Το «Γένοιτό μοι» και το «Ελευθερία ή Θάνατος» - Δύο ρήματα που άλλαξαν την ιστορία

Στην ανάρτηση αυτή η 25η Μαρτίου δεν διαβάζεται ως απλή «διπλή γιορτή», αλλά ως συνάντηση 2 πράξεων ελευθερίας: του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και της Ελληνικής Επανάστασης. Το «Γένοιτό μοι» και το «Ελευθερία ή Θάνατος» φωτίζονται ως 2 ρήματα που άλλαξαν την ιστορία.

Ποιο από τα 2 ρήματα θεωρείτε πιο δύσκολο για τον σύγχρονο άνθρωπο: το ναι της εσωτερικής συγκατάθεσης ή το όχι της αντίστασης στη δουλεία;

ΚΛΙΚ στις εικόνες ή ΕΔΩ για να διαβάσετε τη δημοσίευση 

Καημένε Μακρυγιάννη να ΄ξερες

Του Δημήτρη Βασιλειάδη

Κουβεντιάζει ο Μακρυγιάννης μ΄ έναν συναγωνιστή του (''Απομνημονεύματα'') :                                                                             

                                           

                                                                           

''- Που τζάκισες αυτό το χέρι ;                                                                           

- Στο Μισολόγγι, μου λέγει.                                                                            

- Που το τζάκισα εγώ αυτό ;                                                                           

- Στους Μύλους τ΄ Αναπλιού.                                                                         

- Γιατί τα τζακίσαμε ;                                                                                                     

- Για τη λευτεριά της πατρίδος.                                                                       

- Που ΄ναι η λευτεριά κι η δικαιοσύνη; Σήκω απάνου !                               

Τον παίρνω και πάμε και τον ορκίζω''                                              

                                                                                                         

Παραδίπλα καθισμένος ο Ντίνος Χριστιανόπουλος παρακολουθεί τσιτωμένος την κουβέντα. Και μόλις αποσώνει τον τελευταίο του λόγο ο Μακρυγιάννης, γυρίζει και του λέει :                                              

                                                                                                                     

Καημένε Μακρυγιάννη να ΄ξερες                                                                                                                                  

γιατί το τζάκισες το χέρι σου,                                                                                                 

το τζάκισες για να χορεύουν σέικ                                                                                               

τα κωλόπαιδα         

Όταν επί Όθωνα φυλάκιζαν όποιον γιόρταζε την 25η Μαρτίου25/03/2024

ΣΤΑΘΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ

Ο Όθων, πιεζόμενος και αναγκαζόμενος από τους ζώντες Φιλικούς, Ιερολοχίτες, Αγωνιστές και το Λαό, με τη συνδρομή της Εκκλησίας, κατόπιν εισηγήσεως του Γ. Γλαράκη (βλ. τις δύο φωτό εξώφυλλου και στο τέλος του κειμένου*), υπογράφει το Βασιλικό Διάταγμα με το οποίο ορίστηκε ως Εθνική Εορτή η 25η Μαρτίου 1821 (αρχικά).

Μόλις επί Γεωργίου του Α’ η 25η Μαρτίου ορίστηκε ως Εθνική Επέτειος, μετά το 1865, όπως και “ο ύμνος στην Ελευθερία” του Διονυσίου Σολωμού (σε μελοποίηση Ν. Μάντζαρου, ως Εθνικός ύμνος). Δηλαδή το βασιλικό διάταγμα όρισε ως Εθνική Εορτή, την ημερομηνία που είχε ορίσει ο Υψηλάντης και η Φιλική Εταιρεία ήδη από το 1820 και επικυρώθηκε στη Συνέλευση της Βοστίτσας/ Αιγίου στις 26-30 Ιανουαρίου 1821.

Ο Όθων και πιο πριν, η Αντιβασιλεία του, όχι μόνον δεν ήθελαν να ακούν για μυστικές εταιρείες (Φιλική), Υψηλάντηδες, Καποδίστρια, Κολοκοτρώνη, Μακρυγιάννη κ.α. και επαναστάσεις με τη συνδρομή των παπάδων και των μοναστηριών, αλλά αντιθέτως, οι Βαυαροί, τους κυνήγησαν όλους απηνώς – δίκες, φυλακίσεις, δολοφονίες, εκτελέσεις αγωνιστών, κλείσιμο περίπου 400 Μονών και δήμευση εκκλησιαστικής περιουσίας. Από το 1832 μέχρι το 1838, ως Εθνική Εορτή, οι Βαυαροί τιμούσαν την Πρωτοχρονιά και τα γενέθλια του Όθωνα την 1η Ιουνίου!

Οι γιορτασμοί της 25ης Μάρτη μέσα στη κατοχή

Ο ελληνικός λαός τίμησε τις εθνικές επετείους μέσα στα χρόνια της κατοχής εντάσσοντας τους γιορτασμούς στη μεγάλη ΕΑΜική Εθνική Αντίσταση, στην ασίγαστη πάλη του για λευτεριά και προκοπή

ΑΠΟ ΑΝΔΡΕΑΣ ΔΕΝΕΖΑΚΗΣ

Σε όλη τη διάρκεια της κατοχής ο ελληνικός λαός, με μπροστάρηδες το ΕΑΜ και τους κομμουνιστές, αξιοποίησε και τις εθνικές επετείους του, 25 Μάρτη 1821 και 28 Οκτώβρη 1940, για να μαζικοποιήσει και να κλιμακώσει τους αγώνες του στη μάχη για την επιβίωση, για την απελευθέρωση από τους γερμανο – ιταλο – βούλγαρους φασίστες κατακτητές, την ανατροπή της κυβέρνησης – οργανέτου τους και την διεκδίκηση μιας καινούργιας Ελλάδας «της δουλειάς, της λευτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ξενική ιμπεριαλιστική εξάρτηση, μ’ έναν πραγματικά παλλαϊκό πολιτισμό».

Στις 5 του Φλεβάρη 1942, σε κοινή σύσκεψη αντιπροσώπων της Κομμουνιστικής Νεολαίας (ΟΚΝΕ), της «Φιλικής Εταιρίας» Νέων, της «Λεύτερης Νέας» και της σπουδάζουσας νεολαίας αποφασίζεται η ίδρυση του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου Νέων (ΕΑΜΝ). Το κίνημα της νεολαίας στην Αθήνα και σ’ όλη την Ελλάδα περνά σε μια νέα, ανώτερη φάση. Με το χαιρετιστήριό του προς το λαό και το ΕΑΜ, το ΕΑΜ Νέων δηλώνει πώς θα σταθεί στο πλευρό του αγωνιζόμενου λαού μας κατά του κατακτητή  και στις πρώτες γραμμές του μέχρι τη νίκη.

