Από ήττα σε ήττα πάμε στην εκπαίδευση…

Βασίλης Μπετσάκος 

Το εκπαιδευτικό μας σύστημα καταρρέει. Δεν ξεκίνησε η σχολική χρονιά, και δάσκαλοι/ καθηγητές νιώθουν εξουθενωμένοι από τη γραφειοκρατία. Πλατφόρμες επί πλατφορμών, δίπλα σε κραταιή χαρτούρα γιγαντωμένη παράλληλα με αυτές. 

Διευθυντές σχολείων ευνουχισμένοι μέσα σε ένα λαβύρινθο α-νόητων «υποχρεώσεων», σχολικοί σύμβουλοι με πλούσια ακαδημαϊκά προσόντα, αντί να ασχολούνται με την προαγωγή του γνωστικού τους αντικειμένου μέσα στα σχολεία και την υποστήριξη των νέων συναδέλφων, συμπληρώνουν φόρμες κυνηγημένοι από δοτούς διευθυντές εκπαίδευσης που μετράνε «ώρες γραφείου». Γελοίες νά-χαμε-να-λέμε «αξιολογήσεις» που επιβραβεύουν και φέρνουν στον αφρό τις μετριότητες, ενώ δεν εντοπίζουν όσους εκπαιδευτικούς  δεν θα έπρεπε να μπαίνουν σε σχολικές τάξεις (αλλά θα μπορούσαν να προσφέρουν στην εκπαίδευση από άλλα πόστα). 

Πρόσφατα νομοθετήθηκαν νέες μικρονοϊκές προϋποθέσεις που απαιτούνται για μια μορφωτική δράση, μια επίσκεψη σε ένα μουσείο, μια εκπαιδευτική εκδρομή, ώστε ο καθηγητής παραιτείται μόνο που τις διαβάζει. 

Νηπιαγωγείο - Άνω Λιόσια: Οι εκπαιδευτικοί στο κρεβάτι του Προκρούστη!

Ελευθέριος Ανδρώνης·30 September 2026

Την επόμενη φορά που κάποιος εκπαιδευτικός θα πάθει εγκεφαλικό από τη στεναχώρια (Σοφία Χρηστίδου τον Μάιο του 2026) ή θα αυτοκτονήσει πέφτοντας από κάποια ταράτσα (Διευθύντρια σχολείου, στον Κολωνό τον Απρίλιο του 2026), όλα τα ξεδιάντροπα ΜΜΕ θα αναρωτηθούν «περίλυπα» για ακόμη μια φορά: «μα τι συμβαίνει επιτέλους στην εκπαιδευτική κοινότητα»;

Μόνο που με το νέο περιστατικό βίας στο 1ο Νηπιαγωγείο Άνω Λιοσίων, δεν θα μπορούσε να γίνει πιο προφανές το τι ακριβώς συμβαίνει. Ο σημερινός εκπαιδευτικός είναι μονίμως καθηλωμένος σε ένα εργασιακό κρεβάτι του Προκρούστη. Και δύο ομοειδείς δυνάμεις τεντώνουν βίαια όποιον υπολείπεται σε υπακοή ή ακρωτηριάζουν όποιο ανεπιθύμητο φρόνημα του περισσεύει. Από τη μία η ορθοπολιτική μάχαιρα του κράτους και από την άλλη η αυτονόμηση γονιών και μαθητών από τις ευθύνες τους.

Ο εκπαιδευτικός στην Ελλάδα καλείται να γίνει ταυτόχρονα: influencer «πολιτικής ορθότητας», θηριοδαμαστής, χειροκροτητής της αμάθειας, βαθμολογητής με το πιστόλι στον κρόταφο, μάνατζερ ημίγυμνων καλλιστείων, ανιχνευτής κινητών, αμέτοχος παρατηρητής των καταστροφών δημόσιας περιουσίας και τέλος, σάκος του μποξ για όποιον κρίνει ότι δεν τηρήθηκαν όλα τα παραπάνω.

Σταύρωσαν τη διευθύντρια

Οι πρώτοι τίτλοι ειδήσεων που κατέκλυσαν άμεσα την επικαιρότητα μετά το περιστατικό στα Άνω Λιόσια, έκαναν λόγο για μια «σοκαριστική επίθεση διευθύντριας» στους μαθητές Νηπιαγωγείου. Πράγματι στο βίντεο που κυκλοφόρησε, η εκπαιδευτικός φαινόταν να είναι εκτός εαυτού. Φώναζε στα παιδιά, χρησιμοποιούσε σκληρές εκφράσεις, ήταν εριστική και έχασε τελείως τον έλεγχο. Αφορμή γι’ αυτό το ξέσπασμα ήταν ότι μερικά παιδιά λέρωσαν εξοπλισμό του σχολείου και - κατά πληροφορίες – είχαν προκαλέσει κι άλλες ζημιές.

Τα παιδιά μαθαίνουν κυρίως παρατηρώντας τι κάνουν οι ενήλικοι, όταν τα πράγματα δυσκολεύουν.

Αποστόλης Ζυμβραγάκης, Φιλόλογος M.Ed.

Ένα περιστατικό σαν αυτό στο Νηπιαγωγείο των Άνω Λιοσίων δεν προσφέρεται ούτε για εύκολες καταδίκες ούτε για στρατόπεδα. Προσφέρεται, όμως, για έναν δύσκολο και αναγκαίο αναστοχασμό. Γιατί όταν μια διευθύντρια Νηπιαγωγείου φωνάζει σε μικρά παιδιά και στη συνέχεια γονείς εισβάλλουν για να αποδώσουν οι ίδιοι «δικαιοσύνη», με αποτέλεσμα ένας άνθρωπος να καταλήξει σοβαρά τραυματισμένος στο νοσοκομείο, τότε το πρόβλημα είναι πολύ μεγαλύτερο από τα πρόσωπα που πρωταγωνιστούν στο περιστατικό. Είναι ένα πρόβλημα θεσμών, ορίων και κοινωνικής κουλτούρας.

