👩‍🏫👨‍🏫Παγκόσμια Ημέρα Εκπαιδευτικών κάθε χρόνο στις 5 Οκτωβρίου.

Γιώργος Τασιόπουλος 

Κάθε χρόνο στην Παγκόσμια Ημέρα των Εκπαιδευτικών θα ακουστούν λογύδρια που θα μας υπενθυμίζουν το πολύτιμο έργο τους, τη σημαντική τους αξία των δασκάλων.

 Πολλοί θα μιλούν για λειτούργημα καθώς θα αναφέρονται στο επάγγελμα του εκπαιδευτικού.

 

✔️Στην Ελλάδα όμως δεν δικαιούμαστε σε ανάλογη μνεία.

🥀Γιατί στην Ελλάδα αφήσαμε τα χωριά μας χωρίς δασκάλους και οι σχολικές μονάδες της πόλης όλο και συρρικνώνονται.

🥀Γιατί οι αίθουσες διδασκαλίας όλο και λιγότερο θυμίζουν ιερά τεμένη της γνώσης,

 οι μαθητές έχουν την αίσθηση ότι φοιτούν σε ένα διασκεδαστήριο όπου συνεχώς προετοιμάζονται οι μαθητές για να ζήσουν στην εποχή του Τεχνοπωλίου (Νιλ Πόστμαν) -ενός αυτορρυθμιζόμενου συστήματος στο οποίο η τεχνολογία, με όλες τις μορφές της, τείνει να επιβληθεί στους κοινωνικούς θεσμούς και στις κοινότητες των ανθρώπων.

🥀Γιατί οι πενιχρά αμειβόμενοι αναπληρωτές εκπαιδευτικοί, περιμένουν πάνω από τη συσκευή τους καρτερικά για να λάβουν το πολυπόθητο μήνυμα της πρόσληψης και

«οργώνουν» την Ελλάδα για να ζήσουν ως σκηνίτες ή στα αυτοκίνητά τους.

🥀Γιατί τα σχολεία παραμένουν υποστελεχωμένα (και) για το 2026 και τα κενά που έχει διασταυρώσει πλήρως η ΔΟΕ ξεπερνούν τα 8.400.

🥀Γιατί ο μεγάλος χαμένος της φετινής χρονιάς είναι η παράλληλη στήριξη και η ειδική αγωγή. 

🥀Γιατί όπως αναφέρει δηκτικά ο πρόεδρος της ΔΟΕ Ν. Βουρδουμπάς, φέρνοντας το πάντα επίκαιρο παράδειγμα της Ύδρας, που έχει καταστεί ακριτική για έναν εκπαιδευτικό. 

«Είναι πρόκληση σε μια χώρα που μπορεί να στεγάζει πάνω από 40.000.000 τουρίστες να μην μπορεί να στεγάσει κάποιες λίγες χιλιάδες εκπαιδευτικούς».

Νηπιαγωγείο - Άνω Λιόσια: Οι εκπαιδευτικοί στο κρεβάτι του Προκρούστη!

Ελευθέριος Ανδρώνης·30 September 2026

Την επόμενη φορά που κάποιος εκπαιδευτικός θα πάθει εγκεφαλικό από τη στεναχώρια (Σοφία Χρηστίδου τον Μάιο του 2026) ή θα αυτοκτονήσει πέφτοντας από κάποια ταράτσα (Διευθύντρια σχολείου, στον Κολωνό τον Απρίλιο του 2026), όλα τα ξεδιάντροπα ΜΜΕ θα αναρωτηθούν «περίλυπα» για ακόμη μια φορά: «μα τι συμβαίνει επιτέλους στην εκπαιδευτική κοινότητα»;

Μόνο που με το νέο περιστατικό βίας στο 1ο Νηπιαγωγείο Άνω Λιοσίων, δεν θα μπορούσε να γίνει πιο προφανές το τι ακριβώς συμβαίνει. Ο σημερινός εκπαιδευτικός είναι μονίμως καθηλωμένος σε ένα εργασιακό κρεβάτι του Προκρούστη. Και δύο ομοειδείς δυνάμεις τεντώνουν βίαια όποιον υπολείπεται σε υπακοή ή ακρωτηριάζουν όποιο ανεπιθύμητο φρόνημα του περισσεύει. Από τη μία η ορθοπολιτική μάχαιρα του κράτους και από την άλλη η αυτονόμηση γονιών και μαθητών από τις ευθύνες τους.

Ο εκπαιδευτικός στην Ελλάδα καλείται να γίνει ταυτόχρονα: influencer «πολιτικής ορθότητας», θηριοδαμαστής, χειροκροτητής της αμάθειας, βαθμολογητής με το πιστόλι στον κρόταφο, μάνατζερ ημίγυμνων καλλιστείων, ανιχνευτής κινητών, αμέτοχος παρατηρητής των καταστροφών δημόσιας περιουσίας και τέλος, σάκος του μποξ για όποιον κρίνει ότι δεν τηρήθηκαν όλα τα παραπάνω.

Σταύρωσαν τη διευθύντρια

Οι πρώτοι τίτλοι ειδήσεων που κατέκλυσαν άμεσα την επικαιρότητα μετά το περιστατικό στα Άνω Λιόσια, έκαναν λόγο για μια «σοκαριστική επίθεση διευθύντριας» στους μαθητές Νηπιαγωγείου. Πράγματι στο βίντεο που κυκλοφόρησε, η εκπαιδευτικός φαινόταν να είναι εκτός εαυτού. Φώναζε στα παιδιά, χρησιμοποιούσε σκληρές εκφράσεις, ήταν εριστική και έχασε τελείως τον έλεγχο. Αφορμή γι’ αυτό το ξέσπασμα ήταν ότι μερικά παιδιά λέρωσαν εξοπλισμό του σχολείου και - κατά πληροφορίες – είχαν προκαλέσει κι άλλες ζημιές.

Τα παιδιά μαθαίνουν κυρίως παρατηρώντας τι κάνουν οι ενήλικοι, όταν τα πράγματα δυσκολεύουν.

Αποστόλης Ζυμβραγάκης, Φιλόλογος M.Ed.

Ένα περιστατικό σαν αυτό στο Νηπιαγωγείο των Άνω Λιοσίων δεν προσφέρεται ούτε για εύκολες καταδίκες ούτε για στρατόπεδα. Προσφέρεται, όμως, για έναν δύσκολο και αναγκαίο αναστοχασμό. Γιατί όταν μια διευθύντρια Νηπιαγωγείου φωνάζει σε μικρά παιδιά και στη συνέχεια γονείς εισβάλλουν για να αποδώσουν οι ίδιοι «δικαιοσύνη», με αποτέλεσμα ένας άνθρωπος να καταλήξει σοβαρά τραυματισμένος στο νοσοκομείο, τότε το πρόβλημα είναι πολύ μεγαλύτερο από τα πρόσωπα που πρωταγωνιστούν στο περιστατικό. Είναι ένα πρόβλημα θεσμών, ορίων και κοινωνικής κουλτούρας.

Το πρώτο που οφείλουμε να πούμε είναι αυτονόητο: το Νηπιαγωγείο πρέπει να αποτελεί χώρο απόλυτης συναισθηματικής και σωματικής ασφάλειας. Ένα παιδί τεσσάρων ή πέντε ετών δε διαθέτει ακόμη τους μηχανισμούς για να ερμηνεύσει την ένταση ενός ενηλίκου όπως θα την ερμήνευε ένας μεγαλύτερος μαθητής. Η φωνή, η απειλή, ο εκφοβιστικός τόνος μπορούν να βιωθούν ως φόβος και ανασφάλεια. Και κάθε εκπαιδευτικός —πολύ περισσότερο να διευθύνει και μια σχολική μονάδα— έχει αυξημένη ευθύνη αυτοελέγχου και παιδαγωγικής διαχείρισης.

