Το Τέλος της Αυτοκρατορίας

Από τον Alain Corvez - 13/10/2026

Πηγή: Γαλλία, Ιράκ, επίκαιρο

Η δύναμη της πόλης δεν έγκειται ούτε στα τείχη της ούτε στα πλοία της, αλλά στον χαρακτήρα των πολιτών της .»

Θουκυδίδης, Έλληνας στρατηγός και ιστορικός του 5ου αιώνα π.Χ.

Παραδόξως, η αμερικανική ισχύς, σε πλήρη παρακμή, ακόμη και σε πλήρη αποσύνθεση από πολλές απόψεις, συνεχίζει να απειλεί ολόκληρο τον κόσμο με την οργή της, εκτός αν υποταχθεί στον αμερικανικό τρόπο ζωής. Ο Ντόναλντ Τραμπ, που ψεύδεται καθώς αναπνέει, φαίνεται να έχει στηθεί για να είναι ο Πρόεδρος της αμερικανικής αποσύνθεσης, η οποία αδυσώπητα εξασθενεί μπροστά στην προοδευτική εγκαθίδρυση ενός πολυπολικού, ή μάλλον απολικού, κόσμου, που σέβεται περισσότερο τις διαφορές των πολιτισμών, των θρησκειών και τον πλούτο των λαών. Αυτή η διαδικασία έχει επιταχυνθεί τα τελευταία χρόνια από την πλειοψηφία των εθνών του κόσμου, κουρασμένα από την καταστροφή, τη σφαγή και τις γενοκτονικές φρικαλεότητες που έχει εξαπολύσει παντού.

Έχοντας γίνει μηδενιστής με τη φιλοσοφική έννοια της λέξης —σαν ένας Σοπενχάουερ, για παράδειγμα, και όχι ένας Νίτσε, που είναι το αντίθετο, σε αντίθεση με ό,τι μπορεί να πιστεύουν όσοι δεν κατανοούν την εκθαμβωτική του σκέψη— η αμερικανική προεδρία μεταμορφώνει την πραγματικότητα, ή ακόμα και το αντίθετο, για να κατηγοριοποιήσει το Καλό και το Κακό. Αρχικά, αυτός ο μηδενισμός απέρριψε ακόμη και τους θεμελιώδεις νόμους της φύσης και της βιολογίας. Αφού ήταν μια ανατρεπτική σκέψη που γεννήθηκε στα γαλλικά και αμερικανικά πανεπιστήμια, κατέληξε να σβήσει ολόκληρα τμήματα ακαδημαϊκής σκέψης και τελικά το πλαίσιο των δυτικών κοινωνιών που τώρα έλκονται από το τίποτα και φέρνουν τους οπαδούς τους ή τους πολιτικούς οπορτουνιστές στην εξουσία.

Είναι αναμφίβολα το αποτέλεσμα ενός οξυμένου υλισμού που αρνείται και απορρίπτει κάθε υπερβατικότητα, όπως μας προειδοποίησε ο αγνωστικιστής Μαλρώ, προσθέτοντας ότι ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία που ένας μεγάλος πολιτισμός όπως ο δικός μας θα έπρεπε να βρει την «υπέρτατη αξία» του, αλλιώς θα κατέρρεε.

Επικαλούμενος την παγίδα του Θουκυδίδη στον Τραμπ κατά τη συνάντησή τους στο Πεκίνο, ο Σι Τζινγκ Πινγκ του είπε πονηρά ότι το Πεκίνο και η Ουάσινγκτον αναζωογονούσαν την κατάσταση της Ελλάδας τον 5ο αιώνα π.Χ., με την ανερχόμενη δύναμη της Αθήνας να αντικαθιστά την φθίνουσα δύναμη της Σπάρτης.

Στη συνέχεια, ο Σι Τζινπίνγκ άμβλυνε αυτή τη δραματική παρατήρηση προτείνοντας διάφορα μέτρα που προσφέρουν ένα modus vivendi για τις δύο δυνάμεις, ώστε να αποφύγουν μια βίαιη αντιπαράθεση, συνεργαζόμενες προς όφελος αμοιβαία νόμιμων συμφερόντων.

Δεν είναι σαφές ότι ο Ντόναλντ Τραμπ κατάλαβε την αναλογία!

Oλοι στην πρώτη γραμμή.

Marco Travaglio

Πηγή: Il Fatto Quotidiano

Δεν υπάρχει ούτε λεπτό για χάσιμο. Αν αυτά που λένε ο Μερτς και ο επικεφαλής της Jaeger Intelligence είναι αλήθεια —ότι ο Πούτιν πρόκειται να εισβάλει στην Ευρώπη— όλες οι χώρες της ΕΕ πρέπει να αναπτύξουν αμέσως στρατεύματα στα σύνορα της Ρωσίας. Αλίμονο σε όποιον εγκαταλείψει τους τολμηρούς Εσθονούς, συμπατριώτες των ατρόμητων Κάλλας, οι οποίοι πλησιάζουν σε απόσταση 50 χιλιομέτρων από τα σύνορα με τον ισχυρό στρατό τους των 4.650 ανδρών και μηδενικά άρματα μάχης, μηδενικά μαχητικά, έξι εκτοξευτές πυραύλων και 36 κανόνια για να εξαπολύσουν ένα «βαθύ χτύπημα» εναντίον της κορυφαίας πυρηνικής δύναμης στον κόσμο.

 Η είδηση ​​ότι ο άξεστος Πούτιν, παραβιάζοντας τους πιο βασικούς κανόνες των καλών τρόπων, δεν σκοπεύει να περιμένει μέχρι το 2030, όταν θα ολοκληρωθεί ο επανεξοπλισμός της ΕΕ ύψους 800 δισεκατομμυρίων ευρώ, πόσο μάλλον μέχρι το 2035, όταν θα ολοκληρωθεί ο επανεξοπλισμός του ΝΑΤΟ κατά 5% του ΑΕΠ, έχει εκπλήξει τα καλύτερα μυαλά της Ευρώπης, που μέχρι τώρα ήταν πεπεισμένα ότι ο δεσπότης θα σεβόταν ιπποτικά τις προθεσμίες μας («Θα επικοινωνήσουμε όταν είμαστε έτοιμοι», «Ω, εντάξει, τότε θα περιμένω»). 

Μένει να δούμε τι συμπεραίνουν για την επικείμενη εισβολή, δεδομένου ότι δεν έχουν ακόμη επιδείξει ούτε μία από τις χιλιάδες «ρωσικές υβριδικές επιθέσεις» των τελευταίων δύο ετών (η επόμενη είναι η κυβερνοεπίθεση του Πούτιν που θα στηρίξει τις προκριματικές εκλογές στο Κάμπο Λάργκο, αλλά μόνο αν κερδίσει ο Κόντε· διαφορετικά, όλα θα πάνε καλά). 

Η Γαλλία και οι πτυχιούχοι στην εκούσια τύφλωση

Το πιο εντυπωσιακό στα πρόσφατα γεγονότα στη Γαλλία είναι η αδυναμία κατανόησης του γενικότερου νοήματός τους, τουλάχιστον στα μέρη μας. Ξεφυτρώνουν όλο και περισσότερες καθηγητριούλες που παραπονιούνται επειδή οι μαθητές αντιδρούν στην απαγόρευση των κινητών τηλεφώνων, της μαντίλας, των φουστών και ούτω καθεξής· εν ολίγοις, θεωρούν ότι πρόκειται για μια βολική, προσχηματική διαμαρτυρία, χωρίς πραγματικούς λόγους και, επομένως, καταδικαστέα καθεαυτή.

