Τα νύχια του αετού

Τρίτη 27 Ιανουαρίου 2026

Enrico Tomaselli

Πηγή: Red Jackets

Όπως προκύπτει τόσο από την Εθνική Στρατηγική Ασφάλειας όσο και από την πιο πρόσφατη Εθνική Στρατηγική Άμυνας, η υπεράσπιση της υπολειμματικής κυρίαρχης θέσης των Ηνωμένων Πολιτειών, και ακόμη περισσότερο η προσπάθεια αντιστροφής της παρακμής της, απαιτούν ένα στρατιωτικό μέσο ικανό να ανταποκριθεί επαρκώς στις προκλήσεις αυτού του δεύτερου τετάρτου του αιώνα. Αυτές οι προκλήσεις προκύπτουν όχι μόνο από την ανάπτυξη παγκόσμιων παικτών ικανών να ανταγωνιστούν τις Ηνωμένες Πολιτείες ή περιφερειακών παικτών που δεν επιθυμούν να διαδραματίσουν δευτερεύοντα ρόλο, αλλά και από τις ίδιες τις φιλοδοξίες της Αμερικής και τον τρόπο με τον οποίο οραματίζεται στρατηγικά την επιδίωξή τους.
Το τεράστιο πρόβλημα που πρέπει πρωτίστως να αντιμετωπίσουν, ωστόσο, πιθανότατα ανυπέρβλητο, είναι δομικά εγγενές στη φύση του αμερικανικού συστήματος. Αυτό που στο παρελθόν, κατά τη διάρκεια μιας φάσης αυτοκρατορικής ανόδου και κυριαρχίας, αποτελούσε πλεονέκτημα - δηλαδή, εξαιρετική βιομηχανική ικανότητα εντός ενός καπιταλιστικού συστήματος - δεν υπάρχει πλέον σήμερα και όχι μόνο φαίνεται ανεπανόρθωτο, αλλά έχει γίνει ακόμη και μειονέκτημα.

Όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες εισήλθαν στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, κάτι που θα αποτελούσε το θεμελιώδες βήμα προς την ανάδειξή τους σε παγκόσμια δύναμη, το αποφασιστικό στοιχείο, ικανό να μετατοπίσει την ισορροπία δυνάμεων τόσο στον Ειρηνικό όσο και στην Ευρώπη, ήταν ακριβώς η ικανότητά τους για μεγάλης κλίμακας βιομηχανική παραγωγή. Ταυτόχρονα, η υπερτροφία της πολεμικής παραγωγής, τροφοδοτούμενη από μια σύγκρουση σχεδόν παγκόσμιων διαστάσεων, θα οδηγούσε στη δημιουργία αυτού που ο Στρατηγός Ντουάιτ Αϊζενχάουερ, στην αποχαιρετιστήρια ομιλία του προς το έθνος στο τέλος της προεδρικής του θητείας, θα κατήγγειλε ως «στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα ». Αυτό το μπλοκ συμφερόντων και ισχύος θα ασκούσε αποφασιστική επιρροή στην πολιτική των ΗΠΑ στις δεκαετίες που ακολούθησαν και συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Εμείς στραβά αρμενίζουμε...

Του Θανάση Κ. 

Αν μέχρι προχθές τολμούσε κανείς να πει φωναχτά ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση απέτυχε, θα τον χαρακτήριζαν λαϊκιστή, αντί ευρωπαίο, "ακραίο"... 

Τώρα, όμως, η δήλωση αυτή βγήκε από το στόμα του καγκελάριου της Γερμανίας, Φρίντριχ #Μερτς, και ακούστηκε στο #Νταβός, χωρίς διπλωματικές περιφράσεις:

«Η Ευρωπαϊκή Ένωση, έτσι όπως λειτούργησε τα τελευταία χρόνια, απέτυχε.

Σπαταλήσαμε τεράστιο δυναμικό – στη Γερμανία και σε ολόκληρη την Ευρώπη – μέσα σε υπερβολική ρύθμιση, γραφειοκρατία και καθυστέρηση μεταρρυθμίσεων.

Η ενιαία αγορά δημιουργήθηκε για να γίνει ο πιο ανταγωνιστικός οικονομικός χώρος στον κόσμο. Αντί γι’ αυτό, η Ευρώπη κατέληξε παγκόσμιος πρωταθλητής στην υπέρ  ρύθμιση. Και αυτό πρέπει να τελειώσει.»

Η διαπίστωση αυτή δεν ακούστηκε από τους εχθρούς της Ευρώπης. 

Ακούστηκε από τον ίδιο τον πυρήνα της!

Kαι τα στοιχεία το επιβεβαιώνουν πλήρως: Στα 22 χρόνια που λειτουργεί το ευρώ, η #Ευρώπη έχασε πάνω από το ένα τρίτο του μεριδίου της στην παγκόσμιο ΑΕΠ. Ήταν πρώτη (πολύ κοντά στις ΗΠΑ) με 31% και τώρα έχει μόλις 18%...

Πολύ πίσω από τις ΗΠΑ πλέον (26-27%)...

 

* Αλλά η παρακμή της Ευρώπης δεν εξηγείται μόνο από γραφειοκρατία και υπέρ-ρύθμιση. Έχει και δύο ακόμα αιτίες που την επιτάχυναν τα τελευταία χρόνια:

Το #Green_Deal και ο πόλεμος στην #Ουκρανία. Κι εδώ  η Η Ευρώπη επέλεξε μόνη της, πολιτικές που αποδεικνύονται αυτοκαταστροφικές:

Η Ευρώπη και ο αρκτικός της καθρέφτης

του ΚΩΣΤΑ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΙΟΥ

Θα ήταν φαινόμενο κωμικό αν δεν αφορούσε τόσο άμεσα τη ζωή μας. Μιλώ για τη στρατηγική παράλυση της ευρωπαϊκής ηγεσίας παρά τα αλλεπάλληλα ραπίσματα του πιο αυθεντικού εκπροσώπου του αμερικανικού ήθους. Οι διακηρύξεις αλληλεγγύης προς τη Δανία, τα δειλά αντίμετρα, οι τελετουργικές δηλώσεις περί σεβασμού της κυριαρχίας και της αυτοδιάθεσης των εθνών (στον αρκτικό κύκλο και τις ουκρανικές πεδιάδες τουλάχιστον), ελάχιστα καλύπτουν την σκληρή πραγματικότητα: 

η Ευρώπη δεν διαθέτει ούτε τα στρατιωτικά μέσα, ούτε την πολιτική βούληση να αντιμετωπίσει κατά μέτωπον τον Αμερικανό προστάτη της. Όλοι γνωρίζουν ότι την κρίσιμη στιγμή, η Γροιλανδία θα κείται μακράν. 