Το πρώτο που οφείλουμε να πούμε είναι αυτονόητο: το Νηπιαγωγείο πρέπει να αποτελεί χώρο απόλυτης συναισθηματικής και σωματικής ασφάλειας. Ένα παιδί τεσσάρων ή πέντε ετών δε διαθέτει ακόμη τους μηχανισμούς για να ερμηνεύσει την ένταση ενός ενηλίκου όπως θα την ερμήνευε ένας μεγαλύτερος μαθητής. Η φωνή, η απειλή, ο εκφοβιστικός τόνος μπορούν να βιωθούν ως φόβος και ανασφάλεια. Και κάθε εκπαιδευτικός —πολύ περισσότερο να διευθύνει και μια σχολική μονάδα— έχει αυξημένη ευθύνη αυτοελέγχου και παιδαγωγικής διαχείρισης.

Αυτό όμως δε σημαίνει ότι ο εκπαιδευτικός είναι μια μηχανή χωρίς όρια. Πίσω από την πόρτα μιας σχολικής αίθουσας βρίσκεται ένας άνθρωπος. Ένας άνθρωπος που μπορεί να βιώνει εξουθένωση, προσωπικές δυσκολίες, συσσωρευμένη πίεση ή ακόμη και μια οξεία κρίση. Το οργανωμένο εκπαιδευτικό σύστημα δεν μπορεί να περιμένει από τον εκπαιδευτικό να καταρρεύσει για να ανακαλύψει ότι χρειαζόταν υποστήριξη. Χρειάζονται μηχανισμοί πρόληψης, εποπτείας, έγκαιρης παρέμβασης και ουσιαστικής ψυχοκοινωνικής υποστήριξης του προσωπικού.

Κι όταν ένας εκπαιδευτικός χάσει τον έλεγχο; Τότε πρέπει να ενεργοποιούνται οι θεσμοί. Να προστατεύονται αμέσως τα παιδιά. Να απομακρύνεται, εφόσον χρειάζεται, ο εκπαιδευτικός από την κατάσταση έντασης. Να ενημερώνονται οι αρμόδιες υπηρεσίες. Να διερευνάται τι συνέβη. Να αποδίδονται ευθύνες, εάν υπάρχουν. Να παρέχεται υποστήριξη τόσο στα παιδιά όσο και στον ίδιο τον εκπαιδευτικό.

Αυτό ακριβώς σημαίνει οργανωμένη κοινωνία: ότι ακόμη και στις πιο φορτισμένες στιγμές δεν αντικαθιστούμε τους θεσμούς με τις γροθιές μας.

Η οργή ενός γονέα που θεωρεί ότι το παιδί του κακομεταχειρίστηκε είναι ανθρώπινα κατανοητή. Η σωματική βία, όμως, δεν αποτελεί προέκταση αυτής της αγωνίας ούτε αποδεκτό τρόπο προστασίας του παιδιού. Είναι μια νέα πράξη βίας.

√Οι ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ των Α. Λιοσίων για το βίαιο περιστατικό

•Θα προστατεύσουμε τα παιδιά και το δημόσιο σχολείο από τις προσπάθειες εντυπωσιασμού, κανιβαλισμού και κοινωνικού αυτοματισμού που επιχειρούνται

 •Καταγγέλλουμε τον προπηλακισμό και τον τραυματισμό της νηπιαγωγού προϊσταμένης του 1ου νηπιαγωγείου Άνω Λιοσίων 

•Το συγκεκριμένο περιστατικό δεν μπορεί όμως να αποκοπεί από τη γενικότερη κατάσταση που επικρατεί στην εκπαίδευση και ιδιαίτερα από τις συνθήκες μέσα στις οποίες λειτουργούν εδώ και χρόνια οι σχολικές μονάδες της περιοχής μας. 

•Γιατί οι δυσκολίες που βιώνουν καθημερινά οι εκπαιδευτικοί των σχολείων μας, κάνοντας προσωπικές υπερβάσεις, είναι υπαρκτές. 

•Δεν φωτίζονται και δεν αναδεικνύονται στις επικοινωνιακές φιέστες «εγκαινίων» σε αγιασμούς, ως όφειλαν, αλλά αναπόφευκτα μέσα και από τέτοια καταδικαστέα περιστατικά, θέτουν αμείλικτα ερωτήματα.

 •Ερωτήματα που αφορούν ευθύνες χρόνιες όλων των εμπλεκομένων θεσμικών φορέων, όταν ειδικά σχολικές μονάδες με αυξημένες κοινωνικές και εκπαιδευτικές ανάγκες, όπως τα σχολεία της περιοχής μας, και το συγκεκριμένο, μένουν χρόνια παραμελημένα οξύνοντας τις αντιθέσεις με αποτέλεσμα συχνά την στοχοποίηση ενός πληθυσμού ως Αποδιοπομπαίου Τράγου.

 •Γιατί οι χορηγίες τραπεζών δεν μπορούν να υποκαταστήσουν αυτή την χρόνια εγκατάλειψη του δημόσιου σχολείου από το  κράτος σε κάθε επίπεδο.

•Σήμερα λοιπόν, με αφορμή αυτό το περιστατικό οφείλουμε να γίνουμε και πάλι ενοχλητικοί, θέτοντας ερωτήματα, ακόμη και σε αυτούς που πολύ σωστά έτρεξαν να υποστηρίξουν την εκπαιδευτικό, 

ως όφειλαν βέβαια, κάτι που όμως δεν έκαναν και για τις υπόλοιπες εκπ/κούς του σχολείου που έμειναν, και πάλι, μόνες με την υποστήριξη μονάχα συναδέλφων/ισσών όμορων σχολείων και του σωματείου

Η ενημέρωση του Δ.Σ. του Συλλόγου των Εκπαιδευτικών ΕΔΩ...

Θα προστατεύσουμε τα παιδιά και το δημόσιο σχολείο από τις προσπάθειες εντυπωσιασμού, κανιβαλισμού και κοινωνικού αυτοματισμού που επιχειρούνται – Καταγγέλλουμε τον προπηλακισμό και τον τραυματισμό της νηπιαγωγού προϊσταμένης του 1ου νηπιαγωγείου Άνω Λιοσίων

Πάολο Φρέιρε:Η ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΤΗΣ ΔΡΑΣΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΣΚΕΨΗ ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΔΙΑΦΟΡΑ

Του Γιώργου Λεχουρίτη 

Σήμερα, με αφορμή το άνοιγμα των σχολείων, θυμόμαστε τον ριζοσπαστικό παιδαγωγό και θεωρητικό, Πάολο Φρέιρε! Η εκπαίδευση χρειάζεται να προάγει τόσο την χειραφετητική αλλαγή όσο και την καλλιέργεια ολιστικά της νόησης.

