Το Ιράν δεν αμύνεται απλώς

Augusto Sinagra - 14 Μαρτίου 2026

Πηγή: Αουγκούστο Σιναγκρά

Από την εποχή των Μογγόλων του Τζένγκις Χαν ή την εποχή του Αττίλα, ηγέτη των Ούννων, δεν έχουμε ξαναδεί την απροκάλυπτη χυδαιότητα της αμερικανικής και ισραηλινής επιθετικότητας κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν.
Τη χυδαιότητα μιας ύπουλης επίθεσης ενώ βρίσκονταν σε εξέλιξη διαπραγματεύσεις μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν. Ποτέ πριν δεν είχε φτάσει σε αυτό το σημείο.

Λέγεται ότι το διεθνές δίκαιο δεν υπάρχει πλέον. Αυτό δεν είναι αλήθεια: το διεθνές δίκαιο συνεχίζει να υπάρχει. Αυτό που έχει αλλάξει είναι ότι οι πολιτικοί ηγέτες των κρατών δεν είναι πλέον πολιτικοί, αλλά απλώς γκάνγκστερ που επιβιώνουν με νευροπάθειες και εμμονή με το σύνδρομο της «Άπω Δύσης». Αναφέρομαι στην Άγρια Δύση.

Αυτοί οι γκάνγκστερ ισχυρίζονται ότι ενεργούν για να υπερασπιστούν τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Είναι πολύ περίεργο το γεγονός ότι τέτοια δικαιώματα στερούνται συνεχώς σε κράτη πλούσια σε κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου. Σκεφτείτε τη Βενεζουέλα και το Ιράν.
Ένας γκάνγκστερ είναι πάντα ψεύτης, και ο Ντόναλντ Τραμπ δηλώνει χωρίς ντροπή ότι ο στόχος ήταν να ανατραπεί το σιιτικό ισλαμικό καθεστώς του Ιράν για να απελευθερωθεί ο ευγενής λαός της Περσίας από την καταπίεση.
Κάτι παρόμοιο συνέβη το 1953, όταν ο έντιμος Πρόεδρος Μοχάμεντ Μοσαντέκ ανέλαβε τα ηνία του ιρανικού κράτους. «Έκανε το λάθος» να εθνικοποιήσει τη βιομηχανία πετρελαίου, επιστρέφοντας αυτόν τον πλούτο στον ιρανικό λαό, θέτοντας σε μεγάλο κίνδυνο τη συμμορία των τσακαλιών που ονομάζονταν «Επτά Αδελφές» (οι αγγλοαμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες).

Οικουμενισμός και πόλεμος

Alberto Giovanni Biuso - 13 Μαρτίου 2026

Πηγή: GRECE Ιταλίας

Οι οικουμενικές αξιώσεις της Αγγλοσαξονικής Δύσης δείχνουν τώρα το πραγματικό τους πρόσωπο, που είναι αυτές της εξόντωσης. Η Γάζα και η Παλαιστίνη, ο παλαιστινιακός λαός που εξαφανίζεται από προσώπου Γης (της γης του), αντιπροσωπεύουν την οριστική απόδειξη της αληθινής ουσίας του οικουμενισμού που μισεί τη διαφορετικότητα. Μετά τη Γάζα - τη μεγαλύτερη γενοκτονία και έγκλημα στη σύγχρονη ιστορία - κάθε νομικό επιχείρημα της Αγγλοσαξονικής Δύσης και κάθε ισχυρισμός για ηθική πρωτοκαθεδρία φαίνεται απλώς τραγικός και γκροτέσκο. Ο καπιταλισμός χωρίς έδαφος, η οικονομία χωρίς γη, παίρνουν το έδαφος και τη γη από έναν λαό που τους κατοικεί εδώ και αιώνες, με σαφή πρόθεση να μετατρέψουν αυτό το έδαφος και τη γη σε εμπορικά κέντρα και αλυσίδες πολυτελών ξενοδοχείων όπου οι Δυτικοί μπορούν να περάσουν τις διακοπές τους και τα χρυσά γηρατειά τους.

Όλα αυτά δεν είναι η λαογραφία ενός προέδρου των ΗΠΑ, όλα αυτά είναι η διάλυση που φέρνει πάντα μαζί της η κυριαρχία της χρηματιστικής (όπως ο Αριστοτέλης ονόμαζε τα χρηματοοικονομικά).

Σε αυτό το άρθρο, προσπάθησα να επισημάνω την τεράστια ευθύνη —έστω και σε επίπεδο δουλικότητας— που είχαν και συνεχίζουν να έχουν τα εκτόπλασματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (συμπεριλαμβανομένων των Ιταλών πολιτικών υπευθύνων λήψης αποφάσεων όλων των πεποιθήσεων) στην οριστική κατάρρευση των αρχών της Βεστφαλίας: μη παρέμβαση στις υποθέσεις άλλων κρατών. Αυτές οι αρχές εγγυήθηκαν στην ήπειρό μας μια μακρά ειρήνη.

Η παγίδα του «κακού ηγέτη»

Αλ Τζαζίρα

Η μετατροπή των ηγετών σε σύμβολα του κακού καθιστά ευκολότερο να δικαιολογηθεί η παρέμβαση, ενώ παράλληλα καθιστά ευκολότερο να αγνοηθούν οι συνέπειες.

Πενθούντες κρατούν αφίσες που απεικονίζουν τον Αγιατολάχ Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, δεξιά στις αφίσες, τον διάδοχο του εκλιπόντος πατέρα του, Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, αριστερά στις αφίσες, ως ανώτατο ηγέτη, κατά τη διάρκεια της κηδείας ανώτερων Ιρανών στρατιωτικών αξιωματούχων και πολιτών που σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια της αμερικανοϊσραηλινής εκστρατείας στην Τεχεράνη, Ιράν, Τετάρτη, 11 Μαρτίου 2026 [AP Photo/Vahid Salemi]

Από τον Σομντίπ Σεν

Ασιατικές Σπουδές στην Αφρική στο Πανεπιστήμιο της Πρετόρια.

Δημοσιεύτηκε στις 13 Μαρτίου 202613 Μαρ 2026

Σήμερα βρισκόμαστε για άλλη μια φορά παγιδευμένοι σε αυτό που θα ήθελα να ονομάσω «παγίδα του κακού ηγέτη», ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο στη διεθνή πολιτική, όπου η πτώση - ή κατά καιρούς η παράνομη εξάλειψη - ενός κακοποιού ηγέτη αντιμετωπίζεται ως θρίαμβος της ελευθερίας, ενώ οι βαθύτερες πολιτικές πραγματικότητες που παρήγαγαν αυτόν τον ηγέτη παραμένουν σε μεγάλο βαθμό ανέγγιχτες.

Η παγίδα είναι παραπλανητικά απλή. Ένας ηγέτης κάπου στον κόσμο αποκτά τη φήμη του αυταρχικού, διεφθαρμένου ή καταπιεστικού. Το ιστορικό του γίνεται ευρέως γνωστό: οι δημοκρατικοί θεσμοί υποβαθμίζονται, οι επικριτές φιμώνονται, οι διαμαρτυρίες καταστέλλονται και ο ανεξάρτητος τύπος κατακρίνεται. Όταν ένας τέτοιος ηγέτης αμφισβητείται, απομακρύνεται, συλλαμβάνεται ή δολοφονείται, η στιγμή αυτή παρουσιάζεται ως νίκη για την ελευθερία.