Αν υπήρχε μια περασμένη εποχή, όπως τά «βράδια των Χριστιανοδημοκρατών», θα ήταν δική τους. Έπειτα, υπάρχουν οι αμετανόητοι κήρυκες της τάξης, οι καναπεδάκηδες που είναι «εναντίον» —κανείς δεν ξέρει ακριβώς τίνος—, αλλά πιστεύουν ότι τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν ενώ οι ίδιοι παραγεμίζουν το στομάχι τους με μπισκότα Mulino Bianco και αποφαίνονται: «είναι όλοι κάγκουρες» (maranza). Έπειτα υπάρχουν εκείνοι που καταλαβαίνουν κάθε παρασκήνιο και είναι βέβαιοι ότι οι διαμαρτυρίες αποτελούν ένα σενάριο γραμμένο από τις ολιγαρχίες..

Εν τω μεταξύ, τα επίσημα μέσα ενημέρωσης παραμένουν, ως συνήθως, σιωπηλά ή απλώς επισημαίνουν, ενίοτε με υπόγειο τρόπο, τις οπτικά πιο χρήσιμες στιγμές για να καταδικάσουν τους διαδηλωτές.

Ο πανικός των απελπισμένων

Σπείρτε πανικό! Τα δελτία τύπου και οι υπηρεσιακές εντολές που προέρχονται από τις Βρυξέλλες μιλούν μόνο για πόλεμο εναντίον της Ρωσίας και επιδιώκουν να κινητοποιήσουν τον πληθυσμό με τους πολεμοχαρείς και μελωδικούς τόνους τους, ταυτόχρονα υποκριτικούς και πομπώδεις. Αλλά στην πραγματικότητα, το πολιτικό περιβάλλον εκφράζει απλώς την απελπισία μιας αποτυχημένης ελίτ.

Τι έχουν στο χέρι; Τι χαρτιά μπορούν να παίξουν, δεδομένου ότι τώρα κατέχουν μόνο αποφάγια; Σαν σε εφιάλτη, βλέπουν τα στρατηγικά τους λάθη - την άνευ όρων υποστήριξή τους στην Ουκρανία, τη θυσία του ευρωπαϊκού οικονομικού μοντέλου στο βωμό της πίεσης στη Ρωσία, την ουσιαστική αδιαφορία τους για το μαρτύριο στη Γάζα, την παράλογη υποταγή τους στις ΗΠΑ - να συγχωνεύονται με τον πόλεμο με το Ιράν και να αποβαίνουν αναπόφευκτα μπούμερανγκ.

Βλέπουν το κόστος ζωής να αυξάνεται, τις θέσεις εργασίας να εξαφανίζονται και την επικείμενη κατάρρευση των αγορών, ιδίως της αγοράς ομολόγων (το επίπεδο επιτοκίων της οποίας καθορίζει την αξία όλων των άλλων επικίνδυνων περιουσιακών στοιχείων).

«Η Ελλάδα σε Γεωπολιτικό Μνημόνιο»- Σωτήρης Μητραλέξης

Militaire News

Μετά από τα οικονομικά μνημόνια , το γεωπολιτικό.

Ο Σωτήρης Μητραλέξης σε μία εξαιρετική ανάλυση, εξηγεί πως η Ελλάδα έχει προσδεθεί στο άρμα του Ισραήλ, την ίδια στιγμή που σχεδόν όλες οι ευρωπαϊκές χώρες ακολουθούν αντίστροφη πορεία.

Η «δικαιολογία» ότι το Ισραήλ θα είναι «ασπίδα προστασίας» μας έναντι της Τουρκίας , δεν έχει καμία βάση και καμία λογική. Ωστόσο η προσπάθεια που γίνεται από την κυβέρνηση να πειστεί η ελληνική κοινή γνώμη είναι επίμονη και ακραία. Όσοι «τολμούν» να ασκήσουν κριτική στην «αμυντική συνεργασία» με το Ισραήλ, «κατηγορούνται» ως φιλότουρκοι!

Γεωπολιτικό και γεωοικονομικό χάος

– από τον πόλεμο στο Ιράν στη σκιά ενός G2 –

Από Σύνταξη
- 26 Σεπτεμβρίου, 2026

Ένα μεγάλο γεωπολιτικό και γεωοικονομικό χάος ξεδιπλώνεται μπροστά μας. Δεν πρόκειται απλώς για συσσώρευση πολέμων και κρίσεων, αλλά για τον ταχύ κατακερματισμό της παλιάς παγκόσμιας τάξης, χωρίς να έχει ακόμη διαμορφωθεί μια νέα.

 Μαζί της εξαντλούνται πολλά από τα ερμηνευτικά σχήματα με τα οποία διαβάζαμε τον κόσμο. Η εγγενής αβεβαιότητα της «γυμνής μετάβασης» πάει μαζί με τη δυσκολία κατανόησης και πρόβλεψης. Επειδή, παρά την υπερσυσσώρευση πληροφοριών, δεν διαθέτουμε πραγματική εικόνα των δυνατοτήτων και των ορίων των μεγάλων δυνάμεων, ούτε των βαθιών αλληλεξαρτήσεων που εξακολουθούν να τις συνδέουν. Ο πόλεμος με το Ιράν έκανε φανερό ότι στρατιωτική ισχύς, ενέργεια, θαλάσσιες οδοί, τεχνολογία, εμπορικές ροές και πολιτικές συμμαχίες αποτελούν πλέον πλευρές της ίδιας σύγκρουσης.

Ένα πρώτο χαρακτηριστικό της νέας κατάστασης είναι ότι οι συγκρούσεις παύουν να αποτελούν απομονωμένα μέτωπα. Ουκρανία, Μέση Ανατολή και ευρύτερη Ευρασία αλληλοσυνδέονται όλο και περισσότερο. Παράλληλα, παλιά εδαφικά ζητήματα επανέρχονται και εμφανίζονται νέες συμμαχίες. Το Σύμφωνο της Μέκκας (Σ. Αραβία-Τουρκία-Πακιστάν) είναι ένδειξη μιας εποχής κατά την οποία ακόμη και κράτη στενά συνδεδεμένα με τις ΗΠΑ αναζητούν μεγαλύτερα περιθώρια αυτονομίας.

Το κουτί της Πανδώρας της Αραβικής Χερσονήσου

από τον Filippo Bovo - 20 Σεπτεμβρίου 2026

Πηγή: Φιλίππο Μπόβο

Ο συνεχιζόμενος εμφύλιος πόλεμος στη νότια Αραβική Χερσόνησο είναι πολύ περισσότερο από ένας απλός εμφύλιος πόλεμος μεταξύ δύο ασυμβίβαστων κυβερνήσεων, του Ανώτατου Πολιτικού Συμβουλίου στη Σαναά (της Ansar Allah και των εσωτερικών συμμάχων της) και του Προεδρικού Συμβουλίου Καθοδήγησης στο Άντεν (με την υποστήριξη του Ριάντ). Η άμεση εμπλοκή της Σαουδικής Αραβίας τον καθιστά πολύ περισσότερο από μια απλή εσωτερική σύγκρουση, όπως αποδεικνύεται περαιτέρω από την έκταση της ζημιάς που η Ansar Allah και η Σαουδική Αραβία έχουν προκαλέσει η μία στην άλλη μέχρι στιγμής, παρακάμπτοντας ακόμη και την ίδια την κυβέρνηση του Άντεν.

