Στις 24 Φεβρουαρίου, ο Υψηλάντης έμπαινε στο Ιάσι / Iași, την πρωτεύουσα της ημιανεξάρτητης Ηγεμονίας της Μολδαβίας

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

22 Φεβρουαρίου 1821                                                                   

«Η οθόνη βουλιάζει σαλεύει το πλήθος  εικόνες ξεχύνονται με μιας

 πού πας παλληκάρι ωραίο σαν μύθος

κι ολόισια στο θάνατο κολυμπάς».                                                                         

Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης αφήνει πίσω τους τίτλους, τα πλούτη και τα απέραντα οικογενειακά κτήματα στη ρωσοκρατούμενη Ανατολική Μολδαβία (σήμερα Μολντόβα), θυσιάζει τα φαναριώτικα και τα τσαρικά αξιώματα, και, διαβαίνοντας τον ποταμό Προύθο / Προυτούλ, εισέρχεται στα εδάφη της ημιαυτόνομης Ηγεμονίας της Μολδαβίας και κηρύσσει την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης.

Τη παραμονή, στη συμβολή του Προύθου με τον Δούναβη και τον Σερέτη,

150 Έλληνες ναύτες, Κεφαλλονίτες οι περισσότεροι, ειδοποιημένοι για την άφιξη του αρχηγού, έδωσαν την πρώτη μάχη του Αγώνα πολεμώντας λυσσωδώς εναντίον της τουρκικής φρουράς που στάθμευε στο μολδαβικό Γαλάτσι.

Βρισκόμαστε κάπου 12-15 ημέρες απόσταση από την Κωνσταντινούπολη με ένα καλό άλογο και με ευνοϊκές καιρικές συνθήκες. 

Στις 24 Φεβρουαρίου, ο Υψηλάντης έμπαινε στο Ιάσι / Iași, την πρωτεύουσα της ημιανεξάρτητης Ηγεμονίας της Μολδαβίας, που βρισκόταν υπό φαναριώτικη διακυβέρνηση.

Και στις 26 του μηνός έγινε η μεγάλη δοξολογία στον ναό των Τριών Ιεραρχών, κατά την οποία ο Μητροπολίτης Βενιαμίν ευλόγησε τα όπλα και την πρώτη σημαία της Επανάστασης με τον Σταυρό. 

Ο φιλέλληνας Εϋνάρδος

Γράφει ο Κότσης Παναγιώτης

Α. Η δράση του στην Επανάσταση

     Ο Ελβετός τραπεζίτης Jean Eynard- επί το ελληνικότερο «Εϋνάρδος»- κατέχει περίοπτη θέση στο κίνημα του φιλελληνισμού, το οποίο εκδηλώθηκε κατά τον εθνικό απελευθερωτικό αγώνα των ετών 1821-1828. Ο πρωταγωνιστής της ιστορίας μας γεννήθηκε στο λυκόφως του έτους 1776 στην Lyon και, πέθανε τον Φεβρουάριο του 1863 στην Γενεύη, πόλη όπου έζησε το μεγαλύτερο μέρος του βίου του. Πριν την εμπλοκή του στις επαναστατικές ενέργειες των Ελλήνων, βοήθησε σημαντικά ως προς την βελτίωση των οικονομικών στα ιταλικά κρατίδια. Επίσης, εργάστηκε για την ανασυγκρότηση της Ελβετικής Συνομοσπονδίας, μετά την ναπολεόντεια περίοδο.

Ο Ελβετός τραπεζίτης Jean Eynard- επί το ελληνικότερο «Εϋνάρδος»- κατέχει περίοπτη θέση στο κίνημα του φιλελληνισμού, το οποίο εκδηλώθηκε κατά τον εθνικό απελευθερωτικό αγώνα των ετών 1821-1828.

     Ο Εϋνάρδος διακρινόταν για την ορθή του κρίση, τα ανθρωπιστικά του αισθήματα και την επιμονή. Με ακάματη δράση και, συχνά ταξίδια στις αυλές των ηγεμόνων της Ευρώπης, επιχειρούσε να ενεργοποιήσει τα κράτη ως προς το ελληνικό ζήτημα. Η φιλελληνική δράση του Εϋνάρδου υπήρξε έντονη και, ξεκίνησε το 1825. Σαφέστερα, κατά την εποχή εκείνη, πρωτοστάτησε στην ίδρυση των φιλελληνικών κομιτάτων της Γενεύης και του Παρισιού. Ο Εϋνάρδος υπήρξε ένα είδος συνδέσμου ανάμεσα στις επιτροπές των δύο κομιτάτων, αλλά, στην πραγματικότητα, καθόριζε και, εν πολλοίς, κατηύθυνε την δραστηριότητά τους.

     Ο  Εϋνάρδος κατέβαλε ηράκλειες προσπάθειες, αποσκοπώντας στον ανεφοδιασμό των πολιορκημένων του Μεσολογγίου. Αναλυτικότερα, ταξίδεψε, την άνοιξη του 1826 στην Αγκόνα της Ιταλίας για να επιστατήσει στην αποστολή. Ακόμη, η πτώση της πόλης του Μεσολογγίου, με την ανατίναξη της πυριτιδαποθήκης από τον γηραιό πρόκριτο, Χρήστο Καψάλη, έγινε στις 10 Απριλίου 1826[1]. Μετά την πτώση της ιεράς πόλεως Μεσολογγίου, ο Εϋνάρδος ανέλαβε να εξαγοράσει τους αιχμαλώτους. Επίσης, γνωστή έχει μείνει η φροντίδα του για την ορθή διαχείριση των δανείων από το εξωτερικό, την κατασκευή ελληνικών πλοίων, τα οποία είχαν παραγγελθεί σε Μ. Βρετανία και ΗΠΑ και, τέλος, την συγκρότηση ενός μισθοφορικού σώματος από την Ελβετία. Τα προαναφερθέντα συνοδεύονταν από το ενδιαφέρον του υπό μελέτη φιλέλληνα για την εκπαίδευση των ελληνόπουλων, την ανάπτυξη μίας συστηματικής αγροτικής καλλιέργειας και άλλα θέματα. Κλείνοντας, η αποστολή όπλων και εφοδίων επισιτισμού γινόταν με χρήματα, τα οποία προέρχονταν από δάνεια και εράνους[2].

Ἰωάννης Α. Καποδίστριας

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Πετρούπολη, Αὔγουστος τοῦ 1811.

                                                                                                           Ὁ Kόμης Καποδίστριας ἦρθε στὸ σπίτι μας ἐκεῖνο τὸ Σάββατο.

 Ἦταν περισσότερο σοβαρὸς ἀπ' ὃ,τι συνήθως καὶ πολὺ λυπημένος.

Τὰ μάτια του, ὅταν μὲ κοίταζε -Θεὲ μου-, ἦταν τόσο θλιμμένα! 

Ὅταν τελείωσε τὸ δεῖπνο μου ζήτησε νὰ πᾶμε στὸ δωμάτιο μουσικῆς, ὅπου καὶ τόσες ἄλλες φορὲς μοῦ ζητοῦσε νὰ παίξω στὸ πιάνο τὰ ἀγαπημένα του κομμάτια, κι ἐκεῖνος, βυθισμένος στὴν πολυθρόνα, ἄκουγε σὰν σὲ ἔκσταση. 