Αυτό όμως δε σημαίνει ότι ο εκπαιδευτικός είναι μια μηχανή χωρίς όρια. Πίσω από την πόρτα μιας σχολικής αίθουσας βρίσκεται ένας άνθρωπος. Ένας άνθρωπος που μπορεί να βιώνει εξουθένωση, προσωπικές δυσκολίες, συσσωρευμένη πίεση ή ακόμη και μια οξεία κρίση. Το οργανωμένο εκπαιδευτικό σύστημα δεν μπορεί να περιμένει από τον εκπαιδευτικό να καταρρεύσει για να ανακαλύψει ότι χρειαζόταν υποστήριξη. Χρειάζονται μηχανισμοί πρόληψης, εποπτείας, έγκαιρης παρέμβασης και ουσιαστικής ψυχοκοινωνικής υποστήριξης του προσωπικού.

Κι όταν ένας εκπαιδευτικός χάσει τον έλεγχο; Τότε πρέπει να ενεργοποιούνται οι θεσμοί. Να προστατεύονται αμέσως τα παιδιά. Να απομακρύνεται, εφόσον χρειάζεται, ο εκπαιδευτικός από την κατάσταση έντασης. Να ενημερώνονται οι αρμόδιες υπηρεσίες. Να διερευνάται τι συνέβη. Να αποδίδονται ευθύνες, εάν υπάρχουν. Να παρέχεται υποστήριξη τόσο στα παιδιά όσο και στον ίδιο τον εκπαιδευτικό.

Αυτό ακριβώς σημαίνει οργανωμένη κοινωνία: ότι ακόμη και στις πιο φορτισμένες στιγμές δεν αντικαθιστούμε τους θεσμούς με τις γροθιές μας.

Η οργή ενός γονέα που θεωρεί ότι το παιδί του κακομεταχειρίστηκε είναι ανθρώπινα κατανοητή. Η σωματική βία, όμως, δεν αποτελεί προέκταση αυτής της αγωνίας ούτε αποδεκτό τρόπο προστασίας του παιδιού. Είναι μια νέα πράξη βίας.

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης: Αὐτά, δάσκαλε...

Του Κώστα Πατλακίδη

Μια κι οι δάσκαλοι επανήλθαν χτες στα σχολεία τους. Παπαδιαμάντης, "Η δασκαλομάννα": "γιατί πληρώνεται ο δάσκαλος".

Κι αναρωτιέμαι τι θα έγραφε σήμερα...

«Τὸ σκολειὸ (κατὰ τὴν θεωρίαν τὴν ὁποίαν ἀνέπτυσσε μὲν ἓν τῶν μελῶν τῆς ἐπιτροπῆς, ἠσπάζοντο δὲ οἱ πλεῖστοι τῶν γονέων), τὸ σκολειό, ἂς ὑποθέσουμε, δὲν ἔγινε γιὰ νὰ μαθαίνουν τὰ παιδιὰ γράμματα, δηλαδή. Ἔγινε γιὰ νὰ μαζώνουνται οἱ κλῆρες, τὰ παλιόπαιδα, τὰ διαβολόπουλα. Πῶς μπορεῖ, τὸ λοιπόν, ἕνας γονιὸς νὰ τὰ ἔχῃ μπελὰ ἀπὸ τὸ πρωὶ ὣς τὸ βράδυ; Καὶ ποῦ συφτάνεται ἕνας φτωχὸς νὰ τὰ θρέψῃ;

Μπορεῖ νὰ τὰ χορταίνῃ κομμάτια; Μήπως χορταίνουν, οἱ διαόλοι, ποτέ;

 Καὶ εἶναι ἱκανὴ μία χήρα γυναίκα νὰ τρέχῃ ἀπὸ γιαλὸ σὲ γιαλό, ἀπὸ βράχο σὲ βράχο, γιὰ νὰ τὰ συμμαζώνῃ; Γιατί πληρώνεται ὁ δάσκαλος; Γιὰ νὰ ἔχῃ τὸ βάρος αὐτό, νὰ εἶναι οἱ γονιοὶ ἥσυχοι. Ὅταν εἶναι συμμαζωμένα ἐκεῖ-δά, μὲς στὸ σκολειό, γλυτώνει ὁ γονιὸς καὶ καμπόσα κομμάτια, παραδείγματος χάριν. Ἂς τρῶνε τὰ θρανία, ποὺ εἶναι ξύλινα, ἂς τρῶνε τοὺς πίνακας καὶ τὰ χαρτιά τους, τοὺς τοίχους καὶ τὸ πάτωμα, γιὰ νὰ εἶναι οἱ νυκοκυραῖοι ἡσυχώτεροι γιὰ τὲς ἀχλαδιές των, τὲς βερυκοκκιές των, τὲς συκιὲς καὶ τ’ ἀμπέλια των. 

Ἡ καθεμιὰ πανδρεμένη, τὸ λοιπόν, πρέπει νὰ ἔχῃ μέρος γιὰ νὰ ξεφορτώνεται τὴν κλήρα της, ποὺ οἱ πλιότεροι ἄνδρες λείπουν χρόνο-χρονικῆς, ἡ καθεμιὰ χήρα πρέπει νὰ ἔχῃ μέρος γιὰ νὰ ρίχνῃ τὸ στρίγλικό της, τ’ ἀρφανό της. Ἡ καθεμιὰ ἀρχόντισσα νὰ ἔχῃ μέρος γιὰ νὰ βάζῃ τὸν πάποωω της, τὸ χῆνο της, κ’ ἡ καθεμιὰ φτωχή, τὸ θάρρος της καὶ τὴν ἀπαντοχή της. Αὐτά, δάσκαλε»

Δάσκαλοι

Martino Mora - 13 Ιουλίου 2026

Πηγή: Μαρτίνο Μόρα

Το επάγγελμα του εκπαιδευτικού στα γυμνάσια, λύκεια και δημοτικά παίζει κεντρικό ρόλο όχι μόνο στη μετάδοση της γνώσης (δηλαδή, στον επίσημο ρόλο του), αλλά και στη μετάδοση της κυρίαρχης ιδεολογίας.
Το επάγγελμα του εκπαιδευτικού παράγει και μεταδίδει όχι μόνο αντικειμενική γνώση, αλλά πάνω απ' όλα ιδεολογική, υποκειμενική και εντελώς αμφισβητήσιμη, συχνά ακόμη και οργουελιανή, γνώση, που παρουσιάζεται ως οριστικές αλήθειες, οι οποίες εξυπηρετούν το σύστημα για να διαιωνίσει τον εαυτό του. Μια ενιαία γραμμή σκέψης, εν ολίγοις.

Και ενώ τα ιταλικά σχολεία, με το πρόσχημα της «ένταξης», υποβαθμίζουν όλο και περισσότερο τα ποιοτικά τους πρότυπα στη μετάδοση της καθαρής γνώσης, αντίθετα παίζουν έναν ολοένα και πιο έντονο ρόλο, με την εισβολή παράφρονων «σχεδίων», στην ιδεολογική κατήχηση των νέων.
Αυτή η κατήχηση, για να το θέσω απλά, αντιστοιχεί στην άκριτη μετάδοση αριστερών φιλελεύθερων αξιών, σε μεγάλο βαθμό αγγλοσφαιρικής προέλευσης.

Για να το θέσω ακόμα πιο απλά, είναι η πολιτικά ορθή ιδεολογία του Ιταλικού Δημοκρατικού Κόμματος, η οποία είναι ουσιαστικά ένα πιστό αντίγραφο του αμερικανικού.
Ο Αντόνιο Γκράμσι έδωσε τραγικά τη θέση του, πριν από πολύ καιρό, στον Βάλτερ Βελτρόνι και τέλος στη Μικέλα Μούρτζια.