Οι εκδηλώσεις των φοιτητών στις 23 – 24 Μάρτη 1942 είναι οι πρώτες μεγάλες μαχητικές αντιπαραθέσεις που οργάνωσε το ΕΑΜ Νέων, μετά από πρόταση και απόφαση του Γραφείου της Σπουδάζουσας Νεολαίας της ΟΚΝΕ. Οι κινητοποιήσεις αυτές αμέσως αγκαλιάστηκαν από τον αθηναϊκό λαό και αποτέλεσαν το προοίμιο της μεγάλης παναθηναϊκής κινητοποίησης της επόμενης μέρας των γιορτασμών για την Επανάσταση του 1821 με χαρακτήρα ενάντια στην γερμανοϊταλική φασιστική κατοχή.

Όλες οι οργανώσεις της Πρωτεύουσας και του Πειραιά, πολλές μέρες πριν από τη γιορτή, ετοιμάζονται: Στις πρώτες γραμμές βρίσκονται οι φοιτητές και  σπουδαστές κι όλοι οι νέοι κάτω από την καθοδήγηση του ΕΑΜ Νέων που έκανε την πρώτη επίσημη μαζική του εμφάνιση. Οι τοίχοι της Αθήνας γέμισαν από κόκκινα, πράσινα και  γαλάζια πατριωτικά συνθήματα και με  τα σύμβολα ΕΑΜ – ΕΛΑΣ – ΕΑΜΝ, ενώ δεκάδες χιλιάδες προκηρύξεις, φεϊγβολάν, παράνομες εφημερίδες γεμίζουν τους δρόμους, ρίχνονται κάτω από τις πόρτες ή στα γραμματοκιβώτια, μοιράζονται από χέρι σε χέρι.

23 – 24 Μάρτη 1942

Εκείνο το διήμερο, Δευτέρα και Τρίτη 23 – 24 Μάρτη 1941, οι ιταλικές δυνάμεις κατοχής γιορτάζουν με καταθέσεις στεφάνων και παρελάσεις στο κέντρο της Αθήνας του ιταλικού ιππικού, μηχανοκίνητων μονάδων και πυροβολικού, την 23 επέτειο από την ίδρυση (23.3.1919) του φασιστικού κόμματος  του Μπενίτο Μουσολίνι, με την αρχική ονομασία «Πυρήνες του Αγώνα» (Fasci de Combattimento).

Ἡ Ἑλληνική Ἐπανάσταση εἶναι ἁγιασμένη...

Ἡ Ἑλληνική Ἐπανάσταση εἶναι ἡ πιό πνευματική ἐπανάσταση πού ἔγινε στόν κόσμο. Εἶναι ἁγιασμένη»!

Φώτης Κόντογλου.

Θα επιστρέψουμε και θα εορτάσουμε με τον τρόπο που αρμόζει τις θυσίες των παππούδων μας!

Για τους ψυχωμένους, αυτό ήταν όρκος. Για μας, τους λιπόψυχους, ας είναι προσευχή.

του Θανάση Ν. Παπαθανασίου

Του Ευαγγελισμού σήμερα. Που πάει να πει, γιορτάζουμε επειδή έχουμε Καλά Νέα: ότι ο θάνατος θα νικηθεί! Τι νόημα έχει άλλωστε να γιορτάζεις, αν το σήμερά σου δεν το ποτίζει η βροχή από το μέλλον; 

Ο Ευαγγελισμός βοά ότι ζυγώνει Πάσχα. Μα αυτό σημαίνει κάτι πολύ ιδιαίτερο και πολύ σημαντικό για τη φετινή συγκυρία μας. Πάσχα είναι το ριζικά νέο, αυτό που δεν έχει ξαναϋπάρξει. Ανάσταση δεν είναι το ξαναζωντάνεμα στην πρότερη κατάσταση (αυτό θα ήταν σαν την φρικτή αθανασία του Σίσυφου). Ανάσταση είναι το πέρα κι από την πρότερη κατάσταση: συντριβή κάθε λογής θανάτου. Σήμερα όλοι λαχταράμε να νικηθεί ο ιός, και κανείς μας δεν θέλει να πάει απ' αυτόν. Σ' αυτήν όμως την (απόλυτα ανθρώπινη) λαχτάρα φωλιάζει ένας κίνδυνος: να θεωρηθεί κανονικότητα η πρότερη κατάσταση! Ε όχι, δεν είναι κανονικότητα η αποθέωση του εγωισμού ως κλειδιού για την επιτυχία, η επιτυχία ως λεηλασία του κοινωνικού, ο δαρβινισμός ως ατμομηχανή της ανάπτυξης, τα ιερά είδωλα στη θέση του ζωντανού Χριστού...

Ο εγκλεισμός στο σπίτι ευνοεί τον ύπνο, μα εδώ χρειάζονται αγρυπνίες για το έκτακτο και για το άτακτο. Το έκτακτο να μη θρονιαστεί θεσμικά, κι ο άτακτος Προμηθέας να μην "ξεχαστεί" στον Καύκασο. Τη Δημοκρατία και τα μάτια μας...

Γιορτή διπλή σήμερα, του Ευαγγελισμού: Γιορτή της πίστης και γιορτή της επανάστασης. Και γι' αυτό ας ακούσουμε τους δυο χορούς, σε συν-τονισμό: 

Τον παιάνα της Παναγίας, πρώτα: 

«Η ψυχή μου δοξάζει τον Κύριο [...]. Διασκόρπισε τους περήφανους και χάλασε τα σχέδια που είχαν στο νου τους. Καθαίρεσε άρχοντες από τους θρόνους τους και ύψωσε ταπεινούς. Ανθρώπους που πεινούσαν τους γέμισε με αγαθά, και πλούσιους τους έδιωξε με χέρια αδειανά" (Λουκ. 1:47-53).

Της επανάστασης, τώρα: Είναι ζεστόκαρδη η έκκληση του μεγάλου Μακρυγιάννη,

«είμαστε εις το 'εμείς' κι όχι εις το 'εγώ'».

 Ακούγεται ειρηνική, κι ο πονηρός ο άνθρωπος, ο λάτρης του "εγώ", ακριβώς αυτήν θα επικαλεστεί για μην φάει πόρτα. Αλλά η έκκληση θεμελιώνεται ακριβώς στην αντιδιαστολή!