Η ηθική σαφήνεια αυτής της αφήγησης είναι σαγηνευτική. Ένας κακός ηγέτης έχει πέσει. Φαίνεται ότι έχει αποδοθεί δικαιοσύνη.

Ωστόσο, αυτή η σαφήνεια συχνά μας τυφλώνει σε πολύ πιο περίπλοκα ερωτήματα σχετικά με το διεθνές δίκαιο, τις γεωπολιτικές συνέπειες και το μακροπρόθεσμο μέλλον των εμπλεκομένων κοινωνιών.

Πάρτε για παράδειγμα την πρόσφατη δολοφονία του δεύτερου Ανώτατου Ηγέτη του Ιράν, του Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, κατά τη διάρκεια των συνεχιζόμενων επιθέσεων ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν. Λίγοι θα αμφισβητούσαν τον καταπιεστικό χαρακτήρα της 36χρονης ηγεσίας του.

Η βαρβαρότητα του ιρανικού κράτους είναι έκδηλη εδώ και δεκαετίες. Από τα τέλη Δεκεμβρίου, οι αρχές έχουν καταστείλει βίαια τις διαμαρτυρίες σε εθνικό επίπεδο που απαιτούν «θεμελιώδεις και διαρθρωτικές αλλαγές, συμπεριλαμβανομένης της πλήρους μετάβασης σε ένα δημοκρατικό σύστημα που σέβεται τα δικαιώματα και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια».

Δεν πρόκειται μόνο για μια περιφερειακή κατάρρευση, αλλά για μια παγκόσμια.

Filippo Bovo - 10 Μαρτίου 2026

Πηγή: Φιλίππο Μπόβο

Στο Ιράν, ο διορισμός του Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, γιου του μαρτυρικού Αλί, ως νέου Ανώτατου Ηγέτη έχει χαιρετιστεί με λαϊκή υποστήριξη που δεν φαίνεται να ταιριάζει με τις περιγραφές που έχουν δώσει μέχρι στιγμής τα δυτικά μέσα ενημέρωσης. Ενώ συνεχίζουν να παρέχουν ευφημιστικά ανεπαρκή κάλυψη της συνεχιζόμενης σύγκρουσης στην περιοχή, έχουν ωστόσο καταφέρει να ισχυριστούν ότι «οι ενέργειες του Τραμπ έχουν αντικαταστήσει μόνο μια παλαιότερη εκδοχή του Χαμενεΐ με μια νεότερη» (CNN). 

Ωστόσο, το να λέμε ότι αυτό ήταν «το μόνο αποτέλεσμα» εξακολουθεί να μοιάζει με ψέμα: τι γίνεται με την ανθρωπιστική ζημιά (για παράδειγμα, τα 168 νεκρά κορίτσια στο Μινάμπ, ένα πραγματικό έγκλημα πολέμου που διαπράχθηκε σύμφωνα με ένα σενάριο που έχει ήδη παρατηρηθεί στη Γάζα: πρώτα χτυπιέται ο στόχος, στη συνέχεια, 40 λεπτά αργότερα, όταν η επιχείρηση διάσωσης βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, χτυπιέται ξανά, αυξάνοντας τους αριθμούς· και στη συνέχεια, επιπλέον, αρνείται κάθε ευθύνη, αποδίδοντάς την στο μέρος που δέχτηκε την επίθεση, σαν να ήθελε να εφαρμόσει μια «ψεύτικη σημαία»: μια άλλη ιδιαιτερότητα, κι αυτή, της ισραηλινο-αμερικανικής «μεθόδου»), ή ακόμα και την οικονομική ή πολιτική ζημιά.

Δεν θα είναι εύκολο να διαπραγματευτεί κανείς με τον Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, ειδικά τώρα που οι Ηνωμένες Πολιτείες προσπαθούν να αποσυρθούν από τη σύγκρουση με μια ακόμη παρασκηνιακή συμφωνία που θα σώσει εν μέρει το πρόσωπό (τους): η επίθεση της 28ης Φεβρουαρίου σκότωσε όχι μόνο τον πατέρα του, αλλά και τη μητέρα του, τη σύζυγό του, τον γιο του, την αδερφή του, τον κουνιάδο του και τα παιδιά τους, καθώς και τον πατέρα ενός άλλου κουνιάδου. Όλοι έγιναν μάρτυρες. Η κατάσταση δεν ήταν διαφορετική για τη χώρα του: 1.205 άμαχοι σκοτώθηκαν, συμπεριλαμβανομένων 195 ανηλίκων, τοξικές βροχές έπληξαν 10 εκατομμύρια ανθρώπους (βομβαρδισμός των διυλιστηρίων πετρελαίου της Τεχεράνης με το προκύπτον τοξικό νέφος), καθώς και η καταστροφή 8.000 σπιτιών, 265 σχολείων, 36 εγκαταστάσεων υγειονομικής περίθαλψης, 15 βιβλιοθηκών, καθώς και 350 τζαμιών και 8 ιστορικών και πολιτιστικών χώρων (4 Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO).

ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΗΝ ΤΕΧΕΡΑΝΗ ΚΑΙ ΤΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

«Ο βομβαρδισμός μαθητών στο Ιράν από τις ΗΠΑ είναι η μεγαλύτερη σφαγή αμάχων από τις ΗΠΑ μετά την επίθεση στο Μάι Λάι. Ο ισραηλινός βομβαρδισμός της αποθήκης πετρελαίου της Τεχεράνης αποτελεί τη μεγαλύτερη μεμονωμένη πράξη χημικού πολέμου εναντίον άμαχου πληθυσμού στην ιστορία. Ασύλληπτο νέο βάθος βαρβαρότητας» έγραψε πρόσφατα ο Τζέισον Χάικελ…

Το πρόσφατο χτύπημα δεξαμενών πετρελαίου στην Τεχεράνη δημιούργησε ένα μεγάλο τοξικό νέφος που κάλυψε εκατομμύρια ανθρώπους για πολλές ώρες ή και ημέρες. 

Πέρα από τη ρύπανση του αέρα, αυτά ακριβώς τα χτυπήματα δημιουργούν συνθήκες μόνιμης και επικίνδυνης, για τη δημόσια υγεία,  ρύπανσης του νερού και του εδάφους. Η συστηματική δηλητηρίαση του αέρα, των υδάτων και του εδάφους δεν αποτελεί «παράπλευρη απώλεια». Βλέπουμε ότι και στην περίπτωση της Τεχεράνης, ΗΠΑ και Ισραήλ ακολουθούν ακριβώς την ίδια στρατηγική που ακολούθησαν στη Γάζα. Μέσω ενός σφοδρού βιομηχανικού πολέμου, η ευρύτερη περιοχή μετατρέπεται σταδιακά σε μια αβίωτη no man’s land, επιβεβαιώνοντας ότι η υπέρτατη μορφή κυριαρχίας πάνω σε έναν τόπο είναι η ικανότητα να τον καθιστάς μόνιμα εχθρικό για την ίδια τη ζωή.