Η Κομισιόν παραπέμπει την Ελλάδα σε δικαστήριο για τη χάλια μεταχείριση των αναπληρωτών εκπαιδευτικών.

Πριν 15 μήνες είχαμε ρωτήσει τον εκπρόσωπο της κυβέρνησης για το θέμα και από τότε ΔΕΝ ΕΚΑΝΑΝ ΤΙΠΟΤΑ.

Η περίπτωση που αναφέραμε ήταν σοκαριστική: «Μια εργαζόμενη, αναπληρώτρια εκπαιδευτικός με καρκίνο, ζήτησε άδεια για να κάνει θεραπείες, αλλά οι Αρχές της είπαν ότι δεν γίνεται και ότι θα πρέπει να βγει σε άδεια άνευ αποδοχών.

Το 2024 διαγνώστηκε ξανά με καρκίνο, ήταν ανάγκη να λείψει τον Σεπτέμβριο 7 μέρες, σε άλλη πόλη για τις θεραπείες, όμως αντί να της επιτρέψουν, να κάνουν ηλεκτρονική ανάληψη καθηκόντων, οι Αρχές της απάντησαν ότι δεν υπάρχει πρόβλεψη για όσους αναπληρωτές νοσούν από δυσίατα και ανίατα νοσήματα. Στη συνέχεια αναγκάστηκε να αναλάβει καθήκοντα μια βδομάδα μετά, δηλαδή την ανάγκασαν να χάσει 7 μεροκάματα.»

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ενημερώθηκε και μας απάντησε διαβάζοντάς μας τον νόμο. Ουσιαστικά επιβεβαίωσε το απάνθρωπο πλαίσιο εντός του οποίου αν μια αναπληρώτρια πάθει καρκίνο αυτή τη στιγμή έχει λιγότερα δικαιώματα και λιγότερες άδειες από έναν εκπαιδευτικό.

Εμείς είπαμε τότε ότι:

 «σε αυτό το θέμα έχει έρθει και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή για την Ελλάδα. Έχει στείλει επιστολή προειδοποιητική. Επειδή μας έστειλαν δεκάδες μηνύματα αναπληρώτριες με καρκίνους και σκλήρυνση κατά πλάκας που αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα, προχωρήσαμε την έρευνα. Επιτρέψτε μου να πω τι ανέφερε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή τον Σεπτέμβριο για την Ελλάδα σε αυτή την επιστολή. Είπε ότι λόγω των διακρίσεων που βιώνουν οι αναπληρωτές εκπαιδευτικοί, ξαναλέω οι διακρίσεις δεν είναι δικός μας όρος είναι της Κομισιόν, πρόκειται για μη ορθή μεταφορά της οδηγίας 1999/70/ΕΚ η οποία οδηγία απαγορεύει τις διακρίσεις σε βάρος των εργαζομένων με συμβάσεις ορισμένου χρόνου. Θα θέλαμε να σας ρωτήσουμε αν η Ελλάδα δέχθηκε τελικά πρόστιμο και αν εσείς θα αλλάξατε το νόμο που μόλις μας αναφέρατε για να υπάρχουν ίσα δικαιώματα, να μπορούν οι άνθρωποι που παθαίνουν καρκίνο να γιατρευτούν, να γίνουν καλά».

"Η Δασκάλα της Παράγκας

Του Μιχάλη Μινουδάκη

ΔΩΡΟ

Ένα μεγάλο δώρο , μας επιφύλαξε ο γέροντας Ιερεμίας στην Τράπεζα που ακολούθησε την Νυχτερινή Θεία Λειτουργία για την Απόδοση του Πάσχα, τις πρώτες πρωινές ώρες, πριν λίγο δηλαδή.

Ένα ...Μνημόσυνο για την ποντιακή  Γενοκτονία, για τους 353 χιλιάδες Έλληνες του Πόντου.

Ο γέροντας μας διάβασε το κείμενό που

 ακολουθεί.

Τον ευχαριστούμε πολύ!

"Η Δασκάλα της Παράγκας

 Την έλεγαν Κυρά-Ελένη. Στον Πόντο ήταν δασκάλα στο Παρθεναγωγείο της Τραπεζούντας. Είχε τελειώσει το Αρσάκειο. Μιλούσε ελληνικά, γαλλικά, και ποντιακά.

Στην Ελλάδα έγινε εργάτρια στο καπνομάγαζο. 14 ώρες τη μέρα να διαλέγει φύλλα καπνού. Τα δάχτυλα κίτρινα, τα μάτια θολά από τη σκόνη.

Αλλά το βράδυ… το βράδυ γινόταν πάλι δασκάλα.

Η παράγκα της ήταν 3x3. Χώμα για πάτωμα. Τενεκές για σκεπή. Στον τοίχο είχε καρφώσει ένα μαυροπίνακα - ένα κομμάτι ξύλο βαμμένο με κάρβουνο. Κάθε απόγευμα, στις 6, χτυπούσε μια κατσαρόλα. Το «κουδούνι» και έρχονταν. 40 παιδιά, ξυπόλητα, με κουρελιασμένα ρούχα, παιδιά που το πρωί πουλούσαν κουλούρια στο λιμάνι, που μάζευαν κάρβουνα από τις γραμμές του τρένου.

Δεν είχαν τετράδια. Έγραφαν πάνω σε παλιά χαρτιά από το καπνομάγαζο. Δεν είχαν μολύβια. Έγραφαν με κάρβουνο.

Δεν είχαν βιβλία. Είχε ένα. Το Αναγνωστικό της Α’ Δημοτικού. Το είχε σώσει από τον Πόντο. Το φύλαγε στο στήθος της, μαζί με την εικόνα.

«Τι μάθημα έχουμε σήμερα, κυρία;» ρώτησε ο μικρός ο Λάζαρος. 9 χρονών. Ο πατέρας του πέθανε από τύφο το ’23.

Δάσκαλοι στον τοίχο της Καισαριανής, Πρωτομαγιά του 1944. «…Ν’ ανθίσει γέλιο στις ματιές, να λάμψει ο κόσμος όλος…»

Του Παναγιώτη Σάμιου, δασκάλου ναι

Αντί προλόγου….

Η Πρωτομαγιά του 1944 δεν είναι απλώς άλλη μια μαύρη σελίδα στην ιστορία της Κατοχής. Είναι μια μέρα που η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και η πίστη σε ιδανικά νίκησε την ωμή βία των κατακτητών, είναι μια πληγή ανοιχτή, μια μνήμη και μια κραυγή που ταξιδεύει στον χρόνο. Στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, διακόσιοι κομμουνιστές, πολιτικοί κρατούμενοι, κυνηγημένοι ήδη από τον Μεσοπόλεμο, φυλακισμένοι και εξόριστοι γιατί αμφισβήτησαν την κοινωνική και πολιτική τάξη της εποχής τους στάθηκαν όρθιοι, όμορφοι, χαμογελαστοί και υπερήφανοι μπροστά στα γερμανικά πολυβόλα. Δεν δικάστηκαν και δεν απολογήθηκαν ποτέ για κάποια πράξη που διέπραξαν. Οδηγήθηκαν στον θάνατο γιατί δεν αρνήθηκαν τις ιδέες τους. Τους εκτέλεσαν γιατί παρέμειναν πιστοί στα ιδανικά, τις ιδέες και τα όνειρά τους για έναν κόσμο πιο δίκαιο.

