Η περίπτωση του παπα Γιώργη και η διεστραμμένη αντίληψη των θεολόγων..

Ἕνας ἡλικιωμένος ἱερεύς (85 ἐτῶν), ὁ ὁποῖος δέν ἔχει πανεπιστημιακά πτυχία ἤ πτυχίο Θεολογίας, ὁ π. Γεώργιος Χιωτάκης (ἔγινε ἱερεύς εἰς ἡλικίαν 49 ἐτῶν καί εἶχεν 12 παιδιά) παρευρέθη πρό ἐτῶν εἰς Θεολογικόν Συνέδριον, τό ὁποῖον διεξήχθη εἰς τήν Κρήτην, διά τάς σχέσεις Ὀρθοδόξων καί Παπικῶν.

Ἐζήτησε νά θέση ἐρωτήματα, ἀλλά ἐπειδή δέν εἶχε πτυχίον Θεολογίας δέν τοῦ ἐπέτρεψαν νά ὁμιλήση.

Τότε ἀπήντησεν: ὅτι ἡ Θεολογία εἶναι μυστήριον καί δέν εἶναι ἀριθμός πτυχίων.

Ἐνῶ εἰς γραπτόν σημείωμα, τό ὁποῖον ἀπέστειλεν εἰς τήν ὀργανωτικήν ἐπιτροπήν ἐτόνισε διά τό θέμα, τό ὁποῖον ἐξήταζε τό συνέδριον:
«Εὐκολώτερον εἶναι νά βαπτίσεις τόν δαίμονα παρά νά συνετίσεις τόν Πάπαν».
Καί τούς ἄφησεν ὅλους ἀφώνους..

Τον μακαριστό παπα Γιώργη (20 Φεβ. 2016) αγαπούσε πάρα πολύ ο Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης, το οποίο πολλές φορές ο Όσιος το έδειχνε έμπρακτα.
Συγκεκριμένα, ο Όσιος Πορφύριος κατέβηκε στα Χανιά και έμεινε στο σπίτι του παπα Γιώργη για δύο ολόκληρες εβδομάδες, κάτι που δεν συνήθιζε να κάνει ο Όσιος Πορφύριος.

Κάποτε ο παπα Γιώργης μου είχε πει ένα θαυμαστό γεγονός με το Όσιο Πορφύριο:
"Αιμίλιε μου, μια φορά πήγαινα με τον Γέροντα Πορφύριο σε ένα μέρος εδώ στην Κρήτη. Τότε μπροστά μας είδαμε ένα ποτάμι και του λέω:
"Γέροντα, να 'χαμε ένα γάιδαρο"!

Εκεί πού χτυπούσε ακόμη η καρδιά τής Ορθοδοξίας

Ενα χαριτωμένο επεισόδιο μεταξύ του Παπαδιαμάντη και του Άγιου Γέροντα Φιλόθεου Ζερβάκου, που ήταν βοηθός του Παπαδιαμάντη στις αγρυπνίες του Αγίου Ελυσσαίου, μας αφηγείται ο Ζήσιμος Λορεντζάτος:

Πολλάκις - λέει ο Γέροντας Θεόφιλος και εμέ όστις ήμην βοηθός του, όταν έκανα καμμίαν παραφωνίαν, με εδίωκεν.

- Φύγε μοι έλεγεν, παύσε, κλείσε το στόμα σου, απρόσεκτε. Εγώ παραμέριζα, αλλά γρήγορα του περνούσε (του Παπαδιαμάντη) ο θυμός και πάλιν με εκάλει.

- Κώστα έλα να ψάλης.

 
Εγώ επειδή είχον ζήλον να μάθω, έτρεχον και έψαλλον.
Ήτον δε τόσο ταπεινός, ώστε πολλάκις μετά το τέλος της αγρυπνίας έμπροσθεν πολλών μοι εζήτει συγχώρησιν.