Όπως ακριβώς το καπιταλιστικό σύστημα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς να παράγει και να αποβάλλει βιομηχανικά σκουπίδια στις περιφέρειες του κόσμου, έτσι και ο βιομηχανικός πόλεμος του 21ου αιώνα μεταβολίζει συνειδητά τον ζωτικό χώρο του «εχθρού» σε τοξικά απόβλητα. Η Τεχεράνη βιώνει την απόλυτη αντικειμενοποίηση: μια πόλη, οι φυσικοί της πόροι και οι κάτοικοί της αντιμετωπίζονται ως απόβλητα, έτοιμα προς απόρριψη στη χωματερή του δυτικού πολιτισμού…

«Άκρως επικίνδυνος»: Η ρητορική του Χέγκσεθ για το μακελειό στο Ιράν προκαλεί φόβο

8 Μαρτίου 2026

Θρασύς και πολεμοχαρής, ακουγόταν περισσότερο σαν καρικατούρα κάποιου νταή παρά σαν σοβαρός πολιτικός άνδρας. «Θάνατος και καταστροφή από τον ουρανό όλη μέρα», καυχιόταν ο Πιτ Χέγκσεθ, φορώντας γραβάτα και μαντιλάκι στο πέτο στα χρώματα της αμερικανικής σημαίας, καθώς μιλούσε σε δημοσιογράφους στο Πεντάγωνο. «Αυτή δεν προοριζόταν ποτέ να είναι μια δίκαιη μάχη, και δεν είναι δίκαιη μάχη. Τους χτυπάμε ενώ είναι πεσμένοι κάτω, κι έτσι ακριβώς πρέπει».

Ο 45χρονος Χέγκσεθ, πρώην τηλεπαρουσιαστής του Fox News και νυν επικεφαλής του ισχυρότερου στρατού στον κόσμο, έχει αναδειχθεί αυτή την εβδομάδα το πρόσωπο του πολέμου του Ντόναλντ Τραμπ στο Ιράν. Η εξέλιξη αυτή έχει σημάνει συναγερμό στους επικριτές του, που προειδοποιούν ότι ο υπουργός Άμυνας -ο οποίος εύστοχα μετονομάστηκε σε «υπουργός Πολέμου»- μετέτρεψε ταχύτατα το Πεντάγωνο σε ορμητήριο μιας ιδεολογικής και θρησκευτικής σταυροφορίας, όπως γράφει ο Guardian.

Επιδεικνύοντας αντριλίκι, χριστιανικό εθνικισμό και κυνική αδιαφορία για τις ζωές των Αμερικανών στρατιωτών, υποστηρίζουν, η παιδαριώδης τηλεοπτική συμπεριφορά του Χέγκσεθ έχει στόχο να ικανοποιήσει την επιθυμία του Τραμπ για έναν πολεμοκάπηλο αντάξιο της «ανδρόσφαιρας». Εικόνα που ενίσχυσε το ανατριχιαστικό βίντεο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, που παρεμβάλλει αποσπάσματα από χολιγουντιανά μπλοκμπάστερ όπως τα Braveheart, Gladiator, Superman και Top Gun με πλάνα του Χέγκσεθ και πραγματικό οπτικό υλικό από θανατηφόρα πλήγματα των επιθέσεων κατά του Ιράν.

«Ο Πιτ Χέγκσεθ είναι ένας πολύ επικίνδυνος άνθρωπος. Ένας λευκός χριστιανός εθνικιστής που έχει στη διάθεσή του το οπλοστάσιο της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών, καθώς και λευκή επιταγή από τον πρόεδρο Τραμπ να εξαπολύει σφαγή όπου θέλει και εναντίον όποιου θέλει», σχολιάζει δεικτικά η Τζανέσα Γκόλντμπεκ, διευθύνουσα σύμβουλος της μη κερδοσκοπικής οργάνωσης υπεράσπισης δικαιωμάτων Vet Voice Foundation.

ΟΙ ΗΠΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΩΤΑΓΕΝΗΣ ΠΗΓΗ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ.

Ian wellens

Αυτό το βιβλίο - "Under The Eagle" της Jenny Pearce - κυκλοφόρησε το 1981 και πρέπει να το έχω διαβάσει περίπου εκείνη την εποχή. Για έναν νεαρό στα 20 του που μόλις άρχισε να σκέφτεται την παγκόσμια πολιτική, ήταν ένα συγκλονιστικό ανάγνωσμα. Είναι η ιστορία του πώς οι ΗΠΑ είχαν χρησιμοποιήσει τη δύναμή τους για να ελέγξουν και να κυριαρχήσουν σε άλλες χώρες προς συμφέρον -πάντα- του εαυτού τους. Σε μία μόνο περιοχή του κόσμου: τη Λατινική Αμερική.

 Μια άλεση και αδυσώπητη ιστορία παρεμβολών, πραξικοπημάτων, επιβεβλημένων στρατιωτικών δικτατοριών, άρνησης δικαιωμάτων, εκπαιδευμένων από τις ΗΠΑ, εξεγέρσεις τρομοκρατών, δολοφονιών και βασανιστηρίων συνδικαλιστών, ακτιβιστών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αυτόχθονων ηγετών, οικονομικού πολέμου μέσω μονομερών (και παράνομων) κυρώσεων κ.ο.κ.α, έμαθα σε αυτές τις σελίδες πώς η αυτοκρατορία των ΗΠΑ - και είναι μια αυτοκρατορία - λειτουργεί.

Είναι μια νηφάλια σκέψη να συνειδητοποιήσουμε ότι όλος αυτός ο τρόμος δεν περιορίστηκε στην (συγγνώμη) "πίσω αυλή" της Αμερικής. Έχει επαναληφθεί - έχει εκπέμπει ακτινοβολία σε κάθε ήπειρο και κάθε γωνιά του κόσμου. Μερικά μέρη έχουν περάσει ακόμα χειρότερα - απλά σκεφτείτε το Βιετνάμ, το Λάος και την Καμπότζη. Ή το εκτιμάται ότι ένα εκατομμύριο σκοτώθηκε από πιστό σύμμαχο των ΗΠΑ (και δικτάτορα, φυσικά) στρατηγό Σουχάρτο στην Ινδονησία το 1965.

Ό,τι και να συμβεί, αυτός ο πόλεμος σηματοδοτεί το τέλος των Ηνωμένων Πολιτειών

Σάββατο 7 Μαρτίου 2026
Vincenzo Costa

Πηγή: Βιντσέντσο Κόστα

Ας φανταστούμε για μια στιγμή ότι οι Αγγλοσιωνιστές θα κέρδιζαν αυτόν τον πόλεμο. Τι και ποιος θα είχε κερδίσει; Η Δύση; Το διεθνές δίκαιο; Η λογική;

Ένας αιμοδιψής τρελός που εξόντωσε γυναίκες και παιδιά στη Γάζα θα είχε κερδίσει.
Ένας παιδόφιλος που βρίσκεται τώρα σε πλήρη παραλήρημα, χωρίς πλέον επαφή με τον πραγματικό κόσμο.

Ένας φανατικός Υπουργός Πολέμου των ΗΠΑ που θέλει τον Τρίτο Ναό και πιστεύει ότι κάποιο είδος παρουσίας πρόκειται να συμβεί.
Οι αιρέσεις των ευαγγελικών φανατικών που συγκεντρώθηκαν στον Λευκό Οίκο για να προσευχηθούν για και γύρω από τον Τραμπ, έναν διεστραμμένο.

Μερικοί φιλελεύθεροι που εξακολουθούν να πιστεύουν ότι η ελευθερία συνίσταται στην επιβολή της μυθολογίας τους σε ολόκληρο τον κόσμο.

