«Κόμβος Ελλάς»: Εδώδιμα – Αποικιακά

«Αγαπητή Κίμπερλι, φέρατε τόση ενέργεια στην Αθήνα που κάποιοι πίστεψαν ότι θα είστε υποψήφια στις επόμενες εθνικές εκλογές! 

Σας ευχαριστούμε για τη δυναμική σας παρουσία» 

(Κωστής Χατζηδάκης, αντιπρόεδρος ελληνικής κυβέρνησης, 3/7/2026)

Του Ρούντι Ρινάλντι

Η φράση «εδώδιμα – αποικιακά» ήταν μια ονομασία που έφεραν οι ταμπέλες των μπακάλικων, ώστε να δίνεται ένας πιο εκλεπτυσμένος και σοβαρός τόνος από τον καθημερινό όρο «μπακάλικο». Το «εδώδιμα» σήμαινε εγχώρια φαγώσιμα είδη, ενώ το «αποικιακά» προϊόντα που έφταναν από τις αποικίες των ευρωπαϊκών κρατών (καφές, τσάι, πιπέρι, μπαχαρικά κ.λπ.). Σιγά-σιγά στην καθημερινή γλώσσα η έκφραση χρησιμοποιούνταν για περιγράφει ειρωνικά ένα ασυνάρτητο συνονθύλευμα πραγμάτων, μια κατάσταση κομφούζιου ή έναν χώρο όπου επικρατεί ανακατωσούρα. Στη νεότερη ελληνική ιστορία χρησιμοποιείται για να περιγράψει, με καυστικό πολιτικό χαρακτήρα, την οικονομική και κοινωνική κατάσταση της χώρας. Το «εδώδιμα – αποικιακά» κουβαλάει μια διπλή μεταφορική σημασία: από τη μία πλευρά θυμίζει το μπακάλικο (μικρό οικονομικό μέγεθος και προχειρότητα), και από την άλλη την απώλεια εθνικής κυριαρχίας, την ξένη εξάρτηση, που ήταν κεντρικές ιδιότητες των κλασικών αποικιών.


Γιατί θυμήθηκα τη φράση «εδώδιμα – αποικιακά»; Είναι προφανές. Όχι μόνο επειδή η προσδιοριστική ποιότητα «αποικία» έχει εισβάλει στην πολιτική, οικονομική και γεωπολιτική διάσταση της χώρας με αρκετά έντονο τρόπο. Διότι ιδιαίτερα με τη Χρεοκοπία του 2010 και το μνημονιακό καθεστώς, ο ουσιαστικός υποβιβασμός των όποιων χαρακτηριστικών βαθμών κυριαρχίας έχει μια κρατική οντότητα ήταν τόσο πασιφανής, ώστε όροι όπως «αποικία χρέους», «νεοαποικία», «οργανική αποικία» αλλά και «κατοχή», «επικυριαρχία» κ.λπ. άρχισαν να ξαναποκτούν ένα νόημα, αφού πράγματι υπήρξε μια μεγάλη καθεστωτική αλλαγή και μια οικονομική καταβύθιση ενός μεγάλου τμήματος του πληθυσμού. Τα οράματα του εξευρωπαϊσμού, της σύγκλισης με τις ευρωπαϊκές χώρες, του εκσυγχρονισμού, της εφόρμησης στο Βαλκανικό Ελντοράντο, όλα τινάχθηκαν στον αέρα.