Η ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΤΗΣ ΔΡΑΣΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΣΚΕΨΗ ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΔΙΑΦΟΡΑ

«Οι αλλοτριωμένοι άνθρωποι δεν μπορούν να ξεπεράσουν την εξάρτηση τους με την «ενσωμάτωση» τους σε αυτή καθεαυτή τη δομή που είναι υπεύθυνη για την εξάρτηση τους. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος για τον εξανθρωπισμό τους καθώς επίσης και όλων των άλλων, παρά μόνο η αυθεντική μεταμόρφωση της απαθρωποποιητικής δομής». [1] 

Παράλληλα,ο Freire, υποστήριξε ότι η πραγματική εκπαίδευση μπορεί να συμβεί μέσα από το διάλογο και την επικοινωνία. Μόνο τότε η εκπαίδευση αποτελεί πράξη ελευθερίας και διεργασία απελευθέρωσης.

Όπως είπε ο ίδιος: 

«Η εκπαίδευση είτε λειτουργεί ως μέσο που χρησιμοποιείται για να διευκολύνει την ενσωμάτωση της νεότερης γενιάς στη λογική του παρόντος συστήματος και να επιφέρει συμμόρφωση είτε γίνεται η πρακτική της ελευθερίας, το μέσο με το οποίο οι άνδρες και οι γυναίκες αντιμετωπίζουν κριτικά και δημιουργικά την πραγματικότητα και ανακαλύπτουν πώς να συμμετάσχουν στη μεταμόρφωση του κόσμου τους».

«Όσα ξέχασα να πω στους μαθητές μου....»

Nikolaj Bogdanov Belsky (1868-1945), Χωριατόπουλα.  1910.

Τα σχολεία άνοιξαν και είναι ιδιαίτερη η πρώτη ημέρα για μαθητές, εκπαιδευτικούς, γονείς!

Η σπορά αρχίζει και οι ευχές όλων μας είναι για ένα ζείδωρο παιδαγωγικό έτος, καρποφόρο πνευματικά!

 Η φράση της κεφαλίδος στην ανάρτηση παραπέμπει στο περίφημο ποίημα του Μπέρτολτ Μπρεχτ με τίτλο, «Αυτά που ξέχασα να πω στους μαθητές μου».

🚩ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΞΕΧΑΣΑ ΝΑ ΠΩ ΣΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΜΟΥ

Σας έμαθα πώς να διαβάζετε τις εφημερίδες.

Σας έμαθα να ξεχωρίζετε τις λέξεις από τα πράγματα.

Σας έμαθα να ακούτε τι λένε οι κυβερνήτες,

και να σκέφτεστε τι κάνουν.

Μα ξέχασα να σας πω το πιο σημαντικό: 

Ότι όλα αυτά δεν φτάνουν.

Σας έμαθα να μετράτε τα χρόνια των πολέμων,

και τις απώλειες των στρατών.

Μα ξέχασα να σας πω ποιος κέρδισε από αυτούς τους πολέμους και ποιος πλήρωσε τον λογαριασμό.

Σας έμαθα να αναγνωρίζετε την αδικία,

όταν αυτή φοράει τα ρούχα του νόμου.

Μα ξέχασα να σας πω πώς να την πολεμάτε, όταν ο νόμος είναι με το μέρος του ισχυρού.

Τώρα που φεύγετε, θυμηθείτε:

Η γνώση είναι όπλο μόνο όταν τη χρησιμοποιείς.

Μην πιστεύετε τίποτα επειδή το είπε ένας δάσκαλος.

Μην πιστεύετε τίποτα επειδή το έγραψε ένα βιβλίο.

Να πιστεύετε μόνο ό,τι εσείς οι ίδιοι, αφού το εξετάσετε,

 το βρείτε αληθινό.

   ____****____

Το πιο όμορφο μάθημα όμως σήμερα, ή πιο φωτεινή διδασκαλία είναι από τον Αντώνης Ανδρουλιδάκης :

ΠΡΟΣΤΑΤΕΨΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

Με την ευκαιρία της νέας σχολικής χρονιάς, ίσως αξίζει να προστατέψουμε τα παιδιά μας όχι μόνο από όσα φοβόμαστε ότι μπορεί να τους συμβούν στο σχολείο, αλλά και από όσα το σχολείο μπορεί να τους διδάξει χωρίς ποτέ να τα γράψει σε κανένα βιβλίο. Γιατί το σχολείο δεν διδάσκει μόνο γλώσσα, μαθηματικά και ιστορία. Διδάσκει, συχνά χωρίς να το γνωρίζει, ποιος έχει δικαίωμα να μιλά, ποιος ορίζει την αλήθεια, τι θεωρείται επιτυχία και πόση ελευθερία επιτρέπεται σε ένα παιδί πριν χαρακτηριστεί «δύσκολο».

Η Κομισιόν παραπέμπει την Ελλάδα σε δικαστήριο για τη χάλια μεταχείριση των αναπληρωτών εκπαιδευτικών.

Πριν 15 μήνες είχαμε ρωτήσει τον εκπρόσωπο της κυβέρνησης για το θέμα και από τότε ΔΕΝ ΕΚΑΝΑΝ ΤΙΠΟΤΑ.

Η περίπτωση που αναφέραμε ήταν σοκαριστική: «Μια εργαζόμενη, αναπληρώτρια εκπαιδευτικός με καρκίνο, ζήτησε άδεια για να κάνει θεραπείες, αλλά οι Αρχές της είπαν ότι δεν γίνεται και ότι θα πρέπει να βγει σε άδεια άνευ αποδοχών.

Το 2024 διαγνώστηκε ξανά με καρκίνο, ήταν ανάγκη να λείψει τον Σεπτέμβριο 7 μέρες, σε άλλη πόλη για τις θεραπείες, όμως αντί να της επιτρέψουν, να κάνουν ηλεκτρονική ανάληψη καθηκόντων, οι Αρχές της απάντησαν ότι δεν υπάρχει πρόβλεψη για όσους αναπληρωτές νοσούν από δυσίατα και ανίατα νοσήματα. Στη συνέχεια αναγκάστηκε να αναλάβει καθήκοντα μια βδομάδα μετά, δηλαδή την ανάγκασαν να χάσει 7 μεροκάματα.»

