vertico στο οποίο περιήλθε η σοσιαλδημοκρατία και η αριστερά, σαν πολιτικοιδεολιγικοκοινωνική έκφανση στις τάξεις της Δυτικής κοινωνίας

Βουτιά στις ρίζες του κακού

 Γράφει ο Κώστας Λάμπος

Η νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση, γίνεται, μέρα με τη μέρα, πιο αισθητή, τόσο μέσα από το βάθεμα της καταστροφικής κρίσης του καπιταλισμού και τις γενοκτονίες που ανενόχλητος διαπράττει, όσο και μέσα από την κραυγαλέα αφωνία της παγκόσμιας κοινότητας, της ανθρωπότητας, των κοινωνιών και των θεσμών. Αυτή η αποχαύνωση τείνει να υποκαταστήσει τα οράματα και τους κοινωνικούς αγώνες με τα εικονικά θεάματα που σκηνοθετούνται στα διάφορα τηλεοπτικά Κολοσσαία που παθητικοποιούν τα αφιονισμένα πλήθη, χάρη της λεγόμενης ‘κοινωνικής ειρήνης’, η οποία εξασφαλίζει την ασυδοσία του κεφαλαίου. Και για να μην γίνεται αυτό αντιληπτό έχει αναχθεί σε επιστήμη η ακατάσχετη πολιτική φλυαρία από τους λογής-λογής κοπής και απόχρωσης πολιτικάντηδες, η οποία συχνά εξελίσσεται σε ναρκωτικό συνειδήσεων.

Τα τελευταία χρόνια η κρίση των πολιτικών θεσμών στην Ελλάδα και στον υπόλοιπο κόσμο οξύνεται, βαθαίνει και διευρύνεται σε βαθμό που η προσπάθεια αποπολιτικοποίησης των δυνάμεων της εργασίας, της επιστήμης και του πολιτισμού τις σπρώχνει στο οικονομικό, πολιτικό και κοινωνικό περιθώριο, γεγονός που εκφράζεται με ακροδεξιές μέχρι και φασίζουσες επιλογές, αλλά και με την μαζική, ενίοτε μάλιστα και στην πλειοψηφική αποχή από τις πολιτικές διαδικασίες. Αποχή, προφανώς λόγω απογοήτευσης, γιατί όλο και περισσότερο γίνεται κατανοητό πως δεν μπορούν πια να περιμένουν τίποτα από την ‘αστική δημοκρατία’ που πνέει τα λοίσθια , επειδή έχει εγκαταλειφθεί από το ηγεμονικό κεφάλαιο που ετοιμάζει, με τους δεκάδες παράλληλους πολέμους, τον μετασχηματισμό της τυπικής τοπικής και εθνικής δημοκρατίας σε ουσιαστικό ολοκληρωτισμό της μορφής της ‘παγκόσμιας διακυβέρνησης’. Μοχλοί αυτών των σχεδίων δεν είναι οι πολιτικοί κομπάρσοι, οι υπάλληλοι του κεφαλαίου, αλλά τα ίδια τα μεγάλα οικονομικά συγκροτήματα που οραματίζονται την παγκόσμια ηγεμονία της Δύσης, αλλά και των αντίστοιχων της Ανατολής, επί της ανθρωπότητας, γεγονός που επιτείνει την κρίση σε βαθμό τήξης όλων των θεμελιακών κοινωνικών θεσμών, προϋπόθεση για την πολτοποίηση των επιμέρους κοινωνιών και την επιβολή της Νέας Ολοκληρωτικής Τάξης Πραγμάτων.

Ο ελεγχόμενος πολιτικός λόγος περιφέρεται στην επιφάνεια, όπως όλα τα σκύβαλα, δίνοντας την εντύπωση πως το κακό εκπορεύεται από το εποικοδόμημα, από τις ιδεολογίες, τα κόμματα, τους κομματάρχες, τα σκοταδιστικά και τα εξουσιαστικά ιερατεία με συνέπειά τις κοκορομαχίες, ως πασαρέλα στρατολόγησης από τον θιασάρχη και αποτέλεσμα, θεατές και ακροατήριο να ικανοποιούνται με την αλλαγή/εναλλαγή των σκηνικών, των πρωταγωνιστών και των κομπάρσων, να αρκούνται στα όσα κωμικοτραγικά συμβαίνουν στην επιφάνεια και να μην αισθάνονται την ανάγκη να δουν τι κρύβεται από κάτω και ποια η σχέση της επιφάνειας με τον βυθό της καθημερινότητας, ο οποίος στη διάσταση του χρόνου διαμορφώνει την ανθρώπινη και κοινωνική πραγματικότητα. Αυτή η επιφανειακή και ρηχή στάση και συμπεριφορά απέναντι στα κοινωνικά φαινόμενα οδήγησε στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, οι αρχιτέκτονες της οποίας δεν αρκούνται πια στην εκμετάλλευση ‘ανθρώπου από άνθρωπο’ και απεργάζονται μέσω της ‘μεγάλης επανεκκίνησης του καπιταλισμού’ ήδη τρόπους και μέσα δραστικής πληθυσμιακής αποψίλωσης του πλανήτη από τους ‘άχρηστους ανθρώπους’, αλλά και το χτίσιμο του μετανθρώπου, μέσω της απόπειρας άμεσου ελέγχου της λειτουργίας του ανθρώπινου Νου, στον βαθμό και στο μέτρο που ακόμα αρνείται να υποταχθεί.