Όμως το γεγονός είναι αδιαμφισβήτητο. Η Ευρώπη μετά από ογδόντα χρόνια βρίσκεται πάλι σε ένα γεωπολιτικό σημείο καμπής και το ζήτημα της Γροιλανδίας, καταδεικνύει περίτρανα αυτό που όλοι φοβούνται να πουν: 

η Ευρώπη δεν είναι εταίρος, αλλά ικέτης. Πώς φτάσαμε όμως ως εδώ;

 Γιατί καλή και άγια η οργή για τη χυδαιότητα του Ντόναλντ Τραμπ (παρότι μόλις πριν από λίγους μήνες η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, «πούλησε» την απόλυτη ταπείνωση ως μια καλή εμπορική συμφωνία), όμως αυτή δεν μπορεί να αποτελέσει συγχωροχάρτι για όσους που επί δεκαετίες έχτιζαν μια χωρίς ηθικές αρχές ευδαιμονιστική γραφειοκρατία που τώρα έντρομη πασχίζει να σώσει το σαρκίο της.

ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΧΤΥΠΉΣΕΙ ΤΩΡΑ Ο ΤΡΑΜΠ ΤΟ ΙΡΑΝ ΚΑΙ ΠΟΥ

Post2Post 

Τα δεδομένα:

🔺️O αγωγός φυσικού αερίου  Ιράν-Τουρκμενιστάν  εγκαινιάστηκε στις 6 Ιανουαρίου του 2010, συνδέοντας τη Ρωσία, το Ιράν και την Κίνα μέσω της Κεντρικής Ασίας. 

 Ο αγωγός Dauletabad- Sarakhs- Khangiran συνδέει από το 10 τη βόρεια περιοχή της Κασπίας του Ιράν με το τεράστιο κοίτασμα φυσικού αερίου του Τουρκμενιστάν. Από τότε, 'ολο και περισσότερο το Ιράν στρέφεται προς την Κίνα και τη Ρωσία όχι μόνο ως αγοραστές του φυσικού αερίου του αλλά και ως κατασκευαστές αγωγών. Μετα τις κυρώσεις του Τραμπ στο Ιραν, δήθεν για το πυρηνικό του προγραμμα, η Τεχεράνη απάντησε με μια 25ετη συμφωνία εξαγωγών φυσικού αερίου προς την Κινα μέσω αυτού του αγωγού.

Έτσι, η Μόσχα και το Πεκίνο εισέβαλλαν στην τεράστια δεξαμενή ενέργειας της Κεντρικής Ασίας. Αντίθετα, η Ευρώπη και οι Ηνωμένες Πολιτείες ποτέ δεν ολοκλήρωσαν το στάδιο της συζήτησης σε όσα αφορούν την κατασκευή αγωγών προς τη Δύση από αυτήν την περιοχή, το Ιράκ ή από τις χώρες του Κόλπου. 

Ο αγωγός Τουρκμενιστάν-Ιράν, μήκους 182 χιλιομέτρων, ξεκινησε «σεμνά» με την άντληση 8 δισεκατομμυρίων κυβικών μέτρων (bcm) φυσικού αερίου Τουρκμενιστάν, αλλά καλύπτει ήδη τις ενεργειακές απαιτήσεις της περιοχής της Κασπίας και της εσωτερικής αγοράς του Ιράν. Ωστόσο, η ετήσια χωρητικότητά του είναι 20 bcm, γεγονός που  επιτρέπει στο Ιράν να εξάγει το δικό του φυσικό αέριο προς τα ανατολικά, ως την μοναδική  διέξοδο δημιουργίας εσόδων για την οικονομία του, που υποφέρει από τις κυρώσεις του 18.

Η αμερικανική αυτοκρατορία δεν σταμάτησε ποτέ να επεκτείνεται

Sergio Caruso - 20 Ιανουαρίου 2026

Πηγή: Σέρτζιο Καρούζο

Η καταγγελία που αποδίδεται στον Ντόναλντ Τραμπ για τη μη παραλαβή του Νόμπελ Ειρήνης -η οποία περιέχεται, σύμφωνα με διάφορες δημοσιογραφικές αναφορές, σε επιστολή που απευθύνεται στον Νορβηγό πρωθυπουργό- δεν είναι τόσο μια ακόμη ναρκισσιστική ιδιορρυθμία εκ μέρους του Τραμπ, όσο μια ακούσια ομολογία μιας βαθιάς σταθεράς στην αμερικανική ιστορία: η βαθιά ριζωμένη πεποίθηση ότι η άσκηση της ηγεμονίας των ΗΠΑ, ακόμη και όταν περιλαμβάνει απειλές, πόλεμο ή ανατροπή κυβερνήσεων, θα πρέπει να αναγνωρίζεται ως υπηρεσία στην παγκόσμια ειρήνη. 

Ο Τραμπ, ισχυριζόμενος ότι «σταμάτησε» οκτώ πολέμους - από τη Βόρεια Κορέα μέχρι το Αφγανιστάν, από το Ιράν μέχρι τη Συρία, μέχρι το Κοσσυφοπέδιο-Σερβία και την Ινδία-Πακιστάν- ταιριάζει απόλυτα σε αυτή τη ρητορική παράδοση, παρόλο που πολλές από αυτές τις συγκρούσεις δεν ήταν συνεχιζόμενοι πόλεμοι μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και άλλων κρατών, και καμία δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι έχει πραγματικά ολοκληρωθεί. 

Η αφήγηση, ωστόσο, είναι σαφής: Η Ουάσιγκτον δεν πολεμά για να κατακτήσει, αλλά για να σταθεροποιήσει. Δεν παρεμβαίνει για να κυριαρχήσει, αλλά για να αποφύγει το χάος. Πρόκειται για μια αρχαία, σχεδόν θεμελιώδη αφήγηση που συνοδεύει τις Ηνωμένες Πολιτείες από την ίδρυσή τους και συνυπάρχει, χωρίς αμηχανία, με μια ιστορική πρακτική εδαφικής επέκτασης, επιθετικών πολέμων, προσαρτήσεων και αλλαγών καθεστώτων.

