Ο ναός ΔΕΝ είναι παράρτημα του Μαξίμου. Και η ιστορική μνήμη ΔΕΝ είναι κυβερνητικό κειμήλιο.

Manos Lambrakis


Η εικόνα ενός πρωθυπουργού να παραδίδει εκκλησιαστικά κειμήλια εντός μητροπολιτικού ναού και, από τον ίδιο χώρο, να απαντά στους πολιτικούς επικριτές του, αξίζει μια πολύ σοβαρότερη συζήτηση από τους συνήθεις πανηγυρισμούς της κυβερνητικής επικοινωνίας.
Στις Σέρρες, κατά την εορτή των Παμμεγίστων Ταξιαρχών, η επιστροφή μιας λεηλατημένης εκκλησιαστικής κληρονομιάς συνδέθηκε με την επίδειξη της πρωθυπουργικής ισχύος.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν περιορίστηκε στην αναγνώριση μιας ιστορικής αποκατάστασης.
Επέλεξε να υπερασπιστεί τη διακρατική συμφωνία και να χαρακτηρίσει «μεμψιμοιρία» την κριτική που ασκήθηκε στους όρους της.
Η πολιτική αντιπαράθεση εισήλθε έτσι στον λατρευτικό χώρο, περιβεβλημένη με την επισημότητα μιας εκκλησιαστικής πανηγύρεως.
Η ορθόδοξη εκκλησιολογία ΔΕΝ αναγνωρίζει στον ναό την ιδιότητα του ουδέτερου δημόσιου χώρου, διαθέσιμου για την τελετουργική αυτοεπιβεβαίωση της κρατικής εξουσίας.
Η παρουσία του άρχοντος στη λατρεία ΔΕΝ του παραχωρεί δικαιώματα επί της εκκλησιαστικής συνάξεως, ούτε μεταβάλλει το θυσιαστήριο σε συμβολικό εγγυητή των πολιτικών του αποφάσεων.
Η βυζαντινή παράδοση γνώρισε αυτοκρατορικές τελετουργίες, αλλά γνώρισε επίσης την παρρησία των επισκόπων απέναντι στην εξουσία και την αυστηρή διάκριση ανάμεσα στην εκκλησιαστική διακονία και την πολιτική κυριαρχία.
Η σύγχυση αυτών των δύο τάξεων ΔΕΝ συνιστά έκφραση της ορθόδοξης συμφωνίας Εκκλησίας και Πολιτείας. Αποτελεί την παραμόρφωσή της.

Ο Αντώνης Σαμαράς αμφισβήτησε τους όρους μιας συμφωνίας που συνδέει την επιστροφή των 48 κειμηλίων με την παραχώρηση των λειψάνων του τσάρου Σαμουήλ.

Ένας ναζί στην Ακρόπολη!

Βασίλης Στοϊλόπουλος

Ο υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ Ρούμπιο με το προχθεσινο, «καλογραμμένο», με «πολλά μηνύματα» και με «ιστορικό βάθος» «μανιφέστο» του στην Πνύκα - και μάλιστα με φόντο μια «θρυμματισμένη αλλά αγέρωχη» Ακρόπολη με «τα μάρμαρα να λάμπουν στον ήλιο» - ήρθε απλά να προστεθεί στον μεγάλο κατάλογο των πολλών «θαυμαστών» της αρχαίας Ελλάδας. 

Αν και όντως «ταρακούνησε λιμνάζοντα νερά», ξεψαχνίζοντας ιστορικές περιόδους ενός λαού που δεν ενδιαφέρεται πια και τόσο για την ιστορία, το πολιτισμό και την παράδοσή του. 

Πάντως, ηχηρά ονόματα όπως ο Ουίνστον Τσόρτσιλ, ο Σαρλ Ντε Γκωλ, ο Αλέξανδρος Α΄ της Γιουγκοσλαβίας, ο Τίτο, ο Βλαντιμίρ Πούτιν, ο Μπαράκ Ομπάμα, ο Εμανουέλ Μακρόν, ο κινέζος πρωθυπουργός Λι Κετσιάνγκ, κ.α βρέθηκαν και αυτά πάνω στην Ακρόπολη. 

Όλοι τους εκφράζοντας επίσης τον αμέριστο «θαυμασμό» τους, αν και ο καθένας μέσα από το δικό του ιδεολογικό πρίσμα, συχνά επανεφευρίσκοντας και ενίοτε ακόμα και εργαλειοποιώντας την αρχαία ελληνική ιστορία. Αναμενόμενο. 

Μια τέτοια περίπτωση «επισκέπτη» υπήρξε και ο υπουργός προπαγάνδας του Χίτλερ Γιόζεφ Γκέμπελς, που έγινε ο πρώτος επίσημος φιλοξενούμενος του καθεστώτος Μεταξά, ενάμιση μόλις μήνα μετά την 4η Αυγούστου 1936. 

Η συμφωνία της ντροπής με τη Βουλγαρία για τα κλεμμένα κειμήλια

ΣΤΟΪΛΟΠΟΥΛΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ

Στην είσοδο της ιστορικής Ιεράς Μονής Παναγίας Εικοσιφοίνισσας (ιδρύθηκε γύρω στο 518 μ.Χ.) στις βόρειες πλαγιές του Παγγαίου, πριν ακόμα αντικρίσει κανείς κάποια εικόνα ή ακόμα και αυτήν με τους δύο κτήτορες της Μονής, Διονύσιο και Γερμανό, ο επισκέπτης βλέπει κρεμασμένη σ΄ ένα εσωτερικό τοίχο μια φωτογραφία με μερικά από τα ανυπολόγιστης ιστορικής και θρησκευτικής αξίας ιερά κειμήλια και τα μεγάλης αρχαιολογικής αξίας χειρόγραφα της Μονής που σύλησαν οι Βούλγαροι κατακτητές στη διάρκεια της κατοχής στην περίοδο του Πρώτου Παγκόσμιου Πόλεμου.