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ενημερώθηκε και μας απάντησε διαβάζοντάς μας τον νόμο. Ουσιαστικά επιβεβαίωσε το απάνθρωπο πλαίσιο εντός του οποίου αν μια αναπληρώτρια πάθει καρκίνο αυτή τη στιγμή έχει λιγότερα δικαιώματα και λιγότερες άδειες από έναν εκπαιδευτικό.

Εμείς είπαμε τότε ότι:

 «σε αυτό το θέμα έχει έρθει και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή για την Ελλάδα. Έχει στείλει επιστολή προειδοποιητική. Επειδή μας έστειλαν δεκάδες μηνύματα αναπληρώτριες με καρκίνους και σκλήρυνση κατά πλάκας που αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα, προχωρήσαμε την έρευνα. Επιτρέψτε μου να πω τι ανέφερε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή τον Σεπτέμβριο για την Ελλάδα σε αυτή την επιστολή. Είπε ότι λόγω των διακρίσεων που βιώνουν οι αναπληρωτές εκπαιδευτικοί, ξαναλέω οι διακρίσεις δεν είναι δικός μας όρος είναι της Κομισιόν, πρόκειται για μη ορθή μεταφορά της οδηγίας 1999/70/ΕΚ η οποία οδηγία απαγορεύει τις διακρίσεις σε βάρος των εργαζομένων με συμβάσεις ορισμένου χρόνου. Θα θέλαμε να σας ρωτήσουμε αν η Ελλάδα δέχθηκε τελικά πρόστιμο και αν εσείς θα αλλάξατε το νόμο που μόλις μας αναφέρατε για να υπάρχουν ίσα δικαιώματα, να μπορούν οι άνθρωποι που παθαίνουν καρκίνο να γιατρευτούν, να γίνουν καλά».

Τα λευκά τείχη της Δύσης

Πέμπτη 18 Ιουνίου 2026

Ενώ η G7 γιόρτασε το κενό και την αδυναμία της με ψεύτικες αγκαλιές και φιλιά Ιούδα, ενώ κυκλοφορούν τουλάχιστον τρεις διαφορετικές εκδοχές του μνημονίου συνεννόησης που αναμένεται να υπογραφεί αύριο μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν, δείχνοντας πώς η Δύση είναι ένα γεωπολιτικό λούνα παρκ, όπου όλα είναι περιστασιακά, εφήμερα, επισφαλή, προτιμώ μια παρένθεση που καταδεικνύει τις πολιτισμικές και διαβιωτικές συνθήκες από τις οποίες προκύπτουν όλα αυτά.

Τα αγγλικά σχολεία, σύμφωνα με τις νέες οδηγίες, απογυμνώνουν κάθε πιθανή εικόνα. Οι λευκοί τοίχοι των διαδρόμων και των αιθουσών διδασκαλίας μοιάζουν με γυψοσανίδες που περιμένουν ανακαίνιση. Όλα «για να αποτρέψουν τους μαθητές από το να βιώσουν γνωστική υπερφόρτωση». Τι; Υπερβολικό γνωστικό φορτίο;

Υπάρχει μια άστοχη θεωρία σε αυτό το πλαίσιο που βλέπει το ανθρώπινο μυαλό ως ένα είδος μνήμης εργασίας ενός υπολογιστή, που συνήθως ονομάζεται RAM, η οποία υπερθερμαίνεται εύκολα και επομένως θα πρέπει να χρησιμοποιείται όσο το δυνατόν πιο φειδωλά.

 Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, εάν πάρα πολλές πληροφορίες ανταγωνίζονται για την προσοχή, η μάθηση θα τεθεί σε κίνδυνο ή και θα είναι αδύνατη. Εξ ου και οι άδειοι τοίχοι. Προφανώς, αυτή η εξήγηση τροφοδοτείται από ανησυχίες σχετικά με την έκθεση των μαθητών στα σύμβολα και τα σημάδια άλλων πολιτισμών, γι' αυτό και επιλέγεται η οδός του μηδενισμού τους.

Κριτική σκέψη με δεκανίκι

από Χαρίκλεια Τσοκανή

Η άποψη σύμφωνα με την οποία η εισαγωγή ψηφιακών μεθόδων και τεχνικών αυτοματισμού στην εγκύκλια εκπαίδευση λειτουργεί ενάντια στον προορισμό της, κινδυνεύει να ακουστεί κοινότοπα αναχρονιστική και, μάλλον, εκφοβιστική, όσον αφορά την χρήση της τεχνολογίας.

Είναι τέτοια η χρησιμότητα της σύγχρονης τεχνολογίας σε πολλά πεδία της επιστημονικής έρευνας αλλά και σε αρκετά του πρακτικού βίου, που δύσκολα θα μπορούσε κανείς να φαντασθεί ότι είναι δυνατόν να περιοριστεί ή και να αποκλειστεί η χρήση της στα πρώτα στάδια της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Σ΄ αυτά τα στάδια όμως κρίνονται τόσα πολλά που δεν είναι νοητό να μην εξετάζεται προσεκτικά, και μάλιστα από τους υπεύθυνους της Πολιτείας, το ενδεχόμενο σοβαρών παρενεργειών.

Σύμφωνα με τις εξαγγελίες του Υπουργείου Παιδείας, η τεχνητή νοημοσύνη εισάγεται στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια δημόσιας εκπαίδευση ως απαραίτητο πλέον βοηθητικό μέσον σε κάθε φάση της εργασίας τόσο του καθηγητή όσο και του μαθητή. Και διερωτόμαστε: μήπως ανακαλύφθηκε, επιτέλους, το φάρμακο για την θεραπεία της μαθησιακής ανορεξίας που έχει καταλάβει ένα μεγάλο αριθμό παιδιών και εφήβων της χώρας μας; Και, μήπως, αυτός ο προτεινόμενος τρόπος μάθησης, χρήσιμος ως προς την ταχύτητα εκτέλεσης των γραπτών εργασιών, την μείωση της σχετικής προσπάθειας και την αύξηση της άκοπης αποτελεσματικότητας, είναι τόσο ελκυστικός που θα μπορούσε να διεγείρει την όρεξη ακόμη και του θεωρούμενου απροσάρμοστου παιδιού που αρνείται να παρακολουθήσει το έργο του δασκάλου;

Να ξέραμε να ακούγαμε τους Δασκάλους ...