Η Συρία φλέγεται

Ιμπραήμ Χατζηκαρσλί

Πώς έχουμε φτάσει εδώ; Τι γίνεται στη Συρία εδώ και ένα χρόνο; Και γιατί φαινομενικά σύμμαχοι της Δύσης βάλλουν ο ένας εναντίον του άλλου;

Μόλις ένα χρόνο μετά την πτώση της μπααθικής κυβέρνησης του Μπασάρ αλ Άσαντ, η Συρία τυλίγεται ίσως και επίσημα ξανά στις φλόγες του εμφυλίου πολέμου. Στην πραγματικότητα η βία στη συριακή επικράτεια δεν σταμάτησε ποτέ, αφού οι σφαγές Αλαουιτών και Δρούζων μαζί με τις συνεχείς ισραηλινές επιχειρήσεις σημάδεψαν το 2025. Τώρα όμως, οι προοπτικές αλλάζουν αφού οι συνδυασμένες επιθέσεις του SDF (Syrian Democratic Forces), των Δρούζικων πολιτοφυλακών και του ισραηλινού στρατού έχουν αποδυναμώσει πλήρως την κυβέρνηση του Άχμεντ αλ Σαράα (πρώην αλ Τζολάνι) και ο νέος «συριακός στρατός» (στην πραγματικότητα ένα συνονθύλευμα Σουνιτών πολιτοφυλακών) αδυνατούν να απαντήσουν.

Ως εκ τούτου προκύπτουν κάποια ερωτήματα. Πώς έχουμε φτάσει ως εδώ; Τι γίνεται στη Συρία εδώ και έναν χρόνο; Και γιατί οι φαινομενικά σύμμαχοι της Δύσης βάλλουν ο ένας εναντίον του άλλου;

 

Η κόντρα Τουρκίας-Ισραήλ

Για να κατανοήσουμε πλήρως το γιατί η Συρία γίνεται ξανά επισήμως ένα πεδίο μάχης πρέπει να κατανοήσουμε και τη διαμάχη ανάμεσα στις δύο δυνάμεις που επηρεάζουν τη χώρα, και αυτές είναι η Τουρκία και το Ισραήλ.

Γιατί η Κίνα δεν θα πολεμήσει τις ΗΠΑ για τη Βενεζουέλα και γιατί αυτό τρομοκρατεί την Ουάσινγκτον

William Murphy - 20/01/2026

Πηγή: Γουίλιαμ Μέρφι

Αυτοκρατορία, Προβολή Ισχύος και τα Όρια της Πολυπολικής Φαντασίας

Όλοι συνεχίζουν να κάνουν λάθος ερώτηση.
Το θέμα δεν είναι γιατί η Κίνα δεν θα επέμβει στρατιωτικά στη Βενεζουέλα.
Το θέμα είναι γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες πίστευαν ότι έπρεπε να ενεργήσουν έτσι τώρα. Αυτό το ερώτημα πηγαίνει κατευθείαν στην καρδιά της αυτοκρατορικής παρακμής, της στρατηγικής απελπισίας και των υλικών ορίων της ισχύος του 21ου αιώνα.

Εισαγωγή: Καθαρίζοντας την Ομίχλη της Αυτοκρατορίας

Υπάρχουν πολλές ασαφείς ιδέες που κυκλοφορούν αυτή τη στιγμή: στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στα mainstream σχόλια, ακόμη και μεταξύ εκείνων που θεωρούν τους εαυτούς τους «αντιιμπεριαλιστές». Η δήλωση συνήθως έχει κάπως έτσι:
Η Κίνα δεν θα επέμβει στη Βενεζουέλα επειδή θα διακινδύνευε πυρηνικό πόλεμο με τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Αυτή η δήλωση ακούγεται σοβαρή. Ακούγεται «ρεαλιστική». Υπαινίσσεται την αυτοσυγκράτηση που είναι χαρακτηριστική των μεγάλων δυνάμεων. Και είναι ως επί το πλείστον λάθος.
Όχι επειδή η πυρηνική κλιμάκωση δεν είναι πραγματική (είναι), αλλά επειδή παρερμηνεύει πώς λειτουργεί πραγματικά η ισχύς, πώς είναι δομημένη η Κίνα ως κράτος και γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες συμπεριφέρονται όπως συμπεριφέρονται όταν η λαβή τους αρχίζει να κλονίζεται.
Η Κίνα δεν απέχει απλώς από στρατιωτική επέμβαση στη Βενεζουέλα από φόβο. Αποφεύγει επειδή ένας πόλεμος μεγάλης κλίμακας στο Δυτικό Ημισφαίριο δεν είναι ο τρόπος με τον οποίο η Κίνα προβάλλει τη δύναμή της, δεν είναι ο τρόπος με τον οποίο συσσωρεύει κεφάλαιο, ούτε είναι ο τρόπος με τον οποίο επιβιώνει ως σύστημα.

Το ανείπωτο συνεχίζεται στη Γάζα

Από τον Sergio Caruso - 16 Ιανουαρίου 2026

Πηγή: Σέρτζιο Καρούζο

Ενώ τα δυτικά μέσα ενημέρωσης συνεχίζουν να τροφοδοτούν τη φωτιά σχετικά με το Ιράν, θρηνώντας τις αμφιβολίες του Τραμπ για μια στρατιωτική επέμβαση τύπου Ιράκ, Λιβύης και Συρίας για την εξαγωγή της αμερικανικής «δημοκρατίας», η κατάσταση στη Λωρίδα της Γάζας, η οποία έχει εξαφανιστεί από τις πρώτες σελίδες, εξακολουθεί να χαρακτηρίζεται από βαθιά ασάφεια: ενώ διπλωματικά έχει ανακοινωθεί μια «δεύτερη φάση» της εκεχειρίας, οι παραβιάσεις, οι στρατιωτικές επιχειρήσεις και ο εκτοπισμός χιλιάδων Παλαιστινίων συνεχίζονται επί τόπου. Αυτό το χάσμα μεταξύ των επίσημων δηλώσεων και της καθημερινής πραγματικότητας είναι ένας από τους βασικούς παράγοντες που τροφοδοτούν την δυσπιστία των Παλαιστινίων, ιδίως μεταξύ των κινημάτων αντίστασης, απέναντι στη συνεχιζόμενη διαδικασία.

Σύμφωνα με τον ειδικό απεσταλμένο των ΗΠΑ, Στιβ Γουίτκοφ, η δεύτερη φάση του σχεδίου 20 σημείων που προώθησε ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ θα πρέπει να σηματοδοτήσει τη μετάβαση από την εκεχειρία στην αποστρατιωτικοποίηση της Γάζας, την εγκαθίδρυση «τεχνοκρατικής» διακυβέρνησης και την έναρξη της ανοικοδόμησης. Η Ουάσινγκτον έχει καταστήσει σαφές ότι αναμένει από τη Χαμάς να τηρήσει πλήρως τις δεσμεύσεις της, συμπεριλαμβανομένης της επιστροφής του τελευταίου νεκρού Ισραηλινού ομήρου, απειλώντας με «σοβαρές συνέπειες» εάν δεν το πράξει. Εν τω μεταξύ, η Αίγυπτος, το Κατάρ και η Τουρκία έχουν χαιρετίσει τη σύσταση μιας παλαιστινιακής τεχνικής επιτροπής για τη διοίκηση της Λωρίδας, παρουσιάζοντάς την ως ένα χρήσιμο βήμα προς τη σταθεροποίηση της κατάστασης και τη βελτίωση των ανθρωπιστικών συνθηκών.

