Δεν είναι αλήθεια ότι «δεν εκποιήθηκε η δημόσια περιουσία».

Απάντηση στον Τσίπρα που στην συνέντευξή του στον Χατζηνικολάου δήλωση ότι το Υπερρταμείο δεν είναι υποθήκευση και ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας αλλά αξιοποίηση!

του Μιχάλη Χαιρετάκη

Σκέψου ότι έχεις ένα σπίτι από τον πατέρα σου, αλλά εσύ κρατάς μόνο την ψιλή κυριότητα, ενώ άλλος έχει την επικαρπία. Στα χαρτιά λες «το σπίτι είναι δικό μου», αλλά στην πράξη άλλος μένει μέσα, άλλος το νοικιάζει, άλλος παίρνει τα ενοίκια, άλλος το χρησιμοποιεί και το εκμεταλλεύεται όσο διαρκεί η επικαρπία. Εσύ έχεις τον τίτλο, αλλά όχι το πραγματικό όφελος ούτε τον ουσιαστικό έλεγχο, μόνο τα χρέη και το παραμύθι ότι είναι δικά σου τα ντουβάρια. 

Κάπως έτσι δούλεψε και το μεγάλο πολιτικό παραμύθι του Αλέξη: κράτησαν για το Δημόσιο την ταμπέλα της ιδιοκτησίας, για να λένε ότι «δεν πουλήθηκε», αλλά τη χρήση, την εκμετάλλευση, τα έσοδα και το κουμάντο τα έδωσαν αλλού για δεκαετίες. Δηλαδή στον κόσμο άφησαν την ψιλή κυριότητα του αφηγήματος και μοίρασαν την επικαρπία της πραγματικής εξουσίας.

Ναι το Υπερταμείο είναι εταιρεία του δημοσίου, δεν την πούλησαν.

Η αλήθεια όμως  είναι πολύ  πιο ύπουλη: δεν πούλησαν το ίδιο το Υπερταμείο ( Δες και ΕΔΩ). Πέρασαν όμως μέσα σε αυτό τη δημόσια περιουσία και έστησαν έναν μηχανισμό 99 ετών, που λειτουργεί με λογική ιδιωτικής οικονομίας, για να πουλάει, να παραχωρεί, να εκμεταλλεύεται και να “αξιοποιεί” κρατικά assets. Αυτό ακριβώς είναι το Υπερταμείο / HCAP / Growthfund. Η ίδια η επίσημη τεκμηρίωσή του αναφέρει διάρκεια 99 χρόνια και ότι άμεσες θυγατρικές του είναι, μεταξύ άλλων, το ΤΑΙΠΕΔ και η ΕΤΑΔ. 

Με απλά λόγια:

ο Τσίπρας και οι υπόλοιποι μπορούσαν να λένε «δεν πουλάμε», επειδή τυπικά το κουτί έμεινε κρατικό.

Όταν η γνώση της καταστροφής γίνεται παιχνίδι quiz για ελίτ: Τα μυστικά αρχεία του 2011 για την ελληνική κρίση μέσα από τα έγγραφα Epstein. (Μέρος A)

του Μιχάλη Χαιρετάκη

Μέρος 1ο: Ο Προμηθέας Δεσμώτης (Μάιος 2010)

Τρεις Μαΐου 2010. Πέντε μέρες νωρίτερα, η Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΔΝΤ ανακοίνωσαν το πρώτο, ιστορικό πακέτο «διάσωσης» της Ελλάδας: 110 δισεκατομμύρια ευρώ. Οι τίτλοι των εφημερίδων μιλούν για «σωσίβιο», για «ευκαιρία ανάκαμψης», για «αυστηρή αλλά απαραίτητη λιτότητα». Στην Αθήνα, η κυβέρνηση υπόσχεται «θυσίες για το καλό του μέλλοντος». Στις Βρυξέλλες, η τρόικα ετοιμάζει τα μνημόνια.

Στα γραφεία της J.P. Morgan στη Νέα Υόρκη, ο Michael Cembalest – Chief Investment Officer του τμήματος Private Banking – ετοιμάζει την εβδομαδιαία έκθεση "Eye on the Market" για τους επιλεγμένους πελάτες της τράπεζας. Αυτοί δεν είναι μικροαποταμιευτές. Είναι υψηλού εισοδήματος επενδυτές, οικογενειακά γραφεία, hedge funds. Άνθρωποι που πληρώνουν για να μάθουν την αλήθεια, όχι την εκδοχή των πρωτοσέλιδων.

Και η αλήθεια που λαμβάνουν εκείνη τη μέρα δεν αρχίζει με αριθμούς. Αρχίζει με μια ελληνική τραγωδία.

Η διάγνωση ως μύθος

    "As punishment for giving fire to mortals, Zeus condemns Prometheus to be chained to a rock, and to have his immortal liver eaten daily by an eagle. It brings to mind the austerity program planned for Greece."

«Ως τιμωρία γιατί έδωσε τη φωτιά στους θνητούς, ο Δίας καταδικάζει τον Προμηθέα να αλυσοδεθεί σε ένα βράχο, και το αθάνατο συκώτι του να τρώγεται καθημερινά από έναν αετό. Μου θυμίζει το πρόγραμμα λιτότητας που σχεδιάζεται για την Ελλάδα.»

