Απέτυχε ο πόλεμος-αστραπή – Εγκλωβισμένος ο Τραμπ

Ο Σταύρος Λυγερός αναλύει την εξέλιξη του πολέμου στο Ιράν, και τον εκτροχιασμό των σχεδίων Τραμπ για έναν πόλεμο-αστραπή

Κύπρος: Το άρθρο αμοιβαίας συνδρομής σε περίπτωση επίθεσης

♦️ Όχι στην ένταξη της Κύπρου στο ΝΑΤΟ χωρίς να προηγηθεί απόσυρση των τουρκικών στρατευμάτων κατοχής

♦️ Η πολυπλοκότητα των σχέσεων ΗΠΑ και Ισραήλ

♦️ ΗΠΑ και αραβικές χώρες

ΠΗΓΗ:https://www.youtube.com/watch?v=JWT9Htl8BLU

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Ατλαντίδα

Martino Mora - 09/03/2026

Πηγή: Μαρτίνο Μόρα

Το μεγαλύτερο λάθος για τη Ρωσία και την Κίνα θα ήταν να πιστεύουν ότι η πλουτοκρατία (και η ηγεμονία του Ταλμούδ) μπορεί να αρκεστεί στον έλεγχο της Μέσης Ανατολής, της Ευρώπης και της Λατινικής Αμερικής, επιτρέποντας σε μεγάλους ανεξάρτητους χώρους όπως η ίδια η Ρωσία, η Κίνα και η Ινδία να συνυπάρχουν. Αυτό είναι εντελώς μη ρεαλιστικό.

Όπως δίδαξε ο Καρλ Σμιτ, η Αγγλόσφαιρα είναι ουσιαστικά μια «θαλάσσια» δύναμη. Πράγματι, είναι ωκεανική. Είναι ανίκανη να δεχτεί όρια. Είναι η Θάλασσα εναντίον της Γης. Εκφράζει το σύγχρονο, αστικό πνεύμα στην βαθιά του ουσία: οικονομισμό, υποκειμενισμό, ατομικισμό, επιστημονισμό, την κυριαρχία του χρήματος, την καταναλωτική τυποποίηση, τη σεξουαλική ανατροπή.

Είναι αντιπαράθεση με την Παράδοση σε κάθε σφαίρα. Δηλαδή, ανομία.
Δεν αναγνωρίζει κανέναν νόμο, ούτε ανθρώπινο (το διεθνές δίκαιο σε κουρέλια) ούτε θείο. Είναι η νέα Ατλαντίδα.
Ακόμα κι αν το βέβηλο πνεύμα της δεν αρνείται άμεσα τον Θεό, τότε δημιουργεί ένα ειδικά κατασκευασμένο, όπως αυτό των «ευαγγελικών» εμπόρων στον Ναό. Ή του εκκοσμικευμένου μοντερνιστικού κλήρου.

Η Αγγλόσφαιρα δεν μπορεί να αποδεχτεί, παρά μόνο στιγμιαία και προσωρινά, έναν Νόμο της γης που περιορίζει την παγκόσμια εμβέλειά της. Ο απεριόριστος, άρα παγκοσμιοποιημένος, ιμπεριαλισμός, η απεριόριστη επέκταση του παγκόσμιου, βέβηλου, αγορακεντρικού και ατομικιστικού πολιτισμού, είναι το πιστεύω του και ο λόγος ύπαρξής του.

Ένας ιδιωτικός πόλεμος

Σάββατο 7 Μαρτίου 2026

Lucio Caracciolo

Πηγή: Il Fatto Quotidiano

«Για τον Τραμπ και τον Νετανιάχου, αυτός είναι ένας ιδιωτικός πόλεμος, αλλά οι περιφερειακοί κίνδυνοι πέφτουν πάνω μας».
Ένας παράλογος πόλεμος, με απρόβλεπτη έκβαση, με έναν πρωταγωνιστή, τον Ντόναλντ Τραμπ, ύποπτο ότι εκβιάστηκε από το Ισραήλ για την υπόθεση Έπσταϊν, και έναν αδιαμφισβήτητο πρωταγωνιστή, τον Μπέντζαμιν Νετανιάχου, τον μόνο με σαφή στόχο: έναν ατελείωτο πόλεμο για την παραμονή στην εξουσία. Ο Λούτσιο Καρατσιόλο, συντάκτης του Limes, προσφέρει μια πάντα αναλυτική ματιά στην κατάσταση.

Πώς εντάσσεται αυτός ο πόλεμος στο πλαίσιο εκείνων των τελευταίων είκοσι ετών;

Εμπίπτει στη μακρά πορεία των πολέμων κατά της τρομοκρατίας από το 2001, με την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους. Αυτοί είναι πόλεμοι που, εξ ορισμού, είναι ανίκητοι, στους οποίους μπορούν σίγουρα να επιτευχθούν τακτικά αποτελέσματα, αλλά στους οποίους, ελλείψει στρατηγικών στόχων, δεν μπορεί να διεκδικηθεί νίκη.

Πιστεύετε ότι ο Τραμπ μπορεί να θεωρηθεί ως συνέχεια του Τζορτζ Μπους;

Υπάρχουν πολλές διαφορές. Πρώτα απ 'όλα, ο άνθρωπος που το διακήρυξε ανέκαθεν όριζε αυτό το είδος πολέμου ως ανόητο. Επιπλέον, σε αντίθεση με τον Μπους, ο πόλεμος του Τραμπ δεν έχει ιδεολογική συνιστώσα: ο πρόεδρος των ΗΠΑ προσπάθησε να ισχυριστεί ότι ήταν αλλαγή καθεστώτος, αλλά στη συνέχεια άλλαξε γνώμη. Και τέλος, είναι ένας ιδιωτικός πόλεμος, που πηγάζει από τη στενή, αλλά αμφιλεγόμενη, σχέση μεταξύ Νετανιάχου και Τραμπ.

Η παγκοσμιοποίηση του πολέμου και η Ελλάδα

του Ρούντι Ρινάλντι

Από το 2022 έχουμε εισέλθει σε μια νέα περίοδο πολέμων που μοιάζουν με προθάλαμο μιας πολύ μεγαλύτερης σύγκρουσης, παγκοσμίων διαστάσεων. Δεν είναι λίγοι όσοι αναφέρονται σε Γ΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. 

