Κραυγή αγωνίας ενός εκπαιδευτικού Μέρος 3ο

Ανδρέας Δρυμιώτης

22.02.2026 •ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Διαβάστε ΕΔΩ το 1ο μέρος 

Διαβάστε ΕΔΩ το 2ο μέρος 

Συνεχίζω και σήμερα την αφήγηση του εκπαιδευτικού που παραιτήθηκε γιατί δεν μπορούσε να αντέξει την πίεση. Τα προηγούμενα δύο κείμενά μου είχαν τεράστια απήχηση, γιατί αποκαλύπτουν μια εξαιρετικά επικίνδυνη πραγματικότητα.

Τελικά, ήρθε μαζί μου ένας μαθητής στην αίθουσα καθηγητών, έγραψε αυτός στο απουσιολόγιο ποιοι έλειπαν (έτσι κι αλλιώς όταν φωναζα τα ονόματα μιας και δεν τους ήξερα, μου λέγαν ό,τι ήθελαν, βάζαν άλλους μέσα στη θέση άλλων κ.λπ.), 3 άτομα δηλαδή, που δεν είχαν εμφανισθεί στο σχολείο καθόλου και μου λέει, «υπέγραψε εδώ και τελείωσες». «Καλά», είπα εγώ, αλλά δεν υπέγραψα διότι τη Δευτέρα στις 17/10/2022 το μάθημα της χημείας στο τμήμα Β΄ πληροφορικής όχι μόνο δεν έγινε, αλλά αντί αυτού πραγματοποιήθηκε ένας 45λεπτος διαρκής εκφοβισμός μου με απειλές για την περιουσία και τη σωματική ακεραιότητά μου και συνεχείς προσβολές και ύβρεις, ώστε να μου γίνει ξεκάθαρο πως τα καθήκοντά μου είναι: «Μπες, κάτσε, βούλωστο, μη βάζεις απουσίες και μην τολμήσεις να κόψεις κανέναν».

Αυτά που περιγράφω στο συγκεκριμένο τμήμα τα βιώνουν όλοι οι συνάδελφοι, αν και σε μένα μπορεί να υπερέβαλαν επειδή είμαι καινούργιος, ψηλός και κυρίως επειδή έδειξα «ευθαρσώς» την πρόθεσή μου να κάνω μάθημα. Ομως οι εκφοβισμοί, η ταπείνωση και ο εξευτελισμός είναι καθημερινότητα για όλους τους εκπαιδευτικούς εκεί μέσα. Ορια δεν υπάρχουν και μάθημα δεν γίνεται ποτέ σε συγκεκριμένα τμήματα.

Στην πραγματικά φιλική παρότρυνση κάποιων συναδέλφων, αλλά και του διευθυντή εκπαιδευτικών θεμάτων, για «υπομονή» με την αιτιολόγηση πως αυτά είναι «σημεία των καιρών και της κοινωνίας», πως «ΕΠΑΛ είμαστε», πως «έτσι είναι όλα τα ΕΠΑΛ στην Ελλάδα», δεν συμφωνώ.

Το ότι είναι μια συνήθης κατάσταση δεν σημαίνει πως είναι μια φυσιολογική κατάσταση και σίγουρα δεν μπορεί να είναι αποδεκτή.

Το να επικαλούμαστε τους «καιρούς» καταργεί καταρχήν την ίδια την ουσία της εκπαίδευσης και ακόμα κι αν συνηθίσω στον διεβδομαδιαίο αυτό «βιασμό» δεν μπορώ σε καμία περίπτωση να γίνω συνένοχος στην παραγωγή εγκληματιών.

Διότι αυτό συμβαίνει.

Οι ανήλικοι αυτοί μαθαίνουν πως μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν με τη μέθοδο του ομαδικού «συμμοριτικού» τσαμπουκά.