Κάθε πλευρά τείνει να αναδεικνύει τα δικά της επιτεύγματα και τις ζημιές που έχουν υποστεί, καθιστώντας τα αφορμή για περαιτέρω αντίποινα. Αλλά, εκτός της σφαίρας των μέσων ενημέρωσης, ο αριθμός των αεροπορικών επιδρομών υποδηλώνει ότι η Σαουδική Αραβία προσπαθεί σταδιακά να τις μειώσει, ενώ παράλληλα προσπαθεί να επαναφέρει τη διαπραγματευτική γραμμή για την αλήθεια που αναζητούσε από τις πρώτες μέρες.

Στις 3 Ιουλίου, μετά από βομβαρδισμό του αεροδρομίου της Σαναά από αεροσκάφη της Σαουδικής Αραβίας και το Προεδρικό Συμβούλιο Καθοδήγησης, η συμφωνία που, επισφαλώς, από τον Απρίλιο του 2022, είχε φέρει ένα μέτρο ειρήνης στη χώρα που είχε σπαραχθεί από χρόνια πολέμου, κατέρρευσε. Με τη μεσολάβηση των Ηνωμένων Εθνών, η συμφωνία αυτή είχε δημιουργήσει μια εύθραυστη ισορροπία μεταξύ των δύο κυβερνήσεων της Υεμένης (της Ansar Allah και των σουνιτικών και κοσμικών συμμάχων της στη Σαναά και του CPG, με κοσμικές, σουνιτικές και ισλαμιστικές ομάδες στο Άντεν, με την τελευταία να είναι η μόνη αναγνωρισμένη κυβέρνηση της Υεμένης βάσει του διεθνούς δικαίου). Η λογική της Σαουδικής Αραβίας και του CPG ήταν να επιβεβαιώσουν το υπάρχον αεροπορικό εμπάργκο στη Σαναά, ουσιαστικά επιβεβαιώνοντας τον νόμο: αλλά ήταν μια κοντόφθαλμη και βραχυπρόθεσμη κίνηση.

« Αλλάζει ο πολιτικός χάρτης της μεταπολεμικής Γερμανίας»

Συνέντευξη στο Cretaone 102,3

Θεοφάνης Μαλκίδης

Η ιστορική ήττα του CDU, η άνοδος της AfD και η πρωτιά της Αριστεράς στο Βερολίνο δείχνουν, σύμφωνα με τον διδάκτορα Πολιτικών και Κοινωνικών Επιστημών, ότι το μεταπολεμικό πολιτικό μοντέλο της Γερμανίας βρίσκεται σε βαθιά κρίση


Σε μια νέα πολιτική πραγματικότητα εισέρχεται η Γερμανία μετά τα αποτελέσματα των εκλογών σε Βερολίνο και Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία, με το CDU να καταγράφει ιστορικές απώλειες, την AfD να αναδεικνύεται πρώτη δύναμη στο Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία και την Αριστερά να κατακτά την πρώτη θέση στο Βερολίνο.

Τα αποτελέσματα, σύμφωνα με τον Θεοφάνη Μαλκίδη, που μίλησε στο CretaOne 102,3 και στον Γιάννη Ραψομανίκη, δεν συνιστούν απλώς μια πρόσκαιρη ψήφο διαμαρτυρίας, αλλά αποτυπώνουν βαθύτερες αλλαγές στη Γερμανία και ευρύτερα στην Ευρώπη.

Στο Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία, η AfD συγκέντρωσε 38,2%, έναντι 35,5% του SPD, ενώ το CDU έμεινε στο 4,9%, κάτω από το όριο του 5%, με αποτέλεσμα να μην εκπροσωπείται στο τοπικό κοινοβούλιο. Πρόκειται για ιστορικά χαμηλή επίδοση για τους Χριστιανοδημοκράτες. Στο Βερολίνο, η Αριστερά αναδείχθηκε πρώτη δύναμη με 25,7%, με το CDU να περιορίζεται στο 18,8%, την AfD στο 16,3% και το SPD στο 12,1%.

Ο Φοίνικας και η Σιλικόνη: Σχόλιο στο «Στάδιο Ντουμπάι» του καπιταλισμού [1/2]

Δημοσιεύτηκε από il Notaro

του ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ

~.~

Μνήμη Gianfranco Sanguinetti

«Πρέπει να ξέρουμε, φίλε μου, ότι είναι μεγάλο κατόρθωμα να περιφρονούμε αυτό που οι άλλοι θεωρούν σημαντικό μες στην ζωή. Ο πλούτος, για παράδειγμα, οι τιμές, η δόξα, η εξουσία και όλα όσα περιβάλλονται από εξωτερική λάμψη, σαν να πρόκειται για θεατρική παράσταση, δεν θα φαίνονταν ανώτερα αγαθά σε έναν σοφό άνδρα. Αντίθετα, ανώτερη θα ήταν η ίδια η περιφρόνησή τους.»

ΛΟΓΓΙΝΟΣ, Περί Ύψους

«Θα πρέπει να ξοδεύουμε την περιφρόνησή μας με φειδώ καθότι, στην εποχή μας, είναι τόσοι πολλοί οι αξιοπεριφρόνητοι άνθρωποι.»

ΣΑΤΩΒΡΙΑΝΔΟΣ

«Αλλά τα κεφάλια δεν έχουν πρωκτό. Ό,τι εισέρχεται στο κουτί τους, δεν ξαναβγαίνει ποτέ.»

M. G. CLÉZIO, Les Géants

Ι.

Πράγα1. Νύχτα. Εσωτερικό. Μπαρ.

Έπειτα από ένα ανησυχητικό στριφογύρισμα μιάμισης ώρας γύρω από την Παλαιά Πόλη της Πράγας, αλλά και εντός της, υπό καταρρακτώδη βροχήν, κατάφερα να βρω μια ήσυχη γωνιά σε τούτην την μυστική πόλη της Παλαιάς Ευρώπης η οποία δεν κατάφερε να μην πέσει και η ίδια θύμα της μουσειοποίησης και του low-cost τουρισμού του συνεχούς διψασμένου αγγλοσαξωνικού, και όχι μόνον, όχλου. Επειδή βρίσκομαι αρκετά βαθιά μέσα στην νύχτα θα αναγγείλω, όπως ένας προσωκρατικός, «Πάντα τὰ σπουδαῖα νυχτὸς μᾶλλον ἐξευρίσκεται».