Ο πόλεμος της Ουκρανίας συμπλήρωσε 4 χρόνια, και δεν έχει τελειώσει. Στη Μέση Ανατολή αρχικά είχαμε τον πόλεμο στη Γάζα, μετά στον Λίβανο, έπειτα την πτώση του καθεστώτος Άσαντ στην Συρία, και τον πόλεμο των 12 ημερών Ισραήλ-ΗΠΑ εναντίον του Ιράν. Τώρα βρισκόμαστε στην καρδιά ενός μεγάλου περιφερειακού πολέμου μετά τη συντονισμένη επίθεση ΗΠΑ-Ισραήλ ενάντια στο Ιράν, το οποίο –αν και μόνο του– αντιστέκεται σθεναρά. Ήδη έχουν εμπλακεί πολλές χώρες του Κόλπου, τα στενά του Ορμούζ έχουν κλείσει, ενώ βυθίστηκε στον Ινδικό ωκεανό (!) ιρανικό πλοίο από αμερικανικό υποβρύχιο. Η Ν.Α. Μεσόγειος είναι μια θερμή περιοχή, η Κύπρος ένα σημαντικό επίκεντρο, με σαφή προοπτική να γίνει το αβύθιστο αεροπλανοφόρο των ΗΠΑ-Ισραήλ για τη συνέχιση των πολέμων τους στην περιοχή. 

Αναπότρεπτα θα εμπλακούν περισσότερο η Τουρκία, το Αζερμπαϊτζάν, το Πακιστάν, ενώ πολλές χώρες μέλη του ΝΑΤΟ παίρνουν θέσεις μάχης και στέλνουν αεροπλάνα και πλοία στην περιοχή. Όλες οι βάσεις της Δυτικής συμμαχίας είναι σε συναγερμό. Ο περιφερειακός πόλεμος απλώνεται. Γίνεται μέρος του «σπονδυλωτού», «σε δόσεις» παγκόσμιου ανταγωνισμού κοσμοκρατορικών κέντρων για την παγκόσμια ηγεμονία. Ο πόλεμος παγκοσμιοποιείται. Κοσμοκρατορικές δυνάμεις (Δύση, Κίνα, Ρωσία, Ινδία), άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα (Ε.Ε., Γερμανία, Γαλλία, Αγγλία, Ιταλία, Ιαπωνία), περιφερειακές δυνάμεις (Τουρκία, Πακιστάν, Σ. Αραβία, Αίγυπτος κ.λπ.), ενδιάμεσες ή και μικρές χώρες: όλοι ανεξαιρέτως προετοιμάζονται γι’ αυτόν. 

Επιστρατευμένη Ελλάδα

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο η Ελλάδα επιστρατεύεται στο πλευρό των ΗΠΑ-Ισραήλ, και της ανατίθεται ο ρόλος ορμητηρίου των ΗΠΑ και στρατηγικού μετόπισθεν του Ισραήλ. Στα πλαίσια αυτά καλείται να έχει έναν ρόλο «επιτήρησης» και δύναμη συνοδείας-ασφάλειας της Δυτικής αρμάδας κρούσης σε Κύπρο, Ν.Α. Μεσόγειο και πρόσφατα, όπως μάθαμε, της Βουλγαρίας… 

Η ελληνική πλευρά από το 2022 έχει κάνει σαφές πως επιλέγει τη «σωστή πλευρά της ιστορίας». Στον πόλεμο της Ουκρανίας συμμετέχει στην αντιρωσική συμμαχία, συμπεριφέρεται απέναντι στη Ρωσία σαν αυτή να ήταν εχθρός της Ελλάδας, στέλνει οπλισμό (αδειάζοντας ελληνικές αποθήκες από πυρομαχικά) στην Ουκρανία. Στο πλευρό της Ουκρανίας (Ζελένσκι, τάγμα Αζόφ κ.λπ.) λοιπόν, με μεγάλη αδιαφορία για τον ελληνισμό της γύρω περιοχής. 

Ό,τι και να συμβεί, αυτός ο πόλεμος σηματοδοτεί το τέλος των Ηνωμένων Πολιτειών

Σάββατο 7 Μαρτίου 2026
Vincenzo Costa

Πηγή: Βιντσέντσο Κόστα

Ας φανταστούμε για μια στιγμή ότι οι Αγγλοσιωνιστές θα κέρδιζαν αυτόν τον πόλεμο. Τι και ποιος θα είχε κερδίσει; Η Δύση; Το διεθνές δίκαιο; Η λογική;

Ένας αιμοδιψής τρελός που εξόντωσε γυναίκες και παιδιά στη Γάζα θα είχε κερδίσει.
Ένας παιδόφιλος που βρίσκεται τώρα σε πλήρη παραλήρημα, χωρίς πλέον επαφή με τον πραγματικό κόσμο.

Ένας φανατικός Υπουργός Πολέμου των ΗΠΑ που θέλει τον Τρίτο Ναό και πιστεύει ότι κάποιο είδος παρουσίας πρόκειται να συμβεί.
Οι αιρέσεις των ευαγγελικών φανατικών που συγκεντρώθηκαν στον Λευκό Οίκο για να προσευχηθούν για και γύρω από τον Τραμπ, έναν διεστραμμένο.

Μερικοί φιλελεύθεροι που εξακολουθούν να πιστεύουν ότι η ελευθερία συνίσταται στην επιβολή της μυθολογίας τους σε ολόκληρο τον κόσμο.

Εν τω μεταξύ, οι τιμές μεταφοράς LNG έχουν αυξηθεί από 40.000 δολάρια σε 300.000 δολάρια την ημέρα.

Οι αποκλίσεις μεταξύ των μοντέλων ΗΠΑ και Κίνας

Από Geoeurope: H ομάδα της γεωοικονομίας
-22/01/2026

Η απόκλιση των αναπτυξιακών μοντέλων ΗΠΑ και Κίνας έχει πλέον καταστεί βαθιά και συστημική, διαπερνώντας κρίσιμους τομείς όπως η τεχνητή νοημοσύνη, τα κρυπτονομίσματα, η γεωπολιτική αρχιτεκτονική και η ενεργειακή μετάβαση. Ο κόσμος εισέρχεται σε περίοδο όπου οι δύο χώρες δεν ανταγωνίζονται απλώς με διαφορετικά εργαλεία, αλλά εκπροσωπούν εναλλακτικά μοντέλα προόδου, ισχύος και οργάνωσης των αγορών.