Λίγο μετά τους Ολυμπιακούς αγώνες, τότε που λεφτά "υπήρχαν" και η Παπαρίζου δονούσε την Ευρώπη με την υποτιθέμενη λύρα της, φόρτωσα σε ένα πλοίο τα όνειρά μου, την αισιοδοξία μου, την αγάπη μου για τη δουλειά του εκπαιδευτικού και ένα κοντομάνικο που έγραφε "I love Marietta" (η Υπουργός Παιδείας τότε) και βρέθηκα στην άλλη άκρη της Ελλάδας. Είχα τα όνειρα του νεοδιόριστου, στο μυαλό μου έμπαινα σε φρεσκοβαμμένες τάξεις, με καθαρές κουρτίνες και παιδιά να με κοιτάνε στα μάτια. Να είμαι ο μαέστρος της τάξης μου. Να (καθ)οδηγώ τις νεανικές ψυχές, να τις "πλάθω", να τις μάθω ιστορία, αρχαία, Λατινικά, φιλοσοφία. Να τους περάσω το αγαπημένο μου μότο "cogito ergo sum", να τους εξηγήσω το "in medias res". Άλλωστε τόσον Πλαύτο και τόσον Τερέντιο αποστήθιζα στο Πανεπιστήμιο. Τόσος Οράτιος έγραψε στην φοιτητική μου ψυχή! Τόσος Οβίδιος μού έκανε παρέα τα βράδια του Ιουνίου στις εξεταστικές. Έπρεπε να τους μεταλαμπαδεύσω. 

Τέτοια εξιδανικευμένα και ποιητικά σκεφτόμουν, ανεβαίνοντας στο πλοίο.  Ακόμα θυμάμαι την προσμονή μου στο κατάστρωμα. Δεν έβλεπα την ώρα να τελειώσει εκείνο το ταξίδι. Καθόμουν στο πολυτελές Blue Star Ferry και όταν δεν ονειρευόμουν το... μέλλον, κοιτούσα γύρω μου τους ανθρώπους. Προσπαθούσα να διακρίνω ποιος άλλος μπορεί να ήταν καθηγητής και ακόμα περισσότερο νεοδιόριστος. "Κι εσείς νεοδιόριστος;", ήθελα να ρωτήσω έναν τύπο που καθόταν δίπλα μου, που από την πολλή... συγκίνηση μισοκοιμόταν όρθιος. "Μπααααα!", σκέφτηκα μετά. "Αποκλείεται! Κουρασμένος μικροέμπορος θα 'ναι που γυρίζει από επαγγελματικό ταξίδι!", αποφάνθηκα με δικαστική σιγουριά, ψάχνοντας άλλου για συναδέρφους. 

Θάνατος καθηγήτριας: Το έγγραφο – ντοκουμέντο της καθηγήτριας προς το υπουργείο Παιδείας για όσα βίωνε μέσα στη τάξη

Το έγγραφο ντοκουμέντο για τα σημεία και τέρατα που συνέβαιναν την ώρα του μαθήματός της. Πρόκειται για την επίσημη αναφορά στο υπουργείο Παιδείας και στη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Θεσσαλονίκης και Κεντρικής Μακεδονίας είχε κάνει η 57χρονη καθηγήτρια Αγγλικών από τη Θεσσαλονίκη που πέθανε το περασμένο Σάββατο (7.3.26) από εγκεφαλικό επεισόδιο που υπέστη.

Στην αναφορά της η καθηγήτρια από τη Θεσσαλονίκη, περιέγραφε περιστατικά ακραίου εκφοβισμου που, όπως υποστήριζε, βίωνε. Ένα από τα περιστατικά στο οποίο αναφέρεται, έγινε στις αρχές Φεβρουαρίου του 2026 όταν μαθήτριά της πέταξε ένα πλαστικό μπουκάλι γεμάτο με σοκολατούχο γάλα, το οποίο ήταν ανοικτό, με αποτέλεσμα να περιλουστούν τα ρούχα της.

ΙΟΝΙΟΣ ΣΧΟΛΗ - ΜΕΛΕΤΗΣ ΜΕΛΕΤΟΠΟΥΛΟΣ

Τεράστιο έργο ενός δασκάλου σε ζοφερούς για την εκπαίδευση χρόνους! Μακάρι να βρει άξιους συνεχιστές και μιμητές στον εκπαιδευτικό κόσμο.

ΙΟΝΙΟΣ ΣΧΟΛΗ - ΜΕΛΕΤΗΣ ΜΕΛΕΤΟΠΟΥΛΟΣ

Το 1990, αμέσως μετά την απόλυσή μου από το Πολεμικό Ναυτικό, έψαχνα σχολείο για να δουλέψω. Διάλεξα την Ιόνιο Σχολή πρώτον γιατί ήταν ένα πολύ καλό σχολείο και δεύτερον γιατί ήταν δίπλα στο σπίτι μου. Υπηρέτησα εκεί τα δύο πρώτα χρόνια της σταδιοδρομίας μου στο Λύκειο (4η Δέσμη) και πέρασα πάρα πολύ ωραία, έγινα φίλος με τα παιδιά με τα οποία δεν είχαμε μεγάλη διαφορά ηλικίας και γνώρισα αξιόλογους συναδέλφους της περασμένης γενιάς. Ξαναπήγα ως Λυκειάρχης το 2015. Το σχολείο είχε πληγεί από την κρίση, είχε πέσει στα 800 παιδιά. 