Για κάποιον περίεργο και ασυνείδητο λόγο, έβαλα στις αποσκευές μου μία από τiς μικρότερες διατριβές όλων των εποχών για ένα τεράστιο ζήτημα. Πρόκειται για ένα από τα τελευταία γραπτά του μακαρίτη, πλέον, Τζιανφράνκο Σανγκουινέττι. Απόδοση στην νεοελληνική: Το Μουνάκι χθες και σήμερα. Πιθανώς ο πόθος της ανάγνωσης του έργου, αντί για μια εκ νέου άγνωση του Κάφκα, του Τσάπεκ, του Κραλ ή κάποιας άλλης παραγνωρισμένης ή ξεχασμένης ιδιοφυίας που βγήκε από αυτόν τον τόπο, να οφείλεται στο γεγονός ότι ο συγγραφέας πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του στην πρωτεύουσα της Τσεχικής Δημοκρατίας.

Η διάλυση της πυραμίδας των προνομίων

από τον Mario Lettieri και τον Paolo Raimondi

Πηγή: Mario Lettieri και Paolo Raimondi

Πρόσφατα ολοκληρώθηκε η σύνοδος κορυφής των BRICS στο Νέο Δελχί, με θέμα «Οικοδόμηση για Ανθεκτικότητα, Καινοτομία, Συνεργασία και Βιωσιμότητα», η οποία σηματοδοτεί ένα σημαντικό βήμα προς τα εμπρός για την ομάδα. Ο Ντόναλντ Τραμπ τους μισεί και, με λόγια, θέλει να τους καταστρέψει. Αλλά αυτό δεν θα έπρεπε να επηρεάσει την Ευρώπη εάν έκανε μια προσεκτική και ψύχραιμη αξιολόγηση.

Λίγες ημέρες μετά την ετήσια σύνοδο του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης (SCO) στο Κιργιστάν, ο Ινδός πρωθυπουργός Ναρέντρα Μόντι και οι πρόεδροι Βλαντιμίρ Πούτιν, Σι Τζινπίνγκ και Μασούντ Πεζεσκιάν της Ρωσίας, της Κίνας και του Ιράν, αντίστοιχα, συναντήθηκαν με τους αρχηγούς κρατών των άλλων μελών του ομίλου: Βραζιλία, Νότια Αφρική, Ινδονησία, Αίγυπτο, Αιθιοπία, Σαουδική Αραβία και Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Παρόντες ήταν αρκετοί άλλοι πρωθυπουργοί, συμπεριλαμβανομένων εκείνων της Μαλαισίας, του Καζακστάν και του Βιετνάμ, όλες υποψήφιες για ένταξη χώρες.

Δεδομένου ότι η Ινδία ασκεί την προεδρία για το 2026, ο Μόντι έπαιξε κεντρικό ρόλο στην παρουσίαση ενός στρατηγικού σχεδίου για τις μελλοντικές πρωτοβουλίες των BRICS. Στις εναρκτήριες παρατηρήσεις του, έδωσε προτεραιότητα στις μεταρρυθμίσεις στην παγκόσμια διακυβέρνηση και πρότεινε την υιοθέτηση δέκα μέτρων που θα αναπτυχθούν σε έναν οδικό χάρτη για τις μελλοντικές δραστηριότητες της ομάδας. Ζήτησε επίσης μεγαλύτερη εκπροσώπηση του Παγκόσμιου Νότου στις διεθνείς διαδικασίες λήψης αποφάσεων, περιγράφοντας το τρέχον σύστημα ως «πυραμίδα προνομίων» που θα πρέπει να μετατραπεί σε «πλατφόρμα συνεργασίας».

Οι περισσότερες από τις προτάσεις του έγιναν δεκτές και ενσωματώθηκαν στην Τελική Διακήρυξη, η οποία υπογράφηκε από όλους τους συμμετέχοντες. Πρόκειται για μια σημαντική εξέλιξη σε σύγκριση με την προηγούμενη διάσκεψη των υπουργών Εξωτερικών της ομάδας, η οποία ολοκληρώθηκε χωρίς ομόφωνη συναίνεση. Εστιάζοντας στις μελλοντικές προοπτικές, ο Μόντι κατάφερε επίσης να πείσει το Ιράν και τα ΗΑΕ, που βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση. Πιστεύουμε ότι πρόκειται για μια πολύ σημαντική εξέλιξη.

Χρονικά της Ζαλισμένης Αραβίας

Αμερικανικά δημοσιεύματα αναφέρουν ότι η Σαουδική Αραβία έχει διακόψει τη ροή πετρελαίου κατά μήκος του αγωγού Ανατολής-Δύσης, ο οποίος έχει χωρητικότητα 7 εκατομμυρίων βαρελιών την ημέρα και μπορεί εύκολα να παρακάμψει το Ορμούζ, όπως δείχνει ξεκάθαρα η παραπάνω εικόνα. Αυτό παρουσιάζεται σχεδόν ως μέτρο ασφαλείας μετά τις πρόσφατες επιθέσεις των Χούθι, που πραγματοποιήθηκαν σε απάντηση στην απερίσκεπτη και ανεπιτυχή σαουδαραβική επίθεση. Είναι πλέον σαφές ότι η επίθεση των Χούθι κατέστρεψε ολοσχερώς δύο αντλιοστάσια και προκάλεσε ζημιές σε δύο άλλα, καθιστώντας την εγκατάσταση άχρηστη. Για άλλη μια φορά, η αεράμυνα του Ριάντ, προφανώς αμερικανική, απέτυχε εντελώς να επιτύχει τον στόχο της.

Επιπλέον, οι Χούθι έχουν καταλάβει το στρατηγικό νησί Μαγιούν στο στενό Μπαμπ αλ-Μαντέμπ, εντείνοντας την πίεση στον κύριο κόμβο εξαγωγών του βασιλείου στην Ερυθρά Θάλασσα. Με το Ορμούζ ήδη παραλυμένο, οι συνεχιζόμενες απειλές και για τα δύο στρατηγικά θαλάσσια σημεία μειώνουν τις επιλογές του βασιλείου για τη μεταφορά αργού πετρελαίου στις παγκόσμιες αγορές. Πράγματι, η Σαουδική Αραβία έχει πέσει σε ένα από τα χαμηλότερα επίπεδα παραγωγής της ποτέ: 3 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα, γεγονός που δημιουργεί σημαντικό πρόβλημα για τα ταμεία του Ριάντ, αλλά και, έμμεσα, για τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες ενδεχομένως επωφελούνται από τους πόρους της Μέσης Ανατολής μέσω της αγοράς ομολόγων του Δημοσίου.

Ο Τραμπ το έκανε... με τον δικό του τρόπο

Από τον Alexandr Dugin

Πηγή: Euro-synergies

Ο Αλεξάντερ Ντούγκιν υποστηρίζει ότι ο πόλεμος κατά του Ιράν, η προώθηση του ΝΑΤΟ στην Αρκτική και η διαμάχη για την τεχνητή νοημοσύνη είναι διαφορετικά μέτωπα μιας ενιαίας αντιπαράθεσης μεταξύ μιας ετοιμοθάνατης μονοπολικής τάξης και ενός αναπτυσσόμενου πολυπολικού κόσμου.