Η εκτέλεση των 200 αποτελεί ένα από τα πιο κατάφωρα και χαρακτηριστικά εγκλήματα πολέμου της ναζιστικής θηριωδίας. Δεν επρόκειτο για «αντίποινα» με την έννοια της στρατιωτικής αναγκαιότητας, αλλά για μια προσχεδιασμένη πράξη οργανωμένης, μαζικής τρομοκρατίας, μια συνειδητή επίδειξη δύναμης απέναντι σε έναν λαό που αντιστεκόταν. Οι ναζί δεν τιμωρούσαν· εκφόβιζαν. Δεν απέδιδαν δικαιοσύνη· επιχειρούσαν να συντρίψουν κάθε έννοια αντίστασης και αξιοπρέπειας. Οι κατακτητές επιδίωξαν να σπείρουν τον φόβο. Δεν τα κατάφεραν. Αντί για φόβο έσπειραν αγώνα, αντίσταση και μνήμη.

Όμως η αλήθεια δεν μπορεί να μείνει μισή. Οι διακόσιοι της Καισαριανής δεν συνελήφθησαν από τους Γερμανούς. Παραδόθηκαν σε αυτούς. Το αστικό κράτος και το καθεστώς της Δικτατορίας του Μεταξά είχε ήδη επιτελέσει το έργο της καταστολής: είχε φακελώσει, συλλάβει, βασανίσει, φυλακίσει και εξορίσει αυτούς τους ανθρώπους ως εσωτερικούς εχθρούς. Με την είσοδο των Γερμανών και την αποχώρηση της Κυβέρνησης στη Μέση Ανατολή το καθεστώς της δικτατορίας δεν δίστασε να τους παραδώσει στους Γερμανούς και Ιταλούς κατακτητές. Οι δωσίλογες, κατοχικές ελληνικές αρχές, συνεχίζοντας αυτή τη γραμμή, συνέχισαν να τους κρατούν έγκλειστους και τελικά να τους παραδώσουν για εκτέλεση στους Γερμανούς. Χωρίς αυτή τη διοικητική και πολιτική συνέχεια, χωρίς αυτή τη συνειδητή επιλογή συνεργασίας, η μαζική εκτέλεση δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί με αυτόν τον τρόπο. Η Καισαριανή είναι, επομένως, όχι μόνο τόπος ναζιστικού εγκλήματος, αλλά και τόπος όπου αποκαλύπτονται οι ευθύνες των ελληνικών αρχών, της εγχώριας καταστολής και συνενοχής.

Λόγος περί αριστείας και μάθησης

Παναγιώτης Παπανικολάου 

Επειδή θέλω πάντα να είμαι δίκαιος : το θράσος της καταγέλαστης αχρηστείας που αυτοπλασάρεται ως δήθεν "αριστεία" και της απτυχίωτης αγραμματοσύνης που θέλει κιόλας να ... "αξιολογεί" (τους άλλους πάντα φυσικά) ΟΧΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ χαρακτηριστικό της "δεξιάς γενικά" όπως κατά κόρον γράφεται αυτές τις μέρες. Είναι χαρακτηριστικό της συγκεκριμένης ΝΔ που έχει κατσικωθεί στην ηγεσία της το Μητσοτακέικο αγκαλίτσα με τα ορφανά του Καρατζαφύρερ και με τα ορφανά του Λαμογιοσημιτιστάν. 

Ακολουθεί ένα σχετικό παράδειγμα.

Η αείμνηστη Π. Ρέλια (1920 - 2001) ήταν διευθύντρια στο Βαρβάκειο (δημόσιο) Πρότυπο σχολείο επί σειρά ετών, μάλιστα την είχαν σε ιδιαίτερη εκτίμηση οι υπουργοί Παιδείας των κυβερνήσεων ΝΔ 1974 - 1981. Λίγα χρόνια πριν από εμένα ήταν μαθητής εκεί ένας φίλος (μετέπειτα γνωστός συγγραφέας και δημοσιογράφος) που μου αφηγήθηκε το παρακάτω : 

Στα τέλη της δεκαετίας 1970, μια ομάδα μαθητών (μεταξύ των οποίων και ο ίδιος) είχαν διατυπώσει (με ανακοινώσεις, συνελεύσεις κλπ) το αίτημα κατάργησης του μαθήματος των Αρχαίων Ελληνικών (με την λογική πως είναι "νεκρή" γλώσσα). Μην κολλάτε τώρα στο αν ήταν σωστό ή όχι το αίτημα, άλλο θέλω να αναδείξω. Η Ρέλια λοιπόν ούτε φωνές, ούτε αποβολές. Απλά τους φώναξε στο γραφείο της και άρχισε να τους μιλά ήρεμα.

- Εσείς αυτό το αίτημα το έχετε γιατί είστε αριστεροί ;

- Ναι, είμαστε αριστεροί γι' αυτό λέμε η διδασκαλία της νεκρής γλώσσας, της σκουριασμένης γνώσης, να αντικατασταθεί π.χ. με Κοινωνιολογία

- Μάλιστα. Δηλαδή εσείς αφού είστε αριστεροί, τα έργα των κλασικών του μαρξισμού τα έχετε διαβάσει υποθέτω

- (Αμήχανη σιωπή από την άλλη πλευρά)

- Λοιπόν εγώ που δεν είμαι αριστερή τα έχω διαβάσει.

Να ξέραμε να ακούγαμε τους Δασκάλους ...

Λίγο μετά τους Ολυμπιακούς αγώνες, τότε που λεφτά "υπήρχαν" και η Παπαρίζου δονούσε την Ευρώπη με την υποτιθέμενη λύρα της, φόρτωσα σε ένα πλοίο τα όνειρά μου, την αισιοδοξία μου, την αγάπη μου για τη δουλειά του εκπαιδευτικού και ένα κοντομάνικο που έγραφε "I love Marietta" (η Υπουργός Παιδείας τότε) και βρέθηκα στην άλλη άκρη της Ελλάδας. Είχα τα όνειρα του νεοδιόριστου, στο μυαλό μου έμπαινα σε φρεσκοβαμμένες τάξεις, με καθαρές κουρτίνες και παιδιά να με κοιτάνε στα μάτια. Να είμαι ο μαέστρος της τάξης μου. Να (καθ)οδηγώ τις νεανικές ψυχές, να τις "πλάθω", να τις μάθω ιστορία, αρχαία, Λατινικά, φιλοσοφία. Να τους περάσω το αγαπημένο μου μότο "cogito ergo sum", να τους εξηγήσω το "in medias res". Άλλωστε τόσον Πλαύτο και τόσον Τερέντιο αποστήθιζα στο Πανεπιστήμιο. Τόσος Οράτιος έγραψε στην φοιτητική μου ψυχή! Τόσος Οβίδιος μού έκανε παρέα τα βράδια του Ιουνίου στις εξεταστικές. Έπρεπε να τους μεταλαμπαδεύσω. 

Τέτοια εξιδανικευμένα και ποιητικά σκεφτόμουν, ανεβαίνοντας στο πλοίο.  Ακόμα θυμάμαι την προσμονή μου στο κατάστρωμα. Δεν έβλεπα την ώρα να τελειώσει εκείνο το ταξίδι. Καθόμουν στο πολυτελές Blue Star Ferry και όταν δεν ονειρευόμουν το... μέλλον, κοιτούσα γύρω μου τους ανθρώπους. Προσπαθούσα να διακρίνω ποιος άλλος μπορεί να ήταν καθηγητής και ακόμα περισσότερο νεοδιόριστος. "Κι εσείς νεοδιόριστος;", ήθελα να ρωτήσω έναν τύπο που καθόταν δίπλα μου, που από την πολλή... συγκίνηση μισοκοιμόταν όρθιος. "Μπααααα!", σκέφτηκα μετά. "Αποκλείεται! Κουρασμένος μικροέμπορος θα 'ναι που γυρίζει από επαγγελματικό ταξίδι!", αποφάνθηκα με δικαστική σιγουριά, ψάχνοντας άλλου για συναδέρφους. 