Κραυγή αγωνίας ενός εκπαιδευτικού – Μέρος 1ο

Κραυγή αγωνίας ενός εκπαιδευτικού – το Μέρος 2ο σε αυριανή ανάρτηση

Ανδρέας Δρυμιώτης

11.01.2026 • Καθημερινή 

Το σημερινό σημείωμα δεν είναι δικό μου. Πριν από μερικούς μήνες ένας εκπαιδευτικός μού έστειλε μια μακροσκελή επιστολή 15 σελίδων, όπου παρουσιάζει τη σημερινή κατάσταση σε κάποιο δημόσιο σχολείο. Ομολογώ ότι δεν την είχα διαβάσει και την καταχώρισα σε κάποιο αρχείο του υπολογιστή μου. Κατά καιρούς αναζητώ θέματα από τα αρχεία μου και έτσι βρήκα ξανά την επιστολή αυτή. Τη διάβασα και κυριολεκτικά έμεινα άφωνος.

Δεν γνωρίζω τι συμβαίνει με τα σημερινά παιδιά. Στην εποχή μου σεβόμαστε τους δασκάλους και τους καθηγητές μας σε όλες τις βαθμίδες και η τάξη ήταν ένας ιερός χώρος. Λέγεται ότι κάποτε ρώτησαν έναν διάσημο επιστήμονα για το ποιο ήταν το καλύτερο πανεπιστήμιο που πέρασε και τους έδωσε μια μοναδική απάντηση: «Το νηπιαγωγείο! Στο νηπιαγωγείο έμαθα να σέβομαι τους δασκάλους μου, έμαθα πειθαρχία, αλλά προ παντός έμαθα να πιανόμαστε χεράκι χεράκι με τα άλλα παιδιά για να περνάμε με ασφάλεια τον δρόμο». Το σχολείο, πέρα από τη γνώση που παρέχει, διδάσκει και αγωγή. Δυστυχώς, αυτά που θα διαβάσετε στη συνέχεια αναδεικνύουν μια ζοφερή κατάσταση η οποία θα πρέπει να μας προβληματίσει όλους.

«Είμαι αναπληρωτής εκπαιδευτικός δευτεροβάθμιας. Παραιτήθηκα από τα καθήκοντά μου μη ανεχόμενος τον διαρκή εκφοβισμό μου από μαθητές του ΕΠΑΛ στο οποίο υπηρετούσα. Σας επισυνάπτω την παραίτησή μου σε περίπτωση που σας ενδιαφέρει, όπου εξηγώ τα πάντα αναλυτικά και αναφέρομαι διεξοδικά στις χρόνιες παθογένειες του εκπαιδευτικού μας συστήματος, στο κενό γράμμα της αξιολόγησης, στη στρέβλωση της έννοιας της συμπερίληψης κ.ά. Εχω αποκρύψει το όνομα του σχολείου και της δευτεροβάθμιας που υπηρετώ διότι θεωρώ πως δεν θα βοηθούσε σε τίποτα ο διασυρμός ενός σχολείου. Αλλωστε αυτά συμβαίνουν γενικότερα σε διάφορα ΕΠΑΛ της χώρας. Ετσι κι αλλιώς η παρούσα επιστολή έχει αποσταλεί εκτός από τη δευτεροβάθμια, όπου ανήκα, και στον εισαγγελέα της περιοχής και στο υπουργείο Παιδείας.

Ονομάζομαι […] είμαι αναπληρωτής εκπαιδευτικός ΠΕ 04.04 και ανέλαβα καθήκοντα για τη σχολική χρονιά 2022-23 στις 6/10/22 στη Δευτεροβάθμια […]

