''Ένα πολιτικό κόμμα δεν είναι αυτοσκοπός''

Του Δημήτρη Βασιλειάδη 

    Δύο θεμελιώδη στοιχεία της σκέψης του Μιχάλη Χαραλαμπίδη σχετικά με το θεσμό του κόμματος (τη γέννηση και την εξέλιξη του), ανάμεσα στα πάρα πολλά πάνω σ΄ αυτό το ζήτημα που είναι διάχυτα στο έργο του και που τα ανακαλύπτει κανείς διαβάζοντας τα βιβλία του, ήρθαν στο νου μου με αφορμή τη γέννηση κομμάτων που απασχολούν την δημοσιότητα  αυτές τις μέρες. Όλα αυτά τα θεμελιώδη στοιχεία, ο Μιχάλης θεωρεί ότι είναι απαραίτητες προϋποθέσεις για τη γέννηση και εξέλιξη ενός κόμματος, που όμως, όταν δεν υπάρχουν, μοιραία, το αποτέλεσμα δεν θα είναι κόμμα, αλλά μη-κόμμα (αγαπημένη του έκφραση) όπως υποστηρίζει ο ίδιος. 

Το ένα λοιπόν από τα δύο θεμελιώδη στοιχεία που θα παρατεθούν παρακάτω έχει να κάνει με το κόμμα-αρχηγός- ηγέτης, στο κατά πόσο δηλαδή ένα προσωποπαγές, αρχηγικό κόμμα έχει προοπτικές εξέλιξης, και το άλλο,  με τις διαδικασίες που το γεννάν, την ουσία τους, τις μεγάλες ανάγκες και ιδέες που το γεννούν, κυρίως όμως με την διαφάνεια τους, την συμμετοχή ή μη των πολιτών σ΄ αυτές κλπ.

  

    Ο Μιχάλης αναπτύσσει αυτές τις σκέψεις έχοντας, σαν μοντέλο -ας πούμε-  το ΠΑ.ΣΟ.Κ. Όμως, ό,τι έχει γράψει πάνω σ΄ αυτό το θέμα, παρά το γεγονός ότι αναφέρεται πάνω στην εξέλιξη του ΠΑ.ΣΟ.Κ., αποτελεί έναν θεμελιώδη οδηγό για να αναλύσει κανείς το κόμμα, ως συστατικό στοιχείο της δημοκρατίας. Όσον αφορά το κόμμα-αρχηγός,  ο Μιχάλης, παρά το γεγονός ότι θεωρεί πως το ηγετικό χάρισμα ενός πολιτικού μπορεί να λειτουργήσει αναζωογονητικά,…

‘’…πολλές φορές ο αρχηγός –Leader- αυτός που διαθέτει ένα προσωπικό χάρισμα και ικανότητες μπορεί να επαναφέρει την φλόγα των ιδανικών της πολιτικής, να αναζωογονήσει ένα πολιτικό κίνημα…’’

 …θεωρεί τελικά, ότι αυτό θα λειτουργήσει αρνητικά για το κόμμα, όπως χαρακτηριστικά γράφει για το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και την καταλυτική επιρροή του Αντρέα: 

    ‘’Το πέρασμα στο προσωπικό κόμμα του αρχηγού  έλεγξε  παρά απελευθέρωσε τη δυναμική της Δημοκρατικής παράταξης…’’

Η "μαγεία'' των Χριστουγέννων

Του Δημήτρη Βασιλειάδη 

Για τη περιβόητη ''μαγεία'' των χριστουγέννων. Δηλαδή των χριστουγέννων που κανείς μας πια δεν ξέρει τι, και ποιόν γιορτάζει. Και το χειρότερο : κανείς δεν ξέρει γιατί χαίρεται. Γι αυτά τα χριστούγεννα λοιπόν, και το ''μύθο'' τους, πεντέξη λόγια από μία γλώσσα που ''κόκκαλα δεν έχει και κόκκαλα τσακίζει -του Μάνου.                                                                                                                                                            

     ''Ο μύθος των Χριστουγέννων κρατιέται με τη βία απ΄ τα παράθυρα και από τις πόρτες, κρεμασμένος σε πανύψηλα και αφιλόξενα σύγχρονα σκυθρωπά κτίρια. Τον συντηρούν οι δραστηριότητες της αγοράς, τα συμφέροντα των εμπόρων, οι ανελεύθερες κυβερνήσεις πλην των ανατολικών και ακόμα πιο ανελεύθερες θρησκευτικές οργανώσεις, τέλος οι αστοί και οι εργατικοί, πρόσφατοι μετανάστες στην αστική τάξη, που κατ΄ ουσίαν κυβερνάν τον κόσμο μας, και που επιθυμούν θρησκευτικές αιτιολογίες και παραδόσεις για διασκέδαση, απόλαυση και αμεριμνησία.                                                                                                                                                      

     Ούτε για τα παιδιά δεν έμειναν τα σύμβολα ανέγγιχτα. Κι αυτά ακόμα προσπαθούν να ονειρεύονται μέσα από τις εφιαλτικές εκπομπές της τηλεόρασης, κι από ΄να σπίτι που τις μέρες αυτές δεν έχει προσθέσει κανένα αγαθό, ούτε υποδομή για μια γενναία ονειροπόληση -ονειροπόληση ενός κόσμου ιδανικού, που να τον κυβερνάει ο Χριστός και οι Άγιοί του, με αρχηγό τον  Άι-Βασίλη...            

 

    Η γέννηση του Χριστού παραμένει πια μια επέτειος άγονη και χωρίς αίσθημα. Έχει για πάντα ξεχαστεί το αποτέλεσμα αυτής της μοναδικής γέννησης, που φώτισε και θεμελίωσε τον κόσμο μας μοναδικά, με αίσθημα και αγάπη.                                                                 

     ...                                                                                                                

     Οι δρόμοι σκοτεινοί, για οικονομία βέβαια ηλεκτρισμού, αλλά φαντάζουν απείρως σκοτεινότεροι έτσι καθώς περιέχουν, ολοένα και περισσότερο, αναίδεια, αναπηρία, κι ανανδρία. 

Το Αγροτικό ζήτημα, ή αλλιώς το μεγάλο ζήτημα των Περιφερειών της πατρίδας μας

Του Δημήτρη Βασιλειάδη 

Ή αλλιώς…

        Εεε, Θεέ τσομπάνε !...

 (https://www.youtube.com/watch?v=DAGk00i44RI)

Ή αλλιώς :

    ‘’…ο μη εισερχόμενος δια της θύρας εις την αυλήν των προβάτων, αλλά αναβαίνων αλλαχόθεν, εκείνος κλέπτης εστί και ληστής. Ο δε εισερχόμενος δια της θύρας ποιμήν εστί των προβάτων. Τούτω ο θυρωρός ανοίγει, και τα πρόβατα της φωνής αυτού ακούει, και τα ίδια τα πρόβατα καλεί κατ΄ όνομα… και τα πρόβατα αυτώ ακολουθεί,  ότι οίδασι την φωνήν αυτού…  ε γ ώ  ε ι μ ί  ο   π ο ι μ ή ν  ο  κ α λ ό ς.  Ο ποιμήν ο καλός την ψυχήν αυτού τίθησιν υπέρ των προβάτων’’ (Ιωαν. 10)

