Επιτέλεσε με τον καλύτερο τρόπο το καθήκον του στη γη.

Παπα Κώστας Λαγός 

Στην εικόνα, ο μυστικός Ιμάμης Αλί, συνοδεύει το φέρετρο της ίδιας της κηδείας του. Ο Σιισμός, το παρακλάδι του Ισλάμ που ακολουθεί το Ιράν, γεννήθηκε όταν ο Αλί, νόμιμος διάδοχος κατά τους Σιίτες του Μωάμεθ, ηττήθηκε στον εμφύλιο που είχε ξεσπάσει για τη διαδοχή και δολοφονήθηκε. Η δύναμη του κινήματος αυτού ενισχύθηκε με την ήττα και τον θάνατο του γιου του Αλί, Ιμάμη Χουσεϊν. 

Είναι ένας κλάδος του Ισλάμ που γεννήθηκε και ενισχύθηκε μέσα από τις ήττες και τις εκτελέσεις ή δολοφονίες των ηγετών του. Γι' αυτούς -ειδικά για τους Αγιατολλάχ- είναι σχεδόν μοίρα τους να δολοφονούνται από τον εχθρό, να μαρτυρούν (όπως εννοούν οι Σιίτες το μαρτύριο). 

Για τον λόγο αυτό ο Αγιατολλάχ Χαμενεϊ δεν δέχτηκε να μεταφερθεί σε ασφαλές καταφύγιο αλλά παρέμεινε στο χώρο κατοικίας του και εργασίας του, έναν μικρό χώρο στο συγκρότημα που κάποτε αποτελούσε το παλάτι του Σάχη. Για τον ίδιο λόγο ούτε ο γιος του ούτε η νύφη του ούτε και το εγγόνι του, οι οποίοι σκοτώθηκαν κι αυτοί στην επίθεση δεν πήγαν σε ασφαλές μέρος. Είναι ο τρόπος που βλέπουν την αποστολή τους αυτοί οι άνθρωποι. 

Ο Χαμενεϊ, για τον ίδιο και τους υποστηρικτές του επιτέλεσε με τον καλύτερο τρόπο το καθήκον του στη γη. 

ΠΗΓΗ: https://tragoudiglarou.blogspot.com/2026/03/blog-post_02.html

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Το μαρτύριο, με άλλα λόγια, δεν είναι ένα γεγονός, είναι μία συμμετοχή. Είναι ένα επιβεβλημένος θάνατος σε έναν ήρωα

Ηλίας Μαλεβίτης

Η ζιγιαράτ Ασούρα είναι μία προσευχή προς τον Θεό, από τους σηΐτες προσκυνητές στον τόπο θυσίας του ιμάμη Χουσάϊν (γιου του Άλη), το τέμενος στην Κάρμπαλα του σημερινού Ιράκ. Το κείμενό της αποδίδεται στον πέμπτο ιμάμη του σηϊτισμού Μουχάμαντ αλ-Μπάκιρ. Μέσα της βρίσκονται τα ουσιαστικότερα στοιχεία της σηϊτικής προσκόλλησης/αγάπης (τάουαλλα) στο άχλ-αλ-μπέιτ (τον λαό του οίκου, δλδ. την οικογένεια του Άλη και τους διαδόχους του), της απομάκρυνσης από τους εχθρούς του Θεού (τάμπαρρα), της θυσίας του Χουσάϊν από τους τύραννους Ουμεγιάδες, τον χαλίφη Γιαζίντ, της αυτοθυσίας και της αντίστασης στους τυράννους και τους καταπιεστές.

Μιας και ξεκινά το 40νθήμερο σηϊτικό πένθος για την εκτέλεση του Αλί Χαμενεΐ, βάζω αυτή την σηϊτική προσευχή από τη μελωδικά θρηνητική φωνή του Άλι Φάνι.

Μία συνοπτική, κι εν τάχει, σκέψη σχετικά με τη δολοφονία του «ηγέτη της επανάστασης» (ο επίσημος, συνταγματικός, τίτλος) Αλί Χαμενεΐ όπως και της υπόλοιπης στρατιωτικής ηγεσίας του Ιράν.

 Θεωρώ πως είναι χρήσιμο να λαμβάνει κανείς σοβαρά υπόψη  του, πως το σηϊτικό Ιράν είναι θεμελιωμένο στο μαρτύριο και στον θρήνο για τον μάρτυρα. Παρότι και στο σουνιτικό Ισλάμ η αντίληψη για τον μάρτυρα (όπως εξάλλου και στον χριστιανισμό και σε άλλες θρησκείες) είναι εξέχουσα και βασική, στο σηϊτικό Ιράν όχι μόνον εξήρθη σε υπέρτατο ―και ιδιαίτερο εθνικό― ιδεώδες, αλλά και μετά την επιτυχή του διασύνδεση με την πολιτική ριζοσπαστικότητα που επέφερε η ισλαμική επανάσταση (ήδη από την εποχή του ιρανο-ιρακινού πολέμου) κατέστη κυρίαρχο παράδειγμα της έμπρακτης δήλωσης πίστης του πιστού μουσουλμάνου, και ιδίως στον αγώνα εναντίον των τυράννων. 