Είναι σαν, σε σημειολογικό επίπεδο, οι μοναχές της Μονής να θέλουν να δείξουν στον επισκέπτη-προσκυνητή ότι πριν ακόμα και από τους αγίους τους βρίσκονται αυτά τα συλημένα ιερά κειμήλια, αυτοί οι ανεκτίμητοι εθνικοθρησκευτικοί θησαυροί που παρανόμως, σύμφωνα και με τα άρθρα 125 και 126 της Συνθήκη του Νεϊγύ (27 Νοεμβρίου 1919), κατακρατούν για πάνω από έναν αιώνα οι Βούλγαροι, περιφέροντάς τα μάλιστα σε όλη την υφήλιο υποστηρίζοντας ότι πρόκειται για “δείγματα του βουλγαροβυζαντινού πολιτισμού”, χωρίς να υπάρξει ποτέ για αυτό κάποια επίσημη ελληνική διαμαρτυρία.

Ήταν Μεγάλη Δευτέρα, στις 27 Μαρτίου 1917, όταν ο αρχικομιτατζής Τοντόρ Πανίτσα εισέβαλε μαζί με πάνοπλους Βούλγαρους στρατιώτες και τον αρχαιολόγο Βλαδίμηρο Σις στη Μονή κατατρομοκρατώντας πρώτα τους μοναχούς και λεηλατώντας κατόπιν πολλές εκατοντάδες ιερά κειμήλια και χειρόγραφα (πάνω από 1200 συνολικά). Ολόκληρο το σκευοφυλάκιο και η περίφημη βιβλιοθήκη της Μονής άδειασαν.

Ο βανδαλισμός βιομηχανικών μνημείων και η πολιτισμική κληρονομιά!

Φωτό: SLpress.gr

ΣΤΟΪΛΟΠΟΥΛΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ
Η πρόσφατη, ελεγχόμενη ανατίναξη τριών ιστορικών γιγαντιαίων καδοφόρων εκσκαφέων στο λιγνιτωρυχείο Μαυροπηγής Κοζάνη – όπου τα σχετικά βίντεο έκαναν τον γύρο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης – είναι αδιαμφισβήτητα μια εγκληματική πράξη.

Και μάλιστα στο όνομα μιας βίαιης, δήθεν “πράσινης μετάβασης” και μιας ουσιαστικά ανεξέλεγκτης κερδοφορίας συγκεκριμένων επιχειρηματικών ομίλων που μονοπωλούν τον ενεργειακό τομέα (όπως και πολλών άλλων τομέων της εθνικής μας οικονομίας).

Όχι μόνο επειδή ουσιαστικά βάζει φραγμό στο όποιο ενδεχόμενο ενδυνάμωσης της ενεργειακής αυτάρκειας της χώρας εν μέσω ακραίας παγκόσμιας ενεργειακής ανασφάλειας και καταδικάζει τη Δυτική Μακεδονία σε οικονομικό μαρασμό και δημογραφική κατάρρευση, αλλά και για έναν ακόμη λόγο που “παραδόξως” έμεινε στο περιθώριο της πρόσφατης δημόσιας συζήτησης και αφορά την πολιτισμική μας κληρονομιά.

Τα βιομηχανικά μνημεία της Ελλάδας αποτελούν σημαντικά τεκμήρια όχι μόνο βιομηχανικής αρχαιολογίας και αρχιτεκτονικής και συσσωρευμένης γνώσης, αλλά και της κοινωνικής και οικονομικής μας ιστορίας. Όπως όλα τα μνημεία, από τους αρχαιοτάτους χρόνους μέχρι σήμερα, έτσι και τα βιομηχανικά μνημεία, συγκροτούν στη σημερινή μεταβιομηχανική εποχή ένα “ιστορικό απόθεμα αισθητικής, πρακτικής, τεχνολογίας και νοοτροπιών”.

Αντί η σημερινή κυβέρνηση να ευαισθητοποιεί το κοινωνικό σύνολο για την αξία, την ανάδειξη και την προστασία μιας τέτοιας ειδικής κατηγορίας μνημείων και μιας πολιτιστικής κληρονομιάς μεγάλης κοινωνικο-οικονομικής και τεχνολογικής σημασίας, που συνδέει το παρελθόν με το παρόν, προχωρά ως υπηρέτης αλλότριων οικονομικών συμφερόντων στην καταστροφή τους. Με το υπουργείο Πολιτισμού σε ύπνωση (ή και συνεργό;) και παρά την ύπαρξη νομοθεσίας για την προστασία τέτοιων μνημείων.

Πόσο κοστίζουν στη Γερμανία τα επιδόματα στους μετανάστες και πρόσφυγες16/06/2026

EPA/KIM LUDBROOK

ΣΤΟΪΛΟΠΟΥΛΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ


Είναι ίσως από τις πιο προφανείς ασκήσεις ματαιοπονίας να αναζητά κάποιος ολοκληρωμένα και αξιόπιστα στοιχεία για ένα έτσι και αλλιώς πολύπλοκο θέμα, όπως η μετανάστευση, και μάλιστα την ακριβή οικονομική του διάσταση. Και μάλιστα για μια χώρα αποδεδειγμένης “συστημικής” ανοργανωσιάς σαν την Ελλάδα.

Είναι μάταιο, πολύ περισσότερο αν ο υποτιθέμενος κάτοχος και πάροχος τέτοιων στοιχείων είναι μια κυβέρνηση, ο πρωθυπουργός – και θιασώτης του πολυπολιτισμού – της οποίας θεωρεί ότι στην Ελλάδα δεν υφίσταται μεταναστευτικό ζήτημα, συνεπικουρούμενος μάλιστα ως προς αυτό και από το μεγαλύτερο μέρος της αντιπολίτευσης, που κάποτε διακρίθηκε για την πολιτική της, των “ανοιχτών συνόρων”.

Σε τέτοιες περιπτώσεις, ως είθισται, το μόνο που μπορεί να κάνει κάποιος ενδιαφερόμενος, είναι να προσπαθήσει να βρει κάποια ανάλογα στοιχεία, που υπάρχουν σε άλλες δυτικοευρωπαϊκές χώρες υποδοχής μεταναστών με “ανάλογη μεταναστευτική πολιτική”. Μήπως αποκομίσει έτσι έστω κάποια γενικά συμπεράσματα και τάσεις για την Ελλάδα, η οποία φιλοξενεί έναν πολύ σημαντικό αριθμό μεταναστών-προσφύγων και εξακολουθεί να είναι προορισμός και νέων μεταναστευτικών ροών. Και μια τέτοια χώρα που ενδείκνυται για ευνόητους, οργανωτικούς λόγους, είναι η Γερμανία.

Τιμή στην «Ημέρα της Νίκης των Λαών»!