        Όσο κι αν προσπάθησα να συστηματοποιήσω τη σκέψη μου για να γραφτεί το κειμενάκι που παρακάτω θα διαβάσεις, αυτό μου στάθηκε ακατόρθωτο. Γιατί εδώ και μέρες, απ΄ τη πρώτη στιγμή που είδα και άκουσα τους ανθρώπους αυτής της οικογένειας, -ιδιαίτερα τον πατέρα της, τον τσομπάνο, στον παραπάνω σύνδεσμο, που η λέξη που κυριαρχεί είναι το ‘’χώμα’’- είμαι πλημμυρισμένος από συναισθήματα που  μου δείξανε απ΄ τη μια, πως οι δακρυγόνοι αδένες μου τα πάνε μια χαρά κι ακόμα καλύτερα απ΄ ότι πριν, και απ΄ την άλλη,  ταυτόχρονα μ΄ αυτή τη διαπίστωση,  γέννησαν και γεννάνε ακόμα στο μυαλό και στην καρδιά μου ασταμάτητες αναγωγές, καταιγιστικές αναγωγές πάνω στις αναγωγές, που φέρνανε στο νου μου εικόνες που αποτυπώθηκαν μέσα μου από κείμενα που διάβασα (όπως το ευαγγελικό απόσπασμα - προμετωπίδα αυτής της ανάρτησης, όταν άκουγα το τσομπάνο να επικαλείται τον Θεό, μ΄ εκείνη τη βαριά Ρουμλουκιώτικη προφορά, αποκαλώντας τον με τη μεγάλη Του ιδιότητα, αυτήν του Ποιμένα,… ‘’εεε, Θεέ τσομπάνε !,… και με καθαρά τα χέρια και τη συνείδησή του, με μια τελετουργική, σχεδόν τραγωδική κίνηση να ‘’νίπτει τας χείρας του’’ αποκαθαίροντας τον εαυτό του απ΄ την επερχόμενη ύβρη, γενικά την ύβρη αυτήν που διαπράττεται ενάντια στον κόσμο της υπαίθρου, που τα επίχειρά της ακόμα δεν είδαμε –αλλά θα δούμε- και  απολογούνταν μπροστά του τίμια, ότι έκανε αυτό που τάχθηκε να κάνει στο κοπάδι του, μουρμουρίζοντας με δάκρυα πως ‘’το άδικο είναι μεγαλύτερο απ΄ τη ζημία’’),  και από ήχους και μυρωδιές που μείνανε στο μυαλό μου απ΄ τη συνάφειά μου με τον καθαρό κόσμο της υπαίθρου, και τέλος, ξαναθυμήθηκα απ΄ τη μια με νοσταλγία κι απ΄ την άλλη με στενοχώρια τους αγώνες που δώσαμε (και δίνουμε…) και τις αγωνίες όλων μας για την έκβαση τους, δίπλα  στο Μιχάλη Χαραλαμπίδη και τα οράματα και τα σχέδια του, για την επαναθεμελίωση του κράτους μας με βάση τις Περιφέρειες του Ελληνισμού.

Για τον κυρ-Γιάννη Τσαρούχη

"Κάθε  Σάββατο  μια  σταλιά  λογοτεχνίας "                                                       

 

   Του Δημήτρη Βασιλειάδη                                                                                                                   

Άλλα ήταν τα σχέδιά μου για τη σημερινή σταλιά, αλλιώς τη σχεδίαζα στο νου μου, ώσπου χθες είδα,  σε μια ανάρτηση ενός φίλου (λυπάμαι πολύ που δε θυμάμαι τ΄ όνομά του), την παρακάτω φωτογραφία στην οποία εικονίζεται ο λατρεμένος Γιάννης Τσαρούχης με το δάσκαλό του τότε κυρ-Φώτη Κόντογλου στα Μετέωρα (μάλλον είχανε πάει για κάποια δουλειά που είχανε αναθέσει στον Κόντογλου). 

       Τη φωτογραφία αυτή, συνόδευε ένα κείμενο στο οποίο ο σπουδαίος σύγχρονος αγιορείτης πατέρας της Εκκλησίας Βασίλειος Γοντικάκης, που πρόσφατα τον ‘’χάσαμε’’, φανερώνει τη γνώμη του για τον κυρ-Γιάννη Τσαρούχη, και ιδιαίτερα, μέσα από ένα περιστατικό, τη σχέση του με το Άγιο Όρος, η οποία όπως γνωρίζουμε ήταν πολύ στενή. Σχεδόν αυτόματα, το μυαλό μου ταξίδεψε στο πολύ όμορφο, για μένα, βιβλίο του Θανάση Νιάρχου ‘’Καθάπερ φερομένης βιαίας πνοής’’ (εκδ. Καστανιώτη), που είναι εξ΄ ολοκλήρου αφιερωμένο στον κυρ-Γιάννη, και συγκεκριμένα στον πρόλογο του που έχει σαν τίτλο, ‘’Ένα ελεύθερο πνεύμα’’ και που είναι γραμμένος απ΄ τη σπουδαία Άννα Συνοδινού (είχε πολύ στενή σχέση με τον Τσαρούχη). Στο αποκαλυπτικό αυτό κειμενάκι, ιδιαίτερα στον επίλογο του, η Άννα Συνοδινού αποκαλύπτει κάτι για το κυρ-Γιάννη –το οποίο οι πιο πολλοί από μας δεν γνωρίζουμε- απ΄ το οποίο φαίνεται η πολύ, πολύ στενή σχέση του με το Άγιο Όρος. Δέστε λοιπόν τι γράφει :

          ‘’Ο Τσαρούχης είχε μυστηριακή ζωή. Στο Άγιον Όρος είχε ετοιμάσει τη μοναστική του κατοικία στο κελί του Αγίου Νικολάου του Χαλκιά, που ανήκει στην Ιερά Μονή του Κουτλουμουσίου. Λίγο έζησε εκεί. Η τρομερή ασθένειά του δεν του επέτρεψε να ζήσει σ΄ αυτό το χώρο ως το τέλος του. Ήταν υποτακτικός του γέροντα Κύριλλου. Μεταφέρθηκε επειγόντως στο νοσοκομείο των Αθηνών ‘’Ευαγγελισμός’’. Υπέφερε.  Ζ ή τ η σ ε  ν α   κ α ρ ε ί    μ ο ν α χ ό ς.   Ήλθε ο γέροντας. Δεν πρόλαβε. Όμως, κατά την τάξη του Αγίου Όρους, εφόσον ο Γιάννης Τσαρούχης ζήτησε κουρά από Αγιορείτη και ανάμενε τη στιγμή αυτή στις τελευταίες ώρες της επίγειας ζωής του, είναι ωσάν να έχει ενταχθεί στη μοναστική πολιτεία του Αγίου Όρους.  Ή τ α ν  ή δ η   μ ο ν α χ ό ς, έστω και αν δεν είχε συντελεστεί το τυπικόν, αφού, σύμφωνα με την εσωτερική του διάθεση, τέθηκε στα χέρια του Χριστού. Και αναπαύεται εκεί.’’

      ‘’Ή τ α ν   ή δ η   μ ο ν α χ ό ς’’ !!!  

Σκάνδαλο, ύβρις, θα ανακράξουν όλοι οι ‘’Θεοφοβούμενοι’’ ευσεβιστές της Ορθοδοξίας. Όλοι αυτοί οι κρίνοντες πολύ πιο πριν απ΄ την Κρίση του Μεγάλου Κριτή, όλοι αυτοί που χρόνια τώρα έχουν προκαθορισμένη την Αγάπη Του, όλοι αυτοί οι ‘’Μεγάλοι Ιεροεξεταστές’’ της Ορθοδοξίας. ‘’Είναι δυνατόν’’, λοιπόν θα πούνε, ‘’αυτός που όλη του η ζωγραφική ήτανε το γυμνό σώμα να είναι μοναχός !’’, …όλοι αυτοί, μη γελιόμαστε, που μίσησαν και μισούν ουσιαστικά το ανθρώπινο σώμα, το ‘’Καλόν λίαν’’ καμωμένο απ΄ το Θεό. Έγραψε ένα πολύ όμορφο, γλαφυρό κειμενάκι ο Ματθαίος Μουντές για τον κυρ-Γιάννη, που πολύ αγαπώ και που έχει πολλές αναφορές πάνω σ΄ αυτό που μόλις μια-δυο σειρές πριν έθιξα. Παρακάτω, σαν επίλογο, παραθέτω κάποιες απ΄ αυτές :

Μίλα μου για τη Δημοτική σου βιβλιοθήκη, για να σου πω σε τι πόλη μένεις. Ή αλλιώς,…

Σύναξις των Αρχαγγέλων σήμερα!