Κάθισε πρῶτος ἐκεῖνος στὸ πιάνο καὶ ἄρχισε νὰ παίζει ἁπαλὰ ἕνα πολὺ μελαγχολικὸ κομμάτι, ποὺ μοῦ ἦταν ἐντελῶς ἄγνωστο. Τὸν ἄκουγα ἀπορημένη.

 Ἡ ψυχὴ μου εἶχε πλημμυρίσει ἀπὸ ἕνα θλιβερὸ προαίσθημα.

 Ἤξερα ὅτι οἱ μουσικὲς συνθέσεις ποὺ ἀγαποῦσε δὲν ἦταν χαρούμενες, δὲν εἶχαν στιγμὲς allegro καὶ vivace. 

Οὔτε κἂν allegretto. 

Ἐκεῖνο ὅμως τὸ Σάββατο ἦταν κάτι τὸ ξεχωριστό. 

Σὰν νὰ ἔπαιζε μία ἐντελῶς δικὴ του σύνθεση. Ἕναν μουσικὸ αὐτοσχεδιασμό, ποὺ σκορποῦσε ἐπάνω στὰ πλῆκτρα τὴν μελαγχολία καὶ τὴν θλίψη τῆς δικῆς του  καρδιᾶς. 

Σαν σήμερα Διακόσια Πενήντα χρόνια πριν γεννήθηκε στην Κέρκυρα ο μεγάλος Κυβερνήτης των Ελλήνων Ιωάννης Καποδίστριας

Γιώργος Τασιόπουλος 

Σαν σήμερα Διακόσια Πενήντα  χρόνια πριν γεννήθηκε στην Κέρκυρα ο μεγάλος Κυβερνήτης των Ελλήνων, ο Ιωάννης Καποδίστριας, τέκνο της Κέρκυρας  και της Κύπρου.

Να αξιώσει ο Θεός την πατρίδα μας το όραμά του, ο δικός του τρόπος να γίνει παράδειγμα για το λαό μας.

Είθε να βρεθούν οι άξιοι συνεχιστές για την αναγέννηση της Ελλάδας.

    ____***____

Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΚΑΠΟΔΊΣΤΡΙΑ 

Τώρα που κόπασε ο "εμφύλιος" για το ιστορικό πρόσωπο του Ιωάννη Καποδίστρια μπορούμε πιο νηφάλια, περισσότερο ψύχραιμα να τον προσεγγίσουμε χωρίς ιδεολογικές παρωπίδες.

Πρέπει να παραδεχθούμε ότι σε μεγάλο βαθμό οι τόσο αντίθετες απόψεις για την ιστορική του πορεία οφείλονται στο γεγονός ότι δυστυχώς δεν έχει γίνει η αποτίμηση των ορίων και των διαστάσεων της πολιτικής του.

Η εμβέλεια ωστόσο της πολιτικής του - εν μέρει άγνωστης μέχρι πρόσφατα- αποτελεί "κοινό τόπο" και αποδεκτή πραγματικότητα τουλάχιστον για τη σύγχρονη ευρωπαϊκή ιστοριογραφία. 

Προσεγγίζοντας αμεσότερα την ευρωπαϊκή πολιτική του Καποδίστρια διαπιστώνουμε ότι ουσιαστικά περιλαμβάνει πέντε φάσεις έντονης πολιτικής δράσης:

α) τι συμβολή του στη συγκρότηση του Επτανησιακού κράτους,

β) τη δράση του υπέρ της κατοχύρωσης της ελβετικής ανεξαρτησίας και ουδετερότητας, 

Ἅπαντες στάθηκαν στὸ ὕψος τῶν περιστάσεων.

Ἰωάννα Γ. Καραγκιούλογλου

[ Ὃ ἂν ὁμολογήσης, διατήρει

ΠΕΡΙΑΝΔΡΟΣ ]

Κέρκυρα. Μάρτιος τοῦ 1819.

Ἔρχεται ὁ Καποδίστριας ἀπὸ τὴν Ρωσσία γιὰ νὰ ἐπισκεφθεῖ τὸν πατέρα του. Ἡ μητέρα του εἶχε ἤδη ἐγκαταλείψει τὰ ἐγκόσμια καὶ ὁ ἴδιος ἦταν πλέον Ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν τῆς Ρωσσίας.

Μόλις κυκλοφόρησε ἡ εἴδηση, Φιλικοί, Καπεταναῖοι καὶ Ὁπλαρχηγοὶ, σπεύδουν νὰ τὸν ἀνταμώσουν.

Καὶ ὁ φιλόπατρις Καποδίστριας, χάριν φιλοξενίας καὶ χριστιανικοῦ ἤθους, ἀποφασίζει νὰ τοὺς καλέσει σὲ γεῦμα, στὴν πατρικὴ του οἰκία. Μεταξὺ τῶν συνδαιτημόνων οἱ Ἀναγνωσταράς, Πλαπούτας, Ἀνδρούτσος καὶ Κολοκοτρώνης.

Ἅπαντες ἀνέμεναν νὰ ἀκούσουν ἀπὸ τὰ χείλη τοῦ Ἰωάννη τὰ καλὰ νέα γιὰ βοήθεια ἀπό τὴν Ρωσσία. Ἐκεῖνος ὅμως τοὺς εἶπε τὴν πικρὴ ἀλήθεια. Δὲν ἔπρεπε νὰ ἀναμένουν καμμία βοήθεια.Ὁ Ἀλέξανδρος εἶχε ἀποφασίσει νὰ μὴν διαταράξει τὶς σχέσεις τῆς ὁμοδόξου Αὐτοκρατορίας μὲ Ἀγγλία καὶ Αὐστρία. 

Ἅπαντες στάθηκαν στὸ ὕψος τῶν περιστάσεων.

"(..) Ἀφοῦ οἱ ἰσχυροὶ τῆς γῆς μᾶς θέτουν ἐνώπιον τόσον ἀπελπιστικοῦ διλήμματος, θὰ ὑψώσομε τὴν σημαίαν τοῦ Σταυροῦ καὶ ἐὰν δὲν κατορθώσωμεν νὰ ἐλευθερωθῶμεν ἀπὸ τοὺς Τούρκους, τοὐλάχιστον ὅμως θὰ ἀποθάνωμεν ὡς ἀντάξιοι τῶν πατέρων μας."

Τὸν ἑπόμενο μῆνα, ἀνήμερα τῆς Λαμπρῆς, ἐν μέσῳ τοῦ γεύματος καὶ μὲ τὸν ὀβελία ἐπὶ τῆς τραπέζης, ἁρπάζει ὁ Κολοκοτρώνης μὲ τὰ χέρια τὴν πλάτη ἀπ 'τὸ ψητό, καὶ λέει στὸν Καποδίστρια:

- Ἔτσι τρώγουν τὰ παλληκάρια τὰ ψητὰ κρέατα!

Ἐπικράτησε ἐνθουσιασμός.

Πρῶτος ὁ Καποδίστριας σηκώνει τὸ ποτήρι καὶ πίνει ὑπὲρ τῆς Ἐλευθερίας τῆς Ἑλλάδος. Πλησιάζει τὸν Κολοκοτρώνη καὶ τοῦ λέει στὸ αὐτὶ :

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης

Του Γιάννη Τσιανάκα

Απλά διαβάσετε το! !!!!