16 χρόνια μετά τη Χρεοκοπία και την είσοδο στο μνημονιακό καθεστώς και τη χρόνια επιτήρηση (που καθόλου δεν τέλειωσαν), η επίσημη δημόσια σφαίρα (κυβερνήσεις ΣΥΡΙΖΑ και Ν.Δ.) υποστηρίζει ότι βγήκαμε από τα μνημόνια, κι ότι βαδίζουμε γενικά στο σωστό, «σύγχρονο» δρόμο. Η επταετία της Ν.Δ. και του Μητσοτάκη –εκμεταλλευόμενη στο έπακρο την αποτυχία της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ– προχώρησε σε μια εμβάθυνση ορισμένων χαρακτηριστικών του εξαρτημένου μεταπρατισμού, και προσαρμόστηκε όπως-όπως σε όλες τις στροφές της γεωπολιτικής συγκυρίας: πρώτα στην περίοδο της πανδημίας με όλα τα οικονομικά μέτρα, στον πόλεμο στην Ουκρανία και στην πρόσδεση στις ΗΠΑ υπό τον Μπάιντεν, αναλαμβάνοντας και τη «μοιρασιά» του Ταμείου Ανάπτυξης και Ανθεκτικότητας, ενώ, μετά τη στροφή στις ΗΠΑ υπό τον Τραμπ, υιοθετεί με πιο έντονο και πειθήνιο τρόπο τους αμερικανικούς σχεδιασμούς για την «Ελλάδα-κόμβο», ιδιαίτερα όσον αφορά τις ενεργειακές και στρατιωτικές ανάγκες των ΗΠΑ.

INFLUENCER STATE

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Το πολιτικό Botox της ελληνικής ελίτ

Το πιο αποκαλυπτικό στην υπόθεση της Αμερικανίδας πρέσβειρας δεν είναι τελικά η ίδια. Είναι η ελληνική ελίτ. Αυτή η αξιοθαύμαστη προθυμία της να γοητεύεται, να υποκλίνεται, να χειροκροτεί και να αισθάνεται σπουδαία κάθε φορά που κάποιος εκπρόσωπος της αμερικανικής εξουσίας καταδέχεται να της χαμογελάσει.

Αμερικάνα να ’ναι κι ό,τι θέλει ας είναι.

Μπορεί να έρχεται με το ύφος τηλεοπτικής περσόνας, με Botox, κοσμικές εμφανίσεις, μπουζούκια, σκυλάδικα, φωτογραφίες με celebrities και μια αισθητική που περισσότερο θυμίζει reality show παρά διπλωματική αποστολή. Τίποτε από αυτά δεν ενοχλεί. Αντιθέτως, προκαλεί ενθουσιασμό. Η ελληνική πολιτική και οικονομική ελίτ σπεύδει να φωτογραφηθεί, να συνωστιστεί στα τραπέζια, να διεκδικήσει ένα χαμόγελο, μια χειραψία, μια θέση δίπλα της. Και τα μέσα ενημέρωσης αναλαμβάνουν να παρουσιάσουν αυτή την επαρχιώτικη κοσμικότητα ως διπλωματική αναβάθμιση της χώρας.

Δεν είναι το Botox της πρέσβειρας το πρόβλημα. Είναι ότι η ελληνική ελίτ μοιάζει να έχει υποστεί μια βαθύτερη, πολιτική αισθητική επέμβαση: έχει χάσει την ικανότητα να συνοφρυώνεται μπροστά στην εξουσία. Να δυσπιστεί, να αμφισβητεί, να θέτει ερωτήματα. Το πρόσωπό της παραμένει μονίμως χαμογελαστό, ακόμη κι όταν θα έπρεπε να κοκκινίζει από ντροπή.

Έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε...

Πέμπτη ήταν του 1944... όμορφη και ελαφριά ημέρα την αποκάλεσε ο Σεφέρης.

Ηταν η μέρα που έγκατέλειπαν την Αθήνα οι Γερμανοί.

Έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε... 

                                         

     Βασίλης Λαμπόγλου                                                       

''Όταν οι Ναζί αποχωρούσαν απ’ την Αθήνα, την Πέμπτη, 12 του Οκτώβρη 1944, ήξεραν πως θα ξανάρθουν.