Ο δικός μας Μιχάλης ακόμη μας δίνει...

~~~~~~~

Κάθε  Σάββατο  μια  σταλιά  λογοτεχνίας

Του Δημήτρη Βασιλειάδη

Αρχαγγέλων  Μιχαήλ,  Γαβριήλ και λοιπών ασωμάτων σήμερα                                   

                                          

Μίλα μου για τη Δημοτική σου βιβλιοθήκη, για να σου πω σε τι πόλη μένεις.  Ή αλλιώς,

…απ΄ τη βιβλιοθήκη του Περσέα ως τη Δημοτική βιβλιοθήκη των Γιαννιτσών, κάτι χιλιάδες χρόνια δρόμος                                               

                        

                                         ~~~~~~~~~

      Τιμώ τη Δημοτική βιβλιοθήκη της πόλης μου, και παρά το γεγονός ότι είμαι βιβλιοπώλης, που θεωρητικά σημαίνει πως δεν έχω ανάγκη  τις υπηρεσίας της –τουλάχιστον όχι όσο ένας απλός πολίτης- πάντοτε εξυπηρετούμαι όποτε προστρέχω σ΄ αυτήν. Και παρά το γεγονός ότι στεγάζεται σ΄ ένα άσχημο και κακοφτιαγμένο χώρο (να φανταστείς πως για ν΄ ανέβεις σ΄ αυτόν πρέπει να ξέρεις παρ-κουρ), με κακό προσανατολισμό και με ελλιπή φυσικό φωτισμό, και με χτυπητή κυρίως την αδιαφορία, εδώ και πολλά χρόνια των βιβλιοφιλικά αδιάφορων, εκάστοτε τοπικών αρχών και των τοπικών ελίτ , είναι το φιλότιμο των εργαζόμενων σ΄ αυτήν και οι βιβλιόφιλοι (λίγοι κατά τη γνώμη μου δυστυχώς) της πόλης, που την κρατούν ζωντανή. Πάντοτε στην πόλη μου, όπως φαντάζομαι και στην πλειοψηφία των πόλεων της χώρας, οι τοπικές βιβλιοθήκες, για τις ελίτ τους ήταν μια τριτοτέταρτη προτεραιότητα, –για να μην πω, μη προτεραιότητα- σ΄ αντίθεση με άλλες φανταχτερές και χαμηλής αισθητικής επιλογές τους. Δεν έχουν καταλάβει ακόμα πως το ποιοτικό μετρίδι μιας πόλης είναι κυρίως οι βιβλιοθήκες της. Η ποιότητα των πολιτών και της ζωής σ΄ αυτήν, είναι ανάλογη της κατάστασης των βιβλιοθηκών της –της συχνότητας πρόσβασής τους σ΄ αυτές. Αυτό ο όμως για να τελεσφορήσει, πρέπει σε μια πόλη να υπάρχει παιδεία βιβλίου και βιβλιοθήκης. Μια παιδεία που καλλιεργείται σ΄ όλες τις διαστρωματώσεις μιας κοινωνίας. Μόνον όταν υπάρχει τέτοια παιδεία σε μια πόλη, οι βιβλιοθήκες της και ιδιαίτερα η Δημοτική της βιβλιοθήκη, θα είναι σε ακμή. Και αυτήν την ακμή και τη ζωντάνια τους , οι βιβλιοθήκες, την διαχέουν ως αντίδωρο στην ίδια την πόλη.

Δεν είμαστε βιβλιοφιλική πόλη (όπως οι περισσότερες της χώρας). Και το λυπηρό σ΄ όλο αυτό, -μιλώ ιδιαίτερα για την πόλη μας- είναι ότι εδώ, στα μέρη αυτά, στην αρχαία Πέλλα, χιλιάδες χρόνια πριν, υπήρχε η δεύτερη μεγαλύτερη, μετά της Αλεξάνδρειας, βιβλιοθήκη του κόσμου. 

   Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης έχει έρθει πολλές φορές στα Γιαννιτσά. Το συμβάν, με πρωταγωνιστή τον ίδιο το Μιχάλη, τον Θεόδωρο Γεωργιάδη (πρώην Δήμαρχος της πόλης και Βουλευτής), τον Παντελή Σπανίδη (τότε πρόεδρος του Συλλόγου Ποντίων της πόλης) κι εμένα που θα σας διηγηθώ παρακάτω, δεν μπορώ να θυμηθώ ακριβώς σε ποια απ΄ τις επισκέψεις του έχει συμβεί. Σίγουρα όμως έχει συμβεί σε μια απ΄ τις χρονιές απ΄ το 1988-1994, μετά από κάποια απ΄ τις εκδηλώσεις, που είχαμε διοργανώσει με ομιλητή τον ίδιο (έχω, την όχι ασφαλή βεβαιότητα πως ήταν κάποια, απ΄ τις πολλές εκδηλώσεις που κάναμε, για την αναγνώριση της ποντιακής γενοκτονίας).

Πρέπει να στήσω μια πόλη. Και πρέπει να την ονομάσω ''Ρωμανία''

Αρχίν΄ αχειλάκι μου και συ γλώσσα ΄πηρέτα
και συ καημένε λογισμέ όσα κι αν ξεύρεις πέ'τα

του λαού μας

 Του Δημήτρη Βασιλειάδη                     

  

  Από σκόρπιες σκέψεις, ίσως ανώριμες ακόμα, κι όχι συγκροτημένες, είναι χτισμένο το κειμενάκι που θα διαβάσεις παρακάτω. Προϊόν μάλλον της λαχτάρας μου να ειπωθούν καθαρά, κι από ένα χρέος προς το δάσκαλό μου, το Μιχάλη Χαραλαμπίδη.

    Πάει καιρός που βασανίζει τις σκέψεις μου ένα μεγάλο κατόρθωμα του λαού μας. Ένα από ΄κείνα με τα οποία πρωταντίκρυσε την ιστορία και το απόθεσε, το κληροδότησε -μαζί με άλλα πιο γνωστά- πρόσφορο στην ανθρωπότητα. Μιλώ για τη ''δημιουργία μια πόλης''. 

Είμαστε ίσως ο μοναδικός λαός που έσπειρε στη διαχρονία του, σε ένα τεράστιο χώρο του πλανήτη, πόλεις (Μεσόγειο, Ασία). Και μιλώ για τη γέννηση μιας πόλης όχι απλά ως οικιστικό φαινόμενο, αλλά ως ένα φαινόμενο που πηγάζει απ΄ την ανάγκη του ανθρώπου για πολιτική και πολιτισμό και εκβάλλει πάλι σ΄ αυτά τα δύο, που υπάρχουν αναγεννημένα και μορφοποιημένα πια, απ΄ την ίδια την πόλη. Το μέγεθος του κατορθώματος  αυτού, του λαού μας, διέλαθε της προσοχής μας, μπορώ να πω πως ξεχάστηκε -για να μη πω πως αγνοήθηκε σαν κάτι το ασήμαντο.

 Και όμως, ο λαός μας είναι δεμένος πεπρωμένα -που θα ΄λεγε κι ο Παπαδιαμάντης- μ΄ αυτό το πολιτικό και πολιτισμικό φαινόμενο σε όλα τα επίπεδα. Και δεν αναφέρομαι μόνο στη σκέψη των μεγάλων στοχαστών και φιλοσόφων του λαού μας.... Να φανταστείς, πως ακόμα και στη επιμνημόσυνη δέηση, η ψυχή του νεκρού, μαζί και όλο το εκκλησίασμα προσεύχεται στο Θεό ''να κάνει το νεκρό Πολίτη του Παραδείσου'' (...Παραδείσου πάλιν ποιών πολίτην με). Ο υμνωδος εδώ, θεωρεί τον Παράδεισο ως την τελειότερη πόλη (ο λαός μας όχι λίγες φορές το θηλυκοποιεί και τον αποκαλεί ''η Παράδεισος'', ίσως γιατί το θηλυκό είναι η ανώτερη μορφή της ομορφιάς και της αρμονίας) και θεωρεί προνόμιο μεγάλο να είναι κάποιος Πολίτης της. Κατά τον αη-Γιάννη το Χρυσόστομο, μετά την Ανάσταση, ''...η ζωή πολιτεύεται'', αποκτά όντως υπόσταση δηλαδή... Τέλος πάντων, θέλω να πω μ΄ όλ΄ αυτά, πως στην παράδοση του λαού μας η πόλη ως φαινόμενο, αποκτά άλλη υπόσταση.   

Οδυσσέας Δημητριάδης - Μιχάλης Χαραλαμπίδης

Του Δημήτρη Βαδιλειάδη

