Ο Ρούμπιο προβληματίζει σε πολλά μεταξύ άλλων στο ότι ο πλέον το Διεθνές Δικαιο ανατρέπεται και πηγαίνουμε ολοταχώς προς το Δίκαιο αυτού με την μεγαλύτερη γροθιά.
Το διεθνές δίκαιο αν και αναφερόταν στο παρελθόν σαν τον κορμό εκείνο των συμβατικών και εθιμικών κανόνων που θεωρούνται νομικά δεσμευτικοί από τα πολιτισμένα κράτη στις μεταξύ τους σχέσεις, συχνά στην πράξη οι ισχυροί δεν δίστασαν να το καταστρατηγούν.
Αυτά τώρα κινδυνεύουν να εξαφανιστούν και ο κόσμος να βρεθεί σε περιδυνη.
Εχουμε δηλαδή ”κολλήσει” πλέον με έναν λίγο ή πολύ επικίνδυνο για την ανθρωπότητα άρχοντα στην Ουάσιγκτον για τρία ακόμη χρόνια και σε αυτό τον καιρό δυστυχώς επικίνδυνα πράγματα για την παγκόσμια ειρήνη μπορούν να συμβούν.
Το κείμενοντιυ Μάρκο Ρούμπιο είναι χρήσιμο να μας είναι γνωστό ώστε να μπορούμε να διαβάζουμε στη νέα γλώσσα των ιμπεριαλιστών τα σχέδια του παγκόσμιου ιμπεριαλιστή. Η αλήθεια όμως είναι πάντα ίδια, είτε με διάθεση για παγκοσμιοποίηση, είτε με βάση το εθνικό συμφέρον του ισχυρού, ο ιιμπεριαλισμός και η αποικιοκρατία ήταν ο εχθρός των λαών και των εθνών.
Γερομοριάς
Πρόλογος Θάνου Χούπη
Στη χώρα που, τα τελευταία χρόνια, οι μεταφράσεις των αναρτήσεων του Πρακτορείου "Anadolou", ή οι στοχευμένες, προπαγανδιστικές ανακοινώσεις της τουρκικής Προεδρίας, τυγχάνουν ευρύτατης προβολής. Στη χώρα όπου, σταθερά, εδώ και πολλές δεκαετίες, ο βρετανικός και ο τουρκικός παράγοντας, εξαπολύουν -από κοινού- ψυχολογικές επιχειρήσεις επηρεασμού της κοινής γνώμης, η βαρυσήμαντη Ομιλία του Υπουργού Εξωτερικών των Η.Π.Α, Μάρκο Ρούμπιο, στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου, είναι βέβαιο ότι όχι μόνο "θα πάει άκλαφτη", αλλά ίσως και να λοιδορηθεί, από μερικά εξ εκείνων που ονομάζονται και "πετσωμένα ΜΜΕ". Τα οποία κινούνται, σταθερά, στο πλαίσιο του αφηγήματος που διαμόρφωσαν και πλασάρουν στον ελληνικό λαό, είτε περί "δεξιόστροφου" είτε περί "αριστερόστροφου" ..."τραμπισμού".
Στη χώρα που το πολιτικό της προσωπικό, ως πολυπρόσωπος όμιλος μεθυσμένων, "μεριμνᾷ καὶ τυρβάζῃ περὶ πολλά· ἑνὸς δέ ἐστι χρεία» (Κατά Λουκάν ι´ 41-42). Στη χώρα που, όσα είπε ο Μάρκο Ρούμπιο, έπρεπε να συνιστούν την αφετηρία και την πεμπτουσία της διπλωματικής μας δραστηριότητας, έχω την πεποίθηση ότι, όλοι έχουμε χρέος να μελετήσουμε όσα είπε από το βήμα της Διάσκεψης του Μονάχου. Όχι μόνο για να αντιληφθούμε την οπτική της Ουάσιγκτον, έναντι της παραπαίουσας και εν απολύτω συγχύσει διατελούσας Ευρώπης, Αλλά και για να καθρεφτίσουμε, σε όσα με παρρησία ανέφερε, τις τρομερές ανεπάρκειες και την υστέρηση αντίληψης, που διακρίνει το πολιτικό προσωπικό της Ελλάδας και της Κύπρου αντάμα, σε ό,τι αφορά την οπτική της νέας ηγεσίας της Ουάσιγκτον, για τον κόσμο του 21ου αιώνα.
Δυστυχώς για τον Ελληνισμό, στην πιο κρίσιμη καμπή της νεότερης ιστορίας μας, οι ποικιλώνυμες ηγεσίες, στην Αθήνα και στη Λευκωσία, κατανοούν απόλυτα όσα κατέθεσε δημόσια ο Μάρκο Ρούμπιο. Κι αυτά είναι ίδια κι απαράλλαχτα με όσα έχουν ήδη απευθύνει στους Ευρωπαίους Ηγέτες, σε ανάλογες ευκαιρίες -νωρίτερα- τόσο ο Αμερικανός Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, όσο και ο Αντιπρόεδρός του, Ντι Τζέι Βανς. Ωστόσο, ιδεολογικές αγκυλώσεις ή η εκούσια αιχμαλωσία αυτών που συγκροτούν την ηγεσία των δύο "πνευμόνων του Ελληνισμού", από αυτούς που μετέχουν στη διαβόητη "συμμαχία των προθύμων", δεν τους επιτρέπουν να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων και να αξιοποιήσουν μια μοναδική ευκαιρία, για τη νέα Δύση, εντός της οποίας Ελλάδα και Κύπρος μπορούν και πρέπει να διαδραματίσουν πρωταγωνιστικούς ρόλους.