Προσέλαβα πολύ δυνατούς καθηγητές, όπως τον Στάντη Αποστολίδη και πολλούς νέους επιστήμονες που τούς στήριξα και τους βοήθησα να γίνουν δάσκαλοι, έφτιαξα μία πολύ δυνατή διοικητική ομάδα και εφάρμοσα ρηξικέλευθα και πρωτοποριακά μέτρα: μαθήματα επιλογών (κβαντική φυσική, γενετική, business management, ιστορία α' και β΄ παγκοσμίου πολέμου, εγκληματολογία, ιστορία της τέχνης κλπ.), εισήγαγα την Ρητορική, τον θεσμό του Μέντορα, ανταλλαγές με σχολεία στην Φλωρεντία, Βουδαπέστη, Μαδρίτη, Βερολίνο κλπ., την Ημερίδα Επαγγελματικού Προσανατολισμού, τακτικές διαλέξεις προσωπικοτήτων (Σμαραγδής, Συρίγος, Κατσέλη, Καραμπελιάς, Βάσσης, Κουσούλης, Παπαγιαννίδης, Αφεντούλη κ.ά.), έφτιαξα Τα Νέα της Ιονίου Σχολής, ανέπτυξα το πρόγραμμα ΙΒ. Έκανα βιωματικά μαθήματα σε όλη την Ελλάδα, εκδρομές από το Ρούπελ και την Μονεμβασία μέχρι το Μεσολόγγι, το Σούλι, ακόμα και την Χειμάρρα, όπου ξεναγούσα πάντα ο ίδιος τα παιδιά. Έκανα διαλέξεις γιά το Κυπριακό, την Επανάσταση, τον Ρένο Αποστολίδη. Εφάρμοσα πλήρες πρόγραμμα anti-buylling και ήμουν ο πρώτος που εφάρμοσα την οδηγία του υπουργείου για αυτο-αξιολόγηση. 

Αν και Λυκειάρχης και δικαιούμενος να διδάσκω 3 ώρες, δίδασκα έως 16 ώρες, αρχικά Κοινωνιολογία και Οικονομία, μετά Βυζαντινή Ιστορία και Πολιτική Παιδεία. Δίδαξα Κοινωνιολογία Κατεύθυνσης στην Τρίτη Λυκείου όταν έγινε για λίγο μάθημα Πανελληνίων (οι 13 στους 26 έγραψαν 19-20) και συμμετείχα ως εξεταστής μαθητών με μαθησιακές δυσκολίες στις Πανελλήνιες. Ακόμα και μαθήματα savoir vivre έκανα στα παιδιά. Νομίζω ότι η Ιόνιος ήταν το μόνο σχολείο πανελληνίως όπου τα παιδιά σηκωνόντουσαν όταν έμπαινε ο Λυκειάρχης στην αίθουσα. Το κυριώτερο ήταν το ζεστό οικογενειακό κλίμα που έκανε τα παιδιά να αισθάνονται καλά στο σχολείο τους.

Το πρόβλημα της Παιδείας

από Στέλιος Ράμφος
-10 Σεπτεμβρίου 2022

Το πρόβλημα της Παιδείας, Στέλιος Ράμφος καλεσμένος από τον π. Ιγνάτιο Γεωργακόπουλο, στην εκπομπή «Διάλογοι αλήθειας και ζωής» του "New Channel", το 1990.

Νεοδιορισμένος

Νεοδιορισμένος. Κείμενο από το περιοδικό "Η λέξη" 2003.

Θεόδωρος Γρηγοριάδης

Τον Σεπτέμβριο του 1982 δημοσιεύτηκαν στις εφημερίδες οι διορισμοί καθηγητών σε δημόσια σχολεία όλης της χώρας. Άνοιξα με λαχτάρα τις σελίδες της «Μακεδονίας» ψάχνοντας με αγωνία το όνομά μου: ναι, υπήρχε! Δίπλα ακριβώς αναγραφόταν: «Νομός Έβρου», ένας νομός που δεν υπήρχε καν στις δηλωμένες επιλογές μου. Η εφημερίδα απέμεινε στα χέρια μου, κολλημένη στην πίκρα των καπνόφυλλων που μάζευα το καλοκαίρι εκείνο. Ας μην ξεχνιόμαστε: για πολλά χρόνια υπήρξα αγρότης, μάζευα καπνά, ακόμη και όταν διορίστηκα στα σχολεία.

Ο νομός Έβρου είναι ένας από τους μεγαλύτερους νομούς της Ελλάδας. Μακρόστενος, έχει μήκος 160 χιλιόμετρα περίπου, υπολογίζοντας πάντα τα οδικά χιλιόμετρα και βάζοντας μέσα τις στροφές και τις παρακάμψεις εκείνης της περιόδου.

Παρουσιάστηκα στο Γραφείο Εκπαίδευσης της Αλεξανδρούπολης και από εκεί μου ανακοίνωσαν κάτι που δεν το είχα προσέξει: Στην «Β΄ Έβρου» είχα διοριστεί, όχι στην «Α’», πράγμα που σήμαινε ότι θα έπρεπε να μετατοπιστώ εκατό χιλιόμετρα βορειότερα, στην Ορεστιάδα. Μπαίνοντας στο τοπικό λεωφορείο του ΚΤΕΛ, λαχτάρισα. Είχα βρεθεί την ίδια περιοχή, πέντε χρόνια νωρίτερα, φτάνοντας σε ένα από τα πιο απομακρυσμένα χωριά του νομού, τα Δίκαια, εκεί όπου δούλευε μια φίλη μου δασκάλα.. Τότε ανέβηκα με το τρένο, που εισχωρούσε για λίγα χιλιόμετρα στην Τουρκική επικράτεια, προτού τερματίσει στα Δίκαια. Στο χωριό αυτό, στάθμευαν τα τρένα της χώρας μας, κατά μήκος της σιδηροδρομικής γραμμής που έτρεχε παράλληλα με το ποτάμι.

Στο Γραφείο Εκπαίδευσης της Ορεστιάδας μου ανακοίνωσαν ότι υπήρχαν αρκετά «κενά» καθηγητών αγγλικής σε σχολεία της περιοχής. Τα περισσότερα ήταν γυμνάσια και, ανάμεσά τους, ένα εξατάξιο γυμνάσιο και λύκειο μαζί, στα Δίκαια! Θυμήθηκα το γραφικό χωριό, είχα μείνει μια βραδιά, έλεγξα και τα υπόλοιπα χωριά που μου φάνηκαν πολύ πιο μικρά. Σκέφτηκα ότι θα ήταν μια χαρά να μένω στην Ορεστιάδα και να πηγαινοέρχομαι στα Δίκαια και κάπως έτσι αποδέχτηκα την τοποθέτησή μου στο Τρίγωνο, όπως αποκαλείται η ευρύτερη περιοχή.

Οι ''κακοί μαθητές'' μας

Οι ''κακοί μαθητές'' μας -αυτοί για

τους οποίους λένε ότι δεν έχουν μέλλον-

ποτέ δεν πάνε μόνοι στο σχολείο.