Όταν η γνώση της καταστροφής γίνεται παιχνίδι quiz για ελίτ: Τα μυστικά αρχεία του 2011 για την ελληνική κρίση μέσα από τα έγγραφα Epstein. (Μέρος Β΄)

του Μιχάλη Χαιρετάκη

Μέρος 4ο: Η Ελλάδα ως εικόνα – Όταν η καταστροφή γίνεται παράδειγμα (2015)

Ιούλιος 2015. Πέντε χρόνια μετά το πρώτο μνημόνιο. Τέσσερα χρόνια μετά το quiz της J.P. Morgan.

Η Αθήνα δεν καίγεται πια. Έχει σβήσει.

Τα νούμερα είναι απλά στατιστική – μέχρι που τα βάζεις δίπλα στην ανθρώπινη πραγματικότητα:

ΑΕΠ: -25% (Η μεγαλύτερη ειρηνική κατάρρευση ανεπτυγμένης οικονομίας από το 1929)

Ανεργία: 27% (Νεανική ανεργία: 50%+)

Μισθοί: -40% (για όσους έχουν ακόμα δουλειά)

Συντάξεις: -45% (ηλικιωμένοι που ψάχνουν στα σκουπίδια)

Αυτοκτονίες: +35% (από 2009-2012)

Χρέος/ΑΕΠ: 180% (από 130% το 2009 – παρά τις "διασώσεις")

Αλλά αυτά τα νούμερα δεν είναι το τέλος της ιστορίας. Είναι ο σκοπός της.

Η Ελλάδα ως "Moral Hazard Display"

Και τότε, τον Ιούλιο του 2015 – ενώ η Ελλάδα οργανώνει δημοψήφισμα για το αν θα αποδεχτεί νέα μέτρα λιτότητας – οι ίδιοι οικονομολόγοι που το σύστημα αγνοούσε το 2010 αρχίζουν να μιλούν δημόσια.

Joseph Stiglitz (Νομπελίστας Οικονομικών):

"I can think of no depression, ever, that has been so deliberate and had such catastrophic consequences."

«Δεν μπορώ να σκεφτώ καμία ύφεση, ποτέ, που να ήταν τόσο συνειδητή και να είχε τόσο καταστροφικές συνέπειες.»

Αυτό δεν είναι πια ανάλυση. Είναι κατηγορία.

Το Huffington Post γράφει το 2015 αυτό που ο Cembalest έγραφε το 2010: Η καταστροφή ήταν συνειδητή επιλογή.

Και προσθέτει ο Stiglitz:

NAVTEX διαρκείας: ο σιωπηλός καρκίνος του 25ου μεσημβρινού: Ο κίνδυνος ψηφιακής και διοικητικής προσάρτησης του Αιγαίου μέσω της διοικητικής γκριζοποίησης.

του Μιχάλη Χαιρετάκη

Ενότητα 1: Εισαγωγή και περιγραφή των τουρκικών NAVTEX αορίστου διάρκειας

Στις 30 Ιανουαρίου 2026, η Τουρκία εξέδωσε για πρώτη φορά δύο NAVTEX χωρίς ημερομηνία λήξης, σηματοδοτώντας μια κλιμάκωση στην υβριδική στρατηγική της στο Αιγαίο. Η πρώτη NAVTEX αφορά ερευνητικές δραστηριότητες ανατολικά του 25ου μεσημβρινού, απαιτώντας συντονισμό με τουρκικές αρχές για σεισμικές έρευνες, γεωτρήσεις και υποθαλάσσια καλώδια.

 Η δεύτερη εστιάζει στην αποστρατικοποίηση 23 ελληνικών νησιών (Λήμνος, Λέσβος, Χίος, Σάμος, Δωδεκάνησα), χαρακτηρίζοντάς τις στρατιωτικές δραστηριότητες ως επικίνδυνες για τη ναυσιπλοΐα και παραβιάσεις διεθνών συνθηκών.

 Αυτή η κίνηση είναι πρωτοφανής, καθώς παραδοσιακά οι NAVTEX εκδίδονταν για συγκεκριμένα γεγονότα με περιορισμένη διάρκεια, ενώ τώρα αποκτούν μόνιμο χαρακτήρα, λειτουργώντας ως εργαλείο δημιουργίας τετελεσμένων.

Από γεωπολιτικής σκοπιάς, αυτή η τακτική εντάσσεται στο πλαίσιο του "gray zone warfare" – μιας στρατηγικής που αποφεύγει την ανοιχτή σύγκρουση, αλλά υπονομεύει σταδιακά την κυριαρχία του αντιπάλου μέσω νομικών, οικονομικών και ψυχολογικών μέσων. Παρόμοια με τις κινεζικές ενέργειες στη Νότια Σινική Θάλασσα, όπου η Κίνα χρησιμοποιεί "nine-dash line" και τεχνητά νησιά για να διεκδικεί θαλάσσιες ζώνες, η Τουρκία εφαρμόζει "lawfare" για να νομιμοποιήσει μονομερώς δικαιώματα στο Αιγαίο.  Αυτή η προσέγγιση εκμεταλλεύεται την ασυμμετρία ισχύος σε ημι-κλειστές θάλασσες, όπου η γεωγραφική εγγύτητα ενισχύει την αποτρεπτική ικανότητα, ενώ ταυτόχρονα δοκιμάζει την αποφασιστικότητα των συμμάχων στο NATO, όπως η Ελλάδα, η οποία βασίζεται στο διεθνές δίκαιο (UNCLOS) για να υπερασπιστεί τα δικαιώματά της. Η αναλογία με μια πινακίδα "Απαγορεύεται η στάθμευση" σε ξένο δρόμο υπογραμμίζει την ψυχολογική διάσταση: η μονιμότητα δημιουργεί de facto αποδοχή, εάν δεν υπάρξει αντίδραση.