Θάνατος καθηγήτριας: Το έγγραφο – ντοκουμέντο της καθηγήτριας προς το υπουργείο Παιδείας για όσα βίωνε μέσα στη τάξη

Το έγγραφο ντοκουμέντο για τα σημεία και τέρατα που συνέβαιναν την ώρα του μαθήματός της. Πρόκειται για την επίσημη αναφορά στο υπουργείο Παιδείας και στη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Θεσσαλονίκης και Κεντρικής Μακεδονίας είχε κάνει η 57χρονη καθηγήτρια Αγγλικών από τη Θεσσαλονίκη που πέθανε το περασμένο Σάββατο (7.3.26) από εγκεφαλικό επεισόδιο που υπέστη.

Στην αναφορά της η καθηγήτρια από τη Θεσσαλονίκη, περιέγραφε περιστατικά ακραίου εκφοβισμου που, όπως υποστήριζε, βίωνε. Ένα από τα περιστατικά στο οποίο αναφέρεται, έγινε στις αρχές Φεβρουαρίου του 2026 όταν μαθήτριά της πέταξε ένα πλαστικό μπουκάλι γεμάτο με σοκολατούχο γάλα, το οποίο ήταν ανοικτό, με αποτέλεσμα να περιλουστούν τα ρούχα της.

ΙΟΝΙΟΣ ΣΧΟΛΗ - ΜΕΛΕΤΗΣ ΜΕΛΕΤΟΠΟΥΛΟΣ

Τεράστιο έργο ενός δασκάλου σε ζοφερούς για την εκπαίδευση χρόνους! Μακάρι να βρει άξιους συνεχιστές και μιμητές στον εκπαιδευτικό κόσμο.

ΙΟΝΙΟΣ ΣΧΟΛΗ - ΜΕΛΕΤΗΣ ΜΕΛΕΤΟΠΟΥΛΟΣ

Το 1990, αμέσως μετά την απόλυσή μου από το Πολεμικό Ναυτικό, έψαχνα σχολείο για να δουλέψω. Διάλεξα την Ιόνιο Σχολή πρώτον γιατί ήταν ένα πολύ καλό σχολείο και δεύτερον γιατί ήταν δίπλα στο σπίτι μου. Υπηρέτησα εκεί τα δύο πρώτα χρόνια της σταδιοδρομίας μου στο Λύκειο (4η Δέσμη) και πέρασα πάρα πολύ ωραία, έγινα φίλος με τα παιδιά με τα οποία δεν είχαμε μεγάλη διαφορά ηλικίας και γνώρισα αξιόλογους συναδέλφους της περασμένης γενιάς. Ξαναπήγα ως Λυκειάρχης το 2015. Το σχολείο είχε πληγεί από την κρίση, είχε πέσει στα 800 παιδιά. 

Προσέλαβα πολύ δυνατούς καθηγητές, όπως τον Στάντη Αποστολίδη και πολλούς νέους επιστήμονες που τούς στήριξα και τους βοήθησα να γίνουν δάσκαλοι, έφτιαξα μία πολύ δυνατή διοικητική ομάδα και εφάρμοσα ρηξικέλευθα και πρωτοποριακά μέτρα: μαθήματα επιλογών (κβαντική φυσική, γενετική, business management, ιστορία α' και β΄ παγκοσμίου πολέμου, εγκληματολογία, ιστορία της τέχνης κλπ.), εισήγαγα την Ρητορική, τον θεσμό του Μέντορα, ανταλλαγές με σχολεία στην Φλωρεντία, Βουδαπέστη, Μαδρίτη, Βερολίνο κλπ., την Ημερίδα Επαγγελματικού Προσανατολισμού, τακτικές διαλέξεις προσωπικοτήτων (Σμαραγδής, Συρίγος, Κατσέλη, Καραμπελιάς, Βάσσης, Κουσούλης, Παπαγιαννίδης, Αφεντούλη κ.ά.), έφτιαξα Τα Νέα της Ιονίου Σχολής, ανέπτυξα το πρόγραμμα ΙΒ. Έκανα βιωματικά μαθήματα σε όλη την Ελλάδα, εκδρομές από το Ρούπελ και την Μονεμβασία μέχρι το Μεσολόγγι, το Σούλι, ακόμα και την Χειμάρρα, όπου ξεναγούσα πάντα ο ίδιος τα παιδιά. Έκανα διαλέξεις γιά το Κυπριακό, την Επανάσταση, τον Ρένο Αποστολίδη. Εφάρμοσα πλήρες πρόγραμμα anti-buylling και ήμουν ο πρώτος που εφάρμοσα την οδηγία του υπουργείου για αυτο-αξιολόγηση. 

Αν και Λυκειάρχης και δικαιούμενος να διδάσκω 3 ώρες, δίδασκα έως 16 ώρες, αρχικά Κοινωνιολογία και Οικονομία, μετά Βυζαντινή Ιστορία και Πολιτική Παιδεία. Δίδαξα Κοινωνιολογία Κατεύθυνσης στην Τρίτη Λυκείου όταν έγινε για λίγο μάθημα Πανελληνίων (οι 13 στους 26 έγραψαν 19-20) και συμμετείχα ως εξεταστής μαθητών με μαθησιακές δυσκολίες στις Πανελλήνιες. Ακόμα και μαθήματα savoir vivre έκανα στα παιδιά. Νομίζω ότι η Ιόνιος ήταν το μόνο σχολείο πανελληνίως όπου τα παιδιά σηκωνόντουσαν όταν έμπαινε ο Λυκειάρχης στην αίθουσα. Το κυριώτερο ήταν το ζεστό οικογενειακό κλίμα που έκανε τα παιδιά να αισθάνονται καλά στο σχολείο τους.

Κραυγή αγωνίας ενός εκπαιδευτικού Μέρος 3ο

Ανδρέας Δρυμιώτης

22.02.2026 •ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Διαβάστε ΕΔΩ το 1ο μέρος 

Διαβάστε ΕΔΩ το 2ο μέρος 

Συνεχίζω και σήμερα την αφήγηση του εκπαιδευτικού που παραιτήθηκε γιατί δεν μπορούσε να αντέξει την πίεση. Τα προηγούμενα δύο κείμενά μου είχαν τεράστια απήχηση, γιατί αποκαλύπτουν μια εξαιρετικά επικίνδυνη πραγματικότητα.

Τελικά, ήρθε μαζί μου ένας μαθητής στην αίθουσα καθηγητών, έγραψε αυτός στο απουσιολόγιο ποιοι έλειπαν (έτσι κι αλλιώς όταν φωναζα τα ονόματα μιας και δεν τους ήξερα, μου λέγαν ό,τι ήθελαν, βάζαν άλλους μέσα στη θέση άλλων κ.λπ.), 3 άτομα δηλαδή, που δεν είχαν εμφανισθεί στο σχολείο καθόλου και μου λέει, «υπέγραψε εδώ και τελείωσες». «Καλά», είπα εγώ, αλλά δεν υπέγραψα διότι τη Δευτέρα στις 17/10/2022 το μάθημα της χημείας στο τμήμα Β΄ πληροφορικής όχι μόνο δεν έγινε, αλλά αντί αυτού πραγματοποιήθηκε ένας 45λεπτος διαρκής εκφοβισμός μου με απειλές για την περιουσία και τη σωματική ακεραιότητά μου και συνεχείς προσβολές και ύβρεις, ώστε να μου γίνει ξεκάθαρο πως τα καθήκοντά μου είναι: «Μπες, κάτσε, βούλωστο, μη βάζεις απουσίες και μην τολμήσεις να κόψεις κανέναν».