Εν τω μεταξύ, οι τιμές μεταφοράς LNG έχουν αυξηθεί από 40.000 δολάρια σε 300.000 δολάρια την ημέρα.

Ιμπεριαλιστικός πόλεμος με τα λάβαρα της ηθικής!

03/03/2026

EPA/WAEL HAMZEH

ΣΤΟΪΛΟΠΟΥΛΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ

Ίσχυε ανέκαθεν στο παρελθόν και το διαπιστώνουμε ξανά τις τελευταίες ημέρες στην αμερικανοϊσραηλινή επίθεση κατά του Ιράν. Όταν ο δυτικός ιμπεριαλισμός επιτίθεται στρατιωτικά, αυτό, όπως ισχυρίζονται όλοι οι ταγοί του, πραγματοποιείται μόνο για το γενικό καλό της ανθρωπότητας, για την ελευθερία και τη δημοκρατία, για την ειρήνη και κυρίως για τα ανθρώπινα δικαιώματα των καταπιεσμένων.

Στην ιστορία καταγράφονται όμως επ΄ αυτού συχνά άλλες πραγματικότητες. Στη δυτική πολιτική, τουλάχιστον την μεταπολεμική (αλλά και γενικώς) ο πραγματικός πολεμικός στόχος είναι κατά κανόνα τα συμφέροντα των κρατών και μάλιστα στη βάση της στρατιωτικής και οικονομικής ισχύος τους. Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη, Συρία, είναι μόνο κάποια παραδείγματα στην ευρύτερη περιοχή μας. Τα υπόλοιπα που ακούγονται, όπως για την υπερίσχυση του ηθικού ζητήματος επί του νομικού σε τέτοιους πολέμους, αποτελεί πρωτίστως προπαγανδιστικό τέχνασμα και ακατάσχετος περί δικαίου μοραλισμός, που συχνά συνοδεύεται με ψεύτικες ιστορίες και παραπληροφόρηση – και μάλιστα στη “λογική” των δύο μέτρων και δύο σταθμών.

Όμως, εν προκειμένω, το ερώτημα παραμένει. Αποτελεί η καταφανής έλλειψη δικαίου σε μια συγκεκριμένη, αυταρχική αλλά κυρίαρχη χώρα, από τις πολλές δεκάδες που υπάρχουν στην υφήλιο, φιλικές και μη στη Δύση, αιτία για την κήρυξη πολέμου εναντίον της από τους αυτοαναγορευόμενους “Δίκαιους” (και ισχυρούς) αυτού του κόσμου; Η αλήθεια είναι ότι το ισλαμικό καθεστώς στο Ιράν είναι αυταρχικό, εξτρεμιστικό και σκληρό.

Γροιλανδία: Το δράμα μιας χώρας που παλεύει με το ρατσισμό και τον αφανισμό - Λαμπρινή Θωμά

Την Γροιλανδία μας την «σύστησε» ο Τραμπ…Δυστυχώς…Το χειρότερο είναι ότι ο Αμερικανός πρόεδρος δεν είναι το μοναδικό δράμα που έχει ζήσει ο λαός της Γροιλανδίας. Έχει ζήσει πολύ χειρότερα και πολύ πιο δραματικά γεγονότα…Ρατσισμό και συστηματική προσπάθεια εξαφάνισης τους από τους «πολιτισμένους» Δανούς! Όχι τα «παλιά τα χρόνια». 

Αυτή η απάνθρωπη τακτική διήρκησε μέχρι το 1992! Ο τρόπος που προσπάθησαν να περιορίσουν τον πληθυσμό με στόχο να τον ελέγξουν ή και να τον εξαφανίσουν είναι αποτρόπαιος.

57.000 άνθρωποι έχουν απομείνει στην Γροιλανδία ,μετά απ’ όλα αυτά . Και τώρα καλούνται να αντιμετωπίσουν τον Τραμπ…
Μόνο ένα ελληνικό μέσο ενημέρωσης , μία δημοσιογράφος μ΄ έναν οπερατέρ- φωτογράφο τόλμησαν να ταξιδέψουν στην Γροιλανδία και τα όσα κατέγραψαν είναι απλά συγκλονιστικά.

 Το The Pressproject με τη δημοσιογράφο Λαμπρινή Θωμά και τον οπερατέρ-φωτογράφο Νίκο Βεντούρα με αποκαλυπτικά ρεπορτάζ μας εξηγούν τι είχε συμβεί, τι συμβαίνει και τι έρχεται στην Γροιλανδία. Στο στούντιο του militaire channel η δημοσιογράφος Λαμπρινή Θωμά.

Πρώην πράκτορας CIA: Πληρώσαμε εκατ. σε πολιτικούς, ΜΚΟ, δημοσιογράφους για να διαλύσουμε τη Γιουγκοσλαβία

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 22, 2016 

(Παλιό αλλά άξιο υπενθύμισης καθώς οι αποκαλύψεις Epstein καλά κρατούν, ο Τραμπ μεγαλουργεί, οι Πρέσπες του Αιγαίου ξεκινούν και όπως και στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας πάντα για να συμβεί το κακό θα υπάρξει διχασμός και φιλήκοοι των ξένων - στη χώρα μας υπάρχουν πολλοί - δυστυχώς.

Σχόλιο ιστολογίου: Συνέντευξη - υπενθύμιση για το πως περίπου λειτουργεί η μεθόδευση της διάλυσης εθνών και κρατών. Αυτές οι τακτικές που περιλαμβάνουν: δόλιο δανεισμό με υπέρογκα χρέη, υποκινούμενους αλυτρωτισμούς, προβοκάτσιες, μετακινήσεις πληθυσμών, εξαγορές προσώπων, δολοφονίες κ.α. είναι τα όπλα για την επίτευξη των στόχων της παγκόσμιας απάνθρωπης εκμεταλλευτικής κάστας ελαχίστων φυσικών προσώπων.

Τόσο τώρα στις δύσκολες στιγμές που βιώνουμε όσο και για αυτές που πολύ πιθανό να ακολουθήσουν θα πρέπει να είμαστε ενωμένοι και να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά.

Αίσθηση προκαλούν οι αποκαλύψεις στις οποίες προέβη ο πρώην πράκτορας της CIA Ρόμπερτ Μπέιρ και συγγραφέας πολλών βιβλίων που φανερώνουν τα μυστικά της υπηρεσίας, αλλά και των κυβερνήσεων του Μπιλ Κλίντον και του υιού του Τζόρτζ Μπους, του τζούνιορ.

Έχει πολλάκις συλληφθεί και κρατηθεί όπως αναφέρει στο σάιτ του ο Μιχάλης Ιγνατίου. Ο Μιτ Γουόσπουρ, ένας προσωπικός του φίλος εργαζόμενος στη Γερουσία, ο οποίος του έδινε πληροφορίες, έχει δολοφονηθεί.

Ως πράκτορας της CIA ο Μπέιρ εργάστηκε στη Γιουγκοσλαβία το 1991-94 και στη Μέση Ανατολή. Από την αποχώρησή του από την υπηρεσία και μετά έχει πολλάκις κατηγορήσει την κυβέρνηση Μπους ότι προκαλούσε πολέμους για το πετρέλαιο.