Παρουσιαστής: Σήμερα θα ήθελα να αναφερθώ σε πολλά πολύ σημαντικά θέματα. Το Ιράν και οι Ηνωμένες Πολιτείες αντάλλαξαν για άλλη μια φορά επιθέσεις και κατηγορίες, και η Μέση Ανατολή βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Ας προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε μαζί τι θα συμβεί στη συνέχεια - και τι πραγματικά συμβαίνει. Είναι απλώς μια ακόμη καταστολή ή κάτι νέο που θα μπορούσε να πάει πολύ πέρα ​​από αυτό;

Αλεξάντερ Ντούγκιν: Ο πόλεμος που διεξάγουν οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ εναντίον του Ιράν βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη εδώ και έξι μήνες και δεν έχει αποφέρει αποφασιστικά αποτελέσματα. Ο Τραμπ ήταν πεπεισμένος -του είχαν πει οι ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες- ότι η δολοφονία του Ραχμπάρ, του ηγέτη του Ιράν, καθώς και των κορυφαίων στρατιωτικών, πολιτικών και θρησκευτικών αξιωματούχων της χώρας, θα κατέρρεε ολόκληρο το σύστημα, όπως είχε συμβεί στη Βενεζουέλα. Δυστυχώς για όλους τους άλλους, στη Βενεζουέλα, κατάφεραν στην πραγματικότητα να συλλάβουν τον πρόεδρο και να εξασφαλίσουν μια δήλωση απόλυτης πίστης στη Δύση από την ελίτ - με τη βοήθεια της συμπαιγνίας και της προδοσίας της Ντέλσι Ροντρίγκεζ και άλλων.

Ενθαρρυμένος από αυτή την «επιτυχία», ο Τραμπ επιχείρησε να επαναλάβει την επιχείρηση στο Ιράν, αλλά πολύ πιο βάναυσα, αναμένοντας την ταχεία κατάρρευση του καθεστώτος. Δεν ήταν προετοιμασμένος για μια μακρά εκστρατεία ή αντίσταση αυτού του είδους. Οι περισσότεροι αναλυτές θεωρούν πλέον αυτόν τον εξάμηνο πόλεμο ως μια θεαματική αμερικανική αποτυχία - ακόμη χειρότερη από αυτήν στο Αφγανιστάν. Το Ιράν, πολεμώντας σχεδόν μόνο του - η Ρωσία και η Κίνα παρέχουν διπλωματική κάλυψη, πέρα ​​από την κλίμακα της δυτικής βοήθειας προς την Ουκρανία - έχει αντέξει για έξι μήνες υπό το βάρος της δυτικής πίεσης. Αυτό είναι ήδη ένα σημαντικό επίτευγμα από μόνο του. Στο Truth Social, ο Τραμπ διακηρύσσει τη νίκη κάθε μέρα και ισχυρίζεται ότι το Στενό του Ορμούζ είναι ανοιχτό. Την επόμενη μέρα, αναγνωρίζει ότι οι Ιρανοί κρατιούνται σταθεροί και υπόσχεται ένα αποφασιστικό χτύπημα εναντίον του νησιού Kharg και άλλων στόχων. Το Ιράν δεν πέφτει. Και οι δύο πλευρές συνεχίζουν να χτυπούν, και στην ομίχλη του πολέμου, δεν είναι πλέον σαφές ποιος βυθίζει ποιον. Ο Τραμπ δημοσιεύει εικόνες που δημιουργούνται από τεχνητή νοημοσύνη και υποτίθεται ότι δείχνουν Αμερικανούς να καταστρέφουν ενεργειακές εγκαταστάσεις στο νησί Kharg. Οι Ιρανοί ανταποδίδουν με τα δικά τους βίντεο που δείχνουν Αμερικανούς στρατιώτες να συνθλίβονται και τον Τραμπ, τη Λόρα Λούμερ και άλλες μισητές προσωπικότητες να αιχμαλωτίζονται.

Το Τόκιο εξοργίζεται για το νέο μνημείο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου που ανεγέρθηκε στη Ρωσία

Της Μαρίας Νικολακάκη

Το Τόκιο εξοργίζεται για το νέο μνημείο του Β' 

Παγκοσμίου Πολέμου που ανεγέρθηκε στη Ρωσία

Η Μόσχα απέρριψε τα ιαπωνικά αιτήματα για την αποσυναρμολόγηση του μνημείου, το οποίο ισχυρίζεται ότι προσβάλλει τα «συναισθήματά» του.

Το Τόκιο απαίτησε από τη Ρωσία να κατεδαφίσει ένα πρόσφατα αποκαλυπτόμενο μνημείο που τιμά τη νίκη της Σοβιετικής Ένωσης επί της Αυτοκρατορικής Ιαπωνίας το 1945 και το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ισχυριζόμενο ότι προσβάλλει τα «συναισθήματα του ιαπωνικού λαού». Η Μόσχα, ωστόσο, απέρριψε το αίτημα, εξισώνοντάς το με το να λέει «στον Ήλιο να μην λάμπει».

Το μνημείο αποκαλύφθηκε στην ρωσική πόλη Χαμπάροφσκ της Άπω Ανατολής την Παρασκευή. Το κεντρικό στοιχείο του μνημείου είναι ένα άγαλμα 15 μέτρων ενός Σοβιετικού στρατιώτη που συνθλίβει μια πέτρα στα σύνορα με το αυτοκρατορικό χρυσάνθεμο της Ιαπωνίας με τη λαβή του τουφέκι του. Το μνημείο δημιουργήθηκε με πρωτοβουλία του Ρώσου Προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν, με το σχέδιό του να επικρατεί σε επτά άλλα έργα σε διαγωνισμό. Η πέτρα είναι «ακριβές αντίγραφο της οριακής πέτρας που ανεγέρθηκε από την Ιαπωνία στη Σαχαλίνη, κατασχέθηκε το μισό της μετά τον Ρωσο-ιαπωνικό πόλεμο» στις αρχές του 20ού αιώνα, δήλωσε ο Νικολάι Οβσιγιένκο, αναπληρωτής επικεφαλής του προεδρικού γραφείου για ανθρωπιστικά θέματα. «Δεν πρόκειται απλώς για σύμβολο του αυτοκρατορικού οίκου, όπως επιμένουν οι γείτονές μας - είναι επίσης σύμβολο της μιλιταριστικής Ιαπωνίας, η οποία διέπραξε τερατώδη εγκλήματα κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου», πρόσθεσε ο Οβσιγιένκο κατά τη διάρκεια της τελετής αποκάλυψης.

Οι μοιραίες μεταβλητές μεταξύ αυτοκρατοριών, ΝΑΤΟ και θρησκευτικού προσανατολισμού έναντι μεσσιανισμού

από τον Pietrangelo Buttafuoco

Πηγή: Μπαρμπαντίγιο

Η ιστορία δεν γράφεται με το «τι θα γινόταν αν» —τι θα γινόταν αν οι Βίκινγκς είχαν ανακαλύψει την Αμερική— αλλά το μέλλον, ωστόσο, γράφεται. Να το κόλπο. Η πολιτική είναι, πάνω απ' όλα, μια ευφάνταστη και διαισθητική τέχνη, που ασκείται σε terra incognita, όχι σε déjà vu. Στην πραγματικότητα, η ανάλυση του παρελθόντος είναι άχρηστη. Οι προκατασκευασμένες προβλέψεις είναι άχρηστες, και μόνο το μέλλον είναι ο χώρος για δράση —με την αληθινή έννοια της λέξης, όραμα— θέλησης και απόφασης.