- Κώστα, μοι έλεγεν (τούτο ήτο το κοσμικόν μου όνομα) να με συγχωρέσεις που σε ελύπησα.
Και εγώ του έλεγον :

- Εγώ πταίω διδάσκαλε διότι είμαι απρόσεκτος. Σε ευχαριστώ διότι με τας παρατηρήσεις που μου κάμνεις γίνομαι προσεκτικότερος και με τας επιπλήξεις με διδάσκεις την υπομονήν της οποίας έχω ανάγκην....

Η πηγή που χρησιμοποίησε ο Λορεντζάτος ήταν το περιοδικό Κιβωτός , Τεύχος Φεβρουαρίου 1953 , σελίδα 46.

ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗΣ: ΕΝΑ ΧΑΡΙΤΩΜΕΝΟ ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΟ

Σπυρίδων Μηνέττος, ὁ κοσμοκαλόγηρος

Ὁ Σπυρίδων Μηνέττος (ὁ βίος γράφτηκε ἀπό τόν ἀνηψιό του Κωνσταντῖνο Μηνέττο) γεννήθηκε στό χωριό Γεννάδι Ρόδου στίς 12 Δεκεμβρίου 1898, ἡμέρα ἑορτῆς τοῦ ἁγίου Σπυρίδωνος, τοῦ ὁποίου καί ἔλαβε τό ὄνομα.

Οἱ γονεῖς του Κωνσταντῖνος καί Χριστίνα ἦταν πτωχοί βιοπαλαιστές, ἀλλά πολύ εὐσεβεῖς. Ἀνέθρεψαν τόν πρωτότοκο Σπῦρο καί τά μικρότερα ἀδέλφια του Μανώλη, Μηνᾶ, Εἰρήνη, Ἐλευθερία καί Ἰωάννη χριστιανικά καί μέ πολλή ἀγάπη.

Φοίτησε στό Δημοτικό σχολεῖο τοῦ χωριοῦ. Οἱ γονεῖς του ἐκκλησιάζονταν τακτικά καί ὁ μικρός Σπῦρος ὑπεραγαποῦσε τήν Ἐκκλησία, τήν ὁποία ἔβλεπε σάν δεύτερο σπίτι του.

Ἀπό μικρό παιδί στεκόταν ὄρθιος σέ ὅλη τήν διάρκεια τῆς θείας Λειτουργίας καί, ὅπως ἔλεγε ἡ μητέρα του, καταλάβαινε τούς Ψαλμούς, χωρίς νά ἔχη διδαχθεῖ ἀπό κανέναν. Συχνά ἐπαναλάμβανε τά λόγια τοῦ ψάλτη ἤ τοῦ ἱερέα.

Ἡ ἴδια ἡ μητέρα του Χριστίνα, διηγήθηκε τό ἑξῆς περιστατικό: «Βρισκόμασταν στήν Ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου στό Γεννάδι. Παρακολουθούσαμε σκυφτοί τόν ἱερέα πού στήν μεγάλη εἴσοδο κρατοῦσε τά θεῖα Δῶρα καί κατευθυνόταν πρός τό Ἱερό. Σήκωσε τό κεφάλι του ὁ πεντάχρονος τότε Σπῦρος καί ἀνεφώνησε: “Μαμά, ἕνα ἄσπρο περιστέρι κάθεται πάνω στό Δισκοπότηρο!”. Κοίταξα καί δέν εἶδα τίποτε! Τρόμαξα! “Τί βλέπει τό παιδί;”, ἀναρωτήθηκα. Ὁ μικρός Σπῦρος τό κοίταζε συνεπαρμένος μέχρι πού ὁ ἱερέας μπῆκε στό Ἱερό. “Σκύψε, τοῦ λέω, μήν κοιτᾶς!”. Ἔσκυψε τό κεφάλι ὁ Σπῦρος ἐπιμένοντας. “Μά τό εἶδα, μαμά! Ἦταν ἕνα ἄσπρο περιστέρι καί καθόταν ἐπάνω στό Δισκοπότηρο!”». Αὐτή τήν ἐμπειρία δέν τήν ξέχασε ποτέ, ἀλλά καί ποτέ δέν ἤθελε νά τήν συζητήση.