Βασίλης Στοϊλόπουλος 

Ι. Η σημερινή, 81η επέτειος της «Ημέρας της Νίκης των Λαών» κατά του φασισμού δεν σηματοδοτεί μόνο την συντριβή της ναζιστικής Γερμανίας. 

Αφορά και την ήττα πολλών εκατοντάδων χιλιάδων «εθελοντών» στρατιωτών από διάφορες χώρες που συγκρότησαν τον -  συστηματικά αποσιωπημένο σήμερα στη Δύση - «δεύτερο στρατό» της Γερμανίας. 

Στους στρατιώτες του Χίτλερ από «ξένους λαούς» στους οποίους περιλαμβάνονταν :

 Γάλλοι (μεραρχία «Καρλομάγνος»), Άραβες («Ελεύθερη Αραβική Λεγεώνα»), Ολλανδοί, Φλαμανδοί (“Westland”), Βαλώνοι, Δανοί, Ιταλοί, Λευκορώσοι, Ρώσοι (Ρωσικός Απελευθερωτικός Στρατός / Rona), Ουκρανοί, Ούγγροι, Λετονοί, Εσθονοί, Ελβετοί, Φινλανδοί, Νορβηγοί (Μεραρχία «Βίκινγκ»), Τάταροι, Γεωργιανοί, Αζέροι, Αλβανοί (Μεραρχία «Σκεντέρμπεης»), Ινδοί («Ελεύθερη Ινδία»), Κοζάκοι, Βόσνιοι μουσουλμάνοι (Μεραρχία «Χατζάρ»), κ.α. 

Ανάμεσά τους ξεχωρίζει για τη βάναυση αποτελεσματικότητά του το ουκρανικό «Σύνταγμα της Γαλικίας», οι λεγόμενοι “Banderowzy”, όπως αναφέρονται σήμερα επαινετικά στην Ουκρανία, έχοντας την αρχή : «Αντιμετώπιζε τους εχθρούς του έθνους σου με μίσος και χωρίς διακριτικότητα». Υπό την “σιδηρά” καθοδήγηση του αρχηγού τους Στεπάν Μπαντέρα περίπου 250.000 Ουκρανοί υπηρέτησαν με διάφορους τρόπους στη γερμανική ανατολική διοίκηση, ακόμα και στο Ολοκαύτωμα 800.000 Εβραίων στην Βολυνία, αλλά και στην εθνοκάθαρση της Ανατολικής Γαλικίας που οδήγησε στο θάνατο περισσότερο από 100.000 Πολωνούς.

Βασίλης Στοϊλόπουλος: "Οδοιπορικά: 1. Το μάτι του Θεού στην «Επτάλοφη Πόλη» 2. «Μεγάλες ώρες» στην Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου"

Γιώργος Τασιόπουλος 

Ανεκτίμητο το βιβλιοδώρο που έγραψε ο φίλος Βασίλης Στοϊλόπουλος 

"Οδοιπορικά: 

1. Το μάτι του Θεού στην «Επτάλοφη Πόλη» 

2. «Μεγάλες ώρες» στην Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου"

Σαν έτοιμος από καιρό, όπως γράφει στον πρόλογο του βιβλίου του ο Βασίλης Στοϊλόπουλος, μας ταξιδεύει στο οδοιπορικό του στους ιερούς μας τόπους, στις κοιτίδες του γένους και της μυστικιστικής μας παράδοσης.

Στον Αγιώνυμο Τόπο του Αγίου Όρους, την "Αγία πολιτεία του Βυζαντίου", και στην πάλαι ποτέ "Θεοφύλακτο" Πόλη των πόλεων, την Κωνσταντινούπολη, το "...κλειδί πρός νόησιν της αρχαίας, προς νόησιν της τωρινής Ελλάδος, προς νόησιν Ελληνισμού και Έλληνος...". 

Έτσι ώστε, όταν τελειώσει το ωραίο ταξίδι του Βασίλη και του αναγνώστη να μένει άσβεστο το καντήλι, που νυν και αεί θα φωτίζει μνήμες, ιστορίες, παραδόσεις, χρησμούς, πολιτισμό, θρύλους, σε σημείο, που να νιώθει την ανάγκη, "αδιόρθωτος" να επιμένει κάποιος, να ψιθυρίζει  κάτι σαν προσευχή που νόμισε πως άκουσε από ένα γέροντα Ρωμιό: "Θεοτόκε, βοήθει την Πόλιν σου..."!

 Απόδραση όπως αναφέρει, όντας "εν θλίψεσιν" για τα συμπτώματα της ιστορικής μας κόπωσης, ταξίδι προς την ουτοπική πολιτεία για μία αναψηλάφηση της μυστικής μας παράδοσης, ένα πρώτο βήμα για το τι σημαίνει "θέα του ακτίστου φωτός"!

Βασίλης Στοϊλόπουλος: "Οδοιπορικά"

Ανεκτίμητο το βιβλιοδώρο που έγραψε ο φίλος Βασίλης Στοϊλόπουλος 

"Οδοιπορικά: 

1. Το μάτι του Θεού στην «Επτάλοφη Πόλη» 

2. «Μεγάλες ώρες» στην Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου"

Σαν έτοιμος από καιρό, όπως γράφει στον πρόλογο του βιβλίου του ο Βασίλης Στοϊλόπουλος, μας ταξιδεύει στο οδοιπορικό του στους ιερούς μας τόπους, στις κοιτίδες του γένους και της μυστικιστικής μας παράδοσης.

Στον Αγιώνυμο Τόπο του Αγίου Όρους, την "Αγία πολιτεία του Βυζαντίου", και στην πάλαι ποτέ "Θεοφύλακτο" Πόλη των πόλεων, την Κωνσταντινούπολη, το "...κλειδί πρός νόησιν της αρχαίας, προς νόησιν της τωρινής Ελλάδος, προς νόησιν Ελληνισμού και Έλληνος...". 

Έτσι ώστε, όταν τελειώσει το ωραίο ταξίδι του Βασίλη και του αναγνώστη να μένει άσβεστο το καντήλι, που νυν και αεί θα φωτίζει μνήμες, ιστορίες, παραδόσεις, χρησμούς, πολιτισμό, θρύλους, σε σημείο, που να νιώθει την ανάγκη, "αδιόρθωτος" να επιμένει κάποιος, να ψιθυρίζει  κάτι σαν προσευχή που νόμισε πως άκουσε από ένα γέροντα Ρωμιό: "Θεοτόκε, βοήθει την Πόλιν σου..."!