Την οποία αντιδιαστολή και υπομνηματίζει ο μέγιστος Ρήγας Φεραίος, ο αποτυχημένος:

«Ω, βασιλεύ του κόσμου, ορκίζομαι εις σε, στην γνώμην των τυράννων να μην ελθώ ποτέ [να μη συμφωνήσω ποτέ]. Μήτε να τους δουλεύσω [ούτε να τους υπηρετήσω], μήτε να πλανηθώ, εις τα ταξίματά τους για να παραδοθώ» (Θούριος). 

Για τους ψυχωμένους, αυτό ήταν όρκος. Για μας, τους λιπόψυχους, ας είναι προσευχή. 

Θ.Ν.Π. / 25-3-2020 (του Ευαγγελισμού, μια μέρα φέτος μισοσυννεφιασμένη και μισοφώτεινη, γλυκόπικρη).

ΥΓ: Η φωτογραφία, από το: https://globalworship.tumblr.com/post/105233311695/the-annunciation-india-song-paintings

Η νεολαία στην Αντίσταση και στο προσκήνιο της Ιστορίας!

Αριστομένης Συγγελάκης

«Το ˝Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο˝, εκμεταλλευόμενο την επισιτιστική ένδεια, που εντείνεται με το πλησίασμα του χειμώνα, ανέπτυξε ζωηρή δραστηριότητα με προκηρύξεις και κέρδισε έδαφος (…) Όλες τις νύχτες τα σπίτια σ’ όλα τα μέρη της Αθήνας και του Πειραιά βάφονται με αγωνιστικά συνθήματα κατά των δυνάμεων του Άξονα, μοιράζονται προκηρύξεις και τοιχοκολούνται αφίσσες με φανατικό περιεχόμενο. Προκηρύξεις και εφημερίδες, που μέχρι πριν έβγαιναν μόνο με πολύγραφο, τώρα εκδίδονται σε τυπογραφεία (…)». Έκθεση του Βίλχελμ Σπάιντελ, Στρατιωτικού Διοικητή Νότιας Ελλάδας, 10.11.1942.

Στα τέλη του 1942 η Αθήνα και όλη η κατεχόμενη Ελλάδα φλέγεται από επαναστατικό πυρετό. Τον παλλαϊκό ξεσηκωμό της Μάχης της Κρήτης, που αποτελεί το θεμέλιο λίθο της ευρωπαϊκής λαϊκής Αντίστασης, της πραγματικής καινοτομίας του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, και τις ισχυρά συμβολικές πράξεις της «αυθόρμητης Αντίστασης» που ακολούθησαν, με κυριότερη το κατέβασμα της σβάστικας από την Ακρόπολη από τους 19χρονους φοιτητές Λάκη Σάντα και Μανώλη Γλέζο, διαδέχονται ολοένα και πιο οργανωμένες μορφές πάλης. Έτσι, στις 28 Οκτωβρίου 1941, στην πρώτη επέτειο του «ΟΧΙ», πραγματοποιείται, κάτω από τη μύτη των κατακτητών, διαδήλωση εκατοντάδων Αθηναίων, με κάλεσμα του νεοϊδρυθέντος Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (ΕΑΜ). Κύριο σύνθημα της πορείας προς το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη ήταν «Θάνατος στο φασισμό – Λευτεριά στο λαό». Λίγες μέρες μετά, στις 17 Νοεμβρίου 1941, 4.000 φοιτητές της Αθήνας προχωρούν στην πρώτη απεργία στην κατεχόμενη Ευρώπη!

Στις 25 Μαρτίου 1942 οι νέοι της Αθήνας, κυρίως μαθητές και φοιτητές, και μαζί τους πολλοί ηρωικοί ανάπηροι του αλβανικού μετώπου, αψηφούν τους δρακόντειους περιορισμούς και τιμούν με δημόσια εκδήλωση την Επανάσταση του 1821 αναδεικνύοντας τον πατριωτικό, απελευθερωτικό χαρακτήρα της ελληνικής Εθνικής Αντίστασης. Ας μην ξεχνάμε ότι ανάλογη ήταν η στάση της γαλλικής Αντίστασης, η οποία εμβάπτισε στα νάματα της γαλλικής Επανάστασης του 1789 τον αγώνα της για την απελευθέρωση της χώρας από το Γ’ Ράιχ. Στις 14 Απριλίου 1942 ξεκινά η μαχητική απεργία των Τριατατικών, η οποία εξελίσσεται, στις 22 Απριλίου, σε καθολική απεργία που νεκρώνει το δημόσιο τομέα. Οι μαχητικοί δημόσιοι υπάλληλοι δεν κάμφθηκαν από τις φοβερές απειλές, ούτε καν από την ποινή του θανάτου για τους απεργούς, που θεσπίστηκε λόγω της απεργίας αυτής, και πέτυχαν μεγάλη νίκη. Πέραν της μαζικής συμμετοχής στην Αντίσταση του εργαζόμενου λαού, «η επαναστατικοποίηση των μικροαστών με επικεφαλής τους υπαλλήλους υπήρξε ένα από τα σοβαρότερα κοινωνικά φαινόμενα της Κατοχής» και συνέβαλε στο να λάβει η Αντίσταση καθολικό χαρακτήρα.

25 Μάρτη 1821 - 25 Μάρτη 2020

Μπορεί η πανδημία να έκλεισε τους Έλληνες στα σπίτια τους, μα η σημαία μας κυματίζει ελεύθερη, όπως ελεύθερη είναι η ψυχή κάθε αληθινού Έλληνα.

Ημέρα χαράς και μνήμης η σημερινή! Ζεσταίνεται η ψυχή σήμερα, στη σκέψη των ηρώων του έθνους μας που με τους αγώνες τους και τις θυσίες τους, κρατήσανε άσβηστο την πόθο της ελευθερίας στους σκλαβωμένους.

Τετρακόσια χρόνια διαρκούς αντίστασης, δεκάδες επαναστάσεις, μετάγγισαν με το αίμα και την πίστη στους απροσκύνητους, τους ανυπότακτους Έλληνες την ιδέα ότι δεν αξίζει ζωή χωρίς ελευθερία!

Κάθε λέξη του Μακρυγιάννη καίρια και τωρινή...

«Χωρίς αρετή και πόνο εις την πατρίδα και πίστη εις την θρησκεία τους έθνη δεν υπάρχουν»...