Σε συνέντευξή του που δημοσιεύει και το ebritic.com, ο Μπέιρ προέβη σε εκπληκτικές αποκαλύψεις:

«Στη Γιουγκοσλαβία πήγα στις 12 Ιανουαρίου 1991, με ελικόπτερο, στο Σεράγεβο. Δουλειά μας ήταν να επιτηρούμε τους υποτιθέμενους Σέρβους τρομοκράτες ώστε να μην επιτεθούν στην πόλη. Μας είχαν ενημερώσει για μια οργάνωση με την ονομασία Ανώτερη Σερβία, η οποία σχεδίαζε βομβιστικές επιθέσεις στην πόλη λόγω της επιθυμίας της Βοσνίας να αποσχιστεί από τη Γιουγκοσλαβία.

»Στην πραγματικότητα αυτή η οργάνωση ούτε καν υπήρχε. Οι επικεφαλής μας, μας έλεγαν ψέματα. Η αποστολή μας ήταν απλώς να προκαλέσουμε πανικό στους πολιτικούς στη Βόσνια, να τους πείσουμε ότι επίκειται σερβική επίθεση. Η αποστολή αυτή τελείωσε για μένα σε δύο εβδομάδες. Ανέλαβα νέα στη Σλοβενία. Η επιχείρηση στη Βοσνία διήρκεσε έναν μήνα και είχε κωδική ονομασία Ίστινα (αλήθεια).

»Πήγα στη Σλοβενία διότι είχαμε πληροφορίες ότι σκόπευε να ανακηρύξει την ανεξαρτησία της. Διαθέσαμε μερικά εκατομμύρια δολάρια για τη χρηματοδότηση ορισμένων Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων, κομμάτων της αντιπολίτευσης και διαφόρων πολιτικών.

»Πολλοί πράκτορες που διαφωνούσαν εξαφανίζονταν όταν αρνούντο να εκτελέσουν αποστολές προπαγάνδας κατά των Σέρβων. Προσωπικά είχα εκπλαγεί από τα ψέματα τα οποία μας έλεγαν οι επικεφαλής και οι πολιτικοί μας. Πολλοί πράκτορες καλλιεργούσαν την προπαγάνδα χωρίς να γνωρίζουν τι κάνουν. Ο καθένας μας γνώριζε μόνο ένα μέρος της υπόθεσης και μόνο αυτοί που δημιούργησαν την όλη υπόθεση γνώριζαν το σύνολό της, δηλαδή οι πολιτικοί.

Ενάντια στον ιμπεριαλισμό

Του Διονύση Σκλήρη

Αντιγράφω από τους προτεινόμενους Προγρ. Άξ. της Συντονιστικής Επιτροπής της Πρωτοβουλίας για την Ανασυγκρότηση του Κομμουνιστικού Κινήματος για τον σύγχρονο καπιταλισμό - ιμπεριαλισμό (σύνδεσμος ΕΔΩ):

"Οι εξαρτημένες χώρες διακρίνονται, επιπλέον, σε

 (α) αυτές που είναι σε ανοιχτή σύγκρουση με τον ιμπεριαλισμό, είτε βρίσκονται υπό την εξουσία των κομμουνιστικών κομμάτων, είτε διότι τυγχάνει μια κυρίαρχη πολιτικά μερίδα της εθνικής τους αστικής τάξης να επιθυμεί μια (πιο) ανεξάρτητη, εθνική ανάπτυξη και την άνοδο στον διεθνή καταμερισμό εργασίας και σε

 (β) αυτές που υποτάσσονται και ενσωματώνονται στην ιμπεριαλιστική στρατηγική, είτε διότι δεν υπάρχει μερίδα της αστικής τάξης με προσδοκίες εθνικής ανεξαρτησίας, είτε γιατί αυτή δεν κυριαρχεί πολιτικά. 

Η ιστορική και σύγχρονη εμπειρία των περιπτώσεων που χώρες υπό αστική εξουσία συγκρούονται με τον ιμπεριαλισμό δείχνει ότι η περίπτωση αυτή αφορά κυρίως χώρες που βασίζονται σε σπάνιους φυσικούς πόρους, κυρίως ενεργειακούς (π.χ. πετρέλαιο και φυσικό αέριο), τις γεωπροσόδους από τους οποίους η εθνική αστική τάξη επιθυμεί να καρπωθεί προνομιακά (έναντι των ιμπεριαλιστών ανταγωνιστών), ενώ τις αξιοποιεί για τη σύναψη συμμαχιών με τις εργατικές και λαϊκές τάξεις (π.χ. σημερινή Ρωσία, Ιράν, μέχρι πρόσφατα η Συρία και η Λιβύη,  Βενεζουέλα και άλλες χώρες της Λατ. Αμερικής, χώρες του Σαχέλ όπως η Μπουρκίνα Φάσο κ.α.· συνήθως είναι το κράτος ή/και ο στρατός αυτός που αναλαμβάνει κυρίαρχο πολιτικό ρόλο ή και την ίδια την οικονομική διαχείριση των πόρων αυτών μέσω της εθνικοποίησής τους). 

Η εθνική ανεξαρτησία των χωρών αυτών είναι εξαιρετικά επισφαλής στην πορεία του ιστορικού χρόνου, στον βαθμό που δεν ανακύπτει μια επαναστατική διαδικασία σε αντιιμπεριαλιστική -με τη στρατηγική έννοια της εργατολαϊκής εξουσίας- ή σοσιαλιστική κατεύθυνση, καθώς οι αστικές ηγεσίες εμπλέκονται σε έναν διμέτωπο αγώνα εναντίον και του ιμπεριαλισμού και των εγχώριων υποτελών τάξεων. Μάλιστα, είναι ακριβώς σε τέτοιες χώρες που παρατηρούνται τα τελευταία χρόνια ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις με τη μορφή των “έγχρωμων” (αντ)επαναστάσεων, οι οποίες αξιοποιούν έντεχνα υπαρκτές κοινωνικές αντιθέσεις, ταξικές, εθνικές ή θρησκευτικές."

Τα παραπάνω δεν είναι "συνωμοσιολογία", ούτε "γεωπολιτική" με αδιαφορία για τις "ταξικές σχέσεις".

Περιγράφει τις ανταγωνιστικές σχέσεις κοινωνικών τάξεων και στρωμάτων με ΕΘΝΙΚΟ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟ. 

Μόλις διάβασα ότι οι Φρουροί της Επανάστασης ελέγχουν τα 2/3 της ιρανικής οικονομίας σε ανάρτηση του Διονύσιος Σκλήρης από άρθρο του στο Βήμα.

Το αγκάθι στο πλευρό: Το Ιράν των Αγιατολάχ και η Μακρά Σκιά της Αμερικανικής Αυτοκρατορίας

από τον Sergio Saraceni - 16 Ιανουαρίου 2026

Πηγή: 2dipicche.news

Σε έναν κόσμο όπου η γεωπολιτική συνυφαίνεται με ιδεολογικές αφηγήσεις, το μετα-επαναστατικό Ιράν αντιπροσωπεύει ένα επίμονο αίνιγμα, ένα προπύργιο αντίστασης που, από το 1979, αμφισβητεί την παγκόσμια ηγεμονία των ΗΠΑ.
Η Ισλαμική Επανάσταση, με επικεφαλής τον Αγιατολάχ Χομεϊνί, δεν ήταν μόνο μια εσωτερική ανατροπή του καθεστώτος του Σάχη Ρεζά Παχλεβί - ενός πιστού συμμάχου της Ουάσινγκτον, του οποίου τα ενδιαφέροντα στοιχεία, ωστόσο, θα χρειαστεί να αναλύσουμε αργότερα - αλλά μια πράξη αποστασίας από το δυτικό σύστημα, μια ριζική απόρριψη του καπιταλιστικού και ιμπεριαλιστικού μοντέλου που επέβαλε η Αμερική.