Ο Mearsheimer για τον πόλεμο – Γιατί δεν θα χάσει το Ιράν

25/03/2026

EPA/ABIR SULTA

ΣΤΟΪΛΟΠΟΥΛΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ

Μια αναλυτική συνέντευξη (θα την παραθέσουμε σε τρία μέρη) του Αμερικανού καθηγητή διεθνών σχέσεων της “ρεαλιστικής σχολής” στο πανεπιστήμιο του Σικάγου John J. Mearsheimer στον βραβευμένο με το βραβείο Pulitzer δημοσιογράφο Chris Hedges για τον πόλεμο και την στρατιωτική κατάσταση στη Μέση Ανατολή, τις λάθος εκτιμήσεις της αμερικανικής κυβέρνησης, την στρατηγική του Ιράν, τις γεωοικονομικές επιπτώσεις και τα γεωπολιτικά ρίσκο μιας περαιτέρω κλιμάκωσης της σύγκρουσης μεταξύ Αμερικανοϊσραηλινών και Ιρανών.

Στο ερώτημα του διακεκριμένου δημοσιογράφου Chris Hedsen για ποιο λόγο ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ ανέτρεψε την διαχρονική πολιτική όλων των προκατόχων του (Μπους, Ομπάμα και Μπάιντεν) κι επιτέθηκε στις 28 Φεβρουαρίου απρόκλητα και σε παράβαση του διεθνούς δικαίου στο Ιράν, ο διάσημος Αμερικανός καθηγητής διεθνών σχέσεων στο πανεπιστήμιο του Σικάγου John J. Mearsheimer ήταν κατηγορηματικός: Η αλλαγή της αμερικανικής πολιτικής απέναντι στο Ιράν είναι μια νέα πραγματικότητα και ο Τραμπ «είναι πράγματι ο πρώτος πρόεδρος των ΗΠΑ που έπεσε στην παγίδα» του Νετανιάχου.

Υπενθυμίζοντας παράλληλα ότι «το πρώτο μικρό βήμα προς τα μπροστά έγινε τον περασμένο Ιούνιο με τον πόλεμο των 12 ημερών» εναντίον του Ιράν, που ξεκίνησε και ουσιαστικά διεξήγαγε και πάλι το Ισραήλ, αλλά ο Τραμπ ήταν αυτός που ανακοίνωσε ότι «ο πόλεμος έληξε νικηφόρα για τις ΗΠΑ, με την καταστροφή των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν».

Τώρα όμως, όπως υποστήριξε ο Αμερικανός καθηγητής, ο Τραμπ «μπήκε σε αγεωγράφητα νερά», χωρίς να γνωρίζει τις πραγματικές στρατιωτικές δυνατότητες του Ιράν, ούτε να έχει κάποια στρατηγική απεμπλοκής από αυτήν την πολεμική περιπέτεια. Ήδη, μετά από τρεις εβδομάδες πολέμου κλυδωνίζεται η παγκόσμια οικονομία, αλλά και η νατοϊκή συμμαχία. Μια δυσμενή πραγματικότητα για την οποία προειδοποιούσε από καιρό ο νουνεχής, διορισμένος από τον Τραμπ αρχηγός του Γενικού Επιτελείου των ΗΠΑ, στρατηγός John Daniel Caine, καθώς «γνώριζε από την αρχή ότι τα πράγματα δεν θα εξελίσσονταν όπως φαντασιώνονταν Τραμπ και Νετανιάχου».

Η “παγίδα” Νετανιάχου

Ιμπεριαλιστικός πόλεμος με τα λάβαρα της ηθικής!

03/03/2026

EPA/WAEL HAMZEH

ΣΤΟΪΛΟΠΟΥΛΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ

Ίσχυε ανέκαθεν στο παρελθόν και το διαπιστώνουμε ξανά τις τελευταίες ημέρες στην αμερικανοϊσραηλινή επίθεση κατά του Ιράν. Όταν ο δυτικός ιμπεριαλισμός επιτίθεται στρατιωτικά, αυτό, όπως ισχυρίζονται όλοι οι ταγοί του, πραγματοποιείται μόνο για το γενικό καλό της ανθρωπότητας, για την ελευθερία και τη δημοκρατία, για την ειρήνη και κυρίως για τα ανθρώπινα δικαιώματα των καταπιεσμένων.

Στην ιστορία καταγράφονται όμως επ΄ αυτού συχνά άλλες πραγματικότητες. Στη δυτική πολιτική, τουλάχιστον την μεταπολεμική (αλλά και γενικώς) ο πραγματικός πολεμικός στόχος είναι κατά κανόνα τα συμφέροντα των κρατών και μάλιστα στη βάση της στρατιωτικής και οικονομικής ισχύος τους. Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη, Συρία, είναι μόνο κάποια παραδείγματα στην ευρύτερη περιοχή μας. Τα υπόλοιπα που ακούγονται, όπως για την υπερίσχυση του ηθικού ζητήματος επί του νομικού σε τέτοιους πολέμους, αποτελεί πρωτίστως προπαγανδιστικό τέχνασμα και ακατάσχετος περί δικαίου μοραλισμός, που συχνά συνοδεύεται με ψεύτικες ιστορίες και παραπληροφόρηση – και μάλιστα στη “λογική” των δύο μέτρων και δύο σταθμών.

Όμως, εν προκειμένω, το ερώτημα παραμένει. Αποτελεί η καταφανής έλλειψη δικαίου σε μια συγκεκριμένη, αυταρχική αλλά κυρίαρχη χώρα, από τις πολλές δεκάδες που υπάρχουν στην υφήλιο, φιλικές και μη στη Δύση, αιτία για την κήρυξη πολέμου εναντίον της από τους αυτοαναγορευόμενους “Δίκαιους” (και ισχυρούς) αυτού του κόσμου; Η αλήθεια είναι ότι το ισλαμικό καθεστώς στο Ιράν είναι αυταρχικό, εξτρεμιστικό και σκληρό.

«Η οθόνη βουλιάζει, σαλεύει το πλήθος …..»

Από Βασίλη Στοϊλόπουλο

Χθες, ήταν αρκετή μια αποστροφή ΛΙΓΩΝ μόνο λέξεων από την (καθεστωτικά) υποβολιμαία συνέντευξη της κας Καρυστιανού για να φτιαχτεί στο άψε-σβήσε μια πολύχρωμη «παντιέρα δικαιωματισμού» που περιφέρεται πλέον με οχλοβοή από συγκεκριμένα κέντρα νομής εξουσίας και τα ποικίλα φερέφωνά τους.