Σημείο καμπής υπήρξε η συνάντηση στο Μπουσάν μεταξύ Σι Τζινπίνγκ και Ντόναλντ Τραμπ, η οποία παρότι αρχικά υποβαθμίστηκε ως μια ακόμη εμπορική εκεχειρία, στην ουσία πιστοποίησε πως η Κίνα μπορεί να συνομιλεί με τις ΗΠΑ επί ίσοις όροις, με τάση μάλιστα ανατροπής του ισοζυγίου ισχύος. Προηγήθηκε κλιμάκωση: ο Τραμπ επέβαλε δασμούς άνω του 140% σε κινεζικά προϊόντα, υπολογίζοντας ότι το Πεκίνο θα υποχωρήσει. Όμως η κινεζική πλευρά αξιοποίησε εργαλεία μεγάλης στρατηγικής ισχύος—την οιονεί μονοπωλιακή θέση στις σπάνιες γαίες και τους μαγνήτες, την καθοριστική συμμετοχή της στις φαρμακευτικές εφοδιαστικές αλυσίδες των ΗΠΑ, αλλά και την κρίσιμη συμβολή της στο χαμηλό κόστος καταναλωτικών αγαθών στις αμερικανικές αγορές—ώστε να εξουδετερώσει την πίεση. Το μήνυμα που εξέπεμψε η Μπουσάν ήταν πως ο συσχετισμός έχει αρχίσει να μεταβάλλεται υπέρ της Κίνας και οι ΗΠΑ θα πρέπει να βρουν τρόπους να το αντιμετωπίσουν.

Στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης αποτυπώνεται καθαρά η διάσταση δύο αντιλήψεων. Το αμερικανικό μοντέλο, καθοδηγούμενο από tech γίγαντες, ποντάρει σε μεγάλες, κλειστού τύπου, ιδιόκτητες πλατφόρμες με πληρωμή, μεγιστοποιώντας τις επενδύσεις και επιβάλλοντας ελέγχους εξαγωγών, προηγμένων μικροκυκλωμάτων και λογισμικού προς την Κίνα. Η δέσμευση για «πάση θυσία» ηγετική θέση των ΗΠΑ, είναι ρητή. Αντιστρόφως, η Κίνα επενδύει μεν σημαντικά, αλλά υποπολλαπλάσια, και προτάσσει μια αρχιτεκτονική ανοιχτών, δωρεάν μοντέλων με στόχο τη ραγδαία διάχυση της τεχνολογίας—μια προσέγγιση ελκυστική στον Παγκόσμιο Νότο αλλά και σε τμήματα του Βορρά. Το παράδειγμα χρήσης κινεζικών μοντέλων από αμερικανικές εταιρείες, υποδηλώνει πρακτική υιοθέτηση αυτής της στρατηγικής. Ορισμένοι Αμερικανοί αναλυτές προειδοποιούν ότι η εμμονή σε κλειστά, υπερδιογκωμένα μοντέλα μπορεί να αποδειχθεί στρατηγικό σφάλμα, ειδικά εάν τα κινεζικά ανοιχτά μοντέλα, φθηνότερα κατά τάξη μεγέθους, συμπιέσουν τις αποτιμήσεις της αμερικανικής αγοράς ΑΙ.

Το Κουρδικό ζήτημα στα χρόνια του πολέμου*

Θεοφάνης Μαλκίδης 

«Στη μνήμη του Μιχάλη Χαραλαμπίδη, ο οποίος τούτες τις ημέρες του 1985 μίλησε στον ΟΗΕ για το Κουρδικό ζήτημα»

1.Οι Κούρδοι από την Τουρκία έως το Ιράν

Με την έναρξη του ένοπλου αγώνα στην Τουρκία από τους Κούρδους το 1984, με τη δολοφονία χιλιάδων Κούρδων στο Ιράκ στα τέλη της δεκαετίας του 1980, με την εξολόθρευση των Κούρδων της Συρίας από τις τουρκοχρηματοδοτούμενες οργανώσεις, αλλά και με την εμφάνιση του Κουρδικού παράγοντα του Ιράν,  μετά την αμερικανοισραηλινή επίθεση της 28ης Φεβρουαρίου, το κουρδικό ζήτημα είναι ξανά στο προσκήνιο.

Η σύλληψη του Αμπντουλάχ Οτσαλάν το 1999 από την Τουρκία, δυστυχώς και με την εμπλοκή της Ελλάδας(…), δημιούργησε νέα δεδομένα για το μέλλον του κουρδικού ζητήματος, δεδομένα που αναδείχθηκαν πιο έντονα μετά την αμερικανική στρατιωτική παρουσία το 2003 και τη οικοδόμηση της ομόσπονδης κουρδικής κρατικής δομής στο Ιράκ. Ταυτόχρονα μετά από πίεση της διεθνούς δημοκρατικής κοινότητας για τη μετατροπή της θανατικής ποινής του Οτσαλάν σε ισόβια κάθειρξη, ολοένα και περισσότερες φωνές σε όλο τον κόσμο, ακόμη και στην Τουρκία ζητούν πολιτική λύση για το Κουρδικό, δίνοντας νέες προοπτικές για το μέλλον.

Το Κουρδικό ζήτημα αποτελεί μία πολύ σημαντική παράμετρος της περιοχής που περιλαμβάνει την Τουρκία, το Ιράκ, τη Συρία όπου η Τουρκία έχει εισβάλλει και βομβαρδίζει, μαζί με τους συνεργάτες της, κουρδικούς στόχους, αλλά πλέον και στο Ιράν.

Οι Κούρδοι αποτελούν ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού στα παραπάνω κράτη και η παρουσία τους αδιάλειπτη εδώ και χιλιάδες χρόνια, δοκιμάζεται συνεχώς από ατιμώρητες Γενοκτονίες, χωρίς όμως να έχουν σταματήσει την απελευθερωτική τους προσπάθεια, την αντίσταση στο αφανισμό στην Τουρκία,  στη Συρία, στο Ιράν,  δεδομένα που συγκροτούν προϋποθέσεις υλοποίησης δημιουργίας Κουρδικού κράτους, του οράματος δηλαδή εκατομμυρίων Κούρδων σε όλον τον πλανήτη.