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ήταν γιος του αρματολού και διαπρεπή κλέφτη Κωνσταντή Κολοκοτρώνη.

...............................................

Γεννήθηκε 3 Απριλίου 1770 μέσα σε μια ρεματιά,

όπου η καταδιωκόμενη οικογένεια του είχε βρει καταφύγιο.

...............................................

Ο πατέρας του σκοτώθηκε όταν ο Θεόδωρος ήταν 10 χρονών στην Καστάνιτσα,

συμπολεμώντας με το θρυλικό Παναγιώταρο (Βενετσανάκη) τον γνωστότερο κλέφτη του Μοριά, όταν τους είχε πολιορκήσει ο Χασάν πασάς.

...............................................

Και τον παππού του Θεόδωρου και πατέρα του Κωσταντή τον είχαν σκοτώσει οι Τούρκοι αφού πρώτα του είχαν κόψει χέρια και πόδια...

...............................................

Ο μικρός και ορφανός πλέον από πατέρα, Θεοδωράκης, 

σε ηλικία 15 ετών, 

μεταφέροντας στην Τριπολιτσά με τον γάιδαρό του ξύλα για να τα πουλήσει, κατά λάθος ο γάιδαρος πάτησε σε νερά που πετάχτηκαν και λέρωσε ένα Τούρκο. 

ο Τούρκος έγινε έξαλλος και χαστούκισε τον μικρο.

...............................................

Ὅταν ἔφυγε, τὸ ἡμερολόγιο ἔδειχνε Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 1843.

[Τὸ "ἄν" ἐσπάρθη πολλὲς φορὲς, ἀλλ' ἀκόμα δὲν ἐφύτρωσε.

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ ]

Ἰωάννα Γ. Καραγκιούλογλου

Ἐγενήθη εἰς τὰ 1770. Ἦταν Δευτέρα τῆς Λαμπρῆς. Εἰς ἕνα βουνό, εἰς ἕνα δέντρο ἀποκάτω, εἰς τὴν παλαιὰ Μεσσηνία, ὀνομαζόμενο Ραμαβούνι.

Τὰ χρόνια ποὺ πέρασαν δὲν μείωσαν τὸν θρῦλο τοῦ Κολοκοτρώνη.

Πατέρας του ὁ διάσημος ἀρχηγὸς τῶν ἀρματολῶν τῆς Κορίνθου, Κωνσταντῖνος Κολοκοτρώνης. Μητέρα του ἡ Ζαμπία, τὸ γένος Κωτσάκη.

Εὐφυὴς ἐκ γενετῆς, λεβέντης ἐξ ἀνατροφῆς. Ὅταν οἱ Τοῦρκοι σκότωσαν τὸν πατέρα του, θὰ καταφύγει στὴν Μάνη, ἀπὸ ἐκεῖ στὴν Ἀλωνίσταινα καὶ ἐν τέλει στὴν Ἃκοβα Ἀρκαδίας, ὅπου θὰ κάνει οἰκογένεια. Ὑπὸ τὴν ἀπειλῆ τῶν Τούρκων, βγαίνει στὴν ἀντίσταση. Παίρνει τὰ ὅπλα καὶ τὰ βουνὰ καὶ, ἀποκηρυγμένος, γίνεται ὁ φόβος καὶ ὁ τρόμος τῶν Τούρκων. Ἀπὸ τὴν Πελοπόννησο περνᾶ στὴν Ζάκυνθο καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ξανὰ στὴν Πελοπόννησο. Περνᾶ ἀπὸ σαράντα κύματα καὶ, διὰ τοῦ Ἁγίου Ὄρους, φθάνει στὴν Σκιάθο.

Προσηλωμένος στὰ ἰδανικά ποὺ κλήθηκε νὰ σαρκώσει, ἐπιτελεῖ στὸ ἀκέραιο τὰ καθήκοντά του. Αὐτό τοῦ ὑπαγόρευαν ἡ παράδοση τῆς γενιᾶς του, ἡ Πίστη στὸν Θεό καὶ τὴν Πατρίδα, τὸ πάθος γιὰ Ἐλευθερία.

"(..) Μιὰ φορὰ ἐβαπτισθήκαμεν μὲ τὸ λάδι, βαπτιζόμεθα καὶ μίαν μὲ τὸ αἷμα, καὶ ἄλλη μίαν διὰ τὴν Ἐλευθερίαν τῆς Πατρίδος μας."

Ἐν παντὶ τρόπῳ, ἐπιχειρεῖ νὰ ἀποκαταστήσει διὰ τῆς Ἐπαναστάσεως τὴν Δημοκρατία στὴν Πελοπόννησο. Ἀποτυγχάνει. Ἐπανέρχεται στὴν Ἐπτάνησο ὅπου ὑπηρετεῖ στὸ ἀγγλικὸ στράτευμα λαμβάνοντας τὸν βαθμὸ τοῦ Λοχαγοῦ καὶ ἐν συνεχείᾳ ἐκεῖνον τοῦ Ταγματάρχου.

Σύντομα θὰ δεχθεῖ ἐπιστολὴ ἀπὸ τὴν Φιλικὴ Ἑταιρεία καὶ ξεκινᾶ νὰ κατηχεῖ ὅσους θεωρεῖ ἄξιους γιὰ τὸν Σκοπό.

Ὅταν ἀποφασίστηκε ὁ Σηκωμός, ὁ Κολοκοτρώνης μεταβαίνει στὴν Μάνη καὶ ἀπὸ ἐκεῖ στὴν Κέρκυρα. Συναντᾶ τὸν Ἰωάννη Καποδίστρια. Ἐπιστρέφει στὴν Ζάκυνθο. Παράλληλα μὲ τὴν ὑπηρεσία του στὸ ἀγγλικὸ στράτευμα ἐνδυναμώνει καὶ τὸ πνεῦμα του.

Ιωάννης Γαβριήλ Εϋνάρδος ήταν Ελβετός τραπεζίτης φιλέλληνας, τιμημένος με τον τίτλο του ευεργέτη του ελληνικού έθνους

Ανδριανοπουλος Μπάμπης 

Ο Ιωάννης Γαβριήλ Εϋνάρδος ήταν  Ελβετός τραπεζίτης  φιλέλληνας, τιμημένος με τον τίτλο του ευεργέτη του ελληνικού έθνους και πρωτοπόρος φωτογράφος

Η προσφορά του υπήρξε τεράστια είτε στη χρηματοδότηση του αγώνα του 1821 είτε στη συγκρότηση του νεαρού και πρωτοσύστατου νεοελληνικού κράτους.

 Πέθανε σαν σήμερα το 1863 

Έλα όμως που αυτός επιμένει να ζει.

Ζει εκτός των άλλων και μέσα από το ιστορικό Εϋνάρδειο κτίριο της Αίγινας, δωρεά του τραπεζίτη προς τον κυβερνήτη Καποδίστρια, το οποίο, μαραζώνει καθημερινά και μάλλον έχει, και αυτό, εγκαταλειφθεί στην τύχη του...