Έβλεπα χθες στο κανάλι της Βουλής, ένα αφιέρωμα προς τιμήν του μεγάλου Ινδού αρχιμουσικού Ζούμπιν Μέτα, που περιελάμβανε μουσικά κομμάτια τα οποία ο ίδιος διεύθυνε. Τα διεύθυνε καθισμένος πάνω σ΄ ένα σκαμπό. Η εικόνα αυτή έφερε στο νου μου μια άλλη μεγάλη μορφή της κλασσικής (Σοβιετικής) μουσικής, το σπουδαίο Έλληνα αρχιμουσικό Οδυσσέα Δημητριάδη, τον τελευταίο, όπως λέγανε, εν ζωή μεγάλο σοβιετικό δάσκαλο-αρχιμουσικό. 

Και το θυμήθηκα, γιατί όπως και ο Μέτα, έτσι κι αυτός, διεύθυνε την κρατική ορχήστρα σε μία προς τιμην του συναυλία, καθισμένος σ΄ ένα σκαμπό, ίσως (όχι ίσως, σίγουρα) γιατί τα πόδια του δεν το βαστούσαν.                                                                                                

    Αυτό το μεγάλο στολίδι-Ελληνόπουλο, μας έκανε τη μεγάλη τιμή να στολίσει το ψηφοδέλτιο επικρατείας της ''Ένωσής'' μας (αν θυμάμαι καλά πρώτος), της ''Δημοκρατικής Περιφερειακής Ένωσης'', στις εθνικές εκλογές του  2000. Μας έκανε λοιπόν την τιμή να ενταχθεί στην προσπάθειά μας, να μας δώσει τη λάμψη του, γιατί πείσθηκε απ΄ την καθαρότητα του εγχειρήματός μας, αλλά, κυρίως, απ΄ την καθαρότητα (από κάθε άποψη) του Μιχάλη Χαραλαμπίδη, ο οποίος τοποθετώντας τον στις πρώτες θέσεις, ήθελε να δείξει, όχι συμβολικά, αλλά ουσιαστικά, την αγάπη μας στον πολιτισμό πρωτίστως, αλλά και στον απανταχού, απόδημο και μη ελληνισμό, που για μας ήταν και είναι η πιο υπέροχη περιφέρεια του.

Μέρες Κύπρου...

Κάθε  Σάββατο  μια  σταλιά  λογοτεχνίας  

Από τον Δημήτρη Βασιλειάδη                                         

Μέρες Κύπρου... 

Στο ποίημα ''Στερνός Λόγος'', της μεγάλης κυρίας της ποίησης του λαού μας, της Κύπριας κ. Κλαίρης Αγγελίδου, της Σαλαμινιώτισσας, της Αμμοχωστιανής, της μακρινής απογόνισσας, θυγατέρας του Τεύκρου.

____****_____

ΣΤΕΡΝΟΣ ΛΟΓΟΣ                                                                                         

''Φύλαξε το κλειδί. Είναι του σπιτιού.                                                             

Όταν θα πας, ν΄  ανοίξεις.                                                                                                        

Σε τόπο φύλαξέ το σίγουρο                                                                        

και κάπου - κάπου να το καθαρίζεις.                                                          

Δεν πρέπει να σκουριάσει.                                                                                                   

Να ΄ναι έτοιμο, μόλις σας πούνε                                                                   

να γυρίσετε...                                                                                                

Έχω κλειδώσει δυο φορές την ξώπορτα.                                                   

Πρέπει να την τραβήξεις προς τα έξω,                                                                      

μην ξεχάσεις...                                                                                                

Εγώ δε θα γυρίσω όπως λογάριαζα.                                                              

Εσύ θα πας.         

O Σεφέρης, ο Μιχ. Χαραλαμπίδης, ένα γεγονός, κι ένα κείμενο

''...ο ελληνισμός είναι δύσκολος''  

     Γ. Σεφέρης                 

      

       

      Την Δευτέρα που μας πέρασε γίνανε τα εγκαίνια του ''κτίριου Σεφέρη'' στην Κορυτσά απ΄ τον Υπ. Εξ. κ. Γεραπετρίτη. Ήταν το κτίριο στο οποίο έζησε ο μέγας Σεφέρης, όσο καιρό ήτανε Γενικός Πρόξενος στην Κορυτσά. Ο νους μου γύρισε στις καταγραφές του (συγκεκριμένα σε μία), στο ημερολόγιό του, όπως αυτές σώζονται στις ''Μέρες'' του όσο καιρό αυτός έζησε στην Κορυτσά (1936-1937) υπηρετώντας στη θητεία του. Τις οποίες (καταγραφές) έγραψε στο εν λόγω κτίριο, το οποίο αγοράστηκε απ΄ το ελληνικό Δημόσιο και ανακαινίστηκε. Μια μέρα μετά, την Τρίτη στις 8 του Ιούλη, ο Kostas Hatziantoniou, ανέβασε ένα όμορφο, κριτικό κείμενο, για την εξωτερική πολιτική της χώρας, και κυρίως για τον τρόπο με τον οποίο αυτή ασκείται απ΄ τον κ. Γεραπετρίτη. Αυτό το κείμενο λοιπόν, μαζί με το γεγονός των εγκαινίων του ''κτιρίου Σεφέρη'' στάθηκαν οι αιτίες και οι αφορμές αυτής της δημοσίευσης.

Σκιάθος

Ζωγραφική: Ψυχοπαίδης

Δημήτρης Βασιλειάδης

Κάθε Σάββατο μια σταλιά λογοτεχνίας

Δυο κειμενάκια υπέροχα, ατμοσφαιρικά. Το ένα του κυρ-μεγΑλέξανδρου Παπαδιαμάντη (συρραφή μικρών εκφραστικών κειμένων, παρμένων απ΄ τη ''Φαρμακολύτρια'' του), και το άλλο του μέγα-Σεφέρη (παρμένο από μια καταγραφή του στις ''Μέρες'' του).

 Με εντυπωσίασε (είναι αίσθηση δική μου), η ταυτότητά τους, η συγγένειά τους. 

Πρώτη και κύρια συγγένειά τους, η Σκιάθος, η φύση της, το τοπίο της και η καθηλωτική ατμόσφαιρα του. Δεύτερη συγγένεια, η ώρα κατά την οποία εξελίσσονται -είναι δειλινό και νύχτα. 

Τρίτη συγγένεια, η θάλασσα, πάντα η θάλλασα, το δασάκι με τα πεύκα και τις ελιές, και στη μέση του ένα ξωκλήσι.

 Τέταρτη συγγένεια, ο εξομολογητικός τους χαρακτήρας, η διάθεση των συγγραφέων για αυτό που με δυο λέξεις είπε ο Ηράκλειτος:''Εδιζησάμιν εμεωυτόν''. 

Πέμπτη και καθοριστική συγγένεια, το ύφος και των δύο, που με ελάχιστες παραλλαγές και εναλλαγές, καθορίζεται από έναν μεγάλο, κατά τη γνώμη μου, λόγο που έγραψε κάποια στιγμή ο Σεφέρης πάλι στις ''Μέρες'' του :

''Το πιο δυνατό πάθος που έχω, το πάθος της έκφρασης, στάθηκε μια ανεξάντλητη πηγή δυστυχίας για μένα''.

...Μεγάλη κουβέντα. Όμως και τεράστια αρετή συνάμα, για όποιον την έχει και καταπιάνεται με τη γραφή.

~~~~~~~~~

  
''Όλην την ημέραν επλανώμην εις τα ρεύματα και τους αιγιαλούς, ανά την αγρίαν ακτήν, την βορεινήν και θα λασσοπλήγα, και μόνον το δειλινόν επανήλθον εις την έπαυλιν του Στόγιου δια να κοιμηθώ ολίγας ώρας.

Το βιβλιογραφικό υπόβαθρο πάνω στο οποίο πατούσε ο λόγος του Μιχάλη Χαραλαμπίδη

 

Του Δημήτρη Βασιλειάδη 

 Είμαστε κάπου στο 2001, στα χρόνια που ο Μιχάλης ξεκίνησε να βάζει στο δημόσιο διάλογο το ζήτημα του ελληνικού διατροφικού πρότυπου.

 Ενθουσιασμένος εγώ, απ΄ όλη αυτή τη συζήτηση που άνοιξε στο χώρο, σκέφτηκα την οργάνωση μιας εκδήλωσης στα Γιαννιτσά της οποίας το θέμα θα ήταν, ''Το ελληνικό διατροφικό πρότυπο''.

 Σε μια επικοινωνία που είχα με το Μιχάλη και καθώς του ανέφερα τα σχέδιά μου, και πριν απ΄ οποιαδήποτε άλλη κουβέντα, πριν δευτερώσω την κουβέντα που ξεκίνησα, ο Μιχάλης, καταιγιστικά, άρχισε να μου προτείνει -για να προετοιμαστώ καλύτερα- μια βιβλιογραφία. ''Θα διαβάσεις'' μου είπε, ''τους ''Δειπνοσοφιστές'' του Αθήναιου, θα διαβάσεις ''Πτωχοπρόδρομο'', θα διαβάσεις τον ''Πολιτισμό της ελιάς'' της Μαρίας Ψιλάκη, θα διαβάσεις ''Τα Σειρήνεια δείπνα'' του Ντάλμπι, θα διαβάσεις επίσης και την κ. Καμηλάκη, θα διαβάσεις,... θα διαβάσεις,... θα διαβάσεις,...''. 

Προσέξτε, ο Μιχάλης δεν μπήκε καν στα τετριμμένα διαδικαστικά της εκδήλωσης, παρά μόνο τον ενδιέφερε η αρτιώτερη προετοιμασία της. Έμεινα με το στόμα ανοιχτό και με μια τυποποιημένη εικόνα του Μιχάλη που είχα σχηματισμένη για κείνον, μέχρι εκείνη τη στιγμή, να γίνεται κομμάτια.

 Ήξερα πως είχε ένα μεγάλο γνωστικό πεδίο πάνω στο οποίο στηρίζονταν ο λόγος του αλλά δεν μπορούσα να φανταστώ το εύρος του.                                                                              

    Πάντοτε ανίχνευα, ψηλάφιζα αυτό το εύρος, το πολύπλευρο, το όχι μονομερές εύρος της συγκρότησής του μέσα από τα κείμενά του, πίσω από τον λόγο του. Θα αναφέρω μόνο δυο παραδείγματα.

 Ο Μιχάλης έλεγε για την πολιτική : ''Η Πολιτική είναι η επιστήμη των επιστημών''. Αυτή η φράση έχεις αναφορές στον Αριστοτέλη και στα ''Ηθικά Νικομάχειά'' του. Αυτό σημαίνει με άλλα λόγια πως ο Μιχάλης ''πέρασε από κόσκινο'' τον μεγάλο Σταγειρίτη. Και όχι μόνον αυτό, αλλά από τον όγκο των γραφομένων του για την Πολιτική, καταλαβαίνει κανείς πως εμπλούτισε την Αριστοτέλεια σκέψη και την επεξέτεινε. 

Το δεύτερο παράδειγμά που θα αναφέρω έχει να κάνει με τη δουλειά που έκανε πάνω στο Βησσαρίωνα, τον σπουδαίο πια, αυτόν Έλληνα (έχει σημασία που το λέω αυτό, θα καταλάβετε παρακάτω). Το λέω αυτό γιατί η μέχρι τώρα εικόνα που είχαμε για τον Βησσαρίωνα ήταν, από τη μιά αυτή του αιρετικού που άφησε την Ορθοδοξία και εντάχθηκε στον Καθολικισμό, κι από την άλλη ενός σπουδαίου διανοούμενου-ιερωμένου που ήταν ένας απ΄ τους θεμέλιους λίθους της Αναγέννησης. Ο Μιχάλης κατάφερε να αποστάξει όλην αυτή τη γνώση και να φανερώσει έναν άλλον Βησσαρίωνα:

Η Ηθική ως στοιχείο της πολιτικής ταυτότητας του Μιχ. Χαραλαμπίδη

‘’Τα στερνά τιμούν τα πρώτα’’

ή αλλιώς

‘’…εγώ φεύγω, εσείς να δούμε τώρα’

Γράφει ο Δημήτρης Βασιλειάδης

Η σχέση του Μιχάλη με την πολιτική είναι ‘’Αντιγόνεια’’ (Σοφόκλεια για την ακρίβεια –μην αδικούμε και το Σοφοκλή). Πάνε πολλά χρόνια που καταστάλαξα σ΄αυτό το συμπέρασμα παρατηρώντας την συνολική παρουσία του στην πολιτική, σε σχέση πάντα τόσο με την ηρωίδα της ομώνυμης τραγωδίας του μεγάλου Σοφοκλή, όσο και με το πώς εξελίσσεται κι η ίδια η τραγωδία . 

Ο πυρήνας της ‘’Αντιγόνειας θεώρησης της πολιτικής’’ στηρίζεται στο γεγονός ότι υπάρχουν κάποιες αξίες, κάποια προτάγματα, ανώτερα κι απ’ τη ζωή την ίδια, που τη ρυθμίζουν και που είναι έξω από τα τετριμμένα ζητούμενα των εκάστοτε εξουσιών, και το κύριο γνώρισμά της είναι ο ‘’θυσιαστικός’’ χαρακτήρας της. 

Τέτοιες αξίες και προτάγματα είναι, η ελευθερία, το δίκιο, ο σεβασμός στην ανθρώπινη ύπαρξη, η αξιοπρέπεια, δηλαδή, η ίδια η ηθική θεώρηση των πραγμάτων. Αν συμφωνήσουμε ότι στα χρόνια της γέννησης της τραγωδίας, πίσω απ΄ το ‘’θρησκευτικό’’ κρύβεται περίτεχνα το ‘’πολιτικό’’, τότε γίνεται αντιληπτό τι εννοούμε μιλώντας για ‘’Αντιγόνεια’’ σχέση με τη πολιτική. 

Στην Τραγωδία ‘’Αντιγόνη’’, και στο πρόσωπο της ηρωίδας του, ο μέγας Σοφοκλής πρωτοπαρουσιάζει συγκροτημένα πια, ένα νέο ιστορικά πολιτικό υποκείμενο. Είναι ο πολίτης, ο πολίτης εκείνος, που εμμονικά ζητά και παλεύει για την επικράτηση του ‘’θελήματος των θεών’’ (αυτή ήταν η θέση της Αντιγόνης στη διαμάχη της με τον Κρέοντα), που όπως είπαμε πριν, πίσω απ’ αυτόν τον συμβολισμό κρύβονται όλες εκείνες οι αξίες που πριν αναφέραμε. Είναι όλες εκείνες οι αρχές που συστηματοποιήθηκαν απ’ τον αρχαιοελληνικό στοχασμό, που αργότερα ‘’συνοικοδόμησαν’’ το Διαφωτισμό και τη Νεωτερικότητα.

''τι είναι αυτό που δ ε ν κ ά ν ε ι το δράμα των Ποντίων Γενοκτονία, και τι είναι αυτό που κ ά ν ε ι το δράμα των Παλαιστίνιων Γενοκτονία -και μάλιστα τόσο γρήγορα.