Κραυγή αγωνίας ενός εκπαιδευτικού – Μέρος 2ο

Ακολουθεί το 3ο μέρος σε επόμενη δημοσίευση 

Ανδρέας Δρυμιώτης

25.01.2026 • Καθημερινή 

Διαβάστε ΕΔΩ το 1ο μέρος 

Συνεχίζω και σήμερα την αφήγηση του εκπαιδευτικού, ο οποίος παραιτήθηκε γιατί δεν άντεχε αυτά που γίνονταν στο σχολείο. Δυστυχώς, αυτά που θα διαβάσετε είναι πραγματικά ασύλληπτα και αναδεικνύουν το τεράστιο πρόβλημα που έχουμε με τη σημερινή νεολαία, την οποία συνεχώς κανακεύουμε. Μάλιστα, σε μεγάλο βαθμό εξηγούν και την έντονη έκρηξη βίας από ανηλίκους, για την οποία διαβάζουμε καθημερινά περιστατικά. Συγκεκριμένα, σε 35.559 ανέρχονται οι υποθέσεις στις οποίες έχουν κατηγορηθεί ανήλικοι για εμπλοκή σε ποινικά αδικήματα την περίοδο από το 2021 έως και το α΄ εξάμηνο του 2024 και τους έχουν απαγγελθεί κατηγορίες. «Και διηγώντας τα να κλαις».

[…] Τη 2η φορά που είχα μάθημα στο ΕΠΑΛ, δηλαδή την Τετάρτη 12/10/22, κατάφερα αρχικά να κάνω μάθημα σε δύο τμήματα της Γ΄ τάξης, ίσως επειδή ήταν πρώτες ώρες και νύσταζαν, ίσως και όχι. Στη συνέχεια όμως βρέθηκα πάλι στο ίδιο τμήμα της Α΄ όπου αντιμετώπισα μια παρόμοια κατάσταση με την 1η φορά, μόνο που τώρα υπήρχαν μέσα και μαθητές από άλλα τμήματα –ένας γνωστός ως ο πρόεδρος του Β΄ πληροφορικής– του κατά γενική ομολογία πιο παραβατικού τμήματος του σχολείου.

Ο συγκεκριμένος είχε διήμερη αποβολή και περιφερόταν όπου ήθελε, μου τον παρουσίασαν ως μαθητή της τάξης λέγοντάς μου άλλο επίθετο από κάποιον που πραγματικά έλειπε.

Σε κάποια στιγμή ζήτησα από μια μαθήτρια που βαφόταν να κρύψει το κινητό της και η μαθήτρια μου απάντησε «να τελειώσω το φρύδι μου πρώτα». Της είπα ότι δεν μπορώ να περιμένω και της το πήρα από εκεί που το είχε ακουμπημένο. Τότε σηκώθηκε και με ύφος απειλητικό μου είπε, «φέρε αμέσως πίσω το κινητό μου», της ζήτησα να αλλάξει ύφος και της είπα ότι αν το θέλει θα πρέπει να βγει έξω. Το πήρε και βγήκε έξω. Τα περιστατικά αυτά γίνονταν μέσα σε γενικευμένη βαβούρα. Σε κάποια στιγμή με παρότρυνση του «προέδρου του Β΄ πληροφορικής» άρχισαν να στριγγλίζουν όλοι μαζί και να χτυπάνε τις καρέκλες γελώντας. Τους είπα ότι εφόσον δεν θέλουν να γίνει μάθημα θα βάλω σε όλους απουσία και ζήτησα από την απουσιολόγο να το κάνει. Ξανακαταλήξαμε στον λυκειάρχη. Μάθημα πάλι δεν έγινε.

Η κατάσταση κορυφώθηκε στο διάλειμμα όταν ενώ καθόμουν στο γραφείο των καθηγητών ήρθε απειλητικός εξωσχολικός «νταής» και προσπάθησε να με εκφοβίσει. Φώναζε, «ποιος είναι αυτός ο μάγκας που βγάζει έξω επειδή έχουν κινητά» ή κάτι παρόμοιο. Του είπα, «εγώ είμαι». Μου λέει, «βγες έξω» και βγήκα. Μου λέει, «εσύ έβγαλες έξω την κοπέλα μου;» και ήρθε και κόλλησε στην κυριολεξία τη μύτη του στη μύτη μου.

Γιατί εκπαιδευόμαστε στην αμάθεια.

Του Γιώργου Τασιόπουλου 

Είναι αρκετά τα 3' του video για να κατανοήσουμε τις αιτίες αναποτελεσματικότητας του ονομαζόμενου "Νέου Σχολείου". 