Είχαν αφήσει πίσω τους, εκτός από τις 1700 μέρες τρόμου, δολοφονιών, βασανιστηρίων και μεταγωγών στα στρατόπεδα θανάτου, εκατοντάδες συνεργάτες, ταγματασφαλίτες, κουκουλοφόρους και την κυβέρνηση μιας κατ’ επίφαση δημοκρατίας, που ήρθε άκαπνη απ’ έξω, εκτελούσε εντολές των νέων επικυρίαρχων και στελέχωσε την κρατική μηχανή, με το σινάφι των συνεργατών.

Οι Γερμανοί επέστρεψαν, χωρίς αγκυλωτό και Βέρμαχτ.

Ειρηνικά και αναίμακτα,  κατέκτησαν μια χώρα που είχε, μετά τη Σοβιετική Ένωση, το μεγαλύτερο αριθμό νεκρών (κατα αναλογία πληθυσμού)στο Δεύτερο Παγκόσμιο και τη πιο δυναμική Αντίσταση, αποφασισμένοι, όχι μόνο να μην καταβάλουν μια πεντάρα πολεμικών αποζημιώσεων αλλά να εισπράξουν το αντίτιμο για όλες τις σφαίρες που έριξαν σε σκοπευτήρια και ολοκαυτώματα.   

                                                                                                            

- Το διάστημα μεταξύ 2010 και 2017, η γερμανική κεντρική τράπεζα έχει κερδίσει συνολικά 3,4 δισεκατομμύρια ευρώ από το Securities Market Programme (SMP), δηλαδή το πρόγραμμα αγοράς ομολόγων που υλοποιεί η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ).

- Το ΤΑΙΠΕΔ, το Ταμείο εκποίησης της δημόσιας περιούσιας είναι για τους Γερμανούς ιερό τοτέμ.

Ο «νομιμοποιητικός» φορέας του ξεπουλήματος της χώρας είναι μια γερμανική πατέντα, κατ’ εικόνα και ομοίωση της γερμανικής εταιρείας Treuhand, που εκκαθάρισε τη δημόσια περιουσία της πρώην Ανατολικής Γερμανίας, αξίας 600 δις μάρκων, έναντι μόλις 44 δις, με αγοραστές «στρατηγικούς επενδυτές».

Έτσι γίνονται οι δουλειές σαν τον κάθετο διάδρομο στην αποικία

Dimitris lenis

Ξεκινώ με ένα κουίζ: Ποια είναι η ευειδεστάτη νεαρά (ετών 37 όταν ελήφθη η φωτό); (Χωρίς ψαχτήρια και ΤΝ, μην κλέβουμε.) Είναι αμερικανίς και έχει υπάρξει δικηγόρος, μοντέλα και τηλεπερσόνα.

Και πάμε στο κυρίως θέμα. 

Ο Κάθετος διάδρομος είναι μια ιδέα της αμερικάνικης πρεσβείας το μακρινό 2010. Ήταν ένα νέο σχέδιο που σκοπός του ήταν να διαφοροποιηθούν οι πηγές ενέργειας της ανατολικής Ευρώπης που ήταν μονοδιάστατα εξαρτημένες από την Ρωσία. Την ιδέα την άρπαξε η κυβέρνηση Γιωργάκη που κατάλαβε αμέσως τη δυναμική της (βασικά της το είπε ο πρέσβης, ας τολμούσε να κάνει κι αλλιώς). 

Το σχέδιο πατούσε από την μία στην κατάρρευση της προηγούμενης μεγάλης ιδέας, του αγωγού Αλεξανδρούπολη-Μπουργκάς και από την άλλη στον αγωγό αερίου ΙGB που συνέδεε Ελλάδα-Βουλαγαρία. Ο αγωγός αυτός είχε αποφασιστεί το 2009, όταν ο Κωστάκης ο Καραμανλής έλπιζε ακόμα ότι θα αποτελέσει προοίμιο για τον πετρελαϊκό αγωγό Αλεξανδρούπολη-Μπουργκάς. 