Είναι και σήμερα έτοιμος ο Έλληνας να γράψει ιστορία!

Χρόνια Πολλά και Ελεύθερα, Έλληνες!

ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΑΣΙΟΠΟΥΛΟΣ

ΠΗΓΗ- Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ

Ένα σημαντικό ποίημα του Νίκου Καββαδία, ο οποίος γεννήθηκε, σαν σήμερα, 11 Ιανουαρίου του 1910. Ένα ποιήμα που δεν συμπεριλαμβάνεται στις ποιητικές του συλλογές. Δημοσιεύθηκε πρώτη φορα στο περιοδικό «Ελεύθερα Γράμματα» (τ.14 – Αύγουστος του 1945).

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ

 

 

 

  ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ

Στη Μέλπω Αξιώτη

Στο παιδικό μας βλέμμα πνίγονται οι στεριές
Πρώτη σου αγάπη τα λιμάνια σβηούν κι εκείνα.
Θάλασσα τρώει το βράχο απ” όλες τις μεριές.
Μάτια λοξά και τ” αγαπάς: Κόκκινη Κίνα.
Γιομάτα παν τα Ιταλικά στην Ερυθρά.
Πουλιά σε αντιπερισπασμό- Μαύρη Μανία.
Δόρατα μέσα στη νυχτιά παίζουν νωθρά.
Λάμπει αρραβώνα στο δεξί σου: Αβησσυνία.
Σε κρεμεζί, Νύφη λεβέντρα Ιβηρική.
Ανάβουνε του Barrio Chino τα φανάρια.
Σπανιόλοι μου θαλασσοβάτες και Γραικοί.
Γκρέκο και Λόρκα-Ισπανία και Πασσιονάρια.
Κύμα θανάτου ξαπολιούνται οι Γερμανοί.
Τ” άρματα ζώνεσαι μ” αρχαία κραυγή πολέμου.
Κυνήγι παίζουνε μαχαίρι και σκοινί,
Οι κρεμασμένοι στα δεντρά , μπαίγνιο του ανέμου.
Κι απέ Δεκέμβρη στην Αθήνα και Φωτιά.
Τούτο της Γης το θαλασσόδαρτο αγκωνάρι,
Λικνίζει κάτου από το Δρυ και την Ιτιά
το Διάκο, τον Κολοκοτρώνη και τον Άρη

ΠΗΓΗ:Δημήτρης Σταματάκης

Θωμάς Γκόρπας, "Στάσεις στο μέλλον", 2006

 

Άλλες εποχές, άλλη διανόηση!

Του Βασίλη Στοϊλόπουλου

Ιούνιος του 1925, στην κορυφή της λιόφυτης νησίδας Μαδουρή κοντά στη Λευκάδα, ο Άγγελος Σικελιανός απαγγέλει τον περίφημο «Αστραπόγιαννο» και την «Ωδή στον Βαλαωρίτη», επ΄ ευκαιρία των εκατό χρόνων από τη γέννηση του «βάρδου της Μαδουρής» Αριστοτέλη Βαλαωρίτη (1824-1879). Στο φιλολογικό μνημόσυνο του Λευκαδίτη ποιητή, κάτω από τις πυκνές δεντροφυλλωσιές, διακρίνονται ακόμα ο Κωστής Παλαμάς, που και αυτός απήγγειλε ποιήματα του Βαλαωρίτη, καθώς και ο μετέπειτα πατριάρχης Αθηναγόρας, τότε Μητροπολίτης Κέρκυρας. Ήταν ακόμα η εποχή που ποιητές του διαμετρήματος ενός Παλαμά ή ενός Σικελιανού δεν αισθάνονταν μειονεκτικά απαγγέλλοντας στοίχους του «μεγαλοϊδεάτη» Βαλαωρίτη, που μέσα στο «κλίμα το ρωμαντικό» της εποχής του μάχονταν σθεναρά τον «μικροελλαδισμό», άλλοτε σαν ποιητής και άλλοτε σαν πολιτικός. 

Φέτος συμπληρώθηκαν 140 χρόνια από το θάνατο του «επικού ποιητή του αρματολισμού», η ποίηση του οποίου αντανακλούσε την «μεγαλοϊδεατική εθνική ιδεολογία» του 19ου αιώνα.

ΙΙ. Φωτεινός (Ἆσμα Πρῶτον. Φωτεινὸς ὁ Ζευγολάτης) [ἀπόσπασμα]

ΦΩΤΕΙΝΟΣ - Πάρ᾿ ἕνα σβῶλο, Μῆτρο,
καὶ διῶξ᾿ ἐκεῖνα τὰ σκυλιά, ποὺ μοῦ χαλοῦν τὸ φύτρο.
Ὁ χερουλάτης ἔφαγε τ᾿ ἄχαρα δάχτυλά μου
καὶ στὴν ἀλετροπόδα μου ἐλυῶσαν τὰ ἥπατά μου.
Δυὸ μῆνες ἔρρεψα ἐδεδῶ, ἐσάπισα στὴ νώπη
μ᾿ ἀρρώστια, μὲ γεράματα! Βάσανα, νήστεια, κόποι
γι᾿ αὐτὸ τὸ ἔρμο τὸ ψωμί! Καὶ τώρα ποὺ προβαίνει
σγουρό, χολάτο ἀπὸ τὴ γῆ, ποὺ πρὶν τὸ φᾶν χορταίνει
τὰ λιμασμένα μου παιδιά, νὰ τὸ πατοῦν ἐμπρός μου
μὲ τόση ἀπίστευτη ἀπονιὰ οἱ δυνατοὶ τοῦ κόσμου!...
Ἐξέχασες καὶ δὲ μ᾿ ἀκοῦς;... ἐσένα κράζω, Μῆτρο,
διῶξε, σοῦ λέγω, τὰ σκυλιά, ποὺ μοῦ χαλοῦν τὸ φύτρο...

ΜΗΤΡΟΣ - Εἶναι τοῦ Ρήγα, δὲν κοτῶ... Γιὰ κύτταξ᾿ ἐκεῖ πέρα
νὰ ἰδῇς· τί θρῶς ποὺ γίνεται, τί χλαλοή, πατέρα!