Αυτά που περιγράφω στο συγκεκριμένο τμήμα τα βιώνουν όλοι οι συνάδελφοι, αν και σε μένα μπορεί να υπερέβαλαν επειδή είμαι καινούργιος, ψηλός και κυρίως επειδή έδειξα «ευθαρσώς» την πρόθεσή μου να κάνω μάθημα. Ομως οι εκφοβισμοί, η ταπείνωση και ο εξευτελισμός είναι καθημερινότητα για όλους τους εκπαιδευτικούς εκεί μέσα. Ορια δεν υπάρχουν και μάθημα δεν γίνεται ποτέ σε συγκεκριμένα τμήματα.

Στην πραγματικά φιλική παρότρυνση κάποιων συναδέλφων, αλλά και του διευθυντή εκπαιδευτικών θεμάτων, για «υπομονή» με την αιτιολόγηση πως αυτά είναι «σημεία των καιρών και της κοινωνίας», πως «ΕΠΑΛ είμαστε», πως «έτσι είναι όλα τα ΕΠΑΛ στην Ελλάδα», δεν συμφωνώ.

Το ότι είναι μια συνήθης κατάσταση δεν σημαίνει πως είναι μια φυσιολογική κατάσταση και σίγουρα δεν μπορεί να είναι αποδεκτή.

Το να επικαλούμαστε τους «καιρούς» καταργεί καταρχήν την ίδια την ουσία της εκπαίδευσης και ακόμα κι αν συνηθίσω στον διεβδομαδιαίο αυτό «βιασμό» δεν μπορώ σε καμία περίπτωση να γίνω συνένοχος στην παραγωγή εγκληματιών.

Διότι αυτό συμβαίνει.

Οι ανήλικοι αυτοί μαθαίνουν πως μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν με τη μέθοδο του ομαδικού «συμμοριτικού» τσαμπουκά.

Κραυγή αγωνίας ενός εκπαιδευτικού – Μέρος 1ο

Κραυγή αγωνίας ενός εκπαιδευτικού – το Μέρος 2ο σε αυριανή ανάρτηση

Ανδρέας Δρυμιώτης

11.01.2026 • Καθημερινή 

Το σημερινό σημείωμα δεν είναι δικό μου. Πριν από μερικούς μήνες ένας εκπαιδευτικός μού έστειλε μια μακροσκελή επιστολή 15 σελίδων, όπου παρουσιάζει τη σημερινή κατάσταση σε κάποιο δημόσιο σχολείο. Ομολογώ ότι δεν την είχα διαβάσει και την καταχώρισα σε κάποιο αρχείο του υπολογιστή μου. Κατά καιρούς αναζητώ θέματα από τα αρχεία μου και έτσι βρήκα ξανά την επιστολή αυτή. Τη διάβασα και κυριολεκτικά έμεινα άφωνος.

Δεν γνωρίζω τι συμβαίνει με τα σημερινά παιδιά. Στην εποχή μου σεβόμαστε τους δασκάλους και τους καθηγητές μας σε όλες τις βαθμίδες και η τάξη ήταν ένας ιερός χώρος. Λέγεται ότι κάποτε ρώτησαν έναν διάσημο επιστήμονα για το ποιο ήταν το καλύτερο πανεπιστήμιο που πέρασε και τους έδωσε μια μοναδική απάντηση: «Το νηπιαγωγείο! Στο νηπιαγωγείο έμαθα να σέβομαι τους δασκάλους μου, έμαθα πειθαρχία, αλλά προ παντός έμαθα να πιανόμαστε χεράκι χεράκι με τα άλλα παιδιά για να περνάμε με ασφάλεια τον δρόμο». Το σχολείο, πέρα από τη γνώση που παρέχει, διδάσκει και αγωγή. Δυστυχώς, αυτά που θα διαβάσετε στη συνέχεια αναδεικνύουν μια ζοφερή κατάσταση η οποία θα πρέπει να μας προβληματίσει όλους.

«Είμαι αναπληρωτής εκπαιδευτικός δευτεροβάθμιας. Παραιτήθηκα από τα καθήκοντά μου μη ανεχόμενος τον διαρκή εκφοβισμό μου από μαθητές του ΕΠΑΛ στο οποίο υπηρετούσα. Σας επισυνάπτω την παραίτησή μου σε περίπτωση που σας ενδιαφέρει, όπου εξηγώ τα πάντα αναλυτικά και αναφέρομαι διεξοδικά στις χρόνιες παθογένειες του εκπαιδευτικού μας συστήματος, στο κενό γράμμα της αξιολόγησης, στη στρέβλωση της έννοιας της συμπερίληψης κ.ά. Εχω αποκρύψει το όνομα του σχολείου και της δευτεροβάθμιας που υπηρετώ διότι θεωρώ πως δεν θα βοηθούσε σε τίποτα ο διασυρμός ενός σχολείου. Αλλωστε αυτά συμβαίνουν γενικότερα σε διάφορα ΕΠΑΛ της χώρας. Ετσι κι αλλιώς η παρούσα επιστολή έχει αποσταλεί εκτός από τη δευτεροβάθμια, όπου ανήκα, και στον εισαγγελέα της περιοχής και στο υπουργείο Παιδείας.

Ονομάζομαι […] είμαι αναπληρωτής εκπαιδευτικός ΠΕ 04.04 και ανέλαβα καθήκοντα για τη σχολική χρονιά 2022-23 στις 6/10/22 στη Δευτεροβάθμια […]

Κραυγή αγωνίας ενός εκπαιδευτικού – Μέρος 2ο

Ακολουθεί το 3ο μέρος σε επόμενη δημοσίευση 

Ανδρέας Δρυμιώτης

25.01.2026 • Καθημερινή 

Διαβάστε ΕΔΩ το 1ο μέρος 

Συνεχίζω και σήμερα την αφήγηση του εκπαιδευτικού, ο οποίος παραιτήθηκε γιατί δεν άντεχε αυτά που γίνονταν στο σχολείο. Δυστυχώς, αυτά που θα διαβάσετε είναι πραγματικά ασύλληπτα και αναδεικνύουν το τεράστιο πρόβλημα που έχουμε με τη σημερινή νεολαία, την οποία συνεχώς κανακεύουμε. Μάλιστα, σε μεγάλο βαθμό εξηγούν και την έντονη έκρηξη βίας από ανηλίκους, για την οποία διαβάζουμε καθημερινά περιστατικά. Συγκεκριμένα, σε 35.559 ανέρχονται οι υποθέσεις στις οποίες έχουν κατηγορηθεί ανήλικοι για εμπλοκή σε ποινικά αδικήματα την περίοδο από το 2021 έως και το α΄ εξάμηνο του 2024 και τους έχουν απαγγελθεί κατηγορίες. «Και διηγώντας τα να κλαις».

[…] Τη 2η φορά που είχα μάθημα στο ΕΠΑΛ, δηλαδή την Τετάρτη 12/10/22, κατάφερα αρχικά να κάνω μάθημα σε δύο τμήματα της Γ΄ τάξης, ίσως επειδή ήταν πρώτες ώρες και νύσταζαν, ίσως και όχι. Στη συνέχεια όμως βρέθηκα πάλι στο ίδιο τμήμα της Α΄ όπου αντιμετώπισα μια παρόμοια κατάσταση με την 1η φορά, μόνο που τώρα υπήρχαν μέσα και μαθητές από άλλα τμήματα –ένας γνωστός ως ο πρόεδρος του Β΄ πληροφορικής– του κατά γενική ομολογία πιο παραβατικού τμήματος του σχολείου.

Ο συγκεκριμένος είχε διήμερη αποβολή και περιφερόταν όπου ήθελε, μου τον παρουσίασαν ως μαθητή της τάξης λέγοντάς μου άλλο επίθετο από κάποιον που πραγματικά έλειπε.