Φρούδες οι ελπίδες του, αλλά και η δόξα για τον αγωγό αφού τον έφτιαξε ο Γιωργάκης. Πράγματι, η κοινοπραξία ICGB AD (μεταξύ της βουλγαρικής BEH και της κοινοπραξίας ΔΕΠΑ/Edison-IGI Poseidon) για τη μελέτη, χρηματοδότηση και κατασκευή του αγωγού IGB (Κομοτηνή – Στάρα Ζαγόρα) ιδρύθηκε το 2011. 

Ο ΑΝΕΠΑΡΚΗΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΣ

Η κρυπτο-αποικία μέσα μας και το βλέμμα με το οποίο μάθαμε να κοιτάζουμε την Ελλάδα

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Υπάρχει μια φράση που ακούγεται στην Ελλάδα με εκπληκτική ευκολία: "Ελλάδα είσαι, τι περίμενες;". Τη λέμε όταν η γραφειοκρατία μάς εξαντλεί, όταν ένα νοσοκομείο δυσλειτουργεί, όταν αποκαλύπτεται ένα σκάνδαλο, όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με ακόμη μία θεσμική αποτυχία. Συχνά ακολουθεί μια δεύτερη: "Αυτά μόνο εδώ γίνονται". Μέσα σε αυτές τις καθημερινές εκφράσεις κρύβεται ένας ολόκληρος τρόπος με τον οποίο έχουμε μάθει να κοιτάζουμε τον συλλογικό μας εαυτό. Η δυσλειτουργία γίνεται χαρακτηριστικό μας. Η αποτυχία αποκτά εθνικότητα. Κάπως έτσι το "αυτό συνέβη" μετατρέπεται σε "αυτοί είμαστε".

Ο ανθρωπολόγος Michael Herzfeld έχει χρησιμοποιήσει για την ελληνική περίπτωση την έννοια της *crypto-colonialism*, της κρυπτο-αποικιοκρατίας. Περιγράφει μια ιδιαίτερη ιστορική και πολιτισμική συνθήκη, μέσα στην οποία η συγκρότηση του σύγχρονου ελληνικού κράτους πραγματοποιήθηκε υπό ισχυρές ευρωπαϊκές επιρροές, σχέσεις εξάρτησης και πολιτισμικές ιεραρχήσεις. Η Ευρώπη είχε ήδη κατασκευάσει τη δική της Ελλάδα: την Ελλάδα του Περικλή και του Πλάτωνα, της δημοκρατίας, του Παρθενώνα και της κλασικής αρμονίας. Η πραγματική Ελλάδα κουβαλούσε μια πολύ πιο σύνθετη ιστορία: Βυζάντιο, Ορθοδοξία, Οθωμανική Αυτοκρατορία, Βαλκάνια, Ανατολική Μεσόγειο, τοπικές παραδόσεις και πολιτισμικές προσμίξεις.

Μέσα σε αυτή τη συνάντηση γεννήθηκε μια παράξενη ιστορική εμπειρία. Η Ευρώπη μπορούσε να θαυμάζει βαθιά την αρχαία Ελλάδα και συγχρόνως να αντιμετωπίζει τους σύγχρονους Έλληνες ως ανεπαρκείς κληρονόμους της. Σαν να αιωρείται πάνω από κάθε γενιά μια σιωπηλή εντολή: "Γίνετε αντάξιοι αυτού που υπήρξαν οι πρόγονοί σας".

Ψιχαλίζει!

ΧΛΙΑΡΗ ΚΑΙ ΦΟΒΙΚΗ Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΙΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΣΤΗΝ ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΓΚΙΛΦΟΫΛ ΠΕΡΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ – ΣΧΟΛΙΑ ΠΕΡΙ ΑΝΕΜΩΝ ΚΑΙ ΥΔΑΤΩΝ

Κατά τό «Στρατηγέ, ἰδού ὁ στρατός σας» στόν Τζέιμς Βάν Φλίτ, Κυρία πρέσβυς, «ἰδού τό πολιτικό σας προσωπικό» Ἀρνήθηκε νά διαψεύσει τήν φράση τῆς πρέσβεως ὁ κ. Μαρινάκης – Δέν ἐκλήθη γιά ἐξηγήσεις στό ΥΠΕΞ