Με τον Τερτυλλιανό, το αξίωμα επαναλαμβάνεται: μόνο ο Θεός μπορεί να διασφαλίσει ότι αυτό που έχει συμβεί δεν θα συμβεί ποτέ· ούτε ισχύει αυτό που είπε ο Καρλ Μαρξ, στο γνωστό χυδαίο απόφθεγμα, ότι τα γεγονότα επαναλαμβάνονται στη γραμμικότητα του γίγνεσθαι — την πρώτη φορά ως τραγωδία, τη δεύτερη ως φάρσα — και αν το AfD κερδίσει τις γερμανικές εκλογές, το Βερολίνο εγκαταλείπει την Ευρωπαϊκή Ένωση και τελείωσε για τις Βρυξέλλες. Τέλος και για τη ζώνη Σένγκεν, και η ιστορία, τελικά, με κεφαλαίο Ι, δεν είναι ποτέ κυρίαρχη σε τίποτα. Και αυτό, σε κάθε περίπτωση, είναι απλώς μια λεπτομέρεια. Θα μπορούσαμε ακόμη και να το χαρακτηρίσουμε ασήμαντο.

Το ασταθές διεθνές περιβάλλον και η Ελλάδα

από Ευάγγελος Κοροβίνης

Η αβεβαιότητα για τις εξελίξεις στις διεθνείς σχέσεις βρίσκεται στην ημερησία διάταξη. Οι ηγεσίες διαφόρων χωρών καταφεύγουν ακόμη και στην μελέτη της ιστορίας για να χαράξουν πορεία στον σημερινό κλυδωνιζόμενο κόσμο. Αρκετοί αποδίδουν την τρέχουσα αβεβαιότητα στην άρνηση των ΗΠΑ να πιούν το πικρό ποτήρι της ήττας των από το Ιράν και να «αράξουν στα πραγματικά τους κιλά» και στην ταυτόχρονη έλλειψη διάθεσης από την μεριά της Κίνας, της οικονομικής υπερδύναμης του Πλανήτη, να αναλάβει παγκόσμιες ευθύνες.

Πράγματι η περιοχή της Μέσης Ανατολής, για παράδειγμα, παρουσιάζει για την Κίνα οικονομικό ενδιαφέρον, αλλά η χώρα αυτή δεν επιδιώκει να γίνει εγγυητής της ασφαλείας της περιοχής. Η Κίνα δεν έχει υπογράψει αμυντικές συμφωνίες με κράτη της Μέσης Ανατολής και ούτε θέλει να διαιτητεύσει επί των αντιπαραθέσεων μεταξύ σουνιτών και σιιτών ή επί της αραβοϊσραηλινής διένεξης. Η Ρωσία πάλι είναι απασχολημένη με την Ουκρανία και το ενδιαφέρον της για την Μέση Ανατολή είναι σχετικά περιορισμένο, αν και διατηρεί βάση στην Συρία και ασκεί κάποια επιρροή στην περιοχή μέσω των πωλήσεων όπλων. Και η Κίνα και η Ρωσία δεν θέλουν να γίνουν οι νέοι πάτρωνες. Παίζουν, προς το παρόν τουλάχιστον, τον ρόλο του αντιβάρου προς έναν σαφώς αποδυναμωμένο ηγεμόνα, τις ΗΠΑ.

Ο κόσμος, κατά αρκετούς λοιπόν, είναι πλήρως αναρχούμενος. Οι ΗΠΑ, παρότι αντιστέκονται ακόμη στον σοβαρό κλονισμό της θέσης των, δεν μπορούν να κρύψουν εύκολα την αδυναμία τους να προστατεύσουν τους συμμάχους των στον Περσικό Κόλπο και να διατηρήσουν ανοιχτά τα στενά του Ορμούζ. Οι ψευδαισθήσεις περί μιας αμερικανικής στρατιωτικής παντοδυναμίας έχουν θρυμματισθεί και γιαυτό τα κράτη της περιοχής σπεύδουν να καλύψουν το κενό με περιφερειακές συμφωνίες ασφαλείας, όπως η πρόσφατη συμφωνία της Μέκκας. Η πλήρης απαγκίστρωση πάντως ή η πλήρης επανεμπλοκή της Αμερικής στην περιοχή δεν είναι πιθανές.

Θεοφάνης Μαλκίδης: «Δεν σταμάτησε ποτέ η ανάφλεξη στην Μέση Ανατολή. Η Ελλάδα και η Ευρώπη στην παρούσα συγκυρία».

Για τα όσα γίνονται στην Μέση Ανατολή, για το πως θα αντιδράσει η Τουρκία στην “ασπίδα του Αχιλλέα”, αλλά και το τι γίνεται στην Ευρώπη, μίλησε στο Radio Me 88.4 και την εκπομπή «Ενημέρωση 2.0» με τους Μανώλη Θέμελη και Γιάννη Χριστόπουλο, ο Δρ. Πολιτικών και Κοινωνικών Επιστημών, Θεοφάνης Μαλκίδης.

Ο Θεοφάνης Μαλκίδης, μίλησε στο Radio Me 88.4 και την εκπομπή «Ενημέρωση 2.0» με τους Μανώλη Θέμελη και Γιάννη Χριστόπουλο όχι μόνο για τα όσα γίνονται στην Μέση Ανατολή, για το πως θα αντιδράσει η Τουρκία στην “ασπίδα του Αχιλλέα”, αλλά και το τι γίνεται στην Ευρώπη σε πολιτικό επίπεδο.

Για τις εξελίξεις στην Μέση Ανατολή:

“ Eδώ και δεκαετίες και στο βάθος των αιώνων φλέγεται η Μέση Ανατολή. Είναι μία αντιπαράθεση με την οποία, ασχολείται πλέον όλος ο κόσμος, αφού αφορά στην καθημερινότητα μας.

Αγγίζει και την χώρα μας, το παρόν και το μέλλον μας. Δεν σταμάτησε ποτέ η ανάφλεξη στην Μέση Ανατολή. Η Ελλάδα πρέπει να αναλάβει πρωτοβουλίες για την εκεχειρία και την ειρήνη. Και όχι φυσικά ο Ερντογάν και η Τουρκία. Να θυμίσουμε οτι έχουν εκλογές οι ΗΠΑ και το Ισραήλ”.

Για το Ισλαμικό ΝΑΤΟ ανέφερε οτι αποτελεί ευθεία απειλή για την πατρίδα μας, αλλά και την ειρήνη στην Ανατολή, τονίζοντας οτι Τουρκία και Πακιστάν χρησιμοποιούν το μεταναστευτικό ζήτημα.

Ενώ για την Τουρκία και το πως θα αντιδράσει στην “ασπίδα του Αχιλλέα”, τόνισε:

“Ήδη υφίστανται δύο τουρκικές NAVTEX. Μην ξεχνάμε οτι η “Γαλάζια Πατρίδα” θα αποτελεί και νόμο του κράτους, άρα δεν έχει να κάνει με μία μόνο αντίδραση.

Η Συμφωνία Άμυνας της Μέκκας και η Αίγυπτος

Οι χώρες αυτού που τώρα ονομάζεται Κοινή Συμφωνία Άμυνας της Μέκκας πραγματοποίησαν μια διάσκεψη στην Τουρκία.