Η Σιωπή του Δράκου: Γιατί η Κίνα δίνει σημασία στην Ταιβάν και όχι στην Τεχεράνη;

3/03/2026

Του Απόστολου Αποστόλου*

Η ερώτηση «γιατί η Κίνα δεν βοήθησε το Ιράν;» μοιάζει απλή, αλλά αποκαλύπτει μια βαθύτερη γεωπολιτική πραγματικότητα. Η Κίνα δεν λειτουργεί με βάση συναισθηματικές συμμαχίες, αλλά με ψυχρό υπολογισμό ισχύος και στη σημερινή συγκυρία, το Ιράν δεν αποτελεί προτεραιότητα που να δικαιολογεί ρίσκο άμεσης εμπλοκής.

Η σχέση Πεκίνου–Τεχεράνης είναι υπαρκτή και σημαντική. Η Κίνα αποτελεί βασικό αγοραστή ιρανικού πετρελαίου, ενώ οι δύο χώρες έχουν υπογράψει μακροπρόθεσμες συμφωνίες στρατηγικής συνεργασίας. Επιπλέον, και οι δύο αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους ως αντίβαρο στην αμερικανική επιρροή, όμως η στρατηγική συνεργασία δεν σημαίνει και στρατιωτική συμμαχία. Η Κίνα δεν έχει δεσμευτεί να υπερασπιστεί το Ιράν σε περίπτωση σύγκρουσης, ούτε πρόκειται να θυσιάσει τη δική της σταθερότητα για μια περιφερειακή ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή.

Η βασική προτεραιότητα του Πεκίνου βρίσκεται αλλού. Και αυτό γιατί το ζήτημα της Ταϊβάν αποτελεί τον πυρήνα της κινεζικής στρατηγικής. Για την κινεζική ηγεσία, η Ταϊβάν δεν είναι ένα απλό γεωπολιτικό χαρτί, αλλά θέμα εθνικής κυριαρχίας και ιστορικής αποκατάστασης. Οποιαδήποτε κρίση που θα απορροφούσε στρατιωτικούς, οικονομικούς ή διπλωματικούς πόρους μακριά από αυτόν τον στόχο θεωρείται αντιπαραγωγική. Η Κίνα προετοιμάζεται μακροπρόθεσμα για κάθε ενδεχόμενο γύρω από την Ταϊβάν, διπλωματικά, στρατιωτικά και τεχνολογικά, έτσι λοιπόν δεν έχει λόγο να ανοίξει δεύτερο μέτωπο.

Το Ιράν παλεύει μόνο του

Του Δημήτρη Μπελαντή

Στο επίπεδο των ισχυρών κρατών, το Ιράν μόνο του πολεμά κατά όλου του δυτικού ιμπεριαλιστικού πλέγματος και του πολύ ισχυρούς  σιωνιστικού διεθνούς δικτύου.Το Ιράν μόνο του στηριζει ο,τι έχει απομείνει από τον Άξονα Αντίστασης στη Μέση Ανατολή. Πιθανόν να έχει σημαντική  υλική στήριξη από την Κίνα, έτσι ακούγεται.Παρ όλα αυτά, επιβεβαιώνεται αυτό που έχουμε γράψει πολλές φορές ότι η Ρωσία και η Κίνα, ιδίως μάλιστα η Ρωσία δια του εκπροσώπου της  Πεσκοφ ( " Αυτός δεν είναι δικός μας πόλεμος", "δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε για να τον σταματήσουμε" ) ,δείχνουν τελειως ουδέτερες και παθητικες.

 Σαν να περιμένουν την ώρα που αυτός ο τεράστιος  συνασπισμός θα χτυπήσει και πιο  ανοιχτά την δική τους επικράτεια.Που πλέον δεν θα έχουν και κανένα σύμμαχο να τους έχει απομείνει.

Ένας κόσμος σε πορεία και ένας σάπιος

Τρίτη 3 Μαρτίου 2026

Gianni Petrosillo

Πηγή: Gianni Petrosillo

Όπως έχουμε πει πολλές φορές, παρά τις λίγες μόνο πληροφορίες, ο κόσμος έχει αλλάξει. Το Ιράν είναι ένας σημαντικός γεωπολιτικός παράγοντας, οπλισμένος μέχρι τα δόντια και εξοπλισμένος με προηγμένη τεχνολογία, ειδικά επειδή η Ρωσία και η Κίνα το υποστηρίζουν σε αυτό το εξελισσόμενο γεωπολιτικό τοπίο. Το γνωρίζαμε αυτό, το νιώσαμε, γράψαμε γι' αυτό και τώρα το βλέπουμε. 

Ο μονομερής πόλεμος τελείωσε, όπου ο ένας έδινε και ο άλλος έπαιρνε. Αν οι Ηνωμένες Πολιτείες και η ΕΕ ελπίζουν να καλύψουν τα παγκόσμια εγκλήματά τους με προπαγάνδα, οι αντιδράσεις αυτών των κρατών γκρεμίζουν το τείχος των ψεμάτων τους. Ακούσαμε τον Υπουργό Εξωτερικών μας και ολόκληρη την ευρωπαϊκή ελίτ να δηλώνει ότι το Ιράν είναι ο επιτιθέμενος. Αυτό θα πρέπει επίσης να μας ανοίξει τα μάτια και στα άλλα ψέματα πάνω στα οποία η Δύση έχει χτίσει το χάος των τελευταίων ετών.

Οι πληροφορίες μας είναι διεφθαρμένες, όπως και τα τηλεοπτικά κανάλια, οι ειδικοί, τα πανεπιστήμια και όποιος αρνείται τα στοιχεία δείχνοντας με το δάχτυλο τους άλλους για να κρύψει τις δικές μας φρικαλεότητες. Το Ιράν δεν θα πέσει επειδή ο Αγιατολάχ Χαμενεΐ, ένας μεγάλος πολιτικός όπως τον όρισε ο Πούτιν και όπως συμμεριζόμαστε κι εμείς, έχει σκοτωθεί. Δεν μπορούμε να επιλέξουμε τους ήρωες άλλων λαών, ακόμα κι αν είμαστε πεπεισμένοι ότι μπορούμε να διαχειριστούμε τη συλλογική μνήμη λαών και χωρών.