ΦΩΤΕΙΝΟΣ - Τί Ρήγας, τί Ρηγόπουλα! εἶν᾿ ὁ καινούριος κύρης,
ποὺ πλάκωσε μὲ ξένο βιὸ νὰ γένῃ νοικοκύρης.
Παληόφραγκοι, ποὺ πέφτουνε σὰν ὄρνια στὰ ψοφίμια,
ἐκεῖνοι πάντα κυνηγοὶ καὶ πάντα ἐμεῖς ἀγρίμια.
Καὶ σὺ τοὺς τρέμεις, βούβαλε! Παιδὶ μὲς στὴ φωτιά σου,
ποὺ τρίβεις στουρναρόπετρα μ᾿ αὐτὰ τὰ δάχτυλά σου,
πὤχεις τετράδιπλα νεφρὰ καὶ ριζιμιὸ στὰ στήθια,
τοὺς βλέπεις καὶ σὲ σκιάζουνε! Ὁ δοῦλος, εἶν᾿ ἀλήθεια,
λίπο ποτάζει μοναχά, ψυχὴ κ᾿ αἷμα δὲν ἔχει. [...]

Ο ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΤΩΝ 200 ΕΤΩΝ, ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ’21

(ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ ΠΟΥ ΑΠΕΥΘΥΝΟΝΤΑΙ ΣΕ ΚΑΘΕ  ΕΛΛΗΝΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΔΑ), 14.11.2019

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Δημοσιεύτηκε στο SLpress

====================================================================

Η επέτειος των 200 χρόνων από την έναρξη της επανάστασης τού ’21 βρίσκει, δυστυχώς, την Ελλάδα σε μια από τις δραματικότερες φάσεις  της ιστορικής της  διαδρομής. Μετά από μακρά, σχετικά, περίοδο αξιόλογων επιτευγμάτων, σε όλους τους τομείς της εθνικής της υπόστασης, της κοινωνικής ανέλιξης, της προόδου των γραμμάτων και των τεχνών, αλλά και της οικονομικής της ανάπτυξης, η πατρίδα μας βρέθηκε στη δίνη μιας απύθμενης παρακμής. Και δεν αναφέρομαι, κυρίως και αποκλειστικά, σε αυτό καθεαυτό το έλλειμμα /χρέος, των οποίων ο σπασμωδικός  τρόπος με τον οποίον σύρθηκαν και διαπομπεύθηκαν στο ευρωπαϊκό προσκήνιο, και κυρίως οι αλλεπάλληλοι και σαφώς ανορθόδοξοι χειρισμοί αντιμετώπισής  τους εγείρουν  πολυάριθμα όσο και αναπάντητα ερωτηματικά (με τα οποία προβληματίστηκα, εκτενώς, όλα αυτά τα χρόνια, σε προφορικό και γραπτό λόγο μου, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό).

 Στο σύντομο  αυτό  σημείωμά μου αισθάνομαι  την  ανάγκη να επικοινωνήσω  με κάθε προβληματιζόμενο Έλληνα, εκφράζοντας  την απορία μου, για το πώς και το γιατί ο ελληνικός λαός παρέμεινε σε κατάσταση, περίπου, χειμερίας νάρκης, και δεν αντέδρασε στη σωρεία των όσων απαράδεκτων του επιβάλλονται  επί δέκα συνεχή χρόνια. Πως, δηλαδή, δεχθήκαμε πειθήνια να περιέλθουμε  σε κατάσταση ουσιαστικής  δουλείας,  παρότι αυτή είχε καταργηθεί επί Σόλωνος, σε ότι αφορούσε τα χρέη.

Με την ανακοίνωση του εορτασμού των 200 ετών, από το λαμπερό και ηρωικό ’21, θεώρησα ότι, επιτέλους, μας δίνεται μια θαυμάσια ευκαιρία, κάπως ως από μηχανής Θεός, για  να αφυπνιστούμε και να εμπνευστούμε, από τους   αγώνες  των ένδοξων προγόνων μας,  για ανεξαρτησία, ελευθερία, αξιοπρέπεια και εθνική κυριαρχία. Ήταν, πράγματι,  μια ανέλπιστη τύχη, η χρονική συγκυρία αυτής της μεγάλης εθνικής επετείου, με το απελπιστικό, από κάθε οπτική γωνία, ελληνικό τώρα. Αυτό το  τώρα που, ενώ   τα πάντα  διακυβεύονται στον τόπο μας,  αναβίωσε και φωταγώγησε  ξανά   τα θαυμαστά έργα των  ηρώων-προγόνων μας, για να μας εμψυχώσουν και  να μας κάνουν υπερήφανους, αλλά  και για να μας παροτρύνουν να εγκαταλείψουμε αυτήν την  πορεία ντροπής  αναζητώντας  με όλους τους τρόπους, τη χαμένη εθνική μας ανεξαρτησία.

25 Μάρτη 1821: Τι (δεν πρέπει να) ξεχνάμε

του Δημήτρη Μηλάκα
Για να έχει κάποιος αντίληψη που (και σε ποια κατάσταση) βρίσκεται θα πρέπει να γνωρίζει και να μη ξεχνά από που ξεκίνησε. Αυτή η (ιστορική) γνώση σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο προϋποθέτει εκτός πολλών άλλων και κάποια στοιχειώδη γενναιότητα, η οποία μπορεί να φωτίσει τις σκιές του παρελθόντος. Αφού λοιπόν γιορτάζουμε για να μην ξεχνάμε,  ας ρίξουμε μια ματιά σε κάποιες από τις  σκιές που σκεπάζουν το ελληνικό κράτος από την απαρχή του. Τηρουμένων των αναλογιών δεν έχουν αλλάξει και πολλά πράγματα από τότε και ίσως κοιτώντας πίσω μπορέσουμε να δούμε πιο καθαρά το παρόν μας…
Το 1823, γράφει ο Βασίλης Ραφαηλίδης (Ιστορία- κωμικοτραγική- του Νεοελληνικού κράτους) «ο τότε υπουργός εξωτερικών της Αγγλίας Τζορτζ Κάνινγκ κάνει μια θεαματική στροφή και απαγκιστρώνεται απ την ανθελληνική πολιτική της Ιεράς Συμμαχίας (…) και γνωστοποιεί στον κόσμο όλο πως αναγνωρίζει το δικαίωμα των εμπολέμων Ελλήνων να αποκλείουν με τα πλοία του τις τουρκικές ακτές». Με αυτήν την απόφαση- διακήρυξη η Αγγλία στην ουσία αναγνώρισε  στην πράξη την 
επανάσταση και  το Ελληνικό κράτος πριν αυτό θεμελιωθεί και υπάρξει.

♦ Ο «φιλελληνισμός» του Κάνινγκ και της Βρετανίας  δυο αιώνες πριν  – αν θέλουμε να  εκμεταλλευτούμε τις δυνατότητες που δίνει η ιστορία για αναζήτηση αναλογιών-  φέρνει στο νου το σήμερα και τις κινήσεις στη γεωπολιτική σκακιέρα στην  περιοχή, της  σημερινής   αμερικανικής υπερδύναμης. Όπως ακριβώς ο Κάνινγκ και η χώρα του στο γεωπολιτικό παιχνίδι εκείνης της εποχής που είχε σαν στόχο τη διανομή των ιματίων του «μεγάλου Οθωμανού ασθενούς»  πούλησαν προστασία σε κάποιους

Αυτό το λόγο θα σας πώ, δεν έχω άλλο κανένα:ΜΕΘΥΣΤΕ ΜΕ Τ'ΑΘΑΝΑΤΟ ΚΡΑΣΙ ΤΟΥ 21!

Αυτό το λόγο θα σας πώ, δεν έχω άλλο κανένα:ΜΕΘΥΣΤΕ ΜΕ Τ'ΑΘΑΝΑΤΟ ΚΡΑΣΙ ΤΟΥ 21!

Όταν η ψυχή των μαθητών μας σκιρτά για το Γέρο του Μοριά, το Διάκο, το Μακρυγιάννη, τη Μπουμπουλίνα και τη Μαντώ Μαυρογένους... τους αγίους μάρτυρες, παππούδες τους, τότε με ανθούς του ονείρου η γη ξαναγεμίζει!!!

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ της πατρίδας είναι κοντά!

Ανάστα τώρα με την άνοιξη, λαέ μου...

Ελληνική Επανάσταση 1821 – 25 Μαρτίου 1821

Περιεχόμενα του αφιερώματος στην Ελληνική Επανάσταση  1821 – 25 Μαρτίου 1821

• Βίντεο αντίκρουσης με πληθώρα στοιχείων και παραπομπών σε ιστορικές πηγές
• Άρθρα στο Αντίβαρο κάτω από το θέμα της Ελληνικής Επανάστασης 1821
• Άρθρα από το «παλιό Αντίβαρο»
• Άρθρα – απαντήσεις στη σειρά εκπομπών του ΣΚΑΙ «1821»
• Πλούσιος κατάλογος με ντοκουμέντα, φωτογραφίες, πίνακες, σημαίες, μνημεία, αρχειακό υλικό από τη βιβλιοθήκη του Αντίβαρο

Πατήστε ΕΔΩ  ή στην εικόνα για να συνεχίσετε...

Δ. Μυταράς: Ο στρατηγός και ο ζωγράφος

                                                     Οι πολιορκίες του Μεσσολογίου 

Του Δημήτρη Μυταρά* 

Αγαπητοί δάσκαλοι και συνάδελφοι, φίλοι σπουδαστές,

Πριν ασχοληθώ με το κυρίως θέμα μου το οποίο είναι σχετικό με τη συνεργασία του στρατηγού Μακρυγιάννη και του Παναγιώτη Ζωγράφου στις πασίγνωστες ζωγραφιές του δεύτε­ρου, θα ήθελα να σημειώσω με κάθε ειλικρίνεια την αδυναμία μου να ασχοληθώ ουσιαστικά και όπως θα ήθελα με την επέτειο της 25ης Μαρτίου, της οποίας τον πανηγυρικό με πολύ γενναιοφροσύνη μου ανέθεσε ο σύλλογος των καθηγητών.

Μετά από εργασία πολλών ημερών και ξεφύλλισμα βιβλίων, λεξικών και παλαιότερων μελετών, διαπίστωσα ότι η μεγά­λη αυτή επέτειος ξεπερνάει κατά πολύ την ικανότητα που μου χρειάζεται για να συνθέσω τις γνώσεις και πληροφορίες που έχω στη διάθεση μου. Πολύ γρήγορα δηλαδή αντελήφθην ό­τι οι απόψεις για το ’21 είναι τόσο πολλές και σε πολλά ση­μεία τόσο αξεκαθάριστες, ώστε να μην αντιμετωπίζουμε πλέον μια εκδοχή αλλά τρεις το λιγότερο κατά την κρίση μου. Η πρώτη είναι εκείνη πού όλοι γνωρίζουμε και διδάσκε­ται επίσημα στην κατώτερη, μέση και ανώτατη εκπαίδευση. Η δεύτερη είναι η ανεπίσημη, μολαταύτα όχι αμελητέα, πού δέχεται μόνο τους αρματωλούς και κλέφτες και αμφισβητεί σοβαρά το ρόλο των κοτζαμπάσηδων, του κλήρου και των ιδιοκτησιών του, ακόμη και της Φιλικής Εταιρείας, υπο­στηρίζοντας ότι η επανάσταση του ’21 συνεχίζεται ακόμη και σήμερα. Ο ίδιος ο Μακρυγιάννης με πολύ πικρία γράφει κά­που στα απομνημονεύματα του: «Καὶ καθόμουν ἐκεῖ, κι ὅποτε ἀπόσταινα ἔκλαιγα βλέποντας τά μέρη ἐκεῖνα ὅπου πολεμούσαμεν μέ τόση τουρκιά καί πληγωνόμαστε καί σκοτωνόμαστε καί σ’  αὐτήν τή γῆς ὅπου ζυμώσαμε μέ τό αἷμα μας θέλουν νά μᾶς θάψουν ἀδίκως καί παράωρα ὅσοι μᾶς κάναν συγρί μακριά ὅταν κινδυνεύαμεν. Μᾶς πῆραν τήν ματοκυλισμένη μας γῆ τήν ἀγόρασαν ἀπόνα γρόσι τό στρέμμα καί βάλαν ἐμάς μέ τ’ ἀλέτρι καί τραβοῦμεν τό γενί καί βγάνομεν τῶν συγγενῶν μας τά κόκκαλα καί οἱ ἀφεντάδες μας περπατᾶνε μέ τίς γκαρότσες τους καί οἱ ἀγωνιστές δέν ἔχουν οὔτε γουμάρι καί ξυπό­λυτοι καί γυμνοί διακονεύουν στά σοκάκια».

Η τρίτη είναι εκείνη που προβάλλει μέσα από το φίλτρο της λαϊκής τέχνης με τον Παναγιώτη Ζωγράφο, τα δημοτι­κά τραγούδια του Ρήγα και του Καραγκιόζη, δηλαδή η ιστο­ρία «ποιητική αδεία» και που προσωπικά βρίσκω ότι είναι η πιο πειστική προς το παρόν, τουλάχιστον εφόσον τα κριτήρια είναι ανιδιοτελή και η φαντασία θέλει να ξεπερνά την πραγ­ματικότητα.

Σήμερα μετά από 150 χρόνια, η ελληνική ιστορία εκδίδεται πάλι σε δύο παραλλαγές και φαίνεται ότι θα περάσουν πολλά χρόνια ακόμη, πριν ο ταλαίπωρος αυτός τόπος βρει τον ιστορικό του, που θα δώσει τις σωστές αναλογίες στα γεγονό­τα που μας διαμόρφωσαν σαν έθνος. Διότι είναι σίγουρο ότι χαρακτηριστικό του λαού μας ανάμεσα στα τόσα προτερήμα­τα, είναι κι αυτό που ο ποιητής σημειώνει σε μεγαλοπρεπή ει­κόνα:

Μεγάλη τρομερή

μέ τά πτερά ἁπλωμένα

καθώς ἀετός ἀκίνητος

κρέμεται στόν ἀέρα ψηλά ἡ Διχόνοια

H πιο μαύρη 25η Μαρτίου στην ελληνική ιστορία

H πιο μαύρη 25η Μαρτίου στην ελληνική ιστορία

Του Ιάσωνα Χανδρινού, ιστορικού.

H πιο μαύρη 25η Μαρτίου στην ελληνική ιστορία ήταν αυτή του 1944. Το πρωί της προηγούμενης, ημέρα Σάββατο, ξεκινούσε μια αστραπιαία συντονισμένη επιχείρηση. Χιλιάδες άνδρες, γυναίκες και παιδιά από την Αθήνα και διάφορες πόλεις της κεντρικής, δυτικής και νότιας Ελλάδας που είχαν την ατυχία να μην γεννηθούν άρειοι, αρπάχτηκαν κυριολεκτικά μέσα στα σπίτια τους. Έφυγαν με το κλειδί στην πόρτα και τα σερβίτσια στο τραπέζι. Στοιβάχτηκαν σε πλατείες ή στα αντίστοιχα κέντρα υποδοχής προσφύγων του τότε, αποθήκες και κινηματογράφους, στις παρυφές των γενέθλιων πόλεων τους -ξαφνικά αφιλόξενες και παγωμένες. Δεν άνοιξε μύτη. Δεν σημειώθηκε καμία αντίδραση. Δεν υπήρξε καμιά παρατυπία. Στις 11 Απριλίου μια αμαξοστοιχία με βαγόνια ελληνικά -«Άνδρες 40, Ίπποι 8»- έφτυσε την πολύχρωμη και καταταλαιπωρημένη στρατιά των αθώων σε ένα αχανές στρατόπεδο χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. Μέσα σε λίγες ώρες, χιλιάδες χρόνια ιστορίας, θρησκευτικής παράδοσης, γλώσσας, πολιτιστικής και κοινωνικής ζωής, φωτογραφίες με φόντο την Ακρόπολη, τα βουνά της Άρτας και την λίμνη της Καστοριάς, παράσημα της Μικράς Ασίας, φύλλα πορείας του 7ου Συντάγματος Πεζικού Χαλκίδας, απολυτήρια σχολείων, πιστοποιητικά γεννήσεων σε οθωμανική γραφή, προικοσύμφωνα, σημειώσεις ποιημάτων, τετράδια με μουσικές νότες από την φιλαρμονική της Πρέβεζας, γιαννιώτικες και βολιώτικες συνταγές, τραγουδάκια που πιθανόν να είχαν ετοιμαστεί για τις πρόβες της σχολικής γιορτής χάθηκαν σε κάποια κρεματόρια. Έγιναν στάχτη, στεγνή κι αδάκρυτη.

Ένα ελληνικό σχολείο δε γιόρτασε καθόλου την 25η Μαρτίου εκείνη τη χρονιά. Εβραϊκόν Δημοτικόν Σχολείον Αθηνών, οδός Ακταίου, αριθμός 2, Πετράλωνα. Στην πόρτα μπήκε λουκέτο και στο βιβλίο των πρακτικών της σχολικής επιθεώρησης η σύντομη εγγραφή: «Τα μαθήματα διεκόπησαν λόγω του διωγμού των Ισραηλιτών…», υπογραφή και σφραγίδα.

(Η φωτογραφία είναι από τη συγκέντρωση των Εβραίων των Ιωαννίνων. Από 1960, επέστρεψαν ζωντανοί κάπου 110)

Ανακοίνωση του ΚΚΕ για την 25η Μαρτίου 1821...

Φαίνεται ότι το ΚΚΕ ζήλεψε την τύχη της ευρωπαϊκής αριστεράς!!!

Για να δούμε αν ο νεο-Σουλτάνος κάνει πράξη τις απειλές του τι θέση θα πάρει.

Πάνε και τα "πεζούλια μας" που έλεγε ο Άρης!!!

Ανακοίνωση για την 25η Μαρτίου 1821

Σε ανακοίνωση για την 25η Μαρτίου 1821, το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ σημειώνει:

«Στην Επανάσταση του 1821 συγκρούστηκε το παλιό, που ήταν η φεουδαρχική Οθωμανική Αυτοκρατορία, και το νέο, που ήταν η ανερχόμενη τότε αστική τάξη, η οποία οπλίστηκε με ιδεολογικό και πολιτικό πρόγραμμα, απέκτησε επαναστατική οργάνωση (Φιλική Εταιρεία). Σήμερα αυτή η τάξη είναι πλέον ιστορικά παρωχημένη.

197 χρόνια μετά, η εξουσία της αστικής τάξης, γενικά ο καπιταλισμός, είναι το παλιό. Το σύστημά της είναι πια ιστορικά ξεπερασμένο. Το νέο, η νέα επαναστατική τάξη, είναι η εργατική τάξη, η οποία πλέον διαθέτει και επαναστατικό πρόγραμμα και επαναστατική οργάνωση. Φτάνει να συνειδητοποιήσει τη δύναμή της και να πραγματοποιήσει τη δική της "έφοδο στον ουρανό", κατακτώντας την πραγματική της απελευθέρωση, την απελευθέρωση από την εκμετάλλευση.

Σήμερα, ο λαός έχει συμφέρον να προσπεράσει τα καλέσματα περί δήθεν "εθνικής ενότητας", που απευθύνουν όλα τα αστικά κόμματα κάθε απόχρωσης. Αλλωστε, "εθνική ενότητα" δεν υπήρχε ούτε το 1821. Οσοι υποστηρίζουν το αντίθετο, παραποιούν την ιστορική πραγματικότητα, την ίδια την ιστορία.

Αλλη είναι η πατρίδα των εκμεταλλευτών και άλλη των καταπιεσμένων. Αλλη είναι η πατρίδα του κεφαλαίου και άλλη η πατρίδα της εργατικής τάξης, του λαού.

Μία εκπληκτική παρέλαση στην Γερμανοκρατούμενη Θεσσαλονίκη

Η διαδήλωση την 25η Μαρτίου 1943 κάτω από τη μπότα των κατακτητών

του Σπύρου Κουζινόπουλου

Εβδομήντα πέντε χρόνια, συμπληρώθηκαν φέτος από τη μεγαλύτερη και σημαντικότερη εκδήλωση που συνέβη στη Θεσσαλονίκη στα χρόνια της γερμανικής φασιστικής κατοχής: Τη μαχητική  διαδήλωση στους κεντρικούς δρόμους της πόλης, στις 25 Μαρτίου 1943, χιλιάδων φοιτητών και άλλων νέων, κάτω από τα έκπληκτα βλέμματα των πάνοπλων Γερμανών στρατιωτών και δίπλα στις ερπύστριες των τανκς του Γ΄ Ράϊχ.

Ήταν μία εκδήλωση που απέβλεπε στον γιορτασμό της εθνικής επετείου, στην τόνωση του φρονήματος των υπόδουλων Θεσσαλονικέων αλλά και στην υπόμνηση προς τους κατακτητές ότι δεν θα περάσουν χωρίς αντίσταση τα εξοντωτικά τους μέτρα.

Η διαδήλωση, που είχε οργανωθεί από το ΕΑΜ και την ΕΠΟΝ Θεσσαλονίκης, προετοιμάστηκε από τους επικεφαλής της ΕΠΟΝ στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, μεταξύ των οποίων βρίσκονταν, εκτός του γραμματέα της, Άνθιμου Χατζηανθίμου και φοιτητές που θα γίνουν ευρύτατα γνωστοί αργότερα, όπως ο Μανόλης Αναγνωστάκης, ο Γιώργος Καφταντζής, ο Πάνος Θασίτης, ο Θανάσης Γιαννούσης  και πολλοί άλλοι.

Με τέτοια σχολικά κείμενα, γιατί να υπερασπιστείς την πατρίδα;

 Δημήτρης Νατσιός

δάσκαλος-Κιλκίς

Ίσως η πατρίδα μας αναγκαστεί να υπερασπιστεί -ίσως πολύ σύντομα- την εθνική της αξιοπρέπεια. Να πολεμήσουν τα παιδιά της. Θέλω όμως να ρωτήσω. Είναι δυνατόν να ζούμε περιτριγυρισμένοι από αρπακτικά και στα σχολεία να διδάσκεται, μέσω των άθλιων βιβλίων, η δειλία και η ηττοπάθεια; Tι μαθαίνουν τα νιάτα της πατρίδας για τα δύο κορυφαία κατορθώματα τους έθνους-’21 και ’40-41- που μόνο περηφάνια και φιλοπατρία μας γεμίζουν; Γιατί αφήνουμε τόσα χρόνια τους ποικιλώνυμους εθνομηδενιστές να ροκανίζουν την ψυχή του λαού μας, ενώ γνωρίζουμε ότι κάποια στιγμή θα έρθουμε αντιμέτωποι με την Τουρκιά και τότε θα στραφούμε για θάρρος και παρηγοριά στα όσια και τα ιερά μας; Ας το καταλάβουμε, δεν προασπίζουν την εθνική ανεξαρτησία και την εδαφική ακεραιότητα μόνο οι ένοπλες δυνάμεις. Τις προασπίζει ο λαός, με την ομηρική και θουκυδίδεια έννοια. Όχι ο φιλοπόλεμος, αλλά ο ετοιμοπόλεμος, ο ψυχικά αρματωμένος, ο νηφάλιος. Ο πεπαιδευμένος πολίτης που είναι ταυτόχρονα και οπλίτης. Τι μαθαίνει όμως ο Ελληνόπουλο, ο αυριανός οπλίτης, για τα τιμαλφή του Γένους; Με τέτοια χαμερπή κείμενα θυσιάζεσαι για την πατρίδα;

Aς δούμε κάποιες από τις ασχημονίες.

Το έπος του ’40:

Στην σελίδα 44 του α’ τεύχους του βιβλίου Γλώσσας Ε’ δημοτικού, περιέχεται κείμενο με τίτλο:

«Η Ιταλία μας κήρυξε τον πόλεμο!» Και υπότιτλο: «Κι εμείς πήγαμε στο υπόγειο». Και αφού κρύφτηκαν στο υπόγειο, διαμείβονται οι εξής άθλιοι διάλογοι:

«Μετά γύρισε (ο μπαμπάς) στη μάνα και της είπε πώς θα τρέξει στην τράπεζα να σηκώσει λεφτά. «Δεν έχουμε δραχμή», είπε κι έφυγε τρέχοντας στη σκάλα…». Όταν ο προκομμένος ο μπαμπάς γύρισε από την τράπεζα απογοητευμένος, γιατί η τράπεζα ήταν κλειστή και δεν μπόρεσε «να σηκώσει λεφτά», πήγαν σ’ ένα υπόγειο, «στης κυρίας Γιαννοπούλου, γιατί τα σπίτι της έχει υπόγειο και το λιακωτό της είναι τσιμεντένιο και δεν μπορούν να το τρυπήσουν οι μπόμπες». Και ο μπαμπάς –πρότυπο ήρωα- πήρε στην αγκαλιά του τον αφηγητή, παιδί μικρό και του είπε:
«-Άκη, από σήμερα θα γίνεις άντρας». Και ο Άκης, εμπνεόμενος από την «γενναιότητα» του πατέρα του, απάντησε:
«Εγώ τότε φοβήθηκα πάρα πολύ, γιατί δεν ήθελα να γίνω σήμερα άντρας…». 

Βεβαίως, γιατί οι άντρες στρατεύονται και πολεμούν! Ενώ όσοι δεν θέλουν να γίνουν άντρες, παίρνουν το Ι5 (γιώτα πέντε) χαρτί απόλυσης και σπεύδουν στα υπόγεια και άσε τα κορόιδα να κατασκοτώνονται για την τιμή της πατρίδας!