Η Κίνα δεν βιάζεται να ξαναμοιράσει τον κόσμο, στο κενό η πίεση Trump - Θα περιμένει την κατάρρευση της Δύσης

Η Κίνα δεν βιάζεται να ξαναμοιράσει τον κόσμο, στο κενό η πίεση Trump - Θα περιμένει την κατάρρευση της Δύσης

Η Κίνα δεν απορρίπτει το ενδεχόμενο ενός μελλοντικού μοιράσματος ισχύος. Απλώς δεν το θεωρεί ώριμο.

Η εισβολή των Ηνωμένων Πολιτειών στη Βενεζουέλα και οι απειλές για επέμβαση στο Ιράν, δεν σηματοδοτούν την έναρξη μίας νέας παγκόσμιας μοιρασιάς ισχύος.

Σηματοδοτούν κάτι διαφορετικό: την αμερικανική βιασύνη απέναντι σε μια Κίνα που επιλέγει να περιμένει.

Όχι να επιτεθεί, αλλά να παρακολουθήσει τη Δύση να καταρρέει από μόνη της.

Η στρατιωτική επέμβαση των Ηνωμένων Πολιτειών στη Βενεζουέλα και η σύλληψη του προέδρου Maduro και της συζύγου του θύμισαν περισσότερο πολιτικό θέατρο παρά στρατηγική μεγάλης διάρκειας.

Όπως και η περσινή αποστολή βομβαρδιστικών B-2 κατά ιρανικών πυρηνικών εγκαταστάσεων, το μήνυμα ήταν σαφές: εντυπωσιασμός, όχι διακυβέρνηση.

Αν αυτά τα γεγονότα αποτελούν μέρος ενός ενιαίου μοτίβου, τότε η Βενεζουέλα δεν προορίζεται για αμερικανική κατοχή αλλά για παρατεταμένο χάος, μέχρι η Ουάσινγκτον να στραφεί στον επόμενο στόχο δημοσιότητας — είτε αυτός λέγεται Γροιλανδία είτε κάτι άλλο εξίσου θεαματικό.

Η αμερικανική βιασύνη και το κενό μετά το χειροκρότημα

Το αγκάθι στο πλευρό: Το Ιράν των Αγιατολάχ και η Μακρά Σκιά της Αμερικανικής Αυτοκρατορίας

από τον Sergio Saraceni - 16 Ιανουαρίου 2026

Πηγή: 2dipicche.news

Σε έναν κόσμο όπου η γεωπολιτική συνυφαίνεται με ιδεολογικές αφηγήσεις, το μετα-επαναστατικό Ιράν αντιπροσωπεύει ένα επίμονο αίνιγμα, ένα προπύργιο αντίστασης που, από το 1979, αμφισβητεί την παγκόσμια ηγεμονία των ΗΠΑ.
Η Ισλαμική Επανάσταση, με επικεφαλής τον Αγιατολάχ Χομεϊνί, δεν ήταν μόνο μια εσωτερική ανατροπή του καθεστώτος του Σάχη Ρεζά Παχλεβί - ενός πιστού συμμάχου της Ουάσινγκτον, του οποίου τα ενδιαφέροντα στοιχεία, ωστόσο, θα χρειαστεί να αναλύσουμε αργότερα - αλλά μια πράξη αποστασίας από το δυτικό σύστημα, μια ριζική απόρριψη του καπιταλιστικού και ιμπεριαλιστικού μοντέλου που επέβαλε η Αμερική.

Έκτοτε, το Ιράν των Αγιατολάχ στέκεται ως αγκάθι στο πλευρό της αστραφτερής αυτοκρατορίας, ένα αδιάσειστο εμπόδιο για την πλήρη κυριαρχία στη Μέση Ανατολή. Είναι μια ιστορία αντίστασης που αξίζει να γιορταστεί όχι από φανατισμό, αλλά για το βαθύ μάθημά της για την κυριαρχία και τον αγώνα κατά της μονοπολικότητας.

Το μοιραίο έτος 1979.

Αναλογιζόμενοι εκείνο το μοιραίο έτος του 1979, γίνεται σαφές ότι η επανάσταση δεν ήταν απλώς ένα θρησκευτικό πραξικόπημα, αλλά μάλλον ένα λαϊκό κίνημα που ένωσε τους Σιίτες, τους κοσμικούς διανοούμενους και τους μειονεκτούντες ενάντια σε ένα καθεστώς που θεωρούνταν μαριονέτα της Δύσης.

Δόγμα Μονρόε – Σχολή Μακίντερ: Η διπλή θεωρητική βαση της ολοκληρωτικής (αντ)επίθεσης των ΗΠΑ

από Βασίλειος Χρ. Μπούτος

-8 Ιανουαρίου 2026

Όπως κατά κόρον σημειώνεται αυτές τις ημέρες, η αμερικανική επέμβαση στην Βενεζουέλα σηματοδοτεί την αναβίωση του Δόγματος Μονρόε, ως δόγματος εθνικής ασφαλείας των ΗΠΑ, το οποίο και εισήχθη, ως πυλώνας της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, το μακρινό 1823 και κατά το οποίο ουσιαστικά ολόκληρη η αμερικανική ήπειρος -οφείλει να- αποτελεί προνομιακό πεδίο των ΗΠΑ, σε βαθμό, ώστε οποιαδήποτε προσπάθεια επέμβασης ή ανάμειξης στα πολιτικά πράγματα αυτής εκ μέρους άλλου -κατ’ αρχάς ευρωπαϊκού- κράτους να μπορεί να εκληφθεί ως επιθετική εναντίον των ΗΠΑ ενέργεια.

Κατά τις τελευταίες δεκαετίες δε, την πλέον εμβληματική περίπτωση εφαρμογής του Δόγματος Μονρόε αποτελεί η περίφημη «Κρίση των Πυραύλων» στην Κούβα του Φιντέλ Κάστρο (1962), η οποία και έφερε την ανθρωπότητα μιάν ανάσα πριν από τον πυρηνικό όλεθρο, για να εκτονωθεί εν τέλει -με την απόσυρση των εγκατεστημένων στην Κούβα επίμαχων σοβιετικών πυραύλων- χάρις και στην σύνεση και την σοφία που επέδειξαν οι ηγέτες των ΗΠΑ και της ΕΣΣΔ, Τζον Κένεντι και Νικίτα Χρουστσόφ, αντιστοίχως -σημειουμένου, πάντως, ότι και οι Αμερικανοί ανέλαβαν την παράλληλη δέσμευση ότι ουδέποτε θα εισβάλουν στο νησιωτικό κράτος της Καραϊβικής (όσο και ότι θα αποσύρουν τους δικούς τους πυραύλους από την Τουρκία).