Σουνίτες και σιίτες, η γένεση της αντιπαράθεσης

Του Μωχαμάντ Αλή Αμίρ-Μοεζί από το Άρδην τ. 101-102 (Δεκέμβριος 2015)

Μετά τον θάνατο του Μωάμεθ το 632, δύο αντίπαλα κόμματα διεκδικούν την κληρονομιά της πνευματικής και εγκόσμιας εξουσίας του. Αυτή είναι η απαρχή της σύγκρουσης σουνιτών και σιιτών, μία πάλη ανάμεσα σε δύο δόγματα του ισλάμ που σημάδεψε την ιστορία του αραβομουσουλμανικού κόσμου

Ο ανταγωνισμός μεταξύ σιιτών και σουνιτών ανάγεται στις απαρχές του ισλάμ. Ποιες είναι οι αιτίες αυτού του σχίσματος;

Αυτή η διαμάχη ξέσπασε μετά τον θάνατο του προφήτη, το 632. Δεδομένου ότι δεν είχε ορίσει τυπικά κάποιον κληρονόμο, το ζήτημα της διαδοχής του, εγκόσμιας και πνευματικής, αποτέλεσε αντικείμενο συζήτησης στο εσωτερικό της κοινότητας των πιστών. Η πλειοψηφία των μουσουλμάνων ορίζει τον νέο αρχηγό τους σύμφωνα με τη φυλετική παράδοση: ένα συμβούλιο προυχόντων που αποτελούνταν από τους συντρόφους του Μωάμεθ και τα πιο ισχυρά μέλη των φυλών της Μέκκας ορίζει τον γηραιό και σοφό Αμπού Μπακρ, από τη φυλή των Κουραϊσιτών, τη φυλή του προφήτη, ο οποίος γίνεται ο πρώτος χαλίφης (καλίφα σημαίνει διάδοχος). Όμως μία ομάδα μουσουλμάνων θεώρησε αυτόν τον διορισμό σφετερισμό, ένα πραξικόπημα. Και αυτό γιατί οι Κουραϊσίτες είχαν στην αρχή αντιταχθεί στον Μωάμεθ και πολέμησαν εναντίον του, προκαλώντας την έξοδό του από τη Μέκκα προς τη Μεδίνα και στη συνέχεια προσχώρησαν στο ισλάμ μόνο αφού νικήθηκαν από τα στρατεύματα του προφήτη. Αυτοί οι αντίπαλοι των Κουραϊσιτών εκτιμούν πως ο νόμιμος διάδοχος του Μωάμεθ είναι ο νεαρός Αλής, εξάδελφος και γαμπρός του. Όχι μόνο ο προφήτης, επανειλημμένα, κατ’ αυτούς, τον είχε ορίσει κληρονόμο του, αλλά δεδομένου ότι η διαδοχή των προφητών αποτελούσε μία θεϊκή υπόθεση, όπως αναφέρεται στο κοράνι, αυτή θα πρέπει να πραγματοποιείται σύμφωνα με θεϊκά κριτήρια και όχι μέσα από μία ανθρώπινη ψήφο.
Οι οπαδοί του Αλή θα αποκληθούν από την πλειοψηφία, που θα πάρει το όνομα των σουνιτών, ως η αλ-σία, η «φράξια», όρο που οι σουνίτες χρησιμοποιούν με υποτιμητικό τόνο και δημιούργησε την κατασκευασμένη από τους δυτικούς λέξη σιιτισμός. Επί πολλές δεκαετίες, πολυάριθμες μάχες διεξήχθησαν μεταξύ των οπαδών των Κουραϊσιτών και εκείνων του Αλή και των απογόνων του. Το 656, ο Αλής κατόρθωσε να οριστεί χαλίφης, αλλά πέντε χρόνια αργότερα δολοφονήθηκε από ένα μέλος των χαριτζιστών, παλαιών οπαδών του, που είχαν αποστατήσει –δεκάδες εχθρικές αιρέσεις συνυπάρχουν και πολεμούν η μία την άλλη κατά τη διάρκεια των πρώτων αιώνων του ισλάμ, πέρα από την κύρια αντίθεση ανάμεσα στους σιίτες και τους σουνίτες. Μετά τον θάνατο του Αλή, ένας Κουραϊσίτης δημιούργησε το χαλιφάτων των Ομεαϊαδών. Και οι διεκδικήσεις των οπαδών του Αλή θα ενταφιαστούν οριστικά όταν ο Χουσεΐν, ο δεύτερος γιος του Αλή και της Φατιμάς, της κόρης του προφήτη, σκοτώθηκε το 680 από τους Ομεαϋάδες στην Κάρμπαλα, στο σημερινό Ιράκ, που αποτελεί έκτοτε έναν από τους ιερούς τόπους των σιιτών.

Γιατί αυτή η πάλη για τη διαδοχή του Μωάμεθ, η οποία λύθηκε ήδη από τον έβδομο αιώνα, κατέληξε σε μια μόνιμη αντιπαράθεση μεταξύ σιιτών και σουνιτών;