Αυτό που μπαίνει στην τάξη

είναι ένα κρεμμύδι:

φλούδες από στεναχώρια, φόβο, 

ανησυχία, μνησικακία, θυμό,

ανικανοποίητες επιθυμίες,

οργισμένες αρνήσεις

σωρευμένες πάνω σ' ένα φόντο,

από ένα παρελθόν ντροπής,

από ένα απειλητικό παρόν,

από ένα καταδικασμένο μέλλον.

Κοιτάξτε τους... Έρχονται εδώ

με το σώμα τους μισοαναπτυγμένο,

και την οικογένειά τους στην πλάτη,

μέσα στην σάκα. 

Στην πραγματικότητα, 

το μάθημα μπορεί ν' αρχίσει μόνο όταν 

αφήσουν τον μπόγο στο δάπεδο

και ξεφλουδιστεί το κρεμμύδι. 

Είναι δύσκολο να εξηγηθεί αλλά συχνά 

αρκεί ένα βλέμμα, μια λέξη φιλική, 

μια φράση από έναν έμπιστο ενήλικα,

επωμένη με σαφήνεια και σταθερότητα,

για να διαλυθούν αυτά τα ψυχικά άλγη,

να ανακουφιστούν αυτά τα πνεύματα,

να στεριώσουν σ' ένα ενεστώτα

αυστηρά της οριστικής. 

Ντανιέλ Πεννάκ

...............................................................................

Το ζωγραφικό έργο είναι του

Έντουαρντ Λάμσον Χένρι.

ΠΗΓΗ:https://www.facebook.com/share/14L1Dxmzf7a/

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Γιατί μέσα σε ένα σύστημα που ξεχνάει τους Εκπαιδευτικούς του, οι Εκπαιδευτικοί είναι εκείνοι που συνεχίζουν να ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ τα παιδιά σας».

Ένα κείμενο Γαλλίδας εκπαιδευτικού στον Le monde littéraire ( δημοσιευμένο πριν 17 ώρες) που παρουσιάζει το Γαλλικό σχολείο (συγκεκριμένα το νηπιαγωγείο), τη μεταβολή της ποιότητας των σχέσεων και προτεραιοτήτων του σχολείου, την επιθετικότητα, τη βία, την ολοένα αυξανόμενη γραφειοκρατία, τα προβληματικά οικονομικά των σχολείων, το έλλειμμα εναρμόνισης μεταξύ δικαιωμάτων και υποχρεώσεων των παιδιών που πρέπει να καλύψει το σχολείο μέσα σε ένα πλαίσιο απαξίωσης του εκπαιδευτικού από το ίδιο το σύστημα. 

Ένα κείμενο που θα μπορούσε να έχει γραφτεί και από Έλληνα εκπαιδευτικό και από οποιασδήποτε άλλης εθνικότητας εκπαιδευτικό. Που μας θέτει επιτακτικά το θέμα του προσανατολισμού, της πορείας και του μέλλοντος  του σχολείου. Γιατί, δυστυχώς, παρά τις διαφορές από χώρα σε χώρα, πολλά φαινόμενα είναι ίδια σε όλες τις χώρες. 

Για τον λόγο αυτό θεώρησα χρέος μου να το μεταφράσω στα ελληνικά και να το αναρτήσω.

«Μετά από σαράντα χρόνια στην τάξη, η επαγγελματική μου ζωή λαμβάνει τέλος, μονοκοντυλιά, σε συνέχεια μιας φράσης που διατυπώθηκε από ένα μαθητή έξι ετών:

« Ο μπαμπάς μου λέει ότι οι άνθρωποι σαν και σένα είναι ξεπερασμένοι».

Δεν την είπε με κακία ούτε κοροϊδευτικά και υποτιμητικά. Η φωνή του ήταν ουδέτερη και σταθερή σαν να μετέδιδε με ακρίβεια και σοβαρότητα το δελτίο καιρού.

Και συμπλήρωσε: « Δεν έχεις ούτε καν ΤΙΚ ΤΟΚ».

Ονομάζομαι Ελεανόρ Βανς και σήμερα τακτοποίησα για τελευταία φορά την τάξη μου στο νηπιαγωγείο.

Οι απόντες από τα σχολεία εκπαιδευτικοί είναι μιάμιση φορά περισσότεροι από τα κενά!

20/09/2025

ΣΤΕΡΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗΣ

Το σχολικό έτος 2022/2023 (τελευταία στοιχεία) οι αποσπασμένοι και οι απόντες εκπαιδευτικοί στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση ανέρχονταν σε περίπου 30.000 επί συνόλου 143.302 εκπαιδευτικών!


Περίμενα επί χρόνια τέτοιες ημέρες που ανοίγουν τα σχολεία (νέο σχολικό έτος) από τους εκπροσώπους των εκπαιδευτικών να περιορίζουν το ενδιαφέρον τους (που πάντα είναι έντονο κι δικαιολογημένο προς τους μαθητές τους και τους συναδέλφους τους) με την ίδια επισήμανση – επωδό για δεκάδες χιλιάδες κενά στα σχολεία και το ίδιο, μονίμως, αίτημα για αυθωρεί και παραχρήμα κάλυψή τους με πρόσθετη δαπάνη που επιβαρύνει τους ίδιους και τους άλλους Έλληνες ως φορολογούμενους.

Να ζητούν οι εκπαιδευτικοί να είναι όλοι στις αίθουσες κι όχι στο υπουργείο!

 Συγκεκριμένα, περίμενα, αντί να ζητούν κάλυψη των κενών, που υπάρχουν στις σχολικές αίθουσες κι όχι στα στατιστικά στοιχεία (βλέπε πίνακες 2 και 3), να επιμένουν στο αυτονόητο, δηλαδή ότι οι εκπαιδευτικοί πληρώνονται για να παραδίδουν στους μαθητές μαθήματα στις σχολικές αίθουσες κι όχι να είναι αποσπασμένοι κυρίως στο υπουργείο Παιδείας, σαν να είναι ανίκανοι οι υπάλληλοί του να προσφέρουν αυτό για το οποίο διορίστηκαν και πληρώνονται.