''...και είναι καιρός να πούμε τα λιγοστά μας λόγια γιατί η ψυχή μας αύριο κάνει πανιά''                                                                                      

                          Γ. Σεφέρης ''Ένας Γέροντας στην Ακροποταμιά''     

Του Δημήτρη Βασιλειάδη                                                                    

   Είχαμε να αντιμετωπίσουμε την έχθρα ενός φοβικού και ηττημένου ελληνικού κράτους και όλων των ελίτ της χώρας (υποστήριξη από  π ο υ θ ε ν ά)  στο αγώνα μας για την αναγνώριση της Γενοκτονίας του λαού μας στον Πόντο. Και η έχθρα αυτή είχε να κάνει ακριβώς μ΄ αυτό που πριν ανέφερα. Δηλαδή, ότι ο αγώνας μας φανέρωνε στο λαό την ανημπόρια όλων αυτών των ελίτ. Βέβαια, όλες αυτές οι δόλιες και εχθρικές συμπεριφορές, για να γίνουν πειστικές χρειάζονταν και επιστημονική τεκμηρίωση. Και η χρήσιμη επιστημονική ιστορική σχολή σκέψης (η γνωστή σε όλους μας ως αναθεωρητική) βρέθηκε, και δεν ήταν άλλη απ΄ αυτήν που εκπροσωπούσε και εκπροσωπεί ο κ. Λιάκος και οι ομοφρονούντες μ΄ αυτόν επιστήμονες, όπως η κ. Ρεπούση, η κ. Κουλούρη, κ.α.. Η ιστορική αυτή σχολή σκέψης, χρόνια τώρα είναι ο ιδεολογικός τροφοδότης της πέραν του ΚΚΕ παραδοσιακής Αριστεράς. Ό,τι πει, όποιον χρησμό και να δώσει, αυτό γίνεται άμεσα και ιδεολογικοπολιτικό θέφατο του παραπάνω χώρου. Αυτή η σχολή σκέψης που λέτε, είχε και τα ανάλογη ''μακριά της χέρια'' και στην ενημέρωση, όπως ο πασίγνωστος ''Ίός'' της Ελευθεροτυπίας (τώρα ΕΦ.ΣΥΝ.), αλλά και στην πολιτική, όπως για παράδειγμα ο κ. Φίλης, τα οποία ''μακριά αυτά χέρια'', φέρθηκαν στο χώρο μας, αλλά  κ υ ρ ί ω ς  μα  κ υ ρ ί ω ς  στο Μιχάλη Χαραλαμπίδη,  α ν ή θ ι κ α,  τόσο, μα τόσο  α ν ή θ ι κ α. Ίσως γιατί, το μεγαλύτερο κατόρθωμα του Μιχάλη ήταν όχι απλά να αναγνωριστεί η Γενοκτονία, αλλά  κ υ ρ ί ω ς  το δράμα του λαού μας στον Πόντο να αναγνωριστεί   ω ς   Γ ε ν ο κ τ ο ν ί α.  Κι αυτό κατορθώθηκε όχι μόνο απ΄ την επιστημονική τεκμηρίωση του Κώστα Φωτιάδη (να μη ξεχνάμε και τη συνεισφορά του σπουδαίου Πολυχρόνη Ενεπεκίδη) αλλά,... τι ωραία !... κι από Τούρκους ακαδημαϊκούς (οι οποίοι βέβαια υποφέρουν...) !         

                                                              

    Την προηγούμενη Κυριακή, στην ''Καθημερινή'', ο κ. Λιάκος έγραψε ένα κείμενο-λίβελο κατά του κράτους του Ισραήλ με τίτλο ''Σε ποιόν ανήκει το ''Ποτέ πια''''. Έχω πολλές, μα πάρα πολλές ενστάσεις στα περισσότερα απ΄ αυτά που γράφονται στο κείμενο αυτό, και που αγγίζουν όχι την επιστήμη της Ιστορίας, αλλά την πολιτική. Όμως δε θα σταθώ σ΄ αυτά. Θα σταθώ σ΄ αυτό : στο κείμενο λοιπόν αυτό. ο κ. Λιάκος μιλάει δεν ξέρω πόσες φορές, για ''Γενοκτονία των Παλαιστινίων''. Αυτό όπως προείπα, όπως καταλαβαίνετε, αποτελεί ιδεολογικοπολιτική τροφοδοσία για το χώρο της παραδοσιακής Αριστεράς. Καθώς λοιπόν διάβαζα το κείμενο αυτό και τη συγκεκριμένη φράση δεν μπορούσα να μη σκεφτώ με θυμηδία, ''κοίτα να δεις, πόσο γρήγορη μπορεί να γίνει η επιστήμη άμα θέλει, και να φανταστείς πως πέρασε μόνον ενάμισης χρόνος από τότε που ξεκίνησε το δράμα των άμαχων Παλαιστίνιων''. Οπότε σκέφτηκα, εγώ, ένας απλός πολίτης -κι αυτό θα ήταν μια ερώτηση που θα θέλανε να κάνουν πολλοί στον Κ. Λιάκο,... 

Η Ηθική ως στοιχείο της πολιτικής ταυτότητας του Μιχ. Χαραλαμπίδη

‘’Τα στερνά τιμούν τα πρώτα’’

ή αλλιώς

‘’…εγώ φεύγω, εσείς να δούμε τώρα’

Γράφει ο Δημήτρης Βασιλειάδης

Η σχέση του Μιχάλη με την πολιτική είναι ‘’Αντιγόνεια’’ (Σοφόκλεια για την ακρίβεια –μην αδικούμε και το Σοφοκλή). Πάνε πολλά χρόνια που καταστάλαξα σ΄αυτό το συμπέρασμα παρατηρώντας την συνολική παρουσία του στην πολιτική, σε σχέση πάντα τόσο με την ηρωίδα της ομώνυμης τραγωδίας του μεγάλου Σοφοκλή, όσο και με το πώς εξελίσσεται κι η ίδια η τραγωδία . Ο πυρήνας της ‘’Αντιγόνειας θεώρησης της πολιτικής’’ στηρίζεται στο γεγονός ότι υπάρχουν κάποιες αξίες, κάποια προτάγματα, ανώτερα κι απ’ τη ζωή την ίδια, που τη ρυθμίζουν και που είναι έξω από τα τετριμμένα ζητούμενα των εκάστοτε εξουσιών, και το κύριο γνώρισμά της είναι ο ‘’θυσιαστικός’’ χαρακτήρας της.

 Τέτοιες αξίες και προτάγματα είναι, η ελευθερία, το δίκιο, ο σεβασμός στην ανθρώπινη ύπαρξη, η αξιοπρέπεια, δηλαδή, η ίδια η ηθική θεώρηση των πραγμάτων. Αν συμφωνήσουμε ότι στα χρόνια της γέννησης της τραγωδίας, πίσω απ΄ το ‘’θρησκευτικό’’ κρύβεται περίτεχνα το ‘’πολιτικό’’, τότε γίνεται αντιληπτό τι εννοούμε μιλώντας για ‘’Αντιγόνεια’’ σχέση με τη πολιτική. Στην Τραγωδία ‘’Αντιγόνη’’, και στο πρόσωπο της ηρωίδας του, ο μέγας Σοφοκλής πρωτοπαρουσιάζει συγκροτημένα πια, ένα νέο ιστορικά πολιτικό υποκείμενο. Είναι ο πολίτης, ο πολίτης εκείνος, που εμμονικά ζητά και παλεύει για την επικράτηση του ‘’θελήματος των θεών’’ (αυτή ήταν η θέση της Αντιγόνης στη διαμάχη της με τον Κρέοντα), που όπως είπαμε πριν, πίσω απ’ αυτόν τον συμβολισμό κρύβονται όλες εκείνες οι αξίες που πριν αναφέραμε. Είναι όλες εκείνες οι αρχές που συστηματοποιήθηκαν απ’ τον αρχαιοελληνικό στοχασμό, που αργότερα ‘’συνοικοδόμησαν’’ το Διαφωτισμό και τη Νεωτερικότητα.