Αξίζει, πάντως, να σημειωθεί, ότι την ανάγκη διακήρυξης του ως άνω δόγματος ασφαλείας επέβαλε η -μετά την ήττα του Ναπολέοντος- παλινόρθωση της Μοναρχίας στην Ευρώπη, η υπό τον Μέττερνιχ σύμπηξη της Ιεράς Συμμαχίας και, τελικώς, ο φόβος εγκατάστασης, εκ μέρους των Ευρωπαίων, μοναρχικών καθεστώτων επί των άρτι τότε ανεξαρτητοποιηθέντων -κυρίως από την Ισπανία- νέων κρατών της Νοτίου Αμερικής.

Για την αμυντική θωράκιση της Ευρώπης

από Ευάγγελος Κοροβίνης

-2 Ιανουαρίου 2026

Τελευταία γίνεται πολύς λόγος για την ανάγκη αμυντικής ενηλικίωσης της Ευρώπης. Έχουν μάλιστα εξευρεθεί πόροι και κονδύλια άνω του ενός τρισεκατομμυρίου ευρώ γι' αυτόν το σκοπό (150 δις. από ευρωομόλογα και τα υπόλοιπα από πόρους των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης ).Η πλειοψηφία των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων επιχειρεί να νομιμοποιήσει τον θεμιτό κατά τα άλλα στόχο της ενίσχυσης της ευρωπαϊκής άμυνας επισείοντας την ρωσική απειλή. Ο πόλεμος, λένε, στην Ουκρανία δεν είναι το τέλος της ρωσικής επιθετικότητας. Μετά την Ουκρανία, τονίζουν, σειρά στις επεκτατικές βλέψεις της Ρωσίας έχουν και άλλες γειτνιάζουσες προς την μεγάλη αυτήν δύναμη χώρες.

Ιστορικά, όμως, η επιθετικότητα της Ρωσίας εκδηλώνεται μόνον όταν νοιώθει ότι απειλούνται ζωτικά της συμφέροντα, όπως η πρόσβασή της στην Μαύρη Θάλασσα μέσω της Κριμαίας ή ο διάδρομος μεταφοράς όπλων και πολεμοφοδίων μέσω των ανατολικών επαρχιών της Ουκρανίας ή τέλος όταν τίθεται υπό αμφισβήτηση η επάρκεια του βάθους της άμυνάς της στον Καύκασο.

Η αμυντική ενίσχυση της Ευρώπης δεν πρέπει να νομιμοποιείται με ψεύδη και φαντασιοπληξίες περί επικείμενης ρωσικής επίθεσης και σε άλλες χώρες. Ούτε, εξάλλου, πρέπει να συνδέεται με θεμιτές σε ένα βαθμό οικονομικές στοχεύσεις. Γίνεται λόγος για την προσπάθεια να αντιμετωπισθεί η τρέχουσα οικονομική καχεξία της Ευρώπης με την στροφή σε μια πολεμική οικονομία.

«Εδώ είναι Βαλκάνια» αλλά η Ελλάδα αρνείται να το καταλάβει! Ηλίας Παπαναστασίου

«Εδώ είναι Βαλκάνια» και η Ελλάδα θα έπρεπε να είναι πρωταγωνίστρια σ’ αυτή τη «γειτονιά»…Αντί γι’ αυτό παρακολουθεί απλά τις εξελίξεις, ανέχεται προκλήσεις και όπως συνηθίζει ειδικά τα τελευταία χρόνια, σιωπά και ακολουθεί πιστά και υπάκουα τις εντολές των «συμμάχων» της στη Δύση…

 «Εδώ είναι Βαλκάνια» και τα πράγματα ήταν ,είναι και μάλλον θα παραμείνουν ζόρικα και σε κάποιες περιπτώσεις επικίνδυνα. Με τη προσοχή μας στραμμένη στον τουρκικό κίνδυνο δεν συζητάμε σχεδόν καθόλου για όσα γίνονται δίπλα μας.

 Αντιθέτως η Τουρκία όχι απλά συζητά τι γίνεται στα Βαλκάνια ,αλλά παρεμβαίνει και ασκεί επιρροή, εκμεταλλευόμενη την ελληνική απουσία. Για τα Βαλκάνια συζητάμε με τον Ηλία Παπαναστασίου, οικονομολόγο και πολιτικό επιστήμονα. Μια συζήτηση που δεν μπορεί να μην ξεκινήσει από την ιστορία της περιοχής, που πάντα είναι εκρηκτική.

Το φάντασμα της Ακροδεξιάς εξυπηρετεί συμφέροντα των κυρίαρχων κύκλων

23.12.2025 

Νίκος Τόσκας

Ακροδεξιοί πολιτικοί προηγούνται στις δημοσκοπήσεις στη Γαλλία, στη Βρετανία ακόμη και στη Γερμανία. Ο Βρετανός πρωθυπουργός Στάρμερ είναι αποδεκτός μόλις στο 21%, ο Μακρόν ακόμη χαμηλότερα στο 11%. Ο Μέρτς έχει μόνο το 52% των θέσεων στη Γερμανική Βουλή και κινδυνεύει από κάποια αποχώρηση.

Αυτή τη φορά το φάντασμα που πλανιέται πάνω από την Ευρώπη αλλά και την Λατινική Αμερική δεν είναι του Κομμουνισμού, της Αριστεράς και της δημοκρατικής πορείας, είναι αυτό της Ακροδεξιάς και του αυταρχισμού.

Τα κόμματα του Κέντρου (Κεντροδεξιά και Κεντροαριστερά) προσπαθούν να ανακόψουν την πορεία της Ακροδεξιάς όμως με την συντηρητική πολιτική τους της στρώνουν το έδαφος αντί να την αποτρέπουν.

Ακροδεξιοί πολιτικοί προηγούνται στις δημοσκοπήσεις στη Γαλλία, στη Βρετανία ακόμη και στη Γερμανία. Ο Βρετανός πρωθυπουργός Στάρμερ είναι αποδεκτός μόλις στο 21%, ο Μακρόν ακόμη χαμηλότερα στο 11%. Ο Μέρτς έχει μόνο το 52% των θέσεων στη Γερμανική Βουλή και κινδυνεύει από κάποια αποχώρηση. Η φόν ντερ Λαιεν στηρίζεται στις ψήφους των ακροδεξιών για να περάσει τα νομοσχέδια στις Βρυξέλλες.