Έκτοτε, το Ιράν των Αγιατολάχ στέκεται ως αγκάθι στο πλευρό της αστραφτερής αυτοκρατορίας, ένα αδιάσειστο εμπόδιο για την πλήρη κυριαρχία στη Μέση Ανατολή. Είναι μια ιστορία αντίστασης που αξίζει να γιορταστεί όχι από φανατισμό, αλλά για το βαθύ μάθημά της για την κυριαρχία και τον αγώνα κατά της μονοπολικότητας.

Το μοιραίο έτος 1979.

Αναλογιζόμενοι εκείνο το μοιραίο έτος του 1979, γίνεται σαφές ότι η επανάσταση δεν ήταν απλώς ένα θρησκευτικό πραξικόπημα, αλλά μάλλον ένα λαϊκό κίνημα που ένωσε τους Σιίτες, τους κοσμικούς διανοούμενους και τους μειονεκτούντες ενάντια σε ένα καθεστώς που θεωρούνταν μαριονέτα της Δύσης.

Σειρά της Γροιλανδίας; Σάλος από μήνυμα της…συζύγου του προσωπάρχη του Λευκού Οίκου!

January 4, 2026

Ο πρεσβευτής της Δανίας στις ΗΠΑ ζήτησε σήμερα «απόλυτο σεβασμό» στην εδαφική ακεραιότητα της Γροιλανδίας, μετά από ένα tweet της συζύγου του αναπληρωτή προσωπάρχη του Λευκού Οίκου Στίβεν Μίλερ, η οποία ανήρτησε μια φωτογραφία της Γροιλανδίας με τα χρώματα της σημαίας των ΗΠΑ.

Η Κέιτι Μίλερ, σύζυγος του αναπληρωτή προσωπάρχη της αμερικανικής προεδρίας, ανήρτησε στον λογαριασμό της στο X χθες Σάββατο μια φωτογραφία της Γροιλανδίας χρωματισμένης με την αμερικανική σημαία. Η φωτογραφία συνοδευόταν από μια λεζάντα που έγραφε με κεφαλαία γράμματα: «ΣΥΝΤΟΜΑ».

Ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ έχει δηλώσει αρκετές φορές στη διάρκεια των ετών ότι η Γροιλανδία, ένα έδαφος της Δανίας που διαθέτει εκτεταμένη αυτονομία, θα πρέπει να γίνει τμήμα των Ηνωμένων Πολιτειών, επικαλούμενος λόγους ασφαλείας και το ενδιαφέρον για τους ορυκτούς πόρους του νησιού.

Η Γροιλανδία και η Δανία έχουν απορρίψει την ιδέα.

Σοκαριστικές και δραματικές ειδήσεις από την Βενεζουέλα

Του Ρούντι Ρινάλντι 

Η νέα πειρατική πολεμική εισβολή των ΗΠΑ του «ειρηνοποιού» Τραμπ (με βομβαρδισμούς πόλεων και χερσαίες επιχειρήσεις) ενάντια σε μια κυρίαρχη χώρα, με την πρωτοφανή απαγωγή του προέδρου της χώρας και την μεταφορά του σε ξένο έδαφος, δείχνουν περίτρανα τα σημάδια μιας νέας εποχής στις διεθνείς σχέσεις. 

Η αρπαγή των πετρελαίων της Βενεζουέλας και ο έλεγχος ολόκληρης της Λατινικής Αμερικής είναι ο άμεσος στόχος του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.

Βλέπουμε μια «μπακλαβαδοποίηση» του πλανήτη και μια αλλαγή των συνόρων και καθεστώτων, με επικεφαλής το πραγματικό κόμμα του πολέμου (ΗΠΑ – Ισραήλ και ΕΕ) και με στόχο την τρομοκράτηση όλων των χωρών και λαών. Δεν ξέρουμε σε ποιο βαθμό η «μπακλαβαδοποίηση» και η άγρια επιθετικότητα ΗΠΑ και Ισραήλ, γίνεται με κάποια είδους συνεννόηση, ενημέρωση, ανεκτικότητα με άλλες μεγάλες δυνάμεις (Ρωσία – Κίνα)∙ ξέρουμε όμως πως οι χώρες που θέλουν να μείνουν ανεξάρτητες πρέπει να στηρίζονται στις δικές τους δυνάμεις και σε στέρεες συμμαχίες κι όχι υποσχέσεις στήριξης.

Το ΔΝΤ, η ΕΕ και η υποτέλεια

του Αχιλλέα Ομήρου
(ψευδώνυμο με το οποίο συνόδευε άρθρα του ο Λευτέρης Ριζάς)

Αναδημοσιεύουμε στη μνήμη του Λευτέρη Ριζά

(πρώτη δημοσίευση 28.04.2016)

       Το ΔΝΤ, όπως και η Ε.Ε. και τα όργανα της, η Παγκόσμια Τράπεζα, οι διάφοροι άλλοι οικονομικοί και στρατιωτικο - πολιτικοί οργανισμοί (μην ξεχνάμε πρώτα απ‘ όλους το ΝΑΤΟ), δεν έχουν δημιουργηθεί για να επιδιώξουν την ευημερία και ελευθερία των λαών (των εθνών και των κρατών τους). Οι ίδιοι αυτοί οργανισμοί αυτό βέβαια ισχυρίζονται και «πουλάνε» σε όλους τους λαούς και τις κυβερνήσεις τους. Είναι απαραίτητο να πιστέψουν οι λαοί πώς όλοι αυτοί οι θεσμοί τα όργανα τους, στα οποία συμμετέχουν μέσω των κυβερνήσεων τους, φροντίζουν με άδολη αγάπη γι΄ αυτούς.

       Ισχυρίζονται ότι φροντίζουν για την οικονομική ανάπτυξη όλων των χωρών και λαών. Ότι ακριβώς γι΄αυτό τον λόγο επενδύουν, παρέχουν δάνεια, εκδίδουν οδηγίες και κανονισμούς, διαμορφώνουν διεθνείς νόμους και συγκροτούν στρατούς για να προασπίσουν την ελευθερία, τη δικαιοσύνη, την ασφάλεια κάθε λαού και ανθρώπου.

       Κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν πιστεύει τίποτα από αυτά, γιατί η ίδια η ζωή, η ίδια η «πολιτεία» όλων αυτών των οργανισμών, ενώσεων κλπ κλπ κάθε ημέρα αποδείχνει το εντελώς αντίθετο: ότι δηλαδή στην πραγματικότητα είναι θεσμοί, όργανα και ενώσεις του κεφαλαίου, του πολύ μεγάλου κεφαλαίου, του μονοπωλιακού και χρηματοπιστωτικού. Ότι στην πραγματικότητα προσπαθούν να «συντονίσουν» την δράση όλων αυτών των μερίδων του κεφαλαίου, έτσι ώστε να εξομαλύνονται οι διαρκώς αναφυόμενες αντιθέσεις και συγκρούσεις τους από τη μια και από την άλλη όλοι αυτοί μαζί να εξασφαλίζουν την αναπαραγωγή τους σε βάρος των λαών τους. Με κάθε μέσον: με την καθημερινή παραπλάνηση τους – την προπαγάνδα – και την «πλύση» του εγκεφάλου τους, την ανοιχτή και καλυμμένη καταπίεση τους, τον εγκλωβισμό τους σε πολιτικά σχήματα που παρά την «προοδευτική» ρητορεία τους σκοπό τους θα έχουν ακριβώς την παραπλάνηση τους και τον ιδεολογικο-πολιτικό έλεγχο τους.