Παρά το γεγονός ότι έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο από το 1945 (,ΦΕΚ 66/Β/3-5-1945)

Και όμως, εδώ στεγάστηκε το πρώτο Ανώτατο Εκπαιδευτικό Ίδρυμα του νεότερου κράτους, το Κεντρικό Προκαταρκτικό Σχολείο.

Γεώργιος Καραϊσκάκης - Η Μάχη του Διστόμου ( 05 -02 -1827,)

Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΔΙΣΤΟΜΟΥ - ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΡΟΥΜΕΛΗΣ

Η Μάχη του Διστόμου ( 05 -02 -1827 ) ήταν και η σημαντικότερη και η πιο καθοριστική.

Η άλωση του Μεσολογγίου, στις 10 Απριλίου 1826, και η γοργή προέλαση των Τούρκων στη Στερεά Ελλάδα είχαν ρίξει το ηθικό των Ελλήνων σε πολύ άσχημο σημείο. Στην Αθήνα, οι Τούρκοι πολιορκούσαν την Ακρόπολη, η πτώση της οποίας ήταν πια ζήτημα χρόνου.

Στη Ρούμελη, ο Γεώργιος Καραϊσκάκης διορίστηκε αρχιστράτηγος κι άρχισε την τακτική που τόσο καλά γνώριζε: Τον κλεφτοπόλεμο. Πέφτοντας, αιφνιδιαστικά, πάνω στις τουρκικές εφοδιοπομπές, προκαλούσε μεγάλες καταστροφές και αναζωογονούσε την επανάσταση στη Στερεά. Οι επιχειρήσεις του στέφονταν πάντα με επιτυχία, ανυψώνοντας πάλι το πεσμένο ηθικό.

Ο Κιουταχής άρχισε να ανησυχεί από τη νέα τροπή της κατάστασης. Χρειαζόταν επειγόντως μια νίκη, αν ήθελε να σβήσει την επανάσταση. Ζήτησε από τον Ομέρ πασά της Εύβοιας να εκστρατεύσει ως τα Σάλωνα και να λύσει την πολιορκία που συνεχιζόταν από καιρό. Μέσα Ιανουαρίου 1827, ο Ομέρ πασάς ξεκίνησε με 2.000 πεζούς και 500 καβαλάρηδες. Στις 17, έφτασε στο Δίστομο που το κρατούσαν τριακόσιοι Σουλιώτες των Κίτσου και Νότη Μπότσαρη. Η τουρκική επίθεση ξεκίνησε αμέσως.

Στη φοβερή μάχη που ακολούθησε, οι Τούρκοι πήραν το κέντρο του χωριού και στράφηκαν προς το ύψωμα του Προφήτη Ηλία, όπου υποχωρούσαν δίχως θύματα οι Σουλιώτες. Με γοργή πορεία, 200 από τους πολιορκητές των Σαλώνων με επικεφαλής τον Γεωργάκη Δράκο, έσπευσαν στο Δίστομο κι ενώθηκαν με τους άλλους. Η ελληνική αντεπίθεση καθήλωσε τους Τούρκους μέσα στο χωριό. Στη μάχη, σκοτώθηκαν ογδόντα Τούρκοι και δυο Σουλιώτες.

Από τη Βελίτσα, ο Γεώργιος Καραϊσκάκης με 400 άντρες ήρθε να ενισχύσει τους Σουλιώτες. Ανάμεσα σ' αυτόν και στους υπερασπιστές του Διστόμου μεσολαβούσε το τουρκικό στρατόπεδο. Νύχτα, 21 Ιανουαρίου, ακροπατώντας, ο Γεώργιος Καραϊσκάκης και οι 400 του πέρασαν μέσα από το τουρκικό στρατόπεδο, όπου όλοι κοιμούνταν. Είχαν φτάσει στη μέση, όταν τους πήραν είδηση. Μέσα στον πανικό των Τούρκων, οι Έλληνες πέρασαν έχοντας μόνον ένα νεκρό.

Τις επόμενες δέκα μέρες, βασίλευσε η απραξία καθώς οι Τούρκοι περίμεναν ενισχύσεις. Έφτασαν στις 31 του μήνα. Ήταν δυο τάγματα του τακτικού στρατού, με πειθαρχημένη παράταξη και ομοιόμορφες στολές.
Οι Έλληνες δεν είχαν ξαναδεί κάτι τέτοιο και τρόμαξαν. Ο τακτικός τουρκικός στρατός χτύπησε στις 3 Φεβρουαρίου. Στη μάχη που ακολούθησε, οι Έλληνες είχαν την ευκαιρία να διαπιστώσουν πως η στολή δεν κάνει τον στρατιώτη. Ο τακτικός στρατός πετσοκόπηκε κι υποχώρησε, αφήνοντας 75 νεκρούς. Από την πλευρά των υπερασπιστών ούτε καν τραυματισμός υπήρξε.

Τὸ ἡμερολόγιο ἔδειχνε Βιέννη, 31 Ἰανουαρίου 1828.

[ Φῶς ἐν τῇ Ψυχῇ ποιεῖ πρὸς τὸ μέλλον

ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ, Ἠθικὰ ]

1821. Ἀράδη Ρουμανίας.

Στὸν ἀπόηχο τοῦ δράματος τοῦ Δραγατσανίου, ὁ Ἀρχηγὸς τῆς Φιλικῆς Ἑταιρείας ἐκδίδει τὴν τελευταία -συγκλονιστική- διαταγή.

"(..)Στρατιῶται!

Ὄχι, δὲν μολύνω πλέον τὸ ἱερόν, τὸ τίμιον τοῦτο ὄνομα εἰς τὰ ὑποκείμενά σας.

Ἄνανδροι ἀγέλαι λαῶν! Αἱ προδοσίαι σας, αἱ ἐπιβουλαὶ σας μὲ βιάζουσι νὰ σᾶς ἀποχωρισθῶ.

Εἰς τὸ ἐξῇς κάθε δεσμὸς μεταξὺ ὑμῶν καὶ ἐμοῦ κόπτεται.

Βαθειὰ μόνον θὰ φέρω εἰς τὴν ψυχὴν μου τὴν ἐντροπὴν ὅτι σᾶς ἐδιοικοῦσα. Ἐπατήσατε τοὺς ὅρκους σας. Ἐπροδώσατε Θεὸν καὶ Πατρίδα. Ἐπροδώσατε καὶ ἐμὲ εἰς τὴν στιγμὴν καθ' ἦν ἤλπιζα ἢ νὰ νικήσω ἢ νὰ συναποθάνω μαζὺ σας ἐνδόξως.

Σᾶς ἀποχωρίζομαι λοιπὸν!

Τρέξετε εἰς τοὺς Τούρκους, τοὺς μόνους ἀξίους φίλους τῶν φρονημάτων σας. Ἐξέλθετε ἀπὸ τὰ δάση, καταβῆτε ἀπὸ τὰ βουνά, τὰ ἄσυλα τῆς ἀνανδρίας σας. Τρέξατε εἰς τοὺς Τούρκους καὶ καταφιλήσατε τὰς χεῖρας των, ἀπὸ τὰς ὁποίας ἀκόμη στάζει τὸ ἱερὸν αἷμα τῶν κατασφαγέντων ἀπανθρώπως κορυφαίων τῆς θρησκείας Πατριαρχῶν, ἀρχιερέων καὶ μυρίων ἄλλων ἀθώων ἀδελφῶν σας. Ναί! Τρέξετε, ἀγοράσετε τὴν σκλαβίαν σας μὲ τὴν ζωὴν σας καὶ μὲ τὴν τιμὴν τῶν γυναικῶν καὶ παιδίων σας.