Η ετερογένεια των στόχων της επιθετικότητας κατά του Ιράν

Τρίτη 3 Μαρτίου 2026

Filippo Bovo

Πηγή: Φιλίππο Μπόβο

Τώρα, στην τρίτη ημέρα της, η σύγκρουση φτάνει σε ένταση που ξεπερνά κάθε προσδοκία. Σίγουρα υπερβαίνει, έστω και αρνητικά, τις προσδοκίες των Ηνωμένων Πολιτειών, καθώς και του Ισραήλ, που οραματίζονταν μια γρήγορη επίθεση, σύμφωνα με το στρατιωτικό δόγμα του «σοκ και δέους» (σοκ και δέος, με στόχο τον γρήγορο έλεγχο της σύγκρουσης), καθώς και εκείνες των συμμάχων τους στην Ευρώπη και τον Κόλπο. Ξεπερνά επίσης εκείνες πολλών άλλων που, από την άλλη πλευρά, τις τελευταίες ημέρες έβλεπαν με δικαιολογημένη ανησυχία την τεράστια και αυξανόμενη ανάπτυξη αμερικανικών δυνάμεων στην περιοχή, για μια καταστροφική επίθεση στο Ιράν.

Διάφοροι παράγοντες υποδεικνύουν αυτό το φαινόμενο. Για παράδειγμα, όταν ξεκίνησαν οι επιθέσεις, την πρώτη ημέρα, η επικρατούσα άποψη ήταν ότι δεν θα διαρκούσαν περισσότερο από τέσσερις ημέρες. Μόλις χθες, ωστόσο, μεταξύ της δεύτερης και της τρίτης ημέρας, ο Τραμπ αναθεώρησε τις προβλέψεις του, μιλώντας για τουλάχιστον τέσσερις ή πέντε εβδομάδες, προειδοποιώντας περαιτέρω για τον κίνδυνο περαιτέρω θανάτων μεταξύ των αμερικανικών δυνάμεων (επίσημα, υπάρχουν ήδη τρεις νεκροί και αρκετοί τραυματίες, μερικοί πολύ σοβαρά) καθώς και για άλλες «παράπλευρες απώλειες» (για παράδειγμα, η μειωμένη διαθεσιμότητα υδρογονανθράκων και η σχετική αύξηση των τιμών τους, με σχετικές συνέπειες για τον πληθωρισμό: δεν είναι τυχαίο ότι ο Λευκός Οίκος πιέζει τώρα για μια μαζική αύξηση της παραγωγής σχιστολιθικού πετρελαίου και τη χρήση στρατηγικών αποθεμάτων, με το αργό πετρέλαιο Brent να έχει εν τω μεταξύ αυξηθεί κατά 9% στα 80 δολάρια).

Κοντογιώργης: Πόλεμος, ισχύς, έννοιες και η “παρερμηνεία” της Δύσης

Παρέμβαση Γιώργου Κοντογιώργη στην εκπομπή “Review” στην τηλεόραση της “Ναυτεμπορικής”

Δημοσιεύτηκε στις 2 Μαρτίου 2026 στις 10:00

Η επικαιρότητα «πήρε το τιμόνι» στην εκπομπή Review της Ναυτεμπορικής TV, με τη συζήτηση να ξεκινά από το ερώτημα «γιατί κάνουν οι άνθρωποι πόλεμο, αφού οι πόροι φτάνουν;» και να εξελίσσεται σε μια ευθεία, κλασική ανάγνωση του διεθνούς συστήματος από τον καθηγητή

 Γιώργο Κοντογιώργη.

Ο ίδιος έθεσε εξαρχής το πλαίσιο με αναφορές σε Αριστοτέλη και Θουκυδίδη: ο άνθρωπος, είπε, μπορεί να φτάσει μέχρι την αυτοκαταστροφή, όχι επειδή «γεννήθηκε για να πολεμά» σαν ζώο, αλλά επειδή έχει κάτι μοναδικό: είναι «εξουσιοδοτημένος από τη φύση να νομοθετεί» τα του οίκου του. Κι ακριβώς μέσα σε αυτή τη νομοθεσία χωρά η βουλημία – η επιθυμία της ηγεμονίας. Έτσι, η ιστορική διαδρομή, κατά την ανάλυσή του, είναι μια μόνιμη σύγκρουση ανάμεσα σε όσους θέλουν να ηγεμονεύουν και σε όσους θέλουν να είναι ελεύθεροι.

Το κρίσιμο σημείο της παρέμβασής του ήταν η διάκριση ανάμεσα στο εσωτερικό των κοινωνιών και στο διεθνές πεδίο. Ο νόμος «εξανθρωπίζει» το εσωτερικό, όμως τα σύγχρονα συντάγματα και οι πολιτείες αγκαλιάζουν το κράτος – όχι τις διακρατικές σχέσεις. Εκεί δεν υπάρχει πολιτικό σύστημα, αλλά «τάξη πραγμάτων», όπου οι σχέσεις καθορίζονται με όρους ισχύος. Και γι’ αυτό, όπως υπογράμμισε, τα κράτη –όποιο κι αν είναι το πολίτευμά τους– έχουν τελικά «την ίδια εξωτερική πολιτική»: έξω δεν λειτουργούν ως δημοκρατίες, αλλά ως δρώντες ισχύος.


Σε αυτή τη λογική ενέταξε και το θουκυδίδειο μάθημα που επανέφερε με ωμή διατύπωση: μην μπερδεύετε την εσωτερική πολιτική με την εξωτερική πολιτική – η πρώτη μπορεί να είναι ελευθερία, η δεύτερη τυραννία. Είτε μικρός είτε μεγάλος, αν θες να προστατεύσεις την ελευθερία σου ή να ηγεμονεύσεις, «ένας τρόπος υπάρχει»: να είσαι σε ετοιμότητα, άρα εμπόλεμος. Αυτό, είπε, δεν αμφισβητείται.

Η αιτία του πολέμου, όπως την όρισε, είναι ο κρατοκεντρισμός: η απουσία ενός πλανητικού πολιτικού συστήματος που να βάζει κανόνες και να απαγορεύει τον πόλεμο. Και από εκεί, η συζήτηση «άνοιξε» στον ελληνικό κόσμο και στην έννοια της ελληνικότητας, με αφορμή το βιβλίο Η ιστορία του ελληνικού κόσμου – όχι του κράτους ή του έθνους, αλλά του «κόσμου».