Το παγκόσμιο συμφέρον, το συμφέρον τον αγορών και το συμφέρον της χώρας

Ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης (Eurokinissi)

Χάρης Τοπαλίδης-

Μήπως αυτή η στρατηγική υπηρετεί τα συμφέροντα μιας μικρής ελίτ και τις προσωπικές φιλοδοξίες του Πρωθυπουργού για πλαισίωση του ιερατείου του Νταβός;  

Ήταν τελείως φυσικό, σε μια κοινωνία αποπροσανατολισμένη και προς ώρας γονατισμένη από τη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα της φτωχοποίησης, του κορπορατισμού και της συρρίκνωσης της δημόσιας σφαίρας επικοινωνίας και γοητευμένης ταυτόχρονα από τις σειρήνες του life-style, να συμβεί και αυτό: Ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης της να τοποθετηθεί στη Γ.Σ. του ΟΗΕ ότι: «το παγκόσμιο συμφέρον διαπερνά το μεμονωμένο συμφέρον των κρατών» και ταυτόχρονα να βραβευθεί στη ΝΥ από τον Α. Μπουρλά με το βραβείο «Global citizen 2024».

Σε ποίες συνθήκες της χώρας ή έστω της τρέχουσας διεθνούς συγκυρίας ανταποκρίνεται αυτή η στάση και η δραστηριότητα του πρώτου πολίτη της στο ανώτατο forum της διεθνούς σκηνής για την ετήσια παρουσίαση της πολιτικής και των θέσεων των κρατών στο διεθνές στερέωμα και τι υποδηλώνει για την ανταπόκρισή του ως Πρωθυπουργού σε αυτές;

Είναι σαφές ότι ο νεολογισμός του Πρωθυπουργού «παγκόσμιο συμφέρον» χρησιμοποιείται ως πολιτική έννοια και όχι ως κάτι ευρύτερο (π.χ. οικουμενικό συμφέρον που εμπλέκει ηθικές και αξιακές θεωρήσεις οικουμενικού χαρακτήρα). Οι πολιτικές οντότητες όμως που δραστηριοποιούνται στην παγκόσμια σκηνή, είναι τα κράτη τα οποία έχουν διαφορετικά και πολλές φορές αντιτιθέμενα συμφέροντα, όπως δείχνει η αιματοβαμμένη πορεία της Ιστορίας. Πώς είναι λοιπόν δυνατό να συγκεραστούν τα επιμέρους εθνικά συμφέροντα σε ένα παγκόσμιο συμφέρον; Πως, με ποιες διαδικασίες θα γίνει επιτέλους ο συγκερασμός – μετά από τόσους αιώνες Ιστορίας – και με ποιά παγκόσμια ιεραρχική οργάνωση θα ασκηθεί η πολιτική του παγκοσμίου συμφέροντος; Ή μήπως ο νεολογισμός του Πρωθυπουργού διαπνέεται απλά από μια ρομαντική και ιδεαλιστική προσέγγιση άλλων εποχών στο παγκόσμιο γίγνεσθαι που θεωρεί τον κοσμοπολιτισμό ως προϋπόθεση για την παγκόσμια ειρήνη και ευημερία και δεν μπορεί να κατηγορηθεί παρά μόνο για έλλειψη ρεαλισμού;

Στο κατώφλι του "νέου Μεσαίωνα";

Του Θανάση Κ. 

 

Τα τελευταία τριάντα χρόνια περίπου ζήσαμε κοσμογονικές αλλαγές παντού!

Όλες οι έννοιες με τις οποίες είχαμε μάθει να κατανοούμε τον κόσμο και όλες οι "ταυτότητες" με τις οποίες είχαμε μάθει να αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας και τους άλλους γύρω μας, αλλοτριώθηκαν, έχασαν το νόημα τους ή ανατράπηκαν εντελώς...

Κι αυτές οι ανατροπές δεν επηρεάζουν μόνο τα μυαλά και τις ψυχές των ανθρώπων. Επηρεάζουν και τους υλικούς τρόπους της ύπαρξής τους, επηρεάζουν και τα όνειρα και τις φοβίες τους, τις σχέσεις τους, τις φιλοδοξίες τους, τις ψευδαισθήσεις τους. Ολόκληρη την ύπαρξή τους...

-- Η Αριστερά δεν είναι πια και πολύ... αριστερή. 

-- Ο Ελευθερία δεν είναι πια και πολύ... φιλελεύθερη. 

-- Ο Καπιταλισμός δεν είναι πια εδώ - μετακομίζει για αλλού... 

-- Ο Σοσιαλισμός έχει πάψει να υπάρχει - τουλάχιστον οι χώρες που τον εφάρμοσαν, τον εγκατέλειψαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. 

-- Η προσωπική γενναιότητα δεν είναι πια αρετή. 

-- Ούτε η εντιμότητα, ούτε η συνέπεια. 

-- Η Δικαιοσύνη δεν είναι πια "τυφλή", υποκύπτει όλο και περισσότερο σε "σκοπιμότητες"! "Εργαλειοποιείται"... 

Η Δημοκρατία δεν είναι η πια η "κατά νόμον κυριαρχία της πλειοψηφίας" 

Η Αλήθεια δεν είναι πια προϊόν συνεχούς αμφισβήτησης αλλά αντικείμενο απηνούς επιβολής. 

Η υποκρισία δεν είναι πια απεχθής και καταδικαστέα - έχει "καταξιωθεί" ως διαβατήριο