Σεῖς δὲ σκιαὶ τῶν γνησίων Ἑλλήνων καὶ τοῦ Ἱεροῦ Λόχου, ὅσοι προδοθέντες ἐπέσατε θύματα διὰ τὴν εὐδαιμονίαν τῆς Πατρίδος, δεχτῆτε δι' ἐμοῦ τὰς εὐχαριστήσεις τῶν ὁμογενῶν σας!

Ὀλίγος καιρὸς καὶ στήλη θὰ ἀνεγερθῆ νὰ διαιωνίση τὰ ὀνόματά σας. Μὲ χαρακτῆρες φλογεροὺς εἶναι ἐγκεχαραγμένα εἰς τὰ φίλτρα τῆς καρδίας μου, τὰ ὀνόματα ἐκείνων ὅσοι μέχρι τέλους μ' ἔδειξαν πίστιν καὶ εἰλικρίνειαν.

Ἡ ἐνθύμησίς των θὰ εἶναι πάντοτε τὸ μόνον δροσιστικὸν ποτὸ τῆς ψυχῆς μου."

Μετά ἀπό τριάντα ἡμέρες, ὁ Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης εἰσέρχεται στὸ αὐστριακὸ ἔδαφος. Μὲ διαταγή τοῦ Μέττερνιχ συλλαμβάνεται καὶ φυλακίζεται. Ὁ ἑπόμενος καγκελλάριος τῆς Αὐστρίας τασσόταν ὑπέρ μίας ἰσχυρῆς ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας ἡ ὁποῖα θὰ ἀντιστάθμιζε τὴν Ρωσσία.

"Ιωάννης Καποδίστριας ": Ένα διαχρονικό μάθημα ζωής και δημιουργίας για όλο τον κόσμο

Μια μεγάλη συζήτηση για τις θεατές αλλά και αθέατες πλευρές μια προσωπικότητας παγκόσμιας εμβέλειας, με σπάνια ντοκουμέντα που αναδεικνύονται για πρώτη φορά τηλεοπτικά και αποκαλύπτουν εκπληκτικές αντιστοιχίες στο σήμερα της παγκόσμιας αβεβαιότητας, των προβολών ισχύος των μεγάλων δυνάμεων, της κοινωνικής αποσάρθωσης αλλά και της πολιτικής παρακμής.

"Ιωάννης Καποδίστριας ": Ένα διαχρονικό μάθημα ζωής και δημιουργίας για όλο τον κόσμο, από τα πεδία της γεωπολιτικής και γεωοικονομίας, έως την συγκρότηση ενός κράτους και την απεύθυνση στη κοινωνία με όρους εθνικής κυριαρχίας και κοινωνικής δικαιοσύνης

Στο στούντιο των "Αντιθέσεων" ο Ανδρέας Κούκος, Πρόεδρος της Εταιρείας Μελέτης Νεότερης και Σύγχρονης Ιστορίας-"Ιωάννης Καποδίστριας" - Νομικός - Καθηγητής Ιστορίας και ιστορικός ερευνητής

Στην εκπομπή παρεμβαίνει και καταθέτει την οπτική αλλά και τι προκύπτει μέσα από τα Οθωμανικά Αρχεία, για τον Ιωάννη Καποδίστρια, ο Δημήτρης Σταθακόπουλος — Νομικός- Δρ. Κοινωνιολογίας της Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου, οθωμανολόγος - τουρκολόγος

Το Παγκόσμιο περιβάλλον σήμερα-οι Μεγάλες Δυνάμεις ισχύος και το σκηνικό που ίσως μοιάζει με τις αρχές του 19ου αιώνα;
Η Ελλάδα στο παγκόσμιο περιβάλλον και τα μαθήματα που παίρνει... και δεν παίρνει!!
18ος- 19ος αιώνας και το παγκόσμιο σκηνικό που αλλάζει: Επαναστάσεις - Διαφωτισμός και οι Έλληνες "ανύπαρκτοι" ακόμα στον παγκόσμιο χάρτη

Η Εμφάνιση του Καποδίστρια. Η εξέλιξη σε ένα σύγχρονο μοντέλο διοίκησης και πως έγινε μάθημα σήμερα σε γαλλικό πανεπιστήμιο.
Οι αρετές του και τα αδιέξοδα του, η στρατηγική του διορατικότητα στο πεδίο! Υπάρχει σήμερα κάτι παρόμοιο;

Παιδεία, εκπαίδευση και απελευθέρωση των Ελλήνων- πρώτος βασικός στόχος ζωής!
Τι επιλέγουμε από την σταδιοδρομία του στη Ρωσία;

Σταθακόπουλος: Ποιοί και γιατί σκότωσαν τον Καποδίστρια

Η Επανάσταση του 1821 είναι πιθανώς η πιο σημαντική επανάσταση του 19ου αιώνα, διότι είναι η μόνη επανάσταση ενός έθνους που επαναστατεί κατά ενός αλλόφυλου και αλλόθρησκου δυνάστη και το οποίο επιθυμεί να οικοδομήσει ένα νέο ελεύθερο μέλλον, απέναντι στους θεσμούς της μοναρχίας που κυριαρχούσαν στην Ευρώπη εκείνης της περιόδου. 

Αυτός είναι και ο λόγος που η Επανάσταση αυτή αντιμετωπίστηκε με καχυποψία από το κατεστημένο της Ευρώπης, το οποίο όταν έκρινε ότι η απελευθέρωση της Ελλάδας ήταν αναπόφευκτη, προσπάθησε να την ποδηγετήσει. Απόσπασμα συζήτησης του Δ. Σταθακόπουλου με τον Γ. Σαχίνη για την Επανάσταση του 1821. 

Η συζήτηση αυτή είναι ιδιαίτερα επίκαιρη λόγω της προβολής στους κινηματογράφους της ταινίας του Γιάννη Σμαραγδή, η οποία είναι αφιερωμένη στη ζωή και στον θάνατο του Ιωάννη Καποδίστρια.

Ο ΚΥΒΕΡΝΗΤΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΑΦΗΝΕΙ ΥΠΟΘΗΚΕΣ ΣΤΟΝ (ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΟ ΔΟΛΟΦΟΝΟ ΤΟΥ) ΓΕΩΡΓΙΟ ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΗ

Ένα συγκλονιστικό «απόλογο»

Στον βαθμό που μπόρεσα να το «ψάξω», το κείμενο αυτό, ολόκληρο και σε αυτή τη μορφή, δεν υπάρχει στο διαδίκτυο.

Αξίζει, νομίζω, και με το παραπάνω, τον κόπο να διαβαστεί.