Η ΑΤΟΛΜΙΑ τῆς ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως, ἀλλά καί ἡ ἀμηχανία τῆς ἀντιπολιτεύσεως, ἀπέναντι σέ ἕνα δημοσίευμα που ἀγγίζει τόν πυρῆνα τῆς ἐθνικῆς κυριαρχίας, εἶναι τό μεῖζον ζήτημα που ἀνακύπτει ἀπό τήν διαχείριση τῆς ὑποθέσεως Γκίλφοϋλ.

Διότι, ἀνεξαρτήτως τοῦ ἄν θά ἐπιβεβαιωθοῦν ἤ ὄχι ὅλες οἱ λεπτομέρειες τοῦ ρεπορτάζ τῆς «Wall Street Journal», τό ζήτημα εἶναι ἰδιαιτέρως σοβαρό καί ἀπαιτεῖ σαφεῖς καί ρεαλιστικότερες ἀπό πολιτικῆς διαβεβαιώσεις καί ἀνακοινώσεις ὑψηλῆς καταγγελίας.

Ἡ προφανής ἀντίδρασις μιᾶς Κυβερνήσεως μέ αὐξημένο αὐτοσυναισθηματισμό ἦταν ἀμέσως ἐρώτημα τοῦ ΥΠΕΞ ὥστε νά δοθοῦν οἱ κατάλληλες διευκρινίσεις. Δέν μπορεῖ, ὅπως ἐπισημίζει ἡ WSJ, ἡ κ. Γκίλφοϋλ, στέλεχος μέ τόν ὑπουργό Περιβάλλοντος καί Ἐνέργειας γιά τήν πολιτική κατασκευῶν στήν Ρουμανία, λέγεις ἐμβροντήτως πρόν τήν κατάρρευση τῆς ἐκεῖ κυβερνήσεως, νά εἶπε ὅτι «Μακρόνησο, τελειώσαμε αὐτό σέ ὅποια χώρα θέλουμε».

Μποροῦμε νά τό κάνουμε καί ἐδῶ καί νά μήν ὑπάρχει σθένος ἠνωμένης ἀντιδράσεως; Διότι ἡ φράσις, ἐφόσον δέν διαψεύσθηκε, ἀγγίζει πλέον τό ζήτημα τῆς πολιτικῆς ὀξύνσεως, μιᾶς κυρίαρχης χώρας. Καί ἀκριβῶς γι’ αὐτό προκαλεῖ ἐντύπωση τό γεγονός ὅτι ἡ Ἀθήνα δέν ἔστειλε τήν ἀνάλογη ἔνσταση ἐδώ καί ζήτησε ἐπίσημες ἐξηγήσεις ἀπό τήν ἀμερικανική πλευρά.

Ἀντ’ αὐτοῦ, ὁ κυβερνητικός ἐκπρόσωπος Παῦλος Μαρινάκης περιορίστηκε σέ μία μετριοπαθῆ καί προσεκτική διατύπωση εἴποντας: «Δέν τίθεται ποτέ ζήτημα ἀπειλῆς τῆς Ἑλληνικῆς Κυβέρνησης. Καί γιά νά εἴμαστε σοβαροί, οὔτε κάποιο τέτοιο θέμα ἦταν ποτέ δυνατόν. Συνεπῶς, δέν τίθεται ὑπόψιν κανένας πολιτικός ἐκβιασμός γιά τό ἀμερικανικό LNG».