Στη Σοφόκλεια αντίληψη της πολιτικής, η ‘’Αντιγόνεια θεώρησή’’ της βρίσκεται σε διαρκή σύγκρουση μ΄ αυτήν που εκφράζεται από τον Κρέοντα –την ‘’πολιτική αρετή ή ηθική’’. Ότι δηλαδή, πάνω απ΄ όλα, ακόμα και πάνω απ΄ τους θεούς, είναι οι νόμοι του κράτους (ακόμα κι αν από πίσω τους κρύβεται η ιδιοτέλεια ενός ηγεμόνα). Είναι η σύγκρουση αυτών των δύο αντίρροπων δυνάμεων που από πίσω τους κρύβεται η γέννηση της Δημοκρατίας. Και είναι τελικά το μπόλιασμα της ‘’πολιτικής αρετής’’ με την ‘’Αντιγόνεια θεώρηση των πραγμάτων’’ –η μεταμόρφωσή της δηλαδή με λίγα λόγια- που στήνει, κατά τη γνώμη μου, ευνομούμενες πολιτείες. Η επίδραση της Αθηναϊκής Τραγωδίας στη γέννηση και διαμόρφωση της σκέψης των μεγάλων στοχαστών της αρχαιότητας, σύμφωνα με κορυφαίους μελετητές της είναι καταλυτική.

Κειμηλιοποίηση

 

 Του Δημήτρη Βασιλειάδη                               

    Είναι μέρες τώρα που απασχολεί τη σκέψη μου. Μιλάω για την κειμηλιοποίηση. Την διαδικασία δηλαδή με την οποία ένα αντικείμενο ή ένα πρόσωπο που έχει δεθεί ακατάλυτα με τις ζωές μας, φεύγει πια απ΄ την συνηθισμένη σχέση μας με τη μνήμη του, απ΄ τη σφαίρα των συναισθημάτων του χαμού και της νοσταλγίας, και περνάει πια στη σφαίρα του απρόσιτου, του ιερού, του  ανέγγιχτου. 

Και αν μεν αυτό έχει να κάνει με  αντικείμενα το κακό δεν είναι δα και τόσο μεγάλο, αντίθετα, έχει κάποιες φορές και κάποια γοητεία.

 Το κακό -κι εδώ ελλοχεύει ο μεγάλος κίνδυνος- βρίσκεται κατά τη γνώμη μου, όταν αυτό έχει να κάνει με πρόσωπα, και μάλιστα πρόσωπα σημαίνοντα όχι μόνο για μας, αλλά για την πατρίδα και το λαό όπως ο πολυαγαπημένος Μιχάλης Χαραλαμπίδης. Κι ο κίνδυνος αυτός είναι, ότι όταν κειμηλιοποιείται ένα τέτοιο πρόσωπο, στην ουσία απονεκρώνεται τελείως, παύει πια να είναι στις ζωές μας, στις πολιτικές μας δράσεις, σαν ενεργά ζωντανό. Κι ένα πρόσωπο σαν τον Μιχάλη μένει ζωντανό δίπλα μας, όχι μόνον όταν αναδεικνύουμε τις θέσεις του -και καλά κάνουμε- που είναι θέσεις και του χώρου, αλλά όταν τις εμπλουτίζουμε, και μάλιστα καινοτομώντας.

 Μου είναι αδύνατο να παραδεχτώ ότι αυτός ο χωρός δεν μπορεί να υπάρξει σαν τέτοιος -χώρος ιδεών και σκέψης πρωτίστως- χωρίς το Μιχάλη. 

Και ξεκάθαρίζω ευθύς εξ΄ αρχής :  Δεν μιλάω για   ο ρ γ α ν ω τ ί σ τ ι κ α,  για   τ α κ τ ι κ ι σ μ ο ύ ς   και για όλα αυτά, που στο βαθμό που λέω ότι γνωρίζω το Μιχάλη, αυτός τα θεωρούσε πάντα δευτερεύουσας σημασίας, αν όχι ασήμαντα, μπρος στην Πολιτική καθ΄ αυτή.                         

     Αυτή είναι η γνώμη μου, που μπορεί να είναι και λάθος.

ΠΗΓΗ: https://www.facebook.com/share/p/1C6LvZTc9K/

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Ανυπαρξία ντροπής...

Τον άκουγα σήμερα το μεσημέρι στις ειδήσεις, στο Προεδρικό Μέγαρο, και δε το πίστευαν τ΄ αυτιά μου. 

Ο άνθρωπος που όταν συναντιέται με ξένους ηγέτες ή ξένες κορυφαίες προσωπικότητες, και στις δημόσιες τουλάχιστον δηλώσεις του απαρνιέται την πιο όμορφη γλώσσα του κόσμου, την ελληνική, την γλώσσα του λαού μας, και σαν ξενολάγνο δουλικό και με περίσσιο καμάρι συνεννοείται εκφραζόμενος είτε στ΄ αγγλικά (κυρίως), είτε στα γαλλικά (π.χ. χθες με το Γάλλο Υπουργό Ενόπλων Δυνάμεων) και ενίοτε στα Γερμανικά, απαξιώνοντάς την, κάνοντας μ΄ αυτόν τον τρόπο φτηνή επίδειξη γλωσσομάθειας (μιλά καλά τα αγγλικά να μην τον αδικούμε, αλλά δεν το βγάζεις απ΄ το μυαλό μου ότι το κάνει για λόγους εντυπωσιασμού), πανηγυρίζει για την απόφαση της Ουνέσκο να καθιερωθεί η 9η Φεβρουαρίου ''Παγκόσμια ημέρα της Ελληνικής Γλώσσας'' !!!...                                                                 

   ...Πόσο δίκιο είχε ο Νιρβάνας για την ανυπαρξία ντροπής σ΄ αυτό τον τόπο !!!

Μελαγχολώ αναλογιζόμενος ότι μπορεί να έρθει κάποια στιγμή που αυτή η λαλιά θα πάψει να υπάρχει...

Από Βιβλιοπωλείο Παίδευσις Βασιλειάδη

Ποσειδωνιάται

~~~~        

                                

Την γλώσσα την ελληνική οι Ποσειδωνιάται                                                                                      

ξέχασαν τόσους αιώνες ανακατευμένοι                                                         

με Τυρρηνούς, και με Λατίνους, κι άλλους ξένους.                                         

Το μόνο που τους έμεινε προγονικό                                                                  

ήταν μια ελληνική γιορτή, με τελετές ωραίες,                                               

με λύρες και με αυλούς, με αγώνας και στεφάνους.                                                 

Κι είχαν συνήθειο προς το τέλος της γιορτής                                               

τα παλαιά τους έθιμα να διηγούνται,                                                           

και τα ελληνικά ονόματα να ξαναλένε,                                                                  

που μόλις πια τα καταλάμβαναν ολίγοι.                                                       

Και πάντα μελαγχολικά τέλειων΄ η γιορτή τους.                                                                  

Γιατί θυμούνται που κι αυτοί ήσαν Έλληνες -                                                 

Ιταλιώται έναν καιρό κι αυτοί,                                                                          

και τώρα πως εξέπεσαν, πως έγιναν,                                                              

να ζουν και να μιλούν βαρβαρικά                                                                     

βγαλμένοι -ω συμφορά- απ΄ τον Ελληνισμό.                                               

      

Κ. Καβάφης ''Κρυμμένα Ποιήματα''

~~~~~~~~~

άμα πεθάνω θα ΄χω φύγει

 
απ΄ τη γλώσσα

 
και θα ΄μαι τρυφερή σιγή

 

Ν. Καρούζος ''Σπαράγματα''