Στο αναρτημένο βίντεο, το απόσπασμα απαγγέλει η Ναταλία Καποδίστρια, τελευταία απόγονος της Οικ. Ι.  Καποδίστρια
 (Από το 38' και μετά)

Εισαγωγικό σημείωμα:

Ο Γεώργιος Τερτσέτης, (1800-1874), το διαλεχτό αυτό τέκνο τού Γένους, ο ένας από τους δύο ακέραιους και γενναίους δικαστές, (ο άλλος ήταν ο Α. Πολυζωίδης), που με την αλύγιστη στάση τους απέτρεψαν την άδικη εκτέλεση του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη για εσχάτη προδοσία το 1834, ο άνθρωπος στον οποίον ο Γέρος τού Μοριά υπαγόρευσε τα απομνημονεύματά του, σε ένα κείμενό του με τίτλο «απόλογα* για τον Ιωάννη Καποδίστρια», παραθέτει την παρακάτω συγκλονιστική διήγηση μη κατονομαζομένου «φιλαλήθους διηγητή» προς τον ίδιον (τον Γ. Τερτσέτη).

Η διήγηση αυτή, φέρει τον Ιωάννη Καποδίστρια να απευθύνει εμπνευσμένα λόγια στον Γεώργιο Μαυρομιχάλη, ο οποίος, τρία χρόνια αργότερα (1831) θα γινόταν ένας από τους δολοφόνους του…

(*) Διηγήσεις, ιστορίες, μύθοι

*

Εις τα 1828 εις την Αίγινα επήγε ο Γεώργιος Μαυρομιχάλης να επισκεφθεί τον Κυβερνήτη [Ιωάννη Καποδίστρια]. 

Εφόρεσε τη λαμπρότερη ενδυμασία του, βουτημένη εις το μάλαμα• εγελούσαν τα φορέματά του, εγελούσε η καρδιά του, διατὶ ο νέος είχε κλίση προς τον Κυβερνήτη• τον εδέχθη αυτὸς ως πατέρας τον υιό, αλλὰ του είπε: 

Δεν σ’ επαινώ διὰ τα φορέματά σου· και πριν πατήσω τα χώματα τα Ελληνικά, και αφού ήλθα και είδα το εβεβαιώθηκα, είναι καιροὶ που πρέπει να φορούμε όλοι ζώνη δερματένια, και να τρώμε ακρίδες και μέλι άγριο.

Είδα πολλὰ εις τη ζωή μου, αλλά σαν το θέαμα όταν έφθασα εδώ εις την Αίγινα, δεν είδα τι παρόμοιο ποτέ, και άλλος να μην το ιδεί• προείδα μεγάλα δυστυχήματα διὰ την πατρίδα, αν εσείς δεν θα είσθε σύμφωνοι μαζί μου και εγὼ με εσάς. «Ζήτω ο Κυβερνήτης, ο σωτήρας μας, ο ελευθερωτής μας», εφώναζαν γυναίκες αναμαλιάρες, άνδρες με λαβωματιές πολέμου, ορφανὰ γδυτά, κατεβασμένα απὸ τες σπηλιές• δεν ήτον το συναπάντημά μου φωνὴ χαράς, αλλὰ θρήνος• η γη εβρέχετο απὸ δάκρυα· εβρέχετο η μερτιὰ και η δάφνη τού στολισμένου δρόμου απὸ το γιαλὸ εις την Εκκλησία• ανατρίχιαζα, μου έτρεμαν τα γόνατα, η φωνὴ τού λαού έσχιζε την καρδιά μου• μαυροφορεμένες, γέροντες, μου εζητούσαν να αναστήσω τους αποθαμένους τους, μανάδες μού έδειχναν εις το βυζὶ τα παιδιά τους, και μου έλεγαν να τα ζήσω, και ότι δεν τους απέμειναν παρὰ εκείνα και εγώ, και με δίκαιο μου εζητούσαν όλα αυτά, διότι εγώ ήλθα και εσείς με προσκαλέσατε να οικοδομήσω, να θεμελιώσω κυβέρνησιν, και κυβέρνησις καθώς πρέπει, ζει, ευτυχεί τους ζωντανούς, ανασταίνει τους αποθαμένους διατί διορθώνει τη ζημία τού θανάτου και της αδικίας· δεν ζει ο άνθρωπος, ζει το έργο του, καρποφορεί, αν ο διοικητής είναι δίκαιος, αν το κράτος έχει συνείδηση, ευσπλαχνία, μέτρα σοφίας. Δύναμαι να κάμω εγώ όλα αυτά, και να δικαιολογήσω την [α]παντοχή του κόσμου; Δύναμαι να πράξω μηδέν, χωρίς τη σταθερά ομοφροσύνη τών πρώτων τού τόπου; Δεν είναι κίνδυνος, ότι τα αγαθοεργήματά τους εις τον αγώνα έχυσαν πλησμονήν ορέξεων, απαιτήσεων εις τα στήθη τους; Πλησμονήν αφιλίωτη με το γενικό καλό, με το κύρος τής εξουσίας και με την ευτυχία τού λαού· αν ευρεθώμεν εις αντιλογίαν, αντίμαχοι εις το φρόνημα, ποίος θα μονομερήσει; Εγώ ή εκείνοι; – Υιὲ τού Μαυρομιχάλη, διὰ να με τιμήσεις ήλθες ευμορφοστολισμένος, το εννοώ και σε αγαπώ, όθεν και σου ανοίγω την καρδία μου.

Ιωάννης Καποδίστριας: Άγνωστα στοιχεία από την ζωή και την εξωτερική πολιτική του.

Μελετώντας κανείς τη ζωή του Καποδίστρια, δηλ. τις πεποιθήσεις, τις ιδέες και τη στάση του απέναντι σε αυτοκράτορες, καγκελάριους, διπλωμάτες, προύχοντες, Φαναριώτες και τόσους άλλους, προβληματίζεται. Προβληματίζεται και διερωτάται από πού αντλούσε την ευθύτητα, την ανδρεία, τη σταθερότητα, τη σωφροσύνη αλλά και τη διορατικότητα για να υψώσει μια φωνή δίκαιη και αληθινή.

«Ας λέγουν και ας γράφουν ό,τι θέλουν. Θά έλθη όμως κάποτε καιρός, ότε οι άνθρωποι κρίνονται όχι σύμφωνα με όσα είπον ή έγραψαν περί των πράξεών των, αλλά κατ' αυτήν την μαρτυρίαν των πράξεών των. Υπ' αυτής της πίστεως, ως αξιώματος, δυναμούμενος έζησα μέσα εις τον κόσμον μέχρι τώρα, οπότε ευρίσκομαι εις την δύσιν της ζωής μου, καί υπήρξα πάντοτε ευχαριστημένος δια τούτο. Μου είναι αδύνατον πλέον να αλλάξω τώρα. Θα συνεχίσω εκπληρών πάντοτε το χρέος μου, ουδόλως φροντίζων περί του εαυτού μου, καί ας γίνη ό,τι γίνη».Με αυτό ακριβώς το ήθος επέλεξε να υπηρετήσει ως διπλωμάτης στη Ρωσία. Συνειδητοποίησε ότι, η μόνη ελπίδα, για να σωθεί το υπόδουλο γένος, είναι η ομόδοξη Ρωσία και όχι οι υπόλοιπες, Προτεσταντικές και Καθολικές στο θρήσκευμα, Δυνάμεις. Ως διπλωμάτης στην υπηρεσία του Τσάρου δεν απορροφήθηκε από το κοσμοπολίτικο περιβάλλον της Ρωσικής αυλής:

 «Είμαι ευχαριστημένος... (γράφει στον πατέρα του) Αντιστάθηκα στις πιό μεγάλες και γοητευτικές προτάσεις ... Έμεινα σταθερός στο να παραιτηθώ από λαμπρές και ανετότατες θέσεις ... προκειμένου να μείνω με όλη μου την καρδιά προσκολλημένος ... σε όσα εγώ πιστεύω ως ιερά καθήκοντα ... Μού προσφέρθηκαν περισσότερες από μιά ωραίες αποκαταστάσεις. Τις αρνήθηκα χωρίς δυσαρέσκειαν. Θα είχα γίνει Κροίσος στα πλούτη, αλλά στους αντίποδες. Θα είχα προχωρήσει κατά χίλια βήματα στην σταδιοδρομία μου, αλλά έξω από τις αρχές μου, από την ατμόσφαιρά μας. Δεν το θέλησα και ούτε θα το θελήσω ποτέ... Ελπίζω στην θεϊκή προστασία ...».