Είπε, η κα Καρυστιανού : Να τεθεί σε διαβούλευση το θέμα των αμβλώσεων. Κι αμέσως ξέσπασε συντονισμένα ο ορυμαγδός της στιγματικής συνθηματολογίας. Σαν να μην υπάρχουν πλέον άλλα θέματα σε αυτή τη χώρα (*).

Τι είπε όμως (ακόμη) η κα Καρυστιανού ;

• Οι αμβλώσεις δεν πρέπει ν΄ αντιμετωπίζονται με απλουστευτικά -μανιχαϊστικά σχήματα γιατί εκτός των ατομικών δικαιωμάτων αγγίζουν και άλλα θεμελιώδη ζητήματα, όπως είναι η προστασία της «αγέννητης ζωής», η ηθική κ.α.

• Η ελεύθερη βούληση της γυναίκας είναι απολύτως σεβαστή, μια γυναίκα μπορεί και πρέπει να αποφασίζει για το σώμα της, υπογραμμίζοντας μάλιστα ότι, αναφορικά με τις αμβλώσεις, πρόκειται για αναντίρρητο δικαίωμα, συνταγματικά κατοχυρωμένο. Η ίδια αποδέχεται την νομιμότητα των αμβλώσεων σημειώνοντας ότι η παρέμβασή της αφορά αποκλειστικά τη συζήτηση για αξίες της κοινωνίας και όχι κάποιες νομικές αμφισβητήσεις ή ακόμη και νομικές ανατροπές.

• Για τον λόγο αυτό, όπως είπε, η δημόσια διαβούλευση είναι πιο δημοκρατική από την επιβολή απόλυτων θέσεων. Και «ας αποφασίσει η κοινωνία τι θα ήθελε να γίνει», στο πλαίσιο ενός ανοιχτού, δημοκρατικού διαλόγου - για ένα ζήτημα δηλαδή που έχει πολλές προεκτάσεις, ακόμα και εθνικές (σημ. 300.000 εκτρώσεις γίνονται το χρόνο στην Ελλάδα, ίσως και παγκόσμιο ρεκόρ αναλογικά).

• «Ως παιδίατρος διχάζομαι ως προς αυτό το θέμα : Υπάρχει μια ιδιαιτερότητα, γιατί αφορά τα δικαιώματα της γυναίκας, αλλά αφορά και τα δικαιώματα του εμβρύου», περιγράφοντας απλά ένα δικό της προσωπικό και επίσης επιστημονικό δίλημμα (περί «αγέννητης ζωής») που - ιδιαίτερα για θρησκευόμενους ανθρώπους, όπως είναι η κα Καρυστιανού, (και αυτοί είναι, όπως και να το κάνουμε, ακόμη η μεγάλη πλειοψηφία στην ακόμα ορθόδοξη Ελλάδα) - δεν επιδέχεται μανιχαϊστικές και εύκολες απαντήσεις.

Απέτυχαν παταγωδώς …..

Γιώργος Τασιόπουλος 

Η Μαρία Καρυστιανού άντεξε στην τεράστια πίεση των δημοσιογράφων που επιθυμούσαν να την εκθέσουν ως απολίτικη και ανίκανη να κατέβει στον πολιτική σκηνή. 

Πάσχισαν να της φορέσουν το προσωπείο της ακροδεξιάς, της ψεκασμένης, της θρησκόληπτης!

Ξαναπροσπάθησαν, όπως επιχειρούν τα πληρωμένα τρολάκια τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, και ξόδεψαν χρόνο από τη συνέντευξη επιχειρώντας να την ταυτίσουν με πολιτικές καρικατούρες για να αποδομήσουν το κίνημα που δημιουργείται.

Ξεχνούν ότι ως λέαινα μόνη της η ΜΑΝΑ τους νίκησε και έβγαλε ξανά όλο το Λαό στις πλατείες! 

Ξεχνούν ότι ο Λαός είναι τόσο προδομένος και θυμωμένος με το κομματικό σύστημα που δεν ακούει πια τα παραμύθια που οι υπάλληλοί τους, οι καλοπληρωμένοι δημοσιογράφοι, ως φερέφωνά τους τα αναπαράγουν!

__________*******___________

Απέτυχαν παταγωδώς …..

Μια ακόμη μακεδονική ιστορία και οι “χρήσιμοι ηλίθιοι”

30/12/2025

Φωτό: SLpress.gr

ΣΤΟΪΛΟΠΟΥΛΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ

Το 1852 νεαροί απόφοιτοι της Σχολής του Βαρνάβα στο ακόμα οθωμανικό Μοναστήρι (Bitola, ή αρχαία Ηράκλεια Λυγκηστίς), στο οποίο κυριαρχούσαν πληθυσμιακά, πνευματικά και οικονομικά οι κυρίως βλαχόφωνοι Έλληνες, ίδρυσαν ένα είδος Λέσχης με το όνομα “Καζίνο”. Κύριος σκοπός αυτού του σωματείου – με την “ουδέτερη” ονομασία – ήταν «η αναζωπύρωσις του πατριωτικού αισθήματος των πολιτών και η κατά του ενός προστασία των Χριστιανών κατά πάσης βιοπραγίας εκ μέρους των Τούρκων.»

Σημειωτέον ότι στα μέσα του 19ου αιώνα και πολύ πριν την δημιουργία της “Βουλγαρικής Εξαρχίας” το 1870, οι Βούλγαροι δεν είχαν δείξει ακόμα εμπράκτως τις εθνικές διαθέσεις τους για την Μακεδονία, πόσο μάλλον να γίνεται λόγος για “μακεδονικό έθνος”. Οι Τούρκοι που γνώριζαν από την αρχή την ύπαρξη του “Καζίνο” δεν αντιδρούσαν για αρκετό διάστημα καθώς δεν υπήρχε κάποια “έμπρακτος έκφανσις” των πραγματικών στόχων των νεαρών Ελλήνων του Μοναστηρίου.

Μέχρι που ένα συνταραχτικό τυχαίο γεγονός προκάλεσε “αναβρασμό” στους Τούρκους και μεγάλη ανησυχία στους Χριστιανούς. Κάποιος “νέος Χριστιανός υπερασπιζόμενος την τιμή και την ζωή του σκότωσε έναν νέον Τούρκον”. Ο άτυχος δράστης συνελήφθη σχεδόν αμέσως και όπως αναμένονταν καταδικάστηκε σε θάνατο.