Σχετικά με τον πόλεμο στο Ιράν

Ανάλυση της Μαρίας Δεναξά για το Ιράν που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Δημοκρατία της Δευτέρας 👇

📌 Υπό την ασφυκτική πίεση του Μπενιαμίν Νετανιάχου, ο Ντόναλντ Τραμπ έδωσε το Σάββατο την έγκριση του για αεροπορικά πλήγματα κατά του Ιράν. Πρόκειται για μια απόφαση που έθεσε την Ουάσινγκτον σε τροχιά σύγκρουσης με τη διεθνή νομιμότητα, εγείροντας σοβαρά ερωτήματα για υπέρβαση εξουσιών από τον Αμερικανό πρόεδρο, ο οποίος αποφάσισε μόνος του για τη στρατιωτική επιχείρηση, χωρίς να ζητήσει την έγκριση του Κογκρέσου.

🔴 Μια πρακτική που έχει υιοθετηθεί τα τελευταία χρόνια από τις δυτικές ηγεσίες. Στη Γαλλία, για παράδειγμα, ο Εμμανουέλ Μακρόν έμπλεξε τη χώρα του στον πόλεμο της Ουκρανίας, χωρίς όμως ποτέ να ρωτήσει προηγουμένως το γαλλικό Κοινοβούλιο και, κατά συνέπεια, τον γαλλικό λαό.

🔴Ο Τραμπ, εκτός από το αμερικανικό Σύνταγμα, φέρεται να παραβίασε, μαζί με τον Νετανιάχου, και το διεθνές δίκαιο, παρακάμπτοντας τις θεσμικές διαδικασίες των Ηνωμένων Εθνών. Σύμφωνα με τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ, καμία χώρα δεν νομιμοποιείται να αποδίδει δικαιοσύνη μονομερώς μέσω πολεμικών επιχειρήσεων. Αποκλειστική αρμοδιότητα για τη λήψη αποφάσεων που αφορούν την παγκόσμια ειρήνη και την κήρυξη πολέμου έχει το Συμβούλιο Ασφαλείας.

🔴 Για τον ένοικο του Λευκού Οίκου πρόκειται για μια κίνηση υψηλού ρίσκου, που μπορεί να σηματοδοτήσει το τέλος του τραμπισμού και της εποχής MAGA. Ο Τραμπ εκλέχθηκε το 2024 υποσχόμενος απομονωτισμό, με άμεσο τερματισμό συγκρούσεων, όπως ο πόλεμος στην Ουκρανία, και «καμία νέα εμπλοκή» των ΗΠΑ σε στρατιωτικές επιχειρήσεις.

Νεοσυντηρητισμός και η κρίση του δυτικού οικουμενισμού

Δευτέρα 23 Φεβρουαρίου 2026

Tiberio Graziani

Πηγή: The Slingshot

Φιλολογική γενεαλογία, ευρωπαϊκές περιφέρειες και προσαρμογές της ηγεμονίας των ΗΠΑ

Αυτό το άρθρο επιχειρεί μια γενεαλογική και φιλολογική ανασύνθεση του νεοσυντηρητισμού ως προσαρμοστικής μορφής της Δυτικής ηγεμονίας κατά τη διάρκεια μιας κρίσης του φιλελεύθερου-δημοκρατικού οικουμενισμού. Αντί να ερμηνεύεται ως μια απλή ενδεχόμενη ιδεολογία ή μια αντιδραστική οπισθοδρόμηση, ο νεοσυντηρητισμός αναλύεται εδώ ως ένας τρόπος αναδιοργάνωσης της εξουσίας όταν η ικανότητα της Δύσης να παράγει συναίνεση μέσω οικουμενιστικών αξιών μειώνεται προοδευτικά. Αναλύοντας την αμερικανική του προέλευση, τον μετασχηματισμό του σε κυβερνητικό δόγμα και τις επακόλουθες διαλογικές αναδιατυπώσεις του, το δοκίμιο ανασυνθέτει την ακολουθία που οδηγεί από τον αποφασιστικό οικουμενισμό της εποχής Μπους στις προσπάθειες μιας φιλελεύθερης-διεθνιστικής αποκατάστασης και, τέλος, στην εμφάνιση μορφών μετα-οικουμενιστικής ηγεμονίας. Ιδιαίτερη προσοχή δίνεται στη δομή κέντρου-περιφέρειας εντός της Δύσης υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, καταδεικνύοντας πώς ο ευρωπαϊκός νεοσυντηρητισμός δεν είναι μια αυτόνομη παράδοση, αλλά ένα διαλογικό και στρατηγικό παρακλάδι, νομιμοποιημένο μέσω διατλαντικών δικτύων και επιλεκτικών πολιτισμικών αναφορών. Αυτό το άρθρο υποστηρίζει ότι η παρακμή της ευρωπαϊκής αυτονομίας δεν πρέπει να νοείται ως έλλειψη πολιτικής πρωτοβουλίας, αλλά μάλλον ως η προοδευτική διοχέτευσή της μέσα σε έναν ολοένα και πιο περιορισμένο πολιτικά νόμιμο χώρο λόγου. Συμπερασματικά, η κρίση της Δύσης ερμηνεύεται όχι ως κρίση αξιών καθαυτών, αλλά ως κρίση της σημασιολογικής τους δύναμης: όταν ο οικουμενισμός χάνει την ενσωματωτική του ικανότητα, η ηγεμονία τείνει να αναδιοργανωθεί μέσω ηθικών, στρατηγικών και μηχανισμών λήψης αποφάσεων που περιορίζουν τον χώρο για εσωτερικό πολιτικό πλουραλισμό.

Ο Τραμπ, ο Ερντογάν και τα άλλα «πρότυπα» εξουσίας

*Μάρκος Κουναλάκης

15.02.2026 Καθημερινή 

Ενώ ο πλανήτης ασχολιόταν με άλλα θέματα, η Τουρκία κατάπιε ένα κομμάτι της Συρίας. Δεν πρόκειται για μια σταδιακή κατοχή, αλλά μια ξεδιάντροπη προσάρτηση, μια θρασεία κατάκτηση του 21ου αιώνα. Μετά την κατάρρευση του καθεστώτος του Μπασάρ αλ Ασαντ, η Aγκυρα κατέλαβε τον ουσιαστικό έλεγχο μιας έκτασης περίπου 9.000 τετρ. χλμ. της βορειοανατολικής Συρίας – μια περιοχή μεγαλύτερη από το Ντελαγουέρ και το Ρόουντ Αϊλαντ μαζί. Δεν πρόκειται για μια απλή ζώνη ασφαλείας που επιτηρεί ένας θορυβημένος γείτονας· είναι μια νέα, ανεπίσημα διακηρυχθείσα τουρκική επαρχία.