Η ζωή και το τέλος του Ιωάννη Καποδίστρια

Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης - Ἀνήμερα τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης, καὶ ἐνῶ εἶχε ἤδη συναφθεῖ ἡ τριμερὴς Ἰουλιανή Συνθήκη στὸ Λονδῖνο, ὁ Ἀρχηγός τῆς Φιλικῆς Ἑταιρείας ἐλευθερώνεται.

[τοὺς πόνους γὰρ ἁγαθοὶ τολμῶσι,

δειλοὶ δ᾽ εἰσὶν οὐδὲν οὐδαμοῦ

ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ, Ἰφιγένεια ἡ ἐν Ταύροις]

1821. Ἀράδη Ρουμανίας.

Στὸν ἀπόηχο τοῦ δράματος τοῦ Δραγατσανίου, ὁ Ἀρχηγὸς τῆς Φιλικῆς Ἑταιρείας ἐκδίδει τὴν τελευταία -συγκλονιστική- διαταγή.

"(..)Στρατιῶται!

Ὄχι, δὲν μολύνω πλέον τὸ ἱερόν, τὸ τίμιον τοῦτο ὄνομα εἰς τὰ ὑποκείμενά σας. Ἄνανδροι ἀγέλαι λαῶν! Αἱ προδοσίαι σας, αἱ ἐπιβουλαὶ σας μὲ βιάζουσι νὰ σᾶς ἀποχωρισθῶ.

Εἰς τὸ ἐξῇς κάθε δεσμὸς μεταξὺ ὑμῶν καὶ ἐμοῦ κόπτεται.

Βαθειὰ μόνον θὰ φέρω εἰς τὴν ψυχὴν μου τὴν ἐντροπὴν ὅτι σᾶς ἐδιοικοῦσα. Ἐπατήσατε τοὺς ὅρκους σας. Ἐπροδώσατε Θεὸν καὶ Πατρίδα. Ἐπροδώσατε καὶ ἐμὲ εἰς τὴν στιγμὴν καθ' ἦν ἤλπιζα ἢ νὰ νικήσω ἢ νὰ συναποθάνω μαζὺ σας ἐνδόξως.

Σᾶς ἀποχωρίζομαι λοιπὸν!

Τρέξετε εἰς τοὺς Τούρκους, τοὺς μόνους ἀξίους φίλους τῶν φρονημάτων σας. Ἐξέλθετε ἀπὸ τὰ δάση, καταβῆτε ἀπὸ τὰ βουνά, τὰ ἄσυλα τῆς ἀνανδρίας σας. Τρέξατε εἰς τοὺς Τούρκους καὶ καταφιλήσατε τὰς χεῖρας των, ἀπὸ τὰς ὁποίας ἀκόμη στάζει τὸ ἱερὸν αἷμα τῶν κατασφαγέντων ἀπανθρώπως κορυφαίων τῆς θρησκείας Πατριαρχῶν, ἀρχιερέων καὶ μυρίων ἄλλων ἀθώων ἀδελφῶν σας. Ναί! Τρέξετε, ἀγοράσετε τὴν σκλαβίαν σας μὲ τὴν ζωὴν σας καὶ μὲ τὴν τιμὴν τῶν γυναικῶν καὶ παιδίων σας.

Σεῖς δὲ σκιαὶ τῶν γνησίων Ἑλλήνων καὶ τοῦ Ἱεροῦ Λόχου, ὅσοι προδοθέντες ἐπέσατε θύματα διὰ τὴν εὐδαιμονίαν τῆς Πατρίδος, δεχτῆτε δι' ἐμοῦ τὰς εὐχαριστήσεις τῶν ὁμογενῶν σας!

Ὀλίγος καιρὸς καὶ στήλη θὰ ἀνεγερθῆ νὰ διαιωνίση τὰ ὀνόματά σας. Μὲ χαρακτῆρες φλογεροὺς εἶναι ἐγκεχαραγμένα εἰς τὰ φίλτρα τῆς καρδίας μου, τὰ ὀνόματα ἐκείνων ὅσοι μέχρι τέλους μ' ἔδειξαν πίστιν καὶ εἰλικρίνειαν.

Ἡ ἐνθύμησίς των θὰ εἶναι πάντοτε τὸ μόνον δροσιστικὸν ποτὸ τῆς ψυχῆς μου."

Τι είχε πει για την Τουρκία το 1815! Παραμένει απίστευτα επίκαιρο!

ΝΑΥΑΡΙΝΟ

 

«Τη επαύριον μετά την μάχην πολλά πρωί παρετήρησαν μερικοί ναύται εις την μικράν νήσον Σφαγιάν κινήματα μανδηλίων και εγνώρισαν τέλος πάντων γυναικώδεις μορφάς. Εις Γάλλος αξιωματικὸς επήδησε πρώτος εις εν σκαφίδιον και άλλοι μερικοί ναύται μετ' αυτόν, οίτινες ευθύς επέστρεψαν φέροντες οκτώ Ελληνικά κοράσια, τα οποία την νύκτα είχαν ελευθερωθή από την δυναστείαν των Τούρκων, εις εν σεσαθρωμένον σκαφίδιον. Είχαν φύγει από το Ζόγχιον, όπου εφυλάσσοντο αιχμάλωτοι, και έφθασαν εις εκείνον τον τόπον, όθεν ηλευθερώθησαν. Τί έγειναν οι συγγενείς των δεν ήξευρον και ως φαίνεται εστάλησαν εις την Γαλλία διά να εύρωσιν εκεί, σιμά εις τους ενθουσιασμένους Γάλλους την ευτυχίαν των».

Διαβάζοντας την βαθιά ανθρώπινη αυτή σκηνή, μέσα στην παραστατική «Περιγραφή της εν Ναυαρίνω Ναυμαχίας και των αμέσως προηγησαμένων Περιστάσεων», που μετέφρασε από το γερμανικό πρωτότυπο και φρόντισε να εκδοθεί στην Πέστη, δύο μόλις χρόνια μετά το μέγα γεγονός της 20ης Οκτωβρίου 1827 (που γέννησαν οι θυσίες εξίμισι χρόνων), ο «Ζήσης Σωτήρης ο Έλλην», αναζητώ πληροφορίες για την ζωή του.