Για την Αγωγή των νέων

Ο Λυκούργος νομοθέτης τών 

Λακεδαιμονίων, πήρε δύο κουταβάκια γεννημένα από τους ίδιους γονείς και τα μεγάλωσε με τρόπο εντελώς διαφορετικό το ένα από το άλλο, κάνοντας το ένα λαίμαργο και με ροπή στην κλοπή, και το άλλο ικανό στην 

ανίχνευση και επιτήδειο στο κυνήγι.  Αργότερα όταν κάποτε οι Λακεδαιμόνιοι είχαν συγκεντρωθεί σ ένα μέρος,

τους είπε:

  " Για τη δημιουργία τής αρετής 

Λακεδαιμόνιοι, μεγάλη συμβολή έχουν και η συνήθεια και η εκπαίδευση και η διδαχή και ο 

τρόπος αγωγής, και τούτα ευθύς θα σάς τ αποκαλύψω".

    Έφερε τότε τα δύο σκυλιά και 

τ άφησε ελεύθερα, αφού έβαλε 

στη μέση μπροστά τους, ένα 

δοχείο με φαγητό κι ένα λαγό.

Τότε το ένα σκυλί κίνησε κατά 

τον  λαγό, ενώ το άλλο όρμησε 

στο δοχείο.

     Οι Λακεδαιμόνιοι δεν μπορούσαν ακόμα να καταλάβουν τί σημασία απέδιδε 

σ'αυτό και με ποια πρόθεση 

τούς έδειχνε τα σκυλιά •

τότε τους είπε:

  "Και τα δυο 

τούτα είναι από τους ίδιους 

γονείς, αλλά, με το να λάβουν 

διαφορετική αγωγή, το ένα έγινε τού φαγητού και το άλλο 

τού κυνηγιού".

     

 Πρέπει ν αναζητάμε για τα 

παιδιά δασκάλους αδιάβλητους 

στη ζωή τους και ανεπιληπτους 

στη συμπεριφορά τους και 

άριστους στις γνώσεις τους,

δεδομένου ότι πηγή και ρίζα τής χρηστότητας και τής αρετής είναι το να λάβουμε την πρέπουσα παιδεία.

     

  Όπως,  λοιπόν, οι γεωργοί 

βάζουν πλάι στα φυτά τα στηρίγματα, έτσι και οι σωστοί 

δάσκαλοι βάζουν σωστά στηρίγματα πλάι στους νέους 

τις υποθήκες τις συμβουλές 

τους, για να βλασταίνει ευθύ 

το ήθος τους.

   

   Για να έχει ανταπόκριση η

μάθηση πρέπει οπως τα φυτά 

τρέφονται με λιγοστό νερό 

αλλά με πολύ πνίγονται 

κατά τον ίδιο τρόπο η ψυχή με 

κόπους μετρημένους αναπτύσσεται αλλά με 

υπερβολικούς καταποντίζεται.

Χανιά: Δασκάλα κατήγγειλε πως της έκοψαν ρεύμα και νερό για να τη διώξουν ενόψει τουριστικής σεζόν

Χανιά: Δασκάλα κατήγγειλε πως της έκοψαν ρεύμα και νερό για να τη διώξουν ενόψει τουριστικής σεζόν

Μένει σε κάμπινγκ μέχρι το τέλος της σχολικής χρονιάς

 - Ο ιδιοκτήτης του διαμερίσματος που διέμενε, την ανάγκασε να φύγει πριν τη συμφωνημένη ημερομηνία ώστε να είναι διαθέσιμο το σπίτι για την τουριστική σεζόν, όπως καταγγέλλει η ίδια

Φωτ. αρχείου / EUROKINISSI

Ένα πρωτοφανές περιστατικό κατήγγειλε μία δασκάλα στα Χανιά, μέσω επιστολής της στην Ένωση Προστασίας Καταναλωτών Κρήτης.

Όπως χαρακτηριστικά καταγγέλλει, ο ιδιοκτήτης του σπιτιού στο οποίο διέμενε την ώθησε με βίαιο τρόπο στο να εγκαταλείψει το σπίτι πριν τις πασχαλινές διακοπές και το τέλος της εκπαιδευτικής περιόδου, ενόψει της τουριστικής σεζόν.

Σύμφωνα με τα όσα υποστηρίζει η δασκάλα, ο ιδιοκτήτης του σπιτιού περίπου μία εβδομάδα πριν κλείσουν τα σχολεία για το Πάσχα, προχώρησε σε ακραίες ενέργειες σε βάρος της, κόβοντάς της μέχρι και το ρεύμα και το νερό, προκειμένου να την αναγκάσει να φύγει πριν τη συμφωνημένη ημερομηνία, ώστε να χρησιμοποιήσει το σπίτι για την τουριστική σεζόν.

«Θα σου βγάλω και την πόρτα ώστε να την βάψω, το μεσημέρι που θα γυρίσεις από το σχολείο κανόνισε δεν θα έχεις πόρτα» φέρεται να ήταν μία από τις απειλές εναντίον της, ενώ όπως ανέφερε υπό το καθεστώς φόβου εγκατέλειψε την πόλη εκείνο το βράδυ.

Σοφία Ζαχαράκη, υπουργός παιδείας.

Περνάμε τώρα στο επόμενο παρατράγουδο "αριστείας" του ανασχηματισμού.

Σοφία Ζαχαράκη, υπουργός παιδείας. 

Ακόμη μια περίπτωση "αριστείας" κομματικού φύκου. 

Η νέα Υπουργός Παιδείας προέρχεται «από τα σπλάχνα της εκπαίδευσης», πανηγυρίζουν οι νδκράτες. 

«Πρώτη φορά υπουργός που είναι εκπαιδευτικός» κι άλλα φαιδρά. Εκπαιδευτικός δηλώνει περήφανα και στο βιογραφικό της.

Λοιπόν, ας δούμε λίγο την πορεία της στην εκπαίδευση:

Ας βρούμε πότε διορίστηκε η κ. Ζαχαράκη. Με διαγωνισμό του ΑΣΕΠ; Από επετηρίδα; Nope! 

Καλοκαίρι 2010, ο εκπαιδευτικός κόσμος βράζει με τους μειωμένους διορισμούς του προηγηθέντος διαγωνισμού του ΑΣΕΠ, του 2008. 

Και η τότε υπουργός Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, Άννα Διαμαντοπούλου, (να μην ανοίξω τώρα το στόμα μου και για δαύτη) εκδίδει μετά από εισήγηση του ΚΥΣΔΕ, την Απόφαση 47586/Δ2/30−7−2010.

Από το παράθυρο, δίχως ΑΣΕΠ, δίχως επετηρίδα, υπερπηδώντας λίστες συναδέλφων σε αναμονή διορίζονται 81 ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση.