
Ο Αίολος, βασιλιάς των ανέμων, έδωσε στον Οδυσσέα ένα ασκί που τούςπεριείχε όλους εκτός από έναν, αυτό που θα τον μετέφερε στην Ιθάκη. Αλλά ενώ ο ήρωας της Οδύσσειας κοιμόταν, το πλήρωμα του πλοίου του, πιστεύοντας ότι το ασκί περιείχε χρυσό και πολύτιμους λίθους, το άνοιξε, απελευθερώνοντας όλους τους ανέμους που υπήρχαν μέσα. Έτσι ξέσπασε μια καταιγίδα, οδηγώντας το πλοίο του Οδυσσέα μακριά από το νησί του και αναγκάζοντάς τον σε περαιτέρω χρόνια περιπλάνησης. Αυτός ο μύθος θα μπορούσε να είναι μια αλληγορία για το τι συμβαίνει με τους «ανεμόμυλους», που κάποτε θεωρούνταν πανάκεια για όλα τα δεινά, και τώρα αποκαλύπτουν τη σκοτεινή τους πλευρά.
Πράγματι, η αιολική ενέργεια παρουσιάζεται από τους πολιτικούς και τα μέσα ενημέρωσης ως ο σωτήρας της ενεργειακής μετάβασης, υποτίθεται ότι σώζει το κλίμα, δημιουργεί θέσεις εργασίας και οδηγεί σε ένα «πράσινο» μέλλον. Ωστόσο, η πραγματικότητα που καταγράφεται σε ένα βιβλίο του φυσικού Peter Mayer και του δημοσιογράφου Torsten Engelbrecht, Die Windkraft Lüge (Το ψέμα της ανεμογεννήτριας), αφηγείται μια εντελώς διαφορετική ιστορία. Αυτό το έργο συγκεντρώνει τις πιο σημαντικές αναλύσεις και μελέτες των τελευταίων ετών σχετικά με τις πραγματικές επιπτώσεις στην υγεία, την άγρια ζωή, τη βλάστηση, τους ωκεανούς, την ατμόσφαιρα και την οικονομία. Βασισμένο σε μετρήσεις, φυσικούς νόμους και μελέτες που έχουν αξιολογηθεί από ομοτίμους, σκιαγραφεί μια σαφή εικόνα: η αιολική ενέργεια δεν αποτελεί βιώσιμη συμβολή, αλλά μάλλον μια οικολογική, υγειονομική και οικονομική καταστροφή.
Οι ανεμογεννήτριες αφαιρούν κυρίως κινητική ενέργεια από την περιβάλλουσα ατμόσφαιρα, μετατρέποντάς την σε ηλεκτρική ενέργεια και θερμότητα στη γεννήτρια, και επίσης παράγουν αναταράξεις και υπόηχους.

