 Ένας φλογερός Μακεδόνας από τα Σέρβια Κοζάνης ήταν, γιος αρματολού και έμπορος εγκατεστημένος από χρόνια στην Πέστη της Αυστροουγγαρίας. Με την έναρξη της Επανάστασης ξεκινά αμέσως για τη Μακεδονία αλλά συλλαμβάνεται και ρίχνεται στις οθωμανικές φυλακές. Θα αποδράσει δωροδοκώντας τους φρουρούς και θα φτάσει στη Χαλκιδική, για να πολεμήσει στο πλευρό του Εμμανουήλ Παπά και κατόπιν στη Νάουσα. Περνώντας από την Κοζάνη συλλαμβάνεται ξανά αλλά και πάλι διαφεύγει κι από τον Όλυμπο κατεβαίνει στη νότια Ελλάδα, όπου θα συμμετάσχει σε πολλές μάχες στη Στερεά, τα νησιά και την Πελοπόννησο, μαζί με άλλους Μακεδόνες. 

Οι πρόκριτοι της Πελοποννήσου – Αντιμαχόμενες φατρίες

Ο Νικ. Μοσχοβάκης αναφέρει ότι η Πελοπόννησος “εμόρφωσε τελειότερον το της αυτοδιοικήσεως σύστημα[1]“. Στην Πελοπόννησο, ιδιαίτερα κατά τη δεύτερη Τουρκοκρατία, οι πρόκριτοι υπήρξαν ένας από τους βασικότερους διοικητικούς και δημοσιονομικούς φορείς, με πολιτική εξουσία, οικονομική δύναμη και μεγάλη επιρροή στο λαό.

Οι απαρχές της συγκρότησης του μηχανισμού αυτού τοποθετούνται στην εποχή της δεύτερης Ενετοκρατίας στην Πελοπόννησο (1685-1715), όταν αναδείχθηκε μια ισχυρή αγροτική ολιγαρχία που έτεινε να αντικαταστήσει τους Τούρκους φεουδάρχες. Οι νέοι αυτοί τοπικοί αρχηγοί άντλησαν τη δύναμή τους από το διοικητικό σύστημα των Ενετών, αξιοποιώντας τα προνόμια που τους έδιναν. Έτσι ορισμένες οικογένειες, όπως οι Νοταράδες στην Κόρινθο, οι Ζαΐμηδες στα Καλάβρυτα, οι Μπενάκηδες στη Μεσσηνία, κ.ά., απόκτησαν σημαντική πολιτική και οικονομική δύναμη.

Αυτές οι οικογένειες κατάφεραν να διατηρήσουν και να εδραιώσουν την εξουσία τους και μετά την Οθωμανική ανακατάληψη της Πελοποννήσου το 1715. Σ’ αυτό συνετέλεσε σημαντικά η οικειοθελώς και έγκαιρη υποταγή των προεστών στα οθωμανικά στρατεύματα. Χαρακτηριστικά ο Κανέλλος Δεληγιάννης αναφέρει ότι οι Πελοποννήσιοι προεστοί πέτυχαν “δια σουλτανικού φιρμανίου”, την αναγνώριση προνομίων, κυρίως “δημοκρατικήν διοίκησιν”, δηλαδή δυναμική και διευρυμένη τοπική αυτοδιοίκηση με αντιπροσώπους που αποφάσιζαν “εις τας εκλογάς και εις την διανομήν των επιτοπίων φόρων[2]“.

Οι Πελοποννήσιοι κοτσαμπάσηδες αντλούσαν την οικονομική δύναμή τους από τη μεγάλη γαιοκτησία – σαφώς μικρότερη από αυτήν των Οθωμανών μεγαλογαιοκτημόνων – από την ενοικίαση των φόρων και από το εμπόριο. Δεν ήταν απλοί μεγαλογαιοκτήμονες αλλά ταυτόχρονα μεγαλέμποροι και εισπράκτορες των φόρων. Επίσης, αντλούσαν δύναμη από τις επιγαμίες με άλλες ισχυρές οικογένειες Πελοποννησίων προυχόντων.

Οι προύχοντες της Πελοποννήσου δεν αποτελούσαν ένα ενιαίο σώμα ταξικά και κοινωνικά διαμορφωμένο. Είχαν όμως συνείδηση ότι ήταν ξεχωριστή τάξη, αυτοπροσδιορίζονταν ως “ευγενείς” και άρχοντες, ενώ τα παιδιά τους προσφωνούνταν “αρχοντόπουλα”. Μεταξύ τους υπήρχαν πολλά και αντικρουόμενα συμφέροντα, που οδηγούσαν σε διαμάχες, οι οποίες έφταναν σε δολοπλοκίες ή ακόμα και δολοφονίες, επεκτείνονταν στην πρωτεύουσα του πασά, στην Τρίπολη, και συχνά έφταναν έως την Κωνσταντινούπολη.

Στην Πελοπόννησο προεπαναστατικά υπήρχαν δύο δίκτυα προκρίτων, που βρίσκονταν σε συνεχή και σκληρή αντιπαράθεση. Η μια φατρία, υπό τον προεστό της Βοστίτσας Σωτηράκη Λόντο, είχε οπαδούς τον Ασημάκη Ζαΐμη από τα Καλάβρυτα, τον Γεώργιο Σισίνη από τη Γαστούνη, τον Γρηγόριο Παπαφωτόπουλο από την Αρκαδία, τον Αναγνώστη Κοπανίτσα από τον Μυστρά και τον Γιαννούλη Καραμάνο από τον Άγιο Πέτρο. Έτσι στη διάρκεια της διοίκησης της Πελοποννήσου από τον Βελή, γιο του Αλή Πασά (1806-1812), επειδή η οικογένεια Λόντου είχε εξαιρετικές σχέσεις με αυτόν, όσοι πρόκριτοι ήταν με το πλευρό του Λόντου ευνοήθηκαν.

Ανδρέας Κούκος: Τα δάνεια της Επανάστασης του 1821 και η καταστροφική διαχείριση του εθνικού χρέους! Εξαιρετικό!!!

Τα δάνεια της Επανάστασης του 1821 και η καταστροφική διαχείριση του εθνικού χρέους που οδηγεί στα σημερινά αδιέξοδα! Ο Ανδρέας Κούκος στην εκπομπή «30 Λεπτά Ιστορίας», μιλά για το «στραβό» μας ξεκίνημα και γιατί ποτέ δεν καταφέραμε να διορθώσουμε την πορεία μας. Ο Καποδίστριας που το προσπάθησε δολοφονήθηκε.

Ο αρνητικός ρόλος  των Κωλέττη, Μαυροκορδάτου, Κουντουριώτη και η άρνηση Καποδίστρια - Υψηλάντη να υπογράψουν κείμενο υποτέλειας και παραχώρησης Εθνική Κυριαρχίας.

Ο κ. Κούκος μιλά για το δάνειο του1823-1824 από το city και τις τράπεζες του Λονδίνου. Το δάνειο του 1825 για το οποίο η ελληνική πλευρά ούτε που ρωτήθηκε.
Πόσα χρήματα απ’ αυτά τα χρήματα έφθασαν στην Ελλάδα και πως τελικά αξιοποιήθηκαν ή σπαταλήθηκαν;
Πως φθάσαμε στην πράξη Υποτέλειας του 1825;