Σε κάποια στιγμή ζήτησα από μια μαθήτρια που βαφόταν να κρύψει το κινητό της και η μαθήτρια μου απάντησε «να τελειώσω το φρύδι μου πρώτα». Της είπα ότι δεν μπορώ να περιμένω και της το πήρα από εκεί που το είχε ακουμπημένο. Τότε σηκώθηκε και με ύφος απειλητικό μου είπε, «φέρε αμέσως πίσω το κινητό μου», της ζήτησα να αλλάξει ύφος και της είπα ότι αν το θέλει θα πρέπει να βγει έξω. Το πήρε και βγήκε έξω. Τα περιστατικά αυτά γίνονταν μέσα σε γενικευμένη βαβούρα. Σε κάποια στιγμή με παρότρυνση του «προέδρου του Β΄ πληροφορικής» άρχισαν να στριγγλίζουν όλοι μαζί και να χτυπάνε τις καρέκλες γελώντας. Τους είπα ότι εφόσον δεν θέλουν να γίνει μάθημα θα βάλω σε όλους απουσία και ζήτησα από την απουσιολόγο να το κάνει. Ξανακαταλήξαμε στον λυκειάρχη. Μάθημα πάλι δεν έγινε.

Η κατάσταση κορυφώθηκε στο διάλειμμα όταν ενώ καθόμουν στο γραφείο των καθηγητών ήρθε απειλητικός εξωσχολικός «νταής» και προσπάθησε να με εκφοβίσει. Φώναζε, «ποιος είναι αυτός ο μάγκας που βγάζει έξω επειδή έχουν κινητά» ή κάτι παρόμοιο. Του είπα, «εγώ είμαι». Μου λέει, «βγες έξω» και βγήκα. Μου λέει, «εσύ έβγαλες έξω την κοπέλα μου;» και ήρθε και κόλλησε στην κυριολεξία τη μύτη του στη μύτη μου.

Να γίνει δασκάλα

Του Στέλιου Πελασγού

Να γίνει δασκάλα

                                         

Έχει το όνομα μου.

Είναι κόρη μου.

"Να γίνει δασκάλα."

ΤΟ ΑΚΟΥΣ ΘΕΕ; 

ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΔΑΣΚΑΛΑ

Αν είχαν δασκάλους τα παλικαρακια που μας σκοτώνουν 

θα ήξεραν πως όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι

δεν θα έψαχναν να κλέψουν και να λεηλατήσουν

δεν θα φορούσαν την στολή που σβήνει το σώμα

δεν θα άφηναν τα γαυγίσματα του λυσασμενου σκύλου 

να τους τραντάζουν την σπηλιά του κρανίου τους

δεν θα χρειάζονταν Φύρερ και σκοτεινους εχτρους.

Να γίνει δασκάλα.

Να μάθει στα παιδιά να υψωνουν την γροθιά μπροστά στον φασισμό 

            Ποίημά μου -τιμη στον Ευάγγελο Πόλκο

(" Να γινει δασκαλα" έγραψε ο Ευάγγελος Πολκος, δάσκαλος, εκτελεσμενος - με την γροθιά ψηλα- στην Καισαριανη. Ειχε στην τσέπη, στο σακακι του την φωτογραφια της κορουλας του . Απο πισω γραμμενο ονομα, διευθυνση και το όνειρο του σαν ηθική επιταγή.  Το διαβασαμε κι εμεις και γιναμε ελαχιστότατοι δασκαλοι και ποιητές)

Νεοδιορισμένος

Νεοδιορισμένος. Κείμενο από το περιοδικό "Η λέξη" 2003.

Θεόδωρος Γρηγοριάδης

Τον Σεπτέμβριο του 1982 δημοσιεύτηκαν στις εφημερίδες οι διορισμοί καθηγητών σε δημόσια σχολεία όλης της χώρας. Άνοιξα με λαχτάρα τις σελίδες της «Μακεδονίας» ψάχνοντας με αγωνία το όνομά μου: ναι, υπήρχε! Δίπλα ακριβώς αναγραφόταν: «Νομός Έβρου», ένας νομός που δεν υπήρχε καν στις δηλωμένες επιλογές μου. Η εφημερίδα απέμεινε στα χέρια μου, κολλημένη στην πίκρα των καπνόφυλλων που μάζευα το καλοκαίρι εκείνο. Ας μην ξεχνιόμαστε: για πολλά χρόνια υπήρξα αγρότης, μάζευα καπνά, ακόμη και όταν διορίστηκα στα σχολεία.

Ο νομός Έβρου είναι ένας από τους μεγαλύτερους νομούς της Ελλάδας. Μακρόστενος, έχει μήκος 160 χιλιόμετρα περίπου, υπολογίζοντας πάντα τα οδικά χιλιόμετρα και βάζοντας μέσα τις στροφές και τις παρακάμψεις εκείνης της περιόδου.

Παρουσιάστηκα στο Γραφείο Εκπαίδευσης της Αλεξανδρούπολης και από εκεί μου ανακοίνωσαν κάτι που δεν το είχα προσέξει: Στην «Β΄ Έβρου» είχα διοριστεί, όχι στην «Α’», πράγμα που σήμαινε ότι θα έπρεπε να μετατοπιστώ εκατό χιλιόμετρα βορειότερα, στην Ορεστιάδα. Μπαίνοντας στο τοπικό λεωφορείο του ΚΤΕΛ, λαχτάρισα. Είχα βρεθεί την ίδια περιοχή, πέντε χρόνια νωρίτερα, φτάνοντας σε ένα από τα πιο απομακρυσμένα χωριά του νομού, τα Δίκαια, εκεί όπου δούλευε μια φίλη μου δασκάλα.. Τότε ανέβηκα με το τρένο, που εισχωρούσε για λίγα χιλιόμετρα στην Τουρκική επικράτεια, προτού τερματίσει στα Δίκαια. Στο χωριό αυτό, στάθμευαν τα τρένα της χώρας μας, κατά μήκος της σιδηροδρομικής γραμμής που έτρεχε παράλληλα με το ποτάμι.

Στο Γραφείο Εκπαίδευσης της Ορεστιάδας μου ανακοίνωσαν ότι υπήρχαν αρκετά «κενά» καθηγητών αγγλικής σε σχολεία της περιοχής. Τα περισσότερα ήταν γυμνάσια και, ανάμεσά τους, ένα εξατάξιο γυμνάσιο και λύκειο μαζί, στα Δίκαια! Θυμήθηκα το γραφικό χωριό, είχα μείνει μια βραδιά, έλεγξα και τα υπόλοιπα χωριά που μου φάνηκαν πολύ πιο μικρά. Σκέφτηκα ότι θα ήταν μια χαρά να μένω στην Ορεστιάδα και να πηγαινοέρχομαι στα Δίκαια και κάπως έτσι αποδέχτηκα την τοποθέτησή μου στο Τρίγωνο, όπως αποκαλείται η ευρύτερη περιοχή.

Προτού λοιπόν μιλήσουμε καν για αξιολόγηση είναι απαραίτητο να μιλήσουμε για το Ήθος..

Από Σόλων Αντάρτης 

Προτού λοιπόν μιλήσουμε καν για αξιολόγηση είναι απαραίτητο να μιλήσουμε για το Ήθος του Δασκάλου, του Διευθυντή και του Αξιολογητή.

Το Ήθος είναι κάτι που δεν διδάσκεται σε σχολές και ακαδημίες, είναι αδύνατον κάτι τέτοιο. Το Ήθος παραδίδεται, μέσα από την Πράξη, την μόνη Αλήθεια. Είναι ο συνδετικός ιστός ανάμεσα στους Ανθρώπους και τους Δασκάλους, που ενώνει και που σφυρηλατεί μία Παράδοση που αντιστέκεται στα κύματα της μόδας και της επίδειξης.