 

~~~~~~~~~

  Δεν υπάρχει άλλο πεδίο της ανθρώπινης ύπαρξης που να μιλά και να αποκαλύπτει αισθητικοποιημένες τόσο μεγάλες και σκληρές αλήθειες, όσο η ποίηση. Αλήθειες σκληρές που τις κρύβουμε περίτεχνα κι απ΄ τον ίδιο τον εαυτό μας γιατί δεν είναι βολικές (άρα το εάν είναι αλήθειες συζητιέται).      

 

                              

    Τα δυο παραπάνω ποιήματα ήρθαν στο νου μου -ιδιαίτερα του μέγιστου Καβάφη αυτού του εμβληματικού τέκνου των υπέροχων εξωελλαδίτικων ελληνικών κόσμων- καθώς παρακολουθούσα φορτωμένος, με όλα τα συναισθήματα που μοσχβολούν τα δυο παραπάνω ποιήματα, και έχοντας πάρει τελείως μηχανικά και παρηγορητικά όμως, το βίβλίο του Μιχάλη Χαραλαμπίδη, ''Καλαβρία η Βαθειά Ελλάδα'',  το παρακάτω ντοκυμαντέρ που παραθέτω στον πιο κάτω σύνδεσμο και που  σας παρακαλώ ν΄ αφιερώσετε λίγο χρόνο να το δείτε, μα κυρίως να ακούσετε :     

Του Ακάθιστου Ύμνου χθες...

    ''Οι λέξεις έχουν ένα άρωμα. Τουλάχιστον κάποιες απ΄ αυτές. Όταν ακούω τη λέξη ''ακάθιστος ύμνος'', αισθάνομαι το κέντρο της μνήμης μου να πλημμυρίζει από εικόνες που χρυσολάμπουν, από νυχτερινές ψαλμωδίες και κυρίως από αρώματα ανατολίτικων θυμιαμάτων.. Ένας κόσμος καθαρά βυζαντινός παίρνει σάρκα μέσα σ΄ αυτόν τον ύμνο και αυτή τη λέξη, ''ακάθιστος''.                                                                                                   

     Μην κάνετε τον κόπο να την αναζητήσετε σ΄ ένα γαλλικό λεξικό, δεν θα τη βρείτε. Είναι καθαρά ελληνικός όρος, που σημαίνει ''μη καθισμένος''. Και γιατί ;  Επειδή αυτό τον Ύμνο τον αφιερωμένο ολόκληρο στην Παρθένο τον έλεγαν πάντα όρθιοι, απο σεβασμό και ευλάβεια. Αυτό δεν θα σήμαινε τίποτα το ιδιαίτερο αν η εκτέλεση αυτού του ύμνου -που βεβαίως ψάλλεται- δεν διαρκούσε γύρω στις οκτώ ώρες !  Ο όρος ''ακάθιστος'' στην κυριολεξία του.                                                                

       ...                                                                                                            

       Αυτός είναι εν πάση περιπτώσει ο θρύλος π[ου περιβάλλει αυτό το θαυμαστό ποίημα, γιατί πρόκειται ασφαλώς για ένα ποίημα, ένα ποίημα μυστικής ευλάβειας...         

Ένας χρόνος χωρίς το Μιχάλη Χαραλαμπίδη

 

  ~~~~~~~~~~              

Τα κείμενα του Μιχάλη (η μεγάλη εικόνα) 

Βιβλιοπωλείο Παίδευσις Βασιλειάδης                                                

   Ο Μιχάλης είναι τα κείμενά του. Ο Μιχάλης είναι στα κείμενά του, σ΄ αυτά φωλιάζει η σκέψη κι η ψυχή του. 

Ο μέγας Σεφέρης έχει πει για την ποίηση μια μεγάλη κουβέντα, ''...η ποίηση που δεν προσκαλεί τη φωνή είναι κακή ποίηση'', και είναι μεγάλη κουβέντα, γιατί είναι πολύ σημαντικό όταν βρίσκεσαι μπροστά σ΄ ένα ποίημα, πρωτίστως ν΄ ακούς τη φωνή του ποιητή να τ΄ απαγγέλει, με την ανάγνωσή του, την ίδια στιγμή, να έρχεται σε δεύτερη μοίρα. 

Γι αυτήν την μεγάλη αρετή διακρίνονται τα κείμενα του Μιχάλη, κι αυτό γιατί, αυτό που τα κάνει ξεχωριστά είναι το έντονα ποιητικό στοιχείο που τους διακρίνει. Τα κείμενα του είναι ποιήματα, και σαν τέτοια, όταν τα έχεις μπροστά σου, διαβάζοντάς τα, ''ακούς'' ταυτόχρονα το Μιχάλη να σου τα αφηγείται. Κι είναι αυτό το χαρακτηριστικό τους που τον κάνει να είναι παρών, στο πλάι μας. 

Ο Μιχάλης είναι ο πιο λυρικός, ο πιο ποιητικός στοχαστής και πολιτικός που έχουμε γνωρίσει. Έχει την ικανότητα να λέει τις πιο μεγάλες στοχαστικές αλήθειες κι αυτές να μοιάζουν με ποιήματα. Στα κείμενά του λοιπόν είναι η σκέψη κι η ψυχή του, και η όποια ερμηνεία τους κατά το ''δοκούν'' (άρα στην ουσία παρερμηνεία τους) είναι εκ του περισσού και κάποιες φορές εκ του πονηρού. 

Η σχέση μας μαζί τους πρέπει να είναι διαλεκτική και να βασίζεται στον ''εκ των ων ουκ άνευ'' σεβασμό του πυρήνα της σκέψης του. Και διαλεκτική σχέση μαζί τους σημαίνει, να τ΄ αφήνουμε να μας μιλάνε, να  γεννούν ερωτήματα μέσα μας.

 Διαλεκτική σχέση μαζί τους σημαίνει, διαρκής αναμέτρηση με την ιδεολογικοπολιτική και μορφωτική μας επάρκεια. Όταν τα έχουμε στα χέρια μας θα πρέπει να αφήνουμε στην άκρη τις όποιες ιδεολογικοπολιτικές μας αγκυλώσεις, να τα διαβάζουμε ελεύθερα και να μη ψάχνουμε την πολτική αυτοεπιβεβαίωσή μας. Αυτή η διαλεκτική σχέση μαζί τους είναι το πρώτο σκαλοπάτι για να εμπλουτίσουμε τη σκέψη του Μιχάλη, κι αυτό είναι το μέγα ζητούμενο που έχει μεγαλύτερη ανάγκη ο χώρος, και είναι βαθιά η πεποίθησή μου ότι μπορούμε να το καταφέρουμε.         

Ο Τραμπ, ο Τζέι Ντι Βανς, ο Ήλον Μασκ και ο Μιχ. Χαραλαμπίδης

 ''Νομίζω ότι μια ισχυρή αυτοκρατορία θα μου ζητούσε συγνώμη. Όπως και μια έξυπνη αυτοκρατορία θα μου ζητούσε συγνώμη''                                                                         Μιχ. Χαραλαμπίδης                                                                                                                                             

   Κερδίσανε τις αμερικάνικες εκλογές, και με τον οίστρο του νικητή, αυτουνού που έχει καταλάβει τα δικά του ''χειμερινά ανάκτορα'', σαν καουμπόυς καβαλά στα καθαρόαιμά τους, και με το εκφραστικό τους οπλοστάσιο γεμάτο από χυδαίες και αγοραίες εκφράσεις τις αμερικάνικης αργκό (που όταν ξεστομίζονται απ΄ τα στόματα ενός Προέδρου κι ενός Αντιπροέδρου των ΗΠΑ φανερώνουν άνθρωπους χαμηλής, πολύ χαμηλή καλλιέργιας), του τύπου :  ''Drill baby drill'', ''Take it or leave it'', ''There is a new sheriff in town'', κ.α., και έχοντας την θρασύτητα που τους δίνει η επίγνωση της ισχύος τους (άραγε είναι έτσι ;), και έχοντας την ψευδαίσθηση ότι είναι οι νέοι μεσσίες, αυτοί που η αποστολή τους είναι να αλλάξουν τον κόσμο -να το φέρουν στα μέτρα τους δηλαδή- και τέλος βλέποντας τους διάφορους γλύφτες και φασουλήδες ανά την υφήλιο να τους προσκυνάνε, άρχισαν να δίνουν τα δείγματα γραφής τους.         

                

     Ο χυδαίος Τραμπ ανέβασε χθες στο προφίλ του ένα χυδαίο βιντεάκι, γέννημα της τεχνητής νοημοσύνης, όπου παρουσιάζει την Γάζα, την ιστορική Κωνσταντία (αμφιβάλλω εάν ξέρει, αυτός ο βάρβαρος και χυδαίος τύπος, ο βαθύς Χριστιανός όπως λέει ο ίδιος-τρομάρα του- τι ήταν για το Χριστιανισμό η Γάζα) σαν ένα νέο Λας Βέγκας, και τον ίδιο, παρέα με τον Νετανιάχου να πίνουν αμέριμνοι και απλωμένοι σε ξαπλώστρες τα κοκτέιλ τους.