Το Μακεδονικό μέσα από μία τραγική ιστορία

Τί έγραφε ο Μαρξ για το Βυζάντιο και την Ελλάδα

23/10/2025

ΣΤΟΪΛΟΠΟΥΛΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ

Στο πλαίσιο της μακρόχρονης δημοσιογραφικής ενασχόλησής του με το “Ανατολικό Ζήτημα” στην εφημερίδα “New-York Tribune”, ο Καρλ Μαρξ περιελάμβανε συχνά στα άρθρα του ιστορικές αναφορές και πολιτικές κρίσεις για την Βυζαντινή Αυτοκρατορία, την Ελλάδα και τους Έλληνες.

Οι θέσεις αυτές του Μαρξ, αν και διατυπωμένες κυρίως στη διάρκεια του “Κριμαϊκού Πολέμου” (1853-1856), έχουν και σήμερα ενδιαφέρον από την άποψη ότι εξακολουθούν να αναπαράγονται αβίαστα από “μαρξιστικά” κόμματα και από αρκετούς “μαρξιστές” ιστορικούς, διανοούμενους και πανεπιστημιακούς. Σε κάθε περίπτωση, όμως, αυτές οι μαρξιστικές θέσεις πρέπει να ειδωθούν μέσα από την γεωπολιτική διάσταση του 19ου αιώνα και από μια συνολικά αντιρωσική στάση του Μαρξ, που για κάποιους είχε όλα τα στοιχεία ενός φανατικά ρωσόφοβου.

Στο πλαίσιο αυτό, συν το γεγονός ότι ο φαλμεραϊκός Μαρξ είχε και σημαντικά γνωστικά κενά στην ιστορία, μπορούμε να πούμε συμπερασματικά ότι δεν είχε να πει τίποτα θετικό για τους Έλληνες και το νεοσύστατο κράτος τους, αφού το θεωρούσε “εξάρτημα της ρωσικής εξωτερικής πολιτικής”, πόσο μάλλον για το – κατά την άποψή του – “θεοκρατικό” Βυζάντιο, την “ανατολική βαρβαρότητα στην εποχή των Ελλήνων αυτοκρατόρων” με την “καταστρεπτική δύναμη” και για τον “ρωσοκινούμενο” ορθόδοξο κλήρο.

Είναι όντως εντυπωσιακό το γεγονός πως ο Μαρξ αντιπαρερχόμενος με ευκολία τα πραγματικά ιστορικά δεδομένα, καταφεύγει εντελώς αυθαίρετα σε ισχυρισμούς, όπως για παράδειγμα ότι την αποφράδα ημέρα της Άλωσης η Πόλη “παραδόθηκε με συνθηκολόγηση”. Και αυτή η “συνθηκολόγηση” ήταν ο μοναδικός λόγος για τον Μαρξ, που ο Σουλτάνος παραχώρησε ορισμένα προνόμια στους χριστιανούς “αποκλειστικά γιατί συμφώνησαν να τεθούν κάτω από την προστασία των μουσουλμάνων” – με τον Πατριάρχη να “είναι υπεύθυνος απέναντι στην Πύλη για την διαγωγή των ομοθρήσκων του.”

Η ευθύνη είναι και δική μας!

Του Βασίλη Στοϊλόπουλου 

Η παρουσία της Ευρωπαίας Εισαγγελέως στην Ελλάδα αυτές τις μέρες και τα όσα ευθέως καταγγελτικά και απαξιωτικά ειπώθηκαν από την ίδια σε συνέντευξή της θα έπρεπε να λειτουργήσει σαν τελευταίο καμπανάκι αφύπνισης και για τον τελευταίο Έλληνα που ανησυχεί δικαίως για την θεσμική έκπτωση της χώρας. 

Μπορεί κανείς να μη συμφωνεί και να κατακρίνει πολλά για τον εν γένει τρόπο λειτουργίας και τη συγκεντρωτική δομή της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή την σταδιακή κατάργηση της εθνικής κυριαρχίας που επιβάλλει, την υποκρισία της και την πολεμική της ρητορική που υιοθετεί τελευταία κ.ο.κ. Όμως, όπως και να έχει, ουκρανόφιλη ή ρωσόφοβη, η κα Λάουρα Κοβέσι μας έθεσε τον δάκτυλον «εἰς τὸν τύπον τῶν ἥλων». Ουσιαστικά επιβεβαίωσε επισήμως ότι η Ελλάδα είναι ένα βαθιά διαφθαρμένο κράτος με ευθύνη κυρίως της πολιτικής της τάξης.

Μπορεί επίσης, στα χρόνια της διακυβέρνησης Μητσοτάκη η κρατική και κομματική σήψη να γνώρισε πρωτοφανή έξαρση και δικαίως να γίνεται λόγος για πρώτη φορά περί «στάβλου του Αυγείου» που χρειάζεται έναν Ηρακλή να τον καθαρίσει. Όμως ο δρόμος προς την σημερινή κορύφωση της διαπλοκής και της διαφθοράς πάει πολύ πίσω και αφορά όλα τα «κόμματα εξουσίας» που κυβέρνησαν τη χώρα τις τελευταίες δεκαετίες.

Γιατί, ας τα θυμηθούμε, με τις κατά καιρούς επιλογές τους:

• Χρεοκόπησαν τη χώρα και την παρέδωσαν στους δανειστές της σαν ιδιωτικό χώρο προς εκμετάλλευση.

Οι νέοι διωγμοί κατά των Χριστιανών.

Του Βασίλη Στοϊλόπουλου 

Η φωτογραφία του πρωθυπουργού κου Μητσοτάκη με τον «μεταβατικό πρόεδρο» της Συρίας Ahmadal-Sharaa (και πρώην τρομοκράτη) αποτελεί από μόνη της σκάνδαλο.

 Γιατί, αυτό που συμβαίνει σήμερα στην πολύπαθη Συρία έχει όλα τα χαρακτηριστικά μιας πολιτιστικής και πνευματικής γενοκτονίας που ο κος Μητσοτάκης κάνει πως δεν γνωρίζει (όπως και πολλά άλλα).