Τα πετρέλαια της Βενεζουέλας, η αλλαγή καθεστώτος και η γκανγκστερική πολιτική της Αμερικής

24.11..25

Jeffrey D. Sachs & Sybil Fares

Το καταγέλαστο ηθικό πρόσχημα είναι η καταπολέμηση των ναρκωτικών, αλλά ο πραγματικός στόχος είναι η ανατροπή μιας κυρίαρχης κυβέρνησης. Οικείο; Ναι, όντως το έχουμε ξαναδεί.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες ξεσκονίζουν το παλιό τους σχέδιο αλλαγής καθεστώτος στη Βενεζουέλα. Αν και το σύνθημα έχει αλλάξει από «αποκατάσταση της δημοκρατίας» σε «καταπολέμηση των ναρκοτρομοκρατών», ο στόχος παραμένει ο ίδιος, δηλαδή ο έλεγχος του πετρελαίου της Βενεζουέλας. Οι μέθοδοι που ακολουθούν οι ΗΠΑ είναι γνωστές: κυρώσεις που στραγγαλίζουν την οικονομία, απειλές χρήσης βίας και επικήρυξη 50 εκατομμυρίων δολαρίων για τον πρόεδρο της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο, σαν να βρισκόμαστε στην Άγρια Δύση.

Οι ΗΠΑ είναι εθισμένες στον πόλεμο. Με τη μετονομασία του υπουργείου Πολέμου, τον προτεινόμενο προϋπολογισμό του Πενταγώνου ύψους 1,01 τρισεκατομμυρίων δολαρίων και περισσότερες από 750 στρατιωτικές βάσεις σε περίπου 80 χώρες, αυτή δεν είναι μια χώρα που επιδιώκει την ειρήνη. Τις τελευταίες δύο δεκαετίες, η Βενεζουέλα αποτελεί επίμονο στόχο των ΗΠΑ για αλλαγή καθεστώτος. Το κίνητρο, το οποίο έχει διατυπώσει σαφώς ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, είναι τα περίπου 300 δισεκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου που βρίσκονται κάτω από τη ζώνη του Ορινόκο, τα μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου στον πλανήτη.

Το 2023, ο Τραμπ δήλωσε ανοιχτά: «Όταν έφυγα από την προεδρία, η Βενεζουέλα ήταν έτοιμη να καταρρεύσει. Θα την είχαμε καταλάβει, θα είχαμε πάρει όλο αυτό το πετρέλαιο… αλλά τώρα αγοράζουμε πετρέλαιο από τη Βενεζουέλα, οπότε κάνουμε έναν δικτάτορα πολύ πλούσιο». Τα λόγια του αποκαλύπτουν την υποκείμενη λογική της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, η οποία αγνοεί εντελώς την κυριαρχία και αντίθετα ευνοεί την αρπαγή των πόρων άλλων χωρών.

Αυτό που συμβαίνει σήμερα είναι μια τυπική επιχείρηση αλλαγής καθεστώτος υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, που παρουσιάζεται με το πρόσχημα της καταπολέμησης των ναρκωτικών. Οι ΗΠΑ έχουν συγκεντρώσει χιλιάδες στρατιώτες, πολεμικά πλοία και αεροσκάφη στην Καραϊβική Θάλασσα και τον Ειρηνικό Ωκεανό. Ο πρόεδρος έχει εξουσιοδοτήσει τη CIA να διεξαγάγει μυστικές επιχειρήσεις στο εσωτερικό της Βενεζουέλας.

Η Ελλάδα και το Ελσίνκι

Του Δημήτρη Καλτσώνη 

εφημ. ΤΑ ΝΕΑ, 13/10/2025

 Οι πρόσφατες δηλώσεις Ζαχάροβα εντάσσονται στο πλαίσιο της αντιπαράθεσης με το ΝΑΤΟ, καθώς τις τελευταίες δεκαετίες οι απειλητικές επεκτατικές κινήσεις του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία και σε όλη την ανατολική Ευρώπη αμφισβήτησαν τη ζώνη επιρροής της Ρωσίας αλλά και την ασφαλή της περίμετρο.

  Ωστόσο οι δηλώσεις αυτές μπορούν να αποτελέσουν μια καλή αφορμή ώστε να αναστοχαστούμε πάνω στη σχέση της εξωτερικής πολιτικής της δικής μας χώρας με την Τελική Πράξη του Ελσίνκι και τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ. Ας σκεφτούμε μαζί κάποια παραδείγματα:

Πρώτο: Δικαίωμα των λαών στην αυτοδιάθεση. Η ελληνική κυβέρνηση στέκεται στο πλευρό των κατακτητών, δηλαδή του Ισραήλ που διατηρεί με την πιο βάρβαρη βία τον Παλαιστινιακό λαό υπό κατοχή. Έχει μάλιστα ανακηρύξει το Ισραήλ, όπως και η προηγούμενη κυβέρνηση, σε στρατηγικό σύμμαχο.

Δεύτερο: Απαγόρευση επιθετικού πολέμου. Οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν καταδίκασαν, δεν πήραν αποστάσεις αλλά συνέβαλαν στους παράνομους επιθετικούς πολέμους ενάντια στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, στη Λιβύη, πρόσφατα στο Ιράν και αλλού.

Τρίτο: Παράνομη χρήση βίας ή απειλή χρήσης βίας. Η τότε κυβέρνηση Σημίτη δεν αντιτάχθηκε αλλά διευκόλυνε τους βομβαρδισμούς της Σερβίας από το ΝΑΤΟ το 1999. Κατά παραβίαση του Συντάγματός μας και χωρίς τον ειδικό νόμο που απαιτεί το άρθρο 27 παρ. 2, επέτρεψε τη χρήση των ελληνικών εδαφών για τη διέλευση των ΝΑΤΟϊκών στρατευμάτων που κατευθύνονταν στο Κόσοβο.

Τέταρτο: Απαραβίαστο των συνόρων. Η ελληνική κυβέρνηση συμφώνησε το 1992 με την απόσχιση της Κροατίας και της Σλοβενίας από τη Γιουγκοσλαβία που έγινε με απαίτηση της Γερμανίας και απόφαση της ΕΕ.

Πέμπτο: Εδαφική ακεραιότητα των κρατών. Η κυβέρνηση έχει ουσιαστικά εναποθέσει την επίλυση του ζητήματος της παράνομης κατοχής του 37% της Κύπρου από την Τουρκία – μέλος του ΝΑΤΟ, στις ΗΠΑ και στο ίδιο το ΝΑΤΟ, στους συνυπεύθυνους δηλαδή της τουρκικής εισβολής και κατοχής. 