Στη νέα αμερικανική στρατηγική ασφάλειας ο Τράμπ καλεί σε «αντίσταση» στην ευρωπαϊκή πολιτική για το μεταναστευτικό, κινδυνολογεί ότι σε 20 χρόνια η Ευρώπη θα είναι αγνώριστη και υποστηρίζει τα «πατριωτικά» κόμματα.



Οι τελευταίες οριακές εκλογικές νίκες του Κέντρου στη Γαλλία, Βρετανία και Ολλανδία άφησαν μόνο παρωδικές ελπίδες στην φον ντερ Λαιεν ότι «το Κέντρο κρατάει». Ήταν στην πραγματικότητα νίκες με την βοήθεια των προοδευτικών πολιτών που προσπάθησαν να αποφύγουν το χειρότερο.

Ἰδεολογία καὶ ἰσχὺς στὴ σύγχρονη διεθνή πολιτική

από Στρατής Ψάλτου

-1 Ιανουαρίου 2026

Μιὰ σειρὰ γεγονότων ποὺ σημάδεψαν τόσο τὸ ἔτος 2025, ὅσο καὶ τὰ προηγούμενα ἔτη, μᾶς βοηθοῦν νὰ ἀνιχνεύσουμε τὶς διαφορετικὲς λογικὲς καὶ στρατηγικὲς ποὺ διέπουν τὴ σύγχρονη διεθνὴ σκηνή. Αὐτὲς μποροῦν νὰ συνοψιστοῦν σὲ δύο τύπους. Ὁ ἕνας ἐκφράζεται ἀπὸ τὸν σημερινὸ Γενικὸ Γραμματέα τοῦ ΝΑΤΟ, τὸν Mark Rutte, τὸ ἐπιτελεῖο τοῦ Δημοκρατικοῦ κόμματος τῶν ΗΠΑ, καθὼς καὶ ἀπὸ τὶς πολιτικὲς ἡγεσίες Εὐρωπαϊκῶν κρατῶν, ὅπως ἡ Γερμανία καὶ ἡ Γαλλία. Ὁ ἄλλος τύπος ἀποτυπώνεται στὴ σκέψη καὶ τὴ στρατηγική του ἐπιτελείου τοῦ Donald Trump καὶ τῶν Ἀμερικανῶν Ρεπουμπλικάνων.

Ο Mark Rutte ἀνέλαβε καθήκοντα Γενικοῦ Γραμματέα τοῦ ΝΑΤΟ τὴν 1η Ὀκτωβρίου 2024, ἔχοντας ἐπιλεγεῖ μὲ ὁμοφωνία τῶν κρατῶν-μελῶν τὸν Ἰούνιο τοῦ ἴδιου ἔτους. Ἡ ἐπιλογή του δὲν μπορεῖ νὰ ἀποσυνδεθεῖ ἀπὸ τὴ συγκυρία τῆς κυβέρνησης Biden καὶ ἀπὸ τὴ σαφὴ στήριξη ποὺ ἔλαβε ἀπὸ τὶς ΗΠΑ καὶ τὶς βασικὲς εὐρωπαϊκὲς δυνάμεις. Ὁ Rutte δὲν εἶναι μιὰ οὐδέτερη τεχνοκρατικὴ φιγούρα, ἀλλὰ ἕνας πολιτικὸς ποὺ ἐνσαρκώνει μιὰ στρατηγικὴ λογική: τὴ λογικὴ ὅτι ἡ διεθνὴς πολιτικὴ εἶναι, σὲ μεγάλο βαθμό, ἰδεολογικὴ ἀντιπαράθεση ἀνάμεσα στὸν νεοφιλελευθερισμὸ καὶ στὰ καθεστῶτα ποὺ τὸν ἀμφισβητοῦν. Ἡ λογικὴ αὐτὴ ἔχει βρεῖ καἰ σύγχρονους ἰδεολογικοὺς ἐκφραστὲς, ὅπως ὁ Alexander Wendt, ὁ ὁποῖος σημειώνει: «οἱ κοινὲς ἰδέες διαμορφώνουν τὴ συμπεριφορὰ τῶν κρατῶν σὲ διεθνὲς ἐπίπεδο καὶ δὲν ἐξηγοῦνται ἀποκλειστικὰ ἀπὸ στρατηγικὲς ἰσχύος ἢ οἰκονομικὰ συμφέροντα» (Social Theory of International Politics, 1999). Μέσα σὲ αὐτὸ τὸ πλαίσιο, γιὰ παράδειγμα, ἡ Ρωσία ἢ τὸ Ἰρὰν ἀντιμετωπίζονται ὡς συστημικὴ ἀπειλὴ γιὰ τὴν ἐπιδιωκόμενη νεοφιλελεύθερη τάξη.

Κατὰ παράδοξο τρόπο δὲν θεωροῦνται στὸν ἴδιο βαθμὸ ἀπειλὲς αὐταρχικὰ καθεστῶτα ὅπως αὐτὰ τῆς Κίνας ἢ τῆς Σαουδικῆς Ἀραβίας. Ἡ πρώτη γιατί εἶναι πλήρως ἐναρμονισμένη μὲ τὸν οἰκονομικὸ νεοφιλευθερισμό, ἐνῶ ἡ δεύτερη γιατί ἀποτελεῖ στρατηγικὸ σύμμαχο. Ὅμως τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἀποδεικνύει ὅτι ἡ ὑποτιθέμενη προτεραιότητα τῶν κοινῶν ἰδεῶν δὲν εἶναι παρὰ μιὰ ρητορική. Ὅπως ἐπισημαίνει ὁ John Mearsheimer «οἱ φιλελεύθερες ἀξίες καὶ ἰδανικὰ δὲν μποροῦν νὰ ὑπερβοῦν τὶς δομικὲς ἀπαιτήσεις τῆς ἰσχύος καὶ τῆς ἀσφάλειας στὸ διεθνὲς σύστημα» (The Great Delusion, 2018). Ἡ νεοφιλελεύθερη στρατηγική, ποὺ προωθεῖται κατ' αὐτὸν τὸν τρόπο, εἶναι ἐκείνη τῆς ἑδραίωσης μιᾶς παγκόσμιας τάξης μὲ τὴν ἐνίσχυση τῶν ἐξοπλισμῶν, τὴ διεύρυνση καὶ θωράκιση τοῦ ΝΑΤΟ, τὴ διαρκὴ πολιτικὴ καὶ στρατιωτικὴ πίεση. Ἐπισήμως, ἡ στρατηγικὴ αὐτὴ παρουσιάζεται ὡς ἀμυντική. Ὡστόσο, γιὰ πολλοὺς παρατηρητές, παράγει μιὰ δυναμικὴ κλιμάκωσης ποὺ κινδυνεύει νὰ γίνει αὐτοεκπληρούμενη προφητεία.