Τα στοιχεία αυτής της de facto προσάρτησης είναι συντριπτικά και αδιάσειστα. Η τουρκική λίρα, όχι η συριακή λίρα, είναι το επίσημο νόμισμα. Σχολεία τουρκικής γλώσσας, χρηματοδοτούμενα και στελεχωμένα από την Aγκυρα, εκπαιδεύουν Σύρους μαθητές. Νοσοκομεία, ταχυδρομεία και έργα υποδομής που κατασκευάστηκαν από την Τουρκία έχουν αντικαταστήσει τις λειτουργίες του συριακού κράτους. Το σημαντικότερο, στρατηγικά: προχωρούν σχέδια για σιδηροδρομική σύνδεση που θα ενώσει απευθείας αυτή την πλούσια σε πόρους περιοχή με την τουρκική επικράτεια, παγιώνοντας την οικονομική και στρατηγική της απορρόφηση για δεκαετίες. Και στο μεταξύ, τουρκικά στρατεύματα περιπολούν στην περιοχή, επιβάλλοντας την τουρκική κυριαρχία και εφαρμόζοντας μια σκληρή καταστολή εις βάρος των κουρδικών πληθυσμών, των πάλαι ποτέ πιο αποτελεσματικών συμμάχων της Αμερικής κατά του ISIS.

Παρακολουθώντας αυτή την τολμηρή εδαφική αρπαγή, ο μεγαλύτερος θαυμαστής της είναι ο Ντόναλντ Τραμπ. Αφότου απέσυρε αιφνιδίως τα αμερικανικά στρατεύματα από την περιοχή, ο Τραμπ στάθηκε δίπλα στον Τούρκο πρόεδρο σε συνέντευξη Τύπου στον Λευκό Οίκο και έδωσε την ευλογία του.

Η Αμερική κηρύσσει τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο

Enrico Tomaselli - 17 Φεβρουαρίου 2026

Πηγή: Red Jackets

Όπως ακριβώς και η Διάσκεψη του Μονάχου του 1938, από άλλες απόψεις, η Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου του 2026 θα μπορούσε να είναι το προοίμιο του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου. Η ομιλία του Μάρκο Ρούμπιο -όχι τυχαία, του πραγματικού από μηχανής θεού της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ- δεν είναι, στην πραγματικότητα, τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από μια κήρυξη πολέμου από την αμερικανική αυτοκρατορία εναντίον του υπόλοιπου κόσμου. Αν και εκφωνήθηκε σε πολύ πιο μελωδικούς τόνους από αυτούς που χρησιμοποίησε ο Τζ. Ντ. Βανς πέρυσι, το περιεχόμενο της ομιλίας του είναι εξαιρετικά βίαιο. Και αν ο Βανς ήρθε να επιπλήξει τους Ευρωπαίους, οι οποίοι κατηγορήθηκαν άδικα (αλλά όχι εξ ολοκλήρου) ότι αποτελούν νεκρό βάρος για τις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Ρούμπιο ήρθε να απευθύνει μια διπλή πρόκληση: στους Ευρωπαίους, στους οποίους ουσιαστικά τους είπε ότι είτε επιλέγουν να πάρουν το μέρος της Ουάσιγκτον στην σταυροφορία της είτε θα είναι εναντίον της, και σε ολόκληρο τον μη δυτικό κόσμο, στον οποίο λέει ότι θα αναδιαμορφώσουν ολόκληρη την παγκόσμια τάξη -προφανώς κατά το δικό τους μέτρο και γούστο- και ότι έτσι θα είναι, είτε μας αρέσει είτε όχι.

Ουσιαστικά, ο Ρούμπιο αναβιώνει την ιδέα του προφανούς πεπρωμένου, που προτάθηκε για πρώτη φορά από τον Ο'Σάλιβαν το 1845. Αυτό είναι τελικά το ιδανικό θεμέλιο πάνω στο οποίο οι νεοσυντηρητικοί θα χτίσουν αργότερα όλες τις στρατηγικές τους για την κυριαρχία των ΗΠΑ. Ο Υπουργός Εξωτερικών - ίσως η πιο ισχυρή νεοσυντηρητική φιγούρα που υπήρξε ποτέ - μασάει και φτύνει σαν τσίχλα , προσαρμόζοντάς την στην τρέχουσα κατάσταση

Τα νύχια του αετού

Τρίτη 27 Ιανουαρίου 2026

Enrico Tomaselli

Πηγή: Red Jackets

Όπως προκύπτει τόσο από την Εθνική Στρατηγική Ασφάλειας όσο και από την πιο πρόσφατη Εθνική Στρατηγική Άμυνας, η υπεράσπιση της υπολειμματικής κυρίαρχης θέσης των Ηνωμένων Πολιτειών, και ακόμη περισσότερο η προσπάθεια αντιστροφής της παρακμής της, απαιτούν ένα στρατιωτικό μέσο ικανό να ανταποκριθεί επαρκώς στις προκλήσεις αυτού του δεύτερου τετάρτου του αιώνα. Αυτές οι προκλήσεις προκύπτουν όχι μόνο από την ανάπτυξη παγκόσμιων παικτών ικανών να ανταγωνιστούν τις Ηνωμένες Πολιτείες ή περιφερειακών παικτών που δεν επιθυμούν να διαδραματίσουν δευτερεύοντα ρόλο, αλλά και από τις ίδιες τις φιλοδοξίες της Αμερικής και τον τρόπο με τον οποίο οραματίζεται στρατηγικά την επιδίωξή τους.
Το τεράστιο πρόβλημα που πρέπει πρωτίστως να αντιμετωπίσουν, ωστόσο, πιθανότατα ανυπέρβλητο, είναι δομικά εγγενές στη φύση του αμερικανικού συστήματος. Αυτό που στο παρελθόν, κατά τη διάρκεια μιας φάσης αυτοκρατορικής ανόδου και κυριαρχίας, αποτελούσε πλεονέκτημα - δηλαδή, εξαιρετική βιομηχανική ικανότητα εντός ενός καπιταλιστικού συστήματος - δεν υπάρχει πλέον σήμερα και όχι μόνο φαίνεται ανεπανόρθωτο, αλλά έχει γίνει ακόμη και μειονέκτημα.

Όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες εισήλθαν στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, κάτι που θα αποτελούσε το θεμελιώδες βήμα προς την ανάδειξή τους σε παγκόσμια δύναμη, το αποφασιστικό στοιχείο, ικανό να μετατοπίσει την ισορροπία δυνάμεων τόσο στον Ειρηνικό όσο και στην Ευρώπη, ήταν ακριβώς η ικανότητά τους για μεγάλης κλίμακας βιομηχανική παραγωγή. Ταυτόχρονα, η υπερτροφία της πολεμικής παραγωγής, τροφοδοτούμενη από μια σύγκρουση σχεδόν παγκόσμιων διαστάσεων, θα οδηγούσε στη δημιουργία αυτού που ο Στρατηγός Ντουάιτ Αϊζενχάουερ, στην αποχαιρετιστήρια ομιλία του προς το έθνος στο τέλος της προεδρικής του θητείας, θα κατήγγειλε ως «στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα ». Αυτό το μπλοκ συμφερόντων και ισχύος θα ασκούσε αποφασιστική επιρροή στην πολιτική των ΗΠΑ στις δεκαετίες που ακολούθησαν και συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Εμείς στραβά αρμενίζουμε...

Του Θανάση Κ. 

Αν μέχρι προχθές τολμούσε κανείς να πει φωναχτά ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση απέτυχε, θα τον χαρακτήριζαν λαϊκιστή, αντί ευρωπαίο, "ακραίο"... 

Τώρα, όμως, η δήλωση αυτή βγήκε από το στόμα του καγκελάριου της Γερμανίας, Φρίντριχ #Μερτς, και ακούστηκε στο #Νταβός, χωρίς διπλωματικές περιφράσεις:

«Η Ευρωπαϊκή Ένωση, έτσι όπως λειτούργησε τα τελευταία χρόνια, απέτυχε.

Σπαταλήσαμε τεράστιο δυναμικό – στη Γερμανία και σε ολόκληρη την Ευρώπη – μέσα σε υπερβολική ρύθμιση, γραφειοκρατία και καθυστέρηση μεταρρυθμίσεων.

Η ενιαία αγορά δημιουργήθηκε για να γίνει ο πιο ανταγωνιστικός οικονομικός χώρος στον κόσμο. Αντί γι’ αυτό, η Ευρώπη κατέληξε παγκόσμιος πρωταθλητής στην υπέρ  ρύθμιση. Και αυτό πρέπει να τελειώσει.»

Η διαπίστωση αυτή δεν ακούστηκε από τους εχθρούς της Ευρώπης. 

Ακούστηκε από τον ίδιο τον πυρήνα της!

Kαι τα στοιχεία το επιβεβαιώνουν πλήρως: Στα 22 χρόνια που λειτουργεί το ευρώ, η #Ευρώπη έχασε πάνω από το ένα τρίτο του μεριδίου της στην παγκόσμιο ΑΕΠ. Ήταν πρώτη (πολύ κοντά στις ΗΠΑ) με 31% και τώρα έχει μόλις 18%...

Πολύ πίσω από τις ΗΠΑ πλέον (26-27%)...

 

* Αλλά η παρακμή της Ευρώπης δεν εξηγείται μόνο από γραφειοκρατία και υπέρ-ρύθμιση. Έχει και δύο ακόμα αιτίες που την επιτάχυναν τα τελευταία χρόνια:

Το #Green_Deal και ο πόλεμος στην #Ουκρανία. Κι εδώ  η Η Ευρώπη επέλεξε μόνη της, πολιτικές που αποδεικνύονται αυτοκαταστροφικές:

Η Ευρώπη και ο αρκτικός της καθρέφτης

του ΚΩΣΤΑ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΙΟΥ

Θα ήταν φαινόμενο κωμικό αν δεν αφορούσε τόσο άμεσα τη ζωή μας. Μιλώ για τη στρατηγική παράλυση της ευρωπαϊκής ηγεσίας παρά τα αλλεπάλληλα ραπίσματα του πιο αυθεντικού εκπροσώπου του αμερικανικού ήθους. Οι διακηρύξεις αλληλεγγύης προς τη Δανία, τα δειλά αντίμετρα, οι τελετουργικές δηλώσεις περί σεβασμού της κυριαρχίας και της αυτοδιάθεσης των εθνών (στον αρκτικό κύκλο και τις ουκρανικές πεδιάδες τουλάχιστον), ελάχιστα καλύπτουν την σκληρή πραγματικότητα: 

η Ευρώπη δεν διαθέτει ούτε τα στρατιωτικά μέσα, ούτε την πολιτική βούληση να αντιμετωπίσει κατά μέτωπον τον Αμερικανό προστάτη της. Όλοι γνωρίζουν ότι την κρίσιμη στιγμή, η Γροιλανδία θα κείται μακράν. 

Όμως το γεγονός είναι αδιαμφισβήτητο. Η Ευρώπη μετά από ογδόντα χρόνια βρίσκεται πάλι σε ένα γεωπολιτικό σημείο καμπής και το ζήτημα της Γροιλανδίας, καταδεικνύει περίτρανα αυτό που όλοι φοβούνται να πουν: 

η Ευρώπη δεν είναι εταίρος, αλλά ικέτης. Πώς φτάσαμε όμως ως εδώ;

 Γιατί καλή και άγια η οργή για τη χυδαιότητα του Ντόναλντ Τραμπ (παρότι μόλις πριν από λίγους μήνες η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, «πούλησε» την απόλυτη ταπείνωση ως μια καλή εμπορική συμφωνία), όμως αυτή δεν μπορεί να αποτελέσει συγχωροχάρτι για όσους που επί δεκαετίες έχτιζαν μια χωρίς ηθικές αρχές ευδαιμονιστική γραφειοκρατία που τώρα έντρομη πασχίζει να σώσει το σαρκίο της.