 Ένας πανάρχαιος θρησκευτικός πολιτισμός σβήνεται συστηματικά και με τη βία από την ιστορία και ο Χριστιανισμός εξαφανίζεται από τον χάρτη μέσα στις φλόγες σε μια από τις παλαιότερες κοιτίδες του. Και το παράδοξο είναι πως όταν οι Χριστιανοί διώκονται, ο κόσμος όλος «κάνει τα στραβά μάτια».

Και το ακόμα πιο θλιβερό είναι πως οι δράστες αυτής της γενοκτονίας όχι μόνο αναζητούν και λαμβάνουν άσυλο στην υποκριτική Ευρώπη «των δύο μέτρων και των δύο σταθμών», αλλά και οι ηγέτες τους γίνονται ανάρπαστοι από τους ευρωπαίους ομολόγους τους για μια φωτογραφία. Και είναι οι ίδιοι πολιτικοί ηγέτες που πριν από λίγο καιρό αποκαλούσαν τον ομόσταυλό τους της Συρίας «ακραίο ισλαμιστή» και «ηγέτη τρομοκρατών». 

Αγία Σοφία: Τα μοναδικά ψηφιδωτά και η πικρή γεύση

08/09/2025

ΣΤΟΪΛΟΠΟΥΛΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ

Η “καρδιά” της Ορθοδοξίας για πάνω από εννιακόσια χρόνια, η “πολυδάκρυτη” Αγία του Χριστού Μεγάλη Εκκλησία ήταν ο επόμενος ιερός τόπος στο κωνσταντινοπολίτικο προσκύνημά μας. Και μόνο με την σκέψη ότι σε λίγο θα βρισκόμασταν μέσα στο μεγαλύτερο και ομορφότερο οικοδόμημα της Χριστιανοσύνης και “Παλλάδιο της Ορθοδοξίας”, στον Ιερό Ναό της Σοφίας του Θεού, ένοιωθα ήδη την “κορύφωση” του προσκυνηματικού μας ταξιδιού στη Πόλη (το άρθρο αποτελεί το Β’ μέρος του αφιερώματος).

Χρυσάργυρα ψηφιδωτά και πολύχρωμα μάρμαρα: Η πρώτη υπέροχη χρυσή ψηφιδωτή προσωπογραφία που αντικρίσαμε στην Αγία Σοφία, σε άριστη κατάσταση, ήταν του άσημου αυτοκράτορα Αλέξανδρου, αδελφού του Λέοντα ΣΤ΄ του Σοφού, στο διάχωρο του νότιου “κατηχουμένειου” του υπερώου.

Από ψηλά έβλεπα, με μια αρνητική, αλήθεια, διάθεση, κάτι σαν παράταιρο, τα στρωμένα πράσινα χαλιά στο ισόγειο του μεσαίου κλίτους του ναού που σκέπαζαν τα πολύχρωμα αυθεντικά μάρμαρα από οφίτη, ίασπι, αλάβαστρο και πορφυρίτη του δαπέδου. Τις “θαμμένες” πλούσιες χρωματικές εναλλαγές, που επιβεβαίωναν για μια ακόμα φορά την προτίμηση των Βυζαντινών στην πολύτιμη και αστραφτερή πολυχρωμία.

Η πρώτη όμως μεγάλη “ανταμοιβή” ως πνευματικό γεγονός και εσωτερίκευσης μας ήρθε όταν, σχεδόν στο ίδιο ύψος που βρισκόμασταν στον γυναικωνίτη, είδαμε κρυμμένη, πίσω από άσπρες κουρτίνες, την ψηφιδωτή εικόνα της “Πλατυτέρας των Ουρανών”. Η Ένθρονη Θεοτόκος με το Θείο Βρέφος στα γόνατά της, τοποθετημένη στην κεντρική κόγχη της αψίδας του Ιερού Βήματος, δορυφορούμενη από δύο αγγέλους, που με δυσκολία μπορούσα να διακρίνω.

“Η Πλατυτέρα των Ουρανών” με τη βασιλική μεγαλοπρέπεια, αλλά και με τη μητρική, πονεμένη τρυφερότητα, απεικονισμένη με ένα εξαίσιου κάλους ποικιλόχρωμο βυζαντινό ψηφιδωτό από τον 9ο -10ο αιώνα, επί μακεδονικής δυναστείας. Ένα “αριστούργημα της Πίστεως του Γένους” με τα “βγαλμένα” κάποτε μάτια της (και του γιου της) φαντάζει από αιώνες πιο ανθρώπινη στην “τυφλότητα” της. Ίσως γι’ αυτό στο θαυμάσιο έπος “Η Φλογέρα του Βασιλιά”, ο Κωστής Παλαμάς “ζωγραφίζει” την “σημαδεμένη” “Πλατυτέρα”, στην πιο αγνή και αυθεντική μορφή της: «(…) μ’ ένα παιδί στην αγκαλιά, το χέρι στην καρδιά της, / μια σιταράτη, μια γλυκειά, μια ταπεινή σα χήρα / σαν κουρασμένη, σα φτωχιά, σαν έρμη, σαν κλαϋμένη…».

Αγία Σοφία: Το μεγαλείο της δεν είναι του κόσμου τούτου

06/09/2025

ΣΤΟΪΛΟΠΟΥΛΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ

Η «καρδιά» της Ορθοδοξίας για πάνω από εννιακόσια χρόνια, η «πολυδάκρυτη» Αγία του Χριστού Μεγάλη Εκκλησία ήταν ο επόμενος ιερός τόπος στο κωνσταντινοπολίτικο προσκύνημά μας. Και μόνο με την σκέψη ότι σε λίγο θα βρισκόμασταν μέσα στο μεγαλύτερο και ομορφότερο οικοδόμημα της Χριστιανοσύνης και «Παλλάδιο της Ορθοδοξίας», στον Ιερό Ναό της Σοφίας του Θεού, ένοιωθα ήδη την «κορύφωση» του προσκυνηματικού μας ταξιδιού στη Πόλη.

Αναρωτιόμουν τι θα μπορούσε να προσθέσει κανείς για την υπερβατική αρχιτεκτονική που χαρακτηρίζει την Αγία Σοφία, όταν οι ειδικοί μιλούν για ένα αριστούργημα «με ρυθμό κλασικό και βάρβαρο μαζί, δυτικό και ανατολικό, ελληνική αυστηρότητα και ρωμαϊκή αίγλη, ασιατικό αχανές μέγεθος και σατραπική μεγαλοπρέπεια»;

Σε λίγο θα ήμασταν εκεί όπου η παγκόσμια ιστορία συμβαδίζει με την θεολογία, με τον πολιτισμό, αλλά και με αλησμόνητους βυζαντινούς θρύλους. Εκεί όπου η ομορφιά φανερώνεται «ως συμμετρία φωτισμένη από ζωή», όπως έλεγε ο νεοπλατωνιστής Πλωτίνος.