Πώς το 2025 δικαίωσε προβλέψεις του Μπρούσκο

02/01/2026

EPA/MACIEJ KULCZYNSKI POLAND OUT

ΤΑΣΙΟΣ ΠΕΤΡΟΣ

Ο Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι, Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας στην προεδρία Τζιμ Κάρτερ, σύμβουλος άλλων τριών προέδρων, καθηγητής Αμερικανικής Εξωτερικής Πολιτικής στο Πανεπιστήμιο του Τζονς Χόπκινς και συγγραφέας, εξέδωσε την περίοδο 1997-2012 έξι βιβλία. Τα πνευματικά πονήματα του σκιαγράφησαν αριστοτεχνικά, επιχειρησιακά και λεπτομερειακά τους άξονες της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ στη μεταψυχροπολεμική εποχή.

Κανένας άλλος αναλυτής δεν διέθετε (και δεν διαθέτει έως και τώρα, εννέα σχεδόν χρόνια από το θάνατο του Μπρεζίνσκι) την οξυδέρκεια στο βαθμό που τολμούσε να κάνει προβλέψεις σεναρίων, τα όποια στο μεγαλύτερο μέρος επιβεβαιώθηκαν και συνεχίζουν να επιβεβαιώνονται ακόμη και σήμερα.

Στο βιβλίο του “Στρατηγικό Όραμα. Η Αμερική και η Κρίση της Παγκόσμιας Δύναμης“, που ήταν το τελευταίο του και εκδόθηκε το 2012, επιχειρεί να περιγράψει το παγκόσμιο γίγνεσθαι στην μετα-αμερικανική εποχή. Συγκεκριμένα στο τρίτο κεφάλαιο επικεντρώνεται στις εξελίξεις που θα λάβουν χώρα μέχρι το 2025. Αναλυτικά:

Ο Μπρεζίνσκι για το Διεθνές Σύστημα

Θεωρoύσε ότι «Ο κόσμος δεν θα είναι υπό την κινέζικη κυριαρχία που θα αντικαταστήσει τις ΗΠΑ, αλλά χαοτικός. Το πιο πιθανόν είναι να υπάρξει μια παρατεταμένη φάση μη καθορισμένων και σχετικά χαοτικών ανακατανομών στην παγκόσμια και περιφερειακή τάξη, χωρίς μεγάλους νικητές, αλλά με αρκετούς χαμένους, σε μια διαδικασία διεθνούς αβεβαιότητας και ακόμη δυνητικών θανάσιμων κινδύνων για την παγκόσμια ευμάρεια».

Σωστά ο Μπρεζίνσκι περιγράφει το μεταβαλλόμενο, ρευστό, συγκρουσιακό, πολυπολικό, πολυκεντρικό και μετα-δυτικόκεντρικο διεθνές σύστημα στο όποιο βρισκόμαστε, λόγω του επαναπροσδιορισμού ισχύος και της ανακατανομής συμφερόντων. Ταυτόχρονα αναφέρει ότι «Η διεθνής συνεργασία είναι πολύ πιθανόν να μειωθεί, με ορισμένες δυνάμεις να προωθούν αποκλειστικά σχήματα περιφερειακής συνεννόησης ως ευέλικτα πλαίσια για την ενίσχυση των συμφερόντων τους».

Κώστας Γρίβας: Η σύγκρουση για την παγκόσμια κυριαρχία ξεκινά - Το νέο κείμενο στρατηγικής των ΗΠΑ

Ο καθηγητής Κώστας Γρίβας σχολιάζει και αναλύει κρίσιμα σημεία από το επίσημο κείμενο της νέας παγκόσμιας στρατηγικής των ΗΠΑ, όπως παρουσιάστηκε από τον Λευκό Οίκο.

Στο κείμενο αποτυπώνεται μια σημαντική στροφή: οι Ηνωμένες Πολιτείες παραδέχονται ότι η εποχή της αδιαμφισβήτητης μονοκρατορίας έχει παρέλθει, αναγνωρίζοντας την άνοδο της Κίνας ως συστημικού ανταγωνιστή. Την ίδια στιγμή, ξεκαθαρίζουν ότι δεν πρόκειται να αποδεχθούν την ανάδειξη οποιασδήποτε άλλης δύναμης σε θέση παγκόσμιας ηγεμονίας.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η λέξη-κλειδί «Ρωσία». Η Ουάσινγκτον δηλώνει ότι επιδιώκει μια πιο ισορροπημένη σχέση με τη Μόσχα, αντιλαμβανόμενη πως μια σφιχτή στρατηγική σύμπραξη Ρωσίας–Κίνας θα λειτουργούσε εις βάρος των αμερικανικών συμφερόντων.

Η σύγκρουση για την παγκόσμια ισχύ έχει ήδη ξεκινήσει. Το διεθνές σύστημα μετασχηματίζεται και κάθε χώρα, κάθε περιφερειακός παίκτης, κάθε «πιόνι» αποκτά κρίσιμη σημασία στη μεγάλη παγκόσμια σκακιέρα.

ΠΗΓΗ:https://youtu.be/XEUIPcFt_y8?si=GZUzyYRLN9T-0PzW
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΤΑΜΕΙΟ ΣΕ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΡΙΟΔΟ (1971-2025) ΚΑΙ Η ΠΡΌΚΛΗΣΗ ΤΟΥ "ΕΜΕΙΣ ΤΙ ΝΑ ΚΆΝΟΥΜΕ?" ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΙΒΙΏΣΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΕΠΌΜΕΝΗ

Post2Post 

🔺️Το 71, μετά την ήττα των ΗΠΑ στο Βιετνάμ, ο θείος Σαμ μέσω ενός ημίτρελου ρεμπουμπλικάνου προέδρου,  του Νιξον, ανέτρεψε ότι είχε παγιοποιηθει ως κανονικός τρόπος παραγωγής χρήματος τους προηγούμενους δύο αιώνες: τον κανόνα του χρυσού. Από το 72 και μετά το αμερικανικό δολάριο, ως παγκόσμιο αποθετικό νόμισμα μετά την συμφωνία του Bretton Woods του 1947, παρέσυρε και όλα τα άλλα στο να εκδίδονται μόνο μέσω δανείων και κρατικών χρεών.