Το Ήθος του Δασκάλου είναι οι δάσκαλοί μου της Εισβολής. Η κυρία Μηλιά, η κυρία Ανθή, ο κύριος Αντρέας, που ήταν μια ανοικτή αγκαλιά για τα παιδιά με τα κεφάλια τα κουρεμένα "πρώτο νούμερο".

Είναι οι καθηγητές και οι καθηγήτριές μου στο Γυμνάσιο Έγκωμης και στο Λύκειο Κύκκου Α'. Η Θέμις, ο "Τσίτσιος", ο κ. Χατζησάβας,  ο κ.Χαριλάου, ο μέγιστος κύριος Παύλος Χατζημάρκου, που άνοιξαν οδούς από εδώ μέχρι τα αστέρια, κι από το Πριν μέχρι το Μετά τα Φυσικά.

Είναι ο Αλέκος Ιακωβίδης από την Κερύνεια στις 6:30 το πρωί στην Παιδαγωγική Ακαδημία και αργότερα ως τα μεσάνυχτα, που στέκει μπροστά και μας μαθαίνει να χορεύουμε, χορούς μαιανδρικούς, ενώ ενδιαμέσως ενώνει το παιδί που έμαθε μπάσκετ σουτάροντας σε ένα αναποδογυρισμένο κλουβί παπαγάλου, με τον νέο που θα το διδάσκει τριάντα χρόνια.

Είναι η Χρυστάλλα Ιεροπούλου που υποδέχεται τον πρωτοδιόριστο της Συνάδελφο λέγοντας του: "Σόλωνα πάρε όποιαν τάξη θέλεις". Είναι μερικά χιλιόμετρα μακριά ο αδελφός Κύπρος Αλεξάνδρου που υποδέχεται την πρωτοδιόριστη Rena Iacovou, λέγοντας της: "Ρένα μην ανησυχείς, θα πάρω εγώ την πρώτη τάξη". Είναι ο Στέλιος Παυλίδης που σου αφήνει σε κασόνια όλο του το υλικό για το διδιδάσκαλο στο οποίο έχεις διοριστεί, προίκα, αλλά και εντολή συνάμα. Είναι οι τέσσερις Συνάδελφοι- "ταξιτζηδες" που αναλαμβάνουν την σκυταλοδρομία παράδοσης του πρωτοδιόριστου Angelos Tsampalas, από το Μάμμαρι, στην στροφή της Αγιάς Μαρίνας όπου θα τον παραλάβει ο παπάς του χωριού για να τον πάρει στο μονοδιδάσκαλο στον Ξυλιάτο. Είναι ο Γιώργος Γαλήνης, που χορεύει ακόμη τα βράδια στην Κλήρου. Είναι ο Γιώργος Κυριακού που ενώνει την Βόρεια Ήπειρο και την Αίγινα με τα μανταρίνια που τρώει από τα δέντρα του σχολείου σου.  Είναι οι Συνάδελφοι που αναγνωρίζουν από μακριά την αξία ενός άγνωστου σε αυτούς συναδέλφου και που διαφημίζουν το έργο του διότι το αξίζει και διότι ξεπερνά τα όρια του σχολείου του:

Γιατί μέσα σε ένα σύστημα που ξεχνάει τους Εκπαιδευτικούς του, οι Εκπαιδευτικοί είναι εκείνοι που συνεχίζουν να ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ τα παιδιά σας».

Ένα κείμενο Γαλλίδας εκπαιδευτικού στον Le monde littéraire ( δημοσιευμένο πριν 17 ώρες) που παρουσιάζει το Γαλλικό σχολείο (συγκεκριμένα το νηπιαγωγείο), τη μεταβολή της ποιότητας των σχέσεων και προτεραιοτήτων του σχολείου, την επιθετικότητα, τη βία, την ολοένα αυξανόμενη γραφειοκρατία, τα προβληματικά οικονομικά των σχολείων, το έλλειμμα εναρμόνισης μεταξύ δικαιωμάτων και υποχρεώσεων των παιδιών που πρέπει να καλύψει το σχολείο μέσα σε ένα πλαίσιο απαξίωσης του εκπαιδευτικού από το ίδιο το σύστημα. 

Ένα κείμενο που θα μπορούσε να έχει γραφτεί και από Έλληνα εκπαιδευτικό και από οποιασδήποτε άλλης εθνικότητας εκπαιδευτικό. Που μας θέτει επιτακτικά το θέμα του προσανατολισμού, της πορείας και του μέλλοντος  του σχολείου. Γιατί, δυστυχώς, παρά τις διαφορές από χώρα σε χώρα, πολλά φαινόμενα είναι ίδια σε όλες τις χώρες. 

Για τον λόγο αυτό θεώρησα χρέος μου να το μεταφράσω στα ελληνικά και να το αναρτήσω.

«Μετά από σαράντα χρόνια στην τάξη, η επαγγελματική μου ζωή λαμβάνει τέλος, μονοκοντυλιά, σε συνέχεια μιας φράσης που διατυπώθηκε από ένα μαθητή έξι ετών:

« Ο μπαμπάς μου λέει ότι οι άνθρωποι σαν και σένα είναι ξεπερασμένοι».

Δεν την είπε με κακία ούτε κοροϊδευτικά και υποτιμητικά. Η φωνή του ήταν ουδέτερη και σταθερή σαν να μετέδιδε με ακρίβεια και σοβαρότητα το δελτίο καιρού.

Και συμπλήρωσε: « Δεν έχεις ούτε καν ΤΙΚ ΤΟΚ».

Ονομάζομαι Ελεανόρ Βανς και σήμερα τακτοποίησα για τελευταία φορά την τάξη μου στο νηπιαγωγείο.

Χανιά: Δασκάλα κατήγγειλε πως της έκοψαν ρεύμα και νερό για να τη διώξουν ενόψει τουριστικής σεζόν

Χανιά: Δασκάλα κατήγγειλε πως της έκοψαν ρεύμα και νερό για να τη διώξουν ενόψει τουριστικής σεζόν

Μένει σε κάμπινγκ μέχρι το τέλος της σχολικής χρονιάς

 - Ο ιδιοκτήτης του διαμερίσματος που διέμενε, την ανάγκασε να φύγει πριν τη συμφωνημένη ημερομηνία ώστε να είναι διαθέσιμο το σπίτι για την τουριστική σεζόν, όπως καταγγέλλει η ίδια

Φωτ. αρχείου / EUROKINISSI

Ένα πρωτοφανές περιστατικό κατήγγειλε μία δασκάλα στα Χανιά, μέσω επιστολής της στην Ένωση Προστασίας Καταναλωτών Κρήτης.

Όπως χαρακτηριστικά καταγγέλλει, ο ιδιοκτήτης του σπιτιού στο οποίο διέμενε την ώθησε με βίαιο τρόπο στο να εγκαταλείψει το σπίτι πριν τις πασχαλινές διακοπές και το τέλος της εκπαιδευτικής περιόδου, ενόψει της τουριστικής σεζόν.

Σύμφωνα με τα όσα υποστηρίζει η δασκάλα, ο ιδιοκτήτης του σπιτιού περίπου μία εβδομάδα πριν κλείσουν τα σχολεία για το Πάσχα, προχώρησε σε ακραίες ενέργειες σε βάρος της, κόβοντάς της μέχρι και το ρεύμα και το νερό, προκειμένου να την αναγκάσει να φύγει πριν τη συμφωνημένη ημερομηνία, ώστε να χρησιμοποιήσει το σπίτι για την τουριστική σεζόν.

«Θα σου βγάλω και την πόρτα ώστε να την βάψω, το μεσημέρι που θα γυρίσεις από το σχολείο κανόνισε δεν θα έχεις πόρτα» φέρεται να ήταν μία από τις απειλές εναντίον της, ενώ όπως ανέφερε υπό το καθεστώς φόβου εγκατέλειψε την πόλη εκείνο το βράδυ.