Ο Κορνήλιος Καστοριάδης για την αποικιοκρατία πέραν της Δύσης

Του Σπύρου Κουτρούλη 

Κορνήλιος Καστοριάδης: Η απάτη των αποδομιστών

"Η ιδεολογία και η απάτη των αποδομιστών στηρίζονται κατά μεγάλο μέρος στο "αίσθημα ενοχής" της Δύσης:

 πηγάζουν, για να το πω με συντομία, από ένα αθέμιτο μείγμα, όπου η κριτική του εργαλειακού και εργαλειοποιημένου ορθολογισμού (κριτική που έχει ήδη γίνει. εδώ και πολύν καιρό) συγχέεται ύπουλα με τη δυσφήμιση των ιδεών της αλήθειας, της αυτονομίας, της υπευθυνότητας. Ποντάρουν στο αίσθημα ενοχής της Δύσης σχετικά με την αποικιοκρατία, την εξόντωση των άλλων πολιτισμών, τα ολοκληρωτικά καθεστώτα, τη φαντασίωση της κυριαρχίας πάνω στη φύση, για να μεταπηδήσουν σε μια απατηλή και αυτοαντιφάσκουσα κριτική του ελληνοδυτικού προτάγματος της ατομικής και συλλογικής αυτονομίας, των πόθων για χειραφέτηση, των θεσμών μέσα στους οποίους οι πόθοι αυτοί ενσαρκώθηκαν, έστω με αποσπασματική και ατελή μορφή(το πιο περίεργο είναι ότι οι ίδιοι αυτοί σοφιστές δεν αμελούν από καιρού εις καιρούν να ποζάρουν ως υπερασπιστές του δικαίου, της δημοκρατίας, των δικαιωμάτων του ανθρώπου κ.λ.π.)".

Συζήτηση με τον Olivier Morel στις 18 Ιουνίου 1993 στο Radio Plurielle και στο La Republique internationale des lettres τον Ιούνιο του 1994, στο Κ.Καστοριάδης, Η άνοδος της ασημαντότητας, εκδόσεις Ύψιλον,μετάφραση Κ.Κουρεμένος, Αθήνα 2000, σελ.121.

Κ.Καστοριάδης: Ανάμεσα στο κενό της Δύσης και τον μύθο των Αράβων

"Από τη μια υπάρχει η τεράστια  μυθοποίηση των Αράβων από τους ίδιους τους Άραβες, οι οποίοι αυτοπαρουσιάζονται μονίμως ως τα αιώνια θύματα της Ιστορίας. Στην πραγματικότητα, αν υπήρξε ένα κατακτητικό έθνος, από τον 7ο ως τον 11ο αιώνα, ήταν ακριβώς οι Άραβες. Οι Άραβες δεν είναι αυτοφυές είδος των βουνοπλαγιών του Άτλαντα στο Μαρόκο, ζούσαν στην Αραβία. Στην Αίγυπτο δεν υπάρχε ούτε ένας Άραβας.

 Η σημερινή κατάσταση είναι αποτέλεσμα κατ' αρχάς της κατάκτησης και του λίγο-πολύ αναγκαστικού εξισλαμισμού των υποταγμένων πληθυσμών, στη συνέχεια του επί αιώνες εποικισμού των Αράβων όχι από τους Ευρωπαίους μα από τους Τούρκους, και τέλος του δυτικού ημιαποικισμού για μια συγκριτικά πολύ μικρότερη περίοδο.

Ανοιχτή Επιστολή από Νομπελίστα σε Νομπελίστα

Ο Αδόλφο Πέρες Εσκιβελ , στα 94 του χρόνια, ο νομπελιστας Αργεντινός διανοούμενος, ποιητής, λογοτέχνης , λατρεμένος Λατινοαμερικάνος που έφερε  βάλσαμο και ελπίδα στις μητέρες και γιαγιάδες της Πλατείας του Μάη σε ένα ανοιχτό γράμμα στην πρόσφατα  βραβευμένη με το Νόμπελ ειρήνης  Μαρία Κορίνα Ματσαδο. 

Από τον Αδόλφο Πέρες Εσκιβέλ προς τη Μαρία Κορίνα Ματσάδο

12 Οκτωβρίου 2025

Σου στέλνω τον χαιρετισμό της Ειρήνης και του Καλού, που τόσο έχει ανάγκη η ανθρωπότητα και οι λαοί που ζουν στη φτώχεια, τις συγκρούσεις, τους πολέμους και την πείνα.

Αυτή η ανοιχτή επιστολή είναι για να σου εκφράσω και να μοιραστώ κάποιες σκέψεις.

Με εξέπληξε ο διορισμός σου ως βραβευμένης με το Νόμπελ Ειρήνης από τη Νορβηγική Επιτροπή Νόμπελ. Μου ήρθαν στη μνήμη οι αγώνες κατά των δικτατοριών στην ήπειρο και στη χώρα μου, υπό τις στρατιωτικές δικτατορίες που υπομείναμε από το 1976 έως το 1983, όταν αντισταθήκαμε στις φυλακίσεις, τα βασανιστήρια και την εξορία, με χιλιάδες αγνοούμενους, απαχθέντα παιδιά και τους λεγόμενους “θανάσιμους πτήσεις”, από τις οποίες είμαι επιζών.

Το 1980 μου απονεμήθηκε το Νόμπελ Ειρήνης. Έχουν περάσει 45 χρόνια και συνεχίζουμε να δουλεύουμε στην υπηρεσία των φτωχότερων, μαζί με τους λαούς της Λατινικής Αμερικής. Εξ ονόματός τους δέχτηκα αυτή την υψηλή διάκριση — όχι για το ίδιο το βραβείο, αλλά για τη δέσμευση στον κοινό αγώνα και τις ελπίδες για την οικοδόμηση μιας νέας αυγής.

Η ειρήνη χτίζεται καθημερινά, και πρέπει να υπάρχει συνέπεια ανάμεσα στα λόγια και τις πράξεις.

Στα 94 μου χρόνια συνεχίζω να μαθαίνω από τη ζωή, και με ανησυχούν η κοινωνική και πολιτική σου στάση και οι αποφάσεις σου.

Οπότε σου στέλνω αυτές τις σκέψεις.

Η κυβέρνηση της Βενεζουέλας είναι μια δημοκρατία με τα φώτα και τις σκιές της. Ο Ούγκο Τσάβες άνοιξε το δρόμο της ελευθερίας και της κυριαρχίας για τον λαό, και αγωνίστηκε για την ενότητα της ηπείρου — ήταν ένα ξύπνημα της Μεγάλης Πατρίδας. Οι Ηνωμένες Πολιτείες τον επιτέθηκαν διαρκώς, επειδή δεν μπορούν να ανεχθούν κανένα κράτος της ηπείρου να βγει από την τροχιά και την αποικιακή τους εξάρτηση. Συνεχίζουν να θεωρούν τη Λατινική Αμερική ως την “πίσω αυλή” τους.

Ο αποκλεισμός της Κούβας από τις ΗΠΑ για περισσότερα από 60 χρόνια είναι επίθεση στην ελευθερία και τα δικαιώματα των λαών. Η αντίσταση του κουβανικού λαού είναι παράδειγμα αξιοπρέπειας και δύναμης.

Με εκπλήσσει που προσκολλάσαι τόσο στις Ηνωμένες Πολιτείες, και πρέπει να γνωρίζεις ότι δεν έχουν συμμάχους ούτε φίλους — έχουν μόνο συμφέροντα.