Ενώ συζήτησαν για μια σειρά από πράγματα, το πιο αξιοσημείωτο ήταν η επιθυμία τους να επεκτείνουν τον οργανισμό σε *άλλες* χώρες.

Για όσους από εσάς τους παρακολουθείτε από την πατρίδα σας, τουλάχιστον δύο από τις τρεις εμπλεκόμενες χώρες έχουν επικρίνει την Αίγυπτο τόσο για την άρνησή τους να συμμετάσχουν όσο και για την άρνησή τους να ενταχθούν.

Η Αίγυπτος είναι τελικά ο μεγάλος σουνιτικός στρατός που λείπει. Η συμπερίληψή της θα έκανε τη συμμαχία περισσότερο ένα «ενιαίο σουνιτικό μέτωπο».

Εκτός από το ότι η Αίγυπτος δεν εμπιστεύεται την Τουρκία (ποτέ μην εμπιστεύεστε έναν Οθωμανό). Είναι ενοχλημένη με τον τρόπο που την αντιμετωπίζει η Σαουδική Αραβία (οι φίλοι δεν σε αναγκάζουν να τους πουλήσεις νησιά για χρήματα που χρειάζεσαι για να επιβιώσεις), και το Πακιστάν έχει στο «παρελθόν» αποδεχτεί τη συνεργασία της Μουσουλμανικής Αδελφότητας.

Όσο περισσότερο έχουν αυτές τις συναντήσεις, τόσο περισσότερο η έλλειψη της Αιγύπτου (ο ισχυρότερος σουνιτικός στρατός παρεμπιπτόντως, μόνο από το μέγεθος η Αίγυπτος έχει περισσότερα αεροσκάφη, τεθωρακισμένα οχήματα και ναυτικά μέσα) γίνεται ελέφαντας στο δωμάτιο.

Η Μόσχα προειδοποιεί ότι ενδέχεται να βάλει στο στόχαστρο βρετανικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις σε μια πρωτοφανή δήλωση

Maurizio Blondet

Το «κλειδί» των Storm Shadow στην Ουκρανία – Πώς «στέκονται» απέναντι στους ρωσικούς πυραύλους Kh-69.


Οι πύραυλοι SCALP έχουν δηλωμένη εμβέλεια περίπου 155 μιλίων, αν και οι αναλυτές υποστηρίζουν ότι μπορούν να διανύσουν έως και 250 μίλια. Ο πύραυλος SCALP ζυγίζει 1.300 κιλά και έχει σχεδιαστεί για να πλήττει «θωρακισμένους» στόχους, όπως καταφύγια. Με τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη που χρησιμοποιεί στην παρούσα φάση η Ουκρανία για να πλήξει ρωσικές αποθήκες και διυλιστήρια, θα ήταν δυσκολότερο να πλήξει τέτοιου είδους προστατευμένους στόχους. Ο ρωσικός πύραυλος Kh-69 θεωρείται το ρωσικό αντίστοιχο που προσεγγίζει περισσότερο τους πυραύλους SCALP/Storm Shadow. Τόσο ο πύραυλος SCALP όσο και ο Kh-69 είναι υποηχητικοί, δηλαδή πετούν με ταχύτητα μικρότερη από την ταχύτητα του ήχου. Παρόλο που κινούνται πιο αργά σε σχέση με πυραύλους που αναπτύσσουν υπερηχητικές ταχύτητες —ταχύτητες δηλαδή μεγαλύτερες από αυτή του ήχου— και οι δύο τύποι πετούν σε χαμηλό ύψος για να αποφύγουν τον εντοπισμό τους από τα ραντάρ, τα οποία είναι καθοριστικής σημασίας για την ανίχνευση και την εξουδετέρωσή τους από τα συστήματα αεράμυνας.

Από την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία, το Ηνωμένο Βασίλειο συγκαταλέγεται σταθερά μεταξύ των πιο ανοιχτών και ένθερμων στρατιωτικών υποστηρικτών του Κιέβου, μεταφέροντας επανειλημμένα βαρύ οπλισμό, συμπεριλαμβανομένων πυραύλων μεγάλης εμβέλειας αιχμής όπως το Storm Shadow.

Νωρίτερα αυτή την εβδομάδα, η Βρετανία ανακοίνωσε την πρόθεσή της να παράσχει στην Ουκρανία απόρρητη τεχνολογία για να επιτρέψει την τοπική παραγωγή του αγγλογαλλικού σχεδιασμένου πυραύλου κρουζ SCALP (γνωστού στο Ηνωμένο Βασίλειο ως Storm Shadow). Οι σύμμαχοι σχεδιάζουν να θέσουν σε λειτουργία μια γραμμή παραγωγής στην Ουκρανία μέχρι το τέλος του έτους.

Η ειρήνη δεν είναι πλέον στη μόδα

Αυτό που είναι πραγματικά απίστευτο και ανησυχητικό στον σύγχρονο κόσμο είναι ότι η ειρήνη έχει γίνει κάτι που γενικά θεωρείται πολιτικά μειονεκτικό και ύποπτο. Βιώνουμε αυτήν την κοσμοϊστορική ηθική ανατροπή εδώ και πολύ καιρό. Τα πρώτα συμπτώματα ήταν ήδη εμφανή κατά τη διάρκεια του σκανδάλου Russiagate, όταν απλές επαφές του Τραμπ με τον Πούτιν ερμηνεύτηκαν ως παράδοση στον εχθρό. Δεν έχει σημασία ότι ήταν ένα κολοσσιαίο ψέμα. Το γεγονός είναι ότι λειτούργησε για ένα διάστημα ακριβώς επειδή απέκλεισε κάθε πιθανότητα συμφωνίας κυρίων: αν μιλάς με τον Πούτιν, είναι επειδή θέλεις να καταστρέψεις την Αμερική και επειδή οποιαδήποτε συζήτηση με τη Μόσχα συνιστά εκλογική παρέμβαση. Βεβαίως, δεδομένου ότι οι ΗΠΑ έχουν επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό τις εκλογές σε αμέτρητες χώρες, χρησιμοποιώντας τις υπηρεσίες, τα χρήματα και τη διπλωματία τους σε ένα πλαίσιο απόλυτης χειραγώγησης, είναι εύκολο να καταλάβουμε από πού πηγάζει αυτή η δυσφορία και πώς οι επαφές με άλλους μπορούν να ερμηνευθούν ως παρέμβαση. Αυτό συμβαίνει και σε προσωπικό επίπεδο.