Εκεί όπου προσκύνησαν, λειτουργήθηκαν, βαφτίστηκαν και στέφθηκαν σπουδαίοι αυτοκράτορες και αυτοκράτειρες, που ακούστηκαν υπέροχοι εκκλησιαστικοί ύμνοι και ψαλμωδίες, επινίκια και ευχαριστήριες δοξολογίες, εορτάστηκαν θρίαμβοι και βιώθηκαν ώρες αγωνίας και μαρτυρίου, έγιναν Οικουμενικοί Σύνοδοι, διαπράχτηκαν βαρβαρότητες, ιεροσυλίες, εκποιήσεις ιερών σκευών και αφιερωμάτων, λαφυραγωγήσεις και άλλες ανείπωτες ασχήμιες.

Θα πληρώσει η Ελλάδα το “είμαστε σε πόλεμο με τη Ρωσία” του Κυριάκου;03/09/2025

EPA/ALEXANDER KAZAKOV/SPUTNIK/KREMLIN / POOL MANDATORY CREDIT

ΣΤΟΪΛΟΠΟΥΛΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ

Την εποχή που ο τέως πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής προσπαθούσε, με δεδομένο μάλιστα τον αδιαμφισβήτητο δυτικό προσανατολισμό της Ελλάδας, για μια “πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική” με σαφή ανοίγματα προς την Κίνα και τη Ρωσία, το τότε αντιπολιτευόμενο “ΤΟ ΒΗΜΑ” (17-7-2007) του “έστειλε”, εν είδη τηλεγραφικής προειδοποίησης, ένα πολύ συνοπτικό “μήνυμα” με τον χαρακτηριστικό τίτλο: «ΠΡΟΣΟΧΗ!».

Το “μήνυμα” ξεκινούσε με μια όντως κοινά αποδεκτή πραγματικότητα: «Το παιχνίδι είναι μεγάλο και η χώρα μας μικρή». Και συνέχιζε: «Η Ελλάδα πρέπει να βγει κερδισμένη και να μην γίνει στόχος εκδικητικής μανίας, διότι όλοι γνωρίζουμε πλέον πως αντιδρούν οι μεγάλες δυνάμεις …». Ήταν μόνο λίγες ημέρες μετά τη συνάντηση Καραμανλή-Πούτιν, όταν συμφωνήθηκε η κατασκευή του “Νότιου Αγωγού” για τη μεταφορά του φυσικού αερίου από τη Ρωσία στην Ευρώπη.

Οι ΗΠΑ εξέφρασαν επισήμως τη δυσφορία τους για την “εξάρτηση της Ελλάδας από το ρωσικό φυσικό αέριο”, στο πλαίσιο του “δόγματος Ομπάμα”: “Όποιος έχει φιλικές σχέσεις με τη Ρωσία δεν είναι μαζί μας“. Η δυσφορία έγινε ακόμα μεγαλύτερη όταν μερικούς μήνες μετά το δημοσίευμα ήρθε το αναπάντεχο – και πολύ σωστό – ελληνικό βέτο της ένταξης των Σκοπίων, της Ουκρανίας και της Γεωργίας στο ΝΑΤΟ, που τόσο ήθελε ο πρόεδρος Μπους τζούνιορ. Μια πολύ σημαντική και ριψοκίνδυνη απόφαση του Κώστα Καραμανλή που στην πορεία θα είχε σοβαρές επιπτώσεις σε θέματα ασφαλείας, ιδιαίτερα όσον αφορά στην Ουκρανία και στη Γεωργία.

Το τι ακολούθησε έχει καταγραφεί στην ιστορία: Βατοπαίδι, Δεκεμβριανά 2008, Νέα Μάκρη, πυρκαγιές, “Ζαχοπουλιάδα” κλπ. κλπ. με ενεργό – για μήνες – αντικυβερνητική συμμετοχή όλων σχεδόν των ελληνικών μέινστριμ μίντια (το ότι κάποιοι δικαιώθηκαν δικαστικά χρόνια μετά απ΄ όλα αυτά τα θλιβερά για τη χώρα μας γεγονότα, καταγράφτηκε επίσης στην ιστορία, αλλά αυτό πέρασε στα εσώτερα των “αδέσμευτων” εφημερίδων).

Έργο της «πράσινης» κυβέρνησης Μητσοτάκη

Του Βασίλη Στοϊλόπουλου 

Με ολίγη φαντασία 

μοιάζουν ……. σαν τους πολλαπλασιαζόμενους «ιπτάμενους Ολλανδούς» (Γερμανούς, Ιταλούς, Σουηδούς κ.α.) πάνω από ελληνικές στεριές και θάλασσες …..  που με τις ευλογίες και το «αρμόζων» για την περίπτωση «νομοθετικό πλαίσιο» της «κερδοσκοπικής» κυβέρνησης Μητσοτάκη, σκαρφαλώνουν σε όποια κορυφογραμμή ή βουνοπλαγιά της χώρας βρουν ελεύθερη από «εμπόδια», όπως είναι τα δάση. 

Μια αμφιλεγόμενη εγκατάσταση, για μια εικοσιπενταετία το πολύ, πριν μετατραπούν σε επικίνδυνο «σκουπίδι για αποκατάσταση», με εξασφαλισμένη έτσι και την επόμενη «κερδοφορία» για τους ίδιους που τις τοποθέτησαν στο πλαίσιο της επίσης αμφιλεγόμενης πλέον καπιταλιστικής «πράσινης μετάβασης».

ΥΓ.Εν τω μεταξύ η «πράσινη» κυβέρνηση Μητσοτάκη πουλά αντί πινακίου φακής τον κακόφημο λιγνίτη στην γειτονική Αλβανία, η οποία τον καίει σε επίσης αμφιλεγόμενης ποιότητας εγκαταστάσεις, παράγοντας ρεύμα που το πουλά μετά πανάκριβα στην Ελλάδα. Έτσι γίνονται οι «σωστές μπίζνες»!

ΠΗΓΗ: https://www.facebook.com/share/p/173SkvqHWq/

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com