Μετά την ενεργειακή κρίση του 74, το αμερικανικό δολάριο άρχισε να εξάγει τον πληθωρισμό των ΗΠΑ σε όλο τον πλανήτη μέσω των πετροδολαρίων, που άρχισαν να εκδίδονται ασταμάτητα από τις εμπορικές  τράπεζες για να καλύψουν τις ανάγκες χρηματοδότησης είτε πολεμικών συγκρούσεων για την ρύθμιση της τιμής του πετρελαίου, είτε τις ανάγκες επέκτασης ισχυρών βιομηχανιών σε πολυεθνικό επίπεδο. 

Στην Μόσχα δεν κατάλαβαν τι έφερναν αυτές οι αλλαγές στις ισορροπίες που είχε επιβάλλει ο Ψυχρός Πόλεμος, με αποτέλεσμα να αρχίσει η κατάρρευση της Σοβιετίας. 

🔺️Οι δύο πρώην υπερδυνάμεις της εποχής του Ψυχρού Πολέμου, συμφώνησαν πριν να ξεκινήσει η προηγούμενη παγκοσμιοποίηση, στην σύνοδο κορυφής Ρηγκαν-Γκορμπατζόφ το 86 στην Ζυρίχη, να βάλουν την τότε ανερχόμενη ΕΟΚ, τώρα ΕΕ, "στην μέση" ως ενεργειακά απόλυτα εξαρτημένη από τους δύο και πολύ αδύναμη και στρατιωτικά. Εξαρτημένη είτε από τα πετρέλαια του Κόλπου, που έλεγχε κυρίως ο θείος Σαμ, είτε από το φυσικό αέριο που ελέγχει το Κρεμλίνο. 

Η υποχρέωση των ΗΠΑ ήταν να μην απειληθεί ποτέ η Ρωσία από τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη, που έπρεπε να μείνουν έξω από μια ζώνη ασφαλείας από την Βαλτικη μέχρι την Μαύρη Θάλασσα, με αντάλλαγμα την πρόσβαση της Δύσης σε ορισμένες σοβιετικής τεχνολογίες που είχαν αναπτυχθεί την δεκαετία του 60, όπως η ΤΟΚΑΜΑΚ επί της οποίας στηρίχθηκαν τα δυτικά πειράματα για την πυρηνική σύντηξη. Συνεχίζονται ακόμα χωρίς απτά αποτελέσματα στο ITER στην Μασσαλία, το Triumph του Καναδά, και πιο πρόσφατα και άλλα στην Μ. Βρετανία και στην Κίνα, όλα να δηλώνουν ότι ίσως πετύχουν το holy grail της καθαρής (χωρίς εκπομπές αερίων  η ραδιενέργειας) ενεργειακής τεχνολογίας κατά το 2050.

Ευρώπη: λόγια και πράξεις

Massimo Mazzucco - 08/12/2025

Πηγή: Massimo Mazzucco

Οι σημερινοί τίτλοι μιλούν από μόνοι τους. Corriere della Sera: «Άξονας Πούτιν-Τραμπ για την Ευρώπη». La Repubblica: «Η Ευρώπη υπό πολιορκία». Ο Τύπος: «Άξονας ΗΠΑ-Ρωσίας εναντίον της ΕΕ».

Αλλά τι συνέβη τόσο σοκαριστικό που προκάλεσε αυτόν τον συναγερμό σε όλα τα μέσα ενημέρωσης;

Όλα προέρχονται από το αμερικανικό έγγραφο της περασμένης εβδομάδας, στο οποίο μας είπαν ότι η Ευρώπη είναι ένας ξεπερασμένος και παρακμιακός θεσμός και ότι ελπίζουμε σε μια επιστροφή σε κυρίαρχα κράτη. Ο Πούτιν επανέλαβε αυτό το έγγραφο χθες, δηλώνοντας ουσιαστικά ότι συμφωνεί με τις απόψεις του Τραμπ.

Ξεσπάει όλη η κόλαση. Η Ευρώπη είναι απομονωμένη, είμαστε υπό πολιορκία, κανείς δεν θα έρθει πια να μας βοηθήσει!

Στην πραγματικότητα, ήμασταν ήδη απομονωμένοι (πολιτικά), ήμασταν ήδη υπό πολιορκία (οικονομικά) και κανείς δεν θα ερχόταν να μας βοηθήσει (στρατιωτικά) ούτως ή άλλως επειδή δεν το χρειαζόμαστε.
Λοιπόν, ποια είναι τα μεγάλα νέα; Είναι απλώς ότι δύο παγκόσμιοι ηγέτες όπως ο Τραμπ και ο Πούτιν μας έχουν σπρώξει μια πραγματικότητα που υπάρχει εδώ και πολύ καιρό.
Αλλά τι αλλάζει στην πραγματικότητα; Απολύτως τίποτα.

Τι προβλέπει η νέα Εθνική Στρατηγική Ασφαλείας των ΗΠΑ για την Ευρώπη;

Σωτήρης Μητραλέξης

Ανέβηκε: 08/12/2025

Η παραδοχή της λήξης του μονοπολικού κόσμου και η έναρξη της διαμόρφωσης μιας πολυπολικής τάξης.

Πολλές εκτιμήσεις από δεύτερο χέρι κυκλοφορούν ως προς το τι προβλέπει η νέα, φρεσκοδημοσιευθείσα Εθνική Στρατηγική Ασφαλείας των ΗΠΑ. Οι διαφορές από την αντίστοιχη του 2022, επί Μπάιντεν, είναι καίριες. Ενδεχομένως η πηγή όλων τους είναι η παραδοχή της λήξης του μονοπολικού κόσμου και της έναρξης διαμόρφωσης μιας πολυπολικής τάξης: κατά τη νέα Εθνική Στρατηγική Ασφαλείας, «μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, οι ελίτ της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής έπεισαν τους εαυτούς τους ότι η μόνιμη αμερικανική κυριαρχία σε ολόκληρο τον κόσμο ήταν προς το συμφέρον της χώρας μας. Ωστόσο, οι υποθέσεις άλλων χωρών μας αφορούν μόνο εάν οι δραστηριότητές τους απειλούν άμεσα τα συμφέροντά μας», ενώ «τα ερωτήματα που τίθενται τώρα είναι:

1) Τι πρέπει να θέλει η Αμερική;
2) Ποια είναι τα διαθέσιμα μέσα για να το επιτύχουμε; και
3) Πώς μπορούμε να συνδέσουμε τους στόχους και τα μέσα σε μια βιώσιμη στρατηγική εθνικής ασφάλειας;»

Ευρύτερα, οι περισσότερες σημαντικές επιμέρους μετεξελίξεις συνοψίσθηκαν αποτελεσματικά στο τουήτερ ως εξής:Το «Συμπλήρωμα Τραμπ» στο Δόγμα Μονρόε [περί Δυτικού Ημισφαιρίου] αποτελεί πλέον τον βασικό πυλώνα.