Αλλά τώρα τα πράγματα έχουν γίνει πιο ξεκάθαρα: είναι αρκετά προφανές ότι η Δύση στο σύνολό της αντιμετωπίζει την ανάγκη για ειρήνη κατά μήκος της πολύ μακράς γραμμής πολέμου που ξεκινά από το Λβιβ της Ουκρανίας, περνάει από την Κασπία Θάλασσα και φτάνει μέχρι το Ιράν: ο αμερικανικός και ο στρατιωτικός μηχανισμός του ΝΑΤΟ έχουν αποδειχθεί πολύ αδύναμοι για να νικήσουν όσους θεωρούνται εχθροί. Οι κυρώσεις κατά της Ρωσίας έχουν επίσης αποτύχει, και αυτές που ανακοινώθηκαν κατά του Ιράν έχουν ήδη αποδειχθεί αναποτελεσματικές και, στην πραγματικότητα, αντιπροσωπεύουν μια όχι και τόσο διακριτική παραδοχή απροθυμίας να συνεχιστεί η σύγκρουση σε καθαρά στρατιωτικό επίπεδο. Ωστόσο, στη Δύση, κανείς δεν τολμά να μιλήσει πραγματικά για ειρήνη εκτός αν ο αντίπαλος είναι πρόθυμος να παραδεχτεί την ήττα. Τόσο η αμερικανική κυβέρνηση όσο και οι ανόητοι Ευρωπαίοι δημιουργούν ψευδή σενάρια, όπως μια φανταστική ρωσική πρόθεση να εισβάλει στην Ευρώπη ή έναν ιρανικό ρόλο στην τρομοκρατία, κάτι που, κατά κάποιο τρόπο, απέχει ακόμη περισσότερο από την πραγματικότητα, δεδομένου ότι οι πραγματικοί χορηγοί της τρομοκρατίας βρίσκονται στην άλλη πλευρά. Είμαστε σίγουρα μακριά από τον ισχυρισμό του Σπινόζα ότι η ειρήνη είναι «μια αρετή που πηγάζει από τη δύναμη της ψυχής», αλλά πιστεύω ότι οι βαθύτεροι λόγοι για την αναζήτηση σύγκρουσης είναι διαφορετικοί. Ο πόλεμος και η ύπαρξη ενός εχθρού αντικαθιστούν την ίδια την ταυτότητα, ή μάλλον, το νόημα, που η Δύση χάνει ραγδαία. Σε τέτοιο βαθμό που άλλοι είναι αυτοί που προτείνουν την ειρήνη. Σύντομα, μια μεγάλη ομάδα δημοσιογράφων και αναλυτών του «δημόσιου χώρου» - το μόνο πράγμα με το οποίο μπορούμε να υποθέσουμε ότι έχουμε κάποια εμπειρία - μας λέει ότι δεν είναι αλήθεια, ότι απλώς προσποιούνται.

Επεκτείνεται το Σύμφωνο Αμοιβαίας Άμυνας της Μέκκας;

από τον Filippo Bovo - 25 Αυγούστου 2026

Πηγή: Φιλίππο Μπόβο

Από την αρχή, το Σύμφωνο Αμοιβαίας Άμυνας της Μέκκας δεν φαινόταν καθόλου αντιιρανικό και αντισιιτικό. Παραδείγματα επικαλυπτόμενων σχέσεων μεταξύ χωρών όπως η Σαουδική Αραβία, το Πακιστάν και η Τουρκία με το Ιράν αφθονούν. Και γενικά, υπάρχουν πολύ περισσότερα πλεονεκτήματα στην ένωση για την προστασία των κοινών τους συμφερόντων παρά στη διαίρεση προς όφελος των ΗΠΑ και, ιδιαίτερα, του Ισραήλ.

Άλλωστε, η πολιτική τάξη στη Μέση Ανατολή, υπό την ηγεσία του Ισραήλ και των ΗΠΑ, βρίσκεται σε εμφανή παρακμή. Και πρωτοβουλίες όπως το Σύμφωνο της Μέκκας καταδεικνύουν την επιθυμία των περιφερειακών δυνάμεων να αναλάβουν τη δημιουργία μιας νέας περιφερειακής πολιτικής τάξης, μιας νέας αρχιτεκτονικής ασφαλείας, σηματοδοτώντας έτσι μια αξιοσημείωτη μετατόπιση από την αμερικανική μονοπολικότητα στην πολυπολικότητα. Ποιο είναι το νόημα της διαίρεσης; Να κάνεις χάρη σε εκείνους που, τροφοδοτώντας και εφαρμόζοντας το «διαίρει και βασίλευε», έχουν κάνει ό,τι μπορούσαν για να στηρίξουν την παλιά πολιτική τάξη που τους γλιστρούσε από τα χέρια; Μία από τις πρώτες, αξιοσημείωτες ήττες που υπέστησαν το Ισραήλ και οι Ηνωμένες Πολιτείες στον πόλεμο που διεξήγαγαν για να επιβεβαιώσουν μια τάξη που βρισκόταν ήδη σε σαφή παρακμή ήταν, παραδόξως, η ακόμη πιο εμφανής καταστροφή της.

Η παλιά πολιτική τάξη, ή μάλλον, η παλιά αρχιτεκτονική ασφαλείας, υπό την ισραηλινο-αμερικανική διεύθυνση, έχει αποσυντεθεί λόγω των τεράστιων αντιφάσεων της. Όταν πιέστηκε για την αλήθεια, αποδείχθηκε ότι χρησιμεύει μόνο ως προκάλυμμα, αν και κακής ποιότητας, για το Ισραήλ εις βάρος άλλων περιφερειακών δυνάμεων που, παρά τα πάντα, εξακολουθούσαν να είναι εταίροι του. Σίγουρα, ολοένα και λιγότερο πιστοί εταίροι, που στρέφονται όλο και περισσότερο προς άλλα ηγεμονικά μπλοκ που αντιμετωπίζονται με καχυποψία από την Ουάσιγκτον, όπως η Κίνα· αλλά παρόλα αυτά εταίροι. Οι οικονομικές εξελίξεις του τελευταίου τετάρτου του αιώνα, με τις ενεργειακές και εμπορικές ροές να κατευθύνονται όλο και περισσότερο προς την Ανατολή παρά προς τη Δύση, ήταν το νερό που έχει διαβρώσει τα θεμέλια αυτής της παλιάς πολιτικής τάξης. Στη συνέχεια, όταν έφτασε η είδηση ​​της συμφωνίας διευθέτησης του 2023 μεταξύ Ιράν και Σαουδικής Αραβίας, με τη μεσολάβηση του Πεκίνου, η οποία ανοίγει την πόρτα σε μεγαλύτερη συμφιλίωση μεταξύ Σουνιτών και Σιιτών, οι πυλώνες της άρχισαν πραγματικά να καταρρέουν. Είναι αδύνατο να μιλήσουμε για τις Συμφωνίες του Αβραάμ ή άλλες ανοησίες παρουσία τέτοιων καθοριστικών παραγόντων.
Συνεπώς, δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι σήμερα εξετάζεται η επέκταση του νέου Συμφώνου της Μέκκας ώστε να συμπεριλάβει υποψηφίους όπως το Ιράν. Η εφημερίδα Al-Mayadeen το ανέφερε αυτό, παραθέτοντας τα λόγια του Προέδρου του Ιρανικού Κοινοβουλίου, Mehdi Raimi. Ούτε η πρόταση του Ιράκ για τη δημιουργία ενός Κοινού Συμβουλίου Συντονισμού Ασφαλείας με τη Σαουδική Αραβία και το Ιράν προκαλεί έκπληξη, καθώς αναμφίβολα θα ωφελούσε σε μεγάλο βαθμό την πολιτική σταθερότητα της Βαγδάτης, με όλα τα συναφή οφέλη που θα επηρέαζαν έμμεσα την υπόλοιπη περιοχή. Τα μέρη θα έχουν την ευκαιρία να συζητήσουν από κοινού τις δύο προτάσεις, συμφιλιώνοντας τις διαφορές τους μέσω διαλόγου και τονίζοντας τα κοινά τους σημεία.