Ο Αντίχριστος και η θεσμική διακήρυξη της ειρήνης

Ο Αντίχριστος και η Θεσμική Οικονομία της Ειρήνης: Μια Ανατομία του Σύγχρονου Πειρασμού

από Αντίφωνο

-31 Μαρτίου 2026

1. Η Κρίση της Ονοματοδοσίας και η Λεκτική Δειλία

Η ύστερη νεωτερικότητα, παρά την τρομακτική τεχνική και υπολογιστική της ισχύ, πάσχει από μια θεμελιώδη λεκτική πενία. Ενώ ο πολιτισμός μας είναι ικανός να διαχειρίζεται ροές δεδομένων, να προσδιορίζει παγκόσμιους κινδύνους και να ανασυντάσσει τη βιολογία, αδυνατεί πλέον να μιλήσει καθαρά για τα «στοιχειώδη συστατικά». Αυτή η λεκτική δειλία εκδηλώνεται ως αδυναμία ορισμού του κακού, της αλήθειας και του ανθρώπου. Αντ' αυτού, ο σύγχρονος λόγος καταφεύγει σε ένα λεξιλόγιο πολιτικής απονευρώσεως, όπου η εξουσία βαφτίζεται «διακυβέρνηση», η υπακοή «ευθυγράμμιση» και η πνευματική κρίση «οικονομικός κίνδυνος». Αυτή η μετατόπιση δεν είναι τυχαία, αλλά προετοιμάζει το έδαφος για μια «ψευδή ειρήνη», η οποία επιδιώκει να σώσει την ανθρωπότητα από το βάρος της ίδιας της της ελευθερίας μέσω της καθολικής χειραγώγησης.

2. Ο Αντίχριστος ως Πολιτικο-θεολογική Κατηγορία

Η έννοια του Αντιχρίστου πρέπει να αποδεσμευτεί από τη επίπεδη εικονογραφία του τρόμου και να κατανοηθεί ως η «απομίμηση της λύσεως». Ο Αντίχριστος δεν είναι το χάος, αλλά μια τελική τάξη που ικανοποιεί πραγματικές ανθρώπινες ανάγκες —ειρήνη, ασφάλεια, συμπερίληψη— με αντάλλαγμα την απόσυρση της αλήθειας και της ελευθερίας. Πρόκειται για μια ειρήνη που στηρίζεται στον έλεγχο και όχι στη μεταστροφή, στην επιτήρηση και όχι στην εμπιστοσύνη. Είναι ο πειρασμός ενός κόσμου που θέλει τα αποτελέσματα της σωτηρίας (ενότητα, σταθερότητα) χωρίς την πηγή τους (Χριστό, αγάπη), μετατρέποντας τον άνθρωπο από πρόσωπο σε «πεδίο κινδύνου» που πρέπει να χαρτογραφηθεί.

3. Η Μετανάστευση της Θεολογίας στα Συστήματα

Η εκκοσμίκευση δεν εξαφάνισε τη θεολογία, αλλά την έκανε να μεταναστεύσει από το δόγμα στις οργανωτικές δομές. Οι σύγχρονοι θεσμοί οικειοποιούνται παρασιτικά τις ηθικές ενέργειες του χριστιανισμού (μέριμνα για τον ευάλωτο, ειρήνη), ενώ απορρίπτουν τη μεταφυσική του βάση. Ο πολιτισμός μας επιτελεί «θεολογία με αρνητικό τρόπο», αναζητώντας τη λύτρωση μέσω πρωτοκόλλων και χειριστικών πρακτικών. Το αποτέλεσμα είναι ένας πολιτισμός ηθικής φιλοδοξίας χωρίς μεταφυσική ταπείνωση, ο οποίος θέτει σωτηριολογικούς σκοπούς χωρίς να διαθέτει τη γλώσσα της χάριτος ή της μετανοίας, μετατρέποντας το πνευματικό δράμα σε ζήτημα υποδομών και αδιαφανούς επικυριαρχίας.

Ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω!

Του Κωνσταντίνου Βαθιώτη

Ακούσαμε και είδαμε πριν από λίγες ημέρες τον Μπενιαμίν Νετανιάχου να κάνει μπροστά στις κάμερες μάθημα αντιχριστιανικής ηθικής και «δικαίου της πυγμής», συγκρίνοντας τον Ιησού Χριστό με τον Τζένγκις Χαν. 

Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός ισχυρίσθηκε ότι η σύγκριση αυτή έχει γίνει από τον Αμερικανό ιστορικό Γουίλ Ντουράντ (Will Durant) σε κάποιο βιβλίο του. 

Όπως είθισται να κάνει κάθε θρησκευτικός προσβολέας, μετά την (προφανώς προμελετημένη) κοτσιλιά που αμόλησε, ο Νετανιάχου βγήκε να μας πει ότι «δεν είχε πρόθεση προσβολής» (του Χριστού και, κατ’ επέκταση, των Χριστιανών).

Πράγματι, ο Ντουράντ έχει γράψει ένα ενδεκάτομο έργο με τίτλο «Παγκόσμιος ιστορία του πολιτισμού» (Story of Civilization), σε έναν δε εκ των τόμων αυτών, τον τρίτο, πραγματεύεται ζητήματα που αφορούν τον Καίσαρα και τον Χριστό (Caesar and Christ, 1944). 

Σε αυτόν τον τόμο, όμως, το όνομα του Τζένγκις Χαν αναφέρεται μόνο μία φορά και δεν γίνεται καμία σύγκριση με τον Χριστό.