Δεν είναι άλλωστε μόνο ελληνικό το φαινόμενο, ο Ζαν Κλοντ Μισεά είχε γράψει για την "Εκπαίδευση της Αμάθειας".

Στο βίντεο ο ομιλητής εξηγεί γιατί η παγκόσμια, άρχουσα υπερεθνική τάξη δεν επιθυμεί το σχολείο να επιτελέσει το σκοπό του.

Όταν η μεταφεουδαρχία των ολίγων θέλει να διευρύνει την ανισότητα υπέρ της σε βάρος των πολλών - φτωχών. Όταν για να καταστεί απόρθητη η ισχύς τους είναι απαραίτητη η κατασκευή των υπηκόων της αγέλης, απαραίτητη προϋποθεση είναι ο αφοπλισμός των αδικημένων από κάθε πνευματική, κριτική ικανότητα.

Το ονομαζόμενο Νέο Σχολείο επιτελεί άριστα τον ρόλο του, αποστερεί τον μαθητή από την αληθινή γνώση και τον μεταμορφώνει σε άβουλη μαριονέτα, ακίνδυνο καταναλωτή στον φανταστικό, εικονικό νέο κόσμο που το ψηφιακό σχολείο κατασκευάζει.

Ως Κάλχας, μάντης κακών, προειδοποιούσε δεκάδες χιλιάδες χρόνια πριν ο Κώστας Τσιρόπουλος στο περιοδικό "Ευθύνη" (2002/362):

"Όχι μονάχα διότι ο ασύστολος εγωκεντρισμός με την σύστοιχη αναλγησία του φέρνει την σημερινή κοινωνία στα τρομερά όρια μιας καλπάζουσας απανθρωπίας, αλλά διότι τελικά ο Άνθρωπος έπαψε ν' αποτελεί το μέτρο του παντός και αντικαταστάθηκε από το Νόμισμα... Έζησε ο κόσμος αυτός επί αιώνες μέσα στο σχήμα μιας κοινωνίας άνθρωπιστικής, που είχε σταθερό της κέντρο αναφοράς τον Άνθρωπο, μιας κοινωνίας που επιζητούσε την ισορροπία της και έτσι κατόρθωνε τα αγλαά θαύματα του πνευματικού της εκπολιτισμού. Η σημερινή κοινωνία, ως ασύστολα καταναλωτική, έχει απωλέσει τον ανθρωπιστικό της χαρακτήρα... Έτσι, όχι μόνο η ραγδαία καθίζηση των Ανθρωπιστικών Γραμμάτων και Σπουδών είναι αναμενόμενη μέσα σε μία μετά - ανθρωπιστική κοινωνία αλλά και η τεχνητή παραγωγή ανθρώπου, έξω από το μυστήριο του έρωτα ενώ ζεύγους, μέσα στα ψυχρά εργαστήρια της υψηλής, της άψυχης τεχνολογίας, κι αυτή αναμενόμενη. Και η καλπάζουσα επέκταση των μαζικών ασθενειών, και ο αχαλίνωτος θάνατος χιλιάδων κάθε χρόνο από την πείνα και την ανέχεια, κι αυτά αναμενόμενα. Και η λυσσαλέα άνοδος της εγκληματικότητας στις λεγόμενες "προηγμένες" ή "δυτικές" κοινωνίες και η αναλγησία των χιλιάδων κάθε χρόνο νεκρών, μέσα στον οίστρο της ταχύτητας των μηχανών στους δρόμους των κοινωνιών αυτών, κι αυτά αναμενόμενα. Και η λυστρική καταστροφή του περιβάλλοντος, και η μόλυνση της ατμόσφαιρας, και εγκληματική αλλοίωση των τροφών... Μία κοινωνία μετα - ανθρωπιστική, κοινωνία πραγμάτων όχι προσώπων, κοινωνία τεχνολογικών θαυμάτων, οχι του θαύματος που λέγεται Άνθρωπος".

ΚΩΣΤΑΣ Ε. ΤΣΙΡΟΠΟΥΛΟΣ

ΠΗΓΗ - Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com