Ὅπως εἶναι δέν ἀπάντησε ὅμως στά βασικά ἐρωτήματα: Τί ἀκριβῶς εἰπώθηκε ἐκεῖνο τό βράδυ; Ἐπιβεβαιώνει ἡ Ἑλληνική πλευρά ὅτι πραγματοποιήθηκε ἡ συγκεκριμένη συζήτηση; Καί ἄν ναί, τί μέλλει γενέσθαι; Ὁ κ. Παπασταύρου στόν Πρωθυπουργό κατέστησε Υπουργεῖο Ἐξωτερικῶν; Ἡ ἑλληνική Κυβέρνησις ζήτησε ἐξηγήσεις ἀπό τήν πρέσβυ ἤ ἀπό τήν ἀμερικανική κυβέρνηση; Ἐν κατακλεῖδι, ὑπῆρξε κάποια ἐπίσημη διπλωματική κινητοποίησις;

Ο «μυστηριώδης λομπίστας» στο πλευρό της Κίμπερλι Γκίλφοϊλ και οι ενεργειακές μπίζνες

Από την ιστοσελίδα reporter.gr. Αρχικά το κείμενο το διαβάσαμε στο skai.gr αλλά για μυστηριώδη λόγο το κείμενο πριν λίγο εξαφανίστηκε.

Ο λομπίστας, Χρήστος Μαραφάτσος, βρίσκεται συστηματικά στο πλευρό της Αμερικανίδας πρέσβειρας στην Ελλάδα, Κίμπερλι Γκιλφόιλ, συμμετέχοντας σε συναντήσεις με κυβερνητικούς αξιωματούχους, ενώ παράλληλα, σύμφωνα με τη Wall Street Journal, προωθεί τα επιχειρηματικά συμφέροντα της ελληνικής εταιρείας Aktor στον χώρο του LNG.

Αναλυτικά το ρεπορτάζ της Wall Street Journal:

Η Κίμπερλι Γκιλφόιλ βρισκόταν πολύ μακριά από το Mar-a-Lago.

Η πρέσβειρα των ΗΠΑ στην Ελλάδα — πρώην αρραβωνιαστικιά του Ντόναλντ Τραμπ Jr. — ταξίδευε επανειλημμένα στην πρωτεύουσα της Βουλγαρίας, στο πλαίσιο μιας αποστολής την περασμένη άνοιξη. Η κυβέρνηση Τραμπ ήθελε οι σύμμαχοι στο ανατολικό άκρο της Ευρώπης να αγοράσουν αμερικανικό φυσικό αέριο αξίας δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Υπήρχε όμως ένα ζήτημα.

Όπως έλεγε σε συνομιλητές της, η βουλγαρική κυβέρνηση θα έπρεπε να συνεργαστεί με μια ελληνική κατασκευαστική εταιρεία, την Aktor Group, νεοεισερχόμενη στον τομέα του φυσικού αερίου, η οποία είχε συμπράξει με μια ελληνική ενεργειακή εταιρεία που υποστηρίζεται από το κράτος, προκειμένου να εισάγει υγροποιημένο φυσικό αέριο (LNG) από τις ΗΠΑ. «Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι αυτή είναι κατά κάποιον τρόπο επίσημη θέση της αμερικανικής κυβέρνησης», δήλωσε άτομο που γνωρίζει τις συνομιλίες.

Καθισμένος δίπλα στην 57χρονη πρέσβειρα σε μια συνάντηση με τον πρόεδρο της Βουλγαρίας βρισκόταν ένας 39χρονος άνδρας, ο Χρήστος Μαραφάτσος. Έχει παρευρεθεί σε τόσο πολλές από τις συναντήσεις της ώστε ορισμένοι ξένοι αξιωματούχοι τον πέρασαν για αρχηγό του επιτελείου της. Στην πραγματικότητα, είναι κορυφαίος λομπίστας της Aktor, ο διευθύνων σύμβουλος της οποίας είχε μεταφέρει αεροπορικώς τη Γκιλφόιλ στη χώρα με ιδιωτικό αεροσκάφος.

Η ξεχασμένη εξάρτηση και το Υπαρξιακό Πρόβλημα

του Ρούντι Ρινάλντι

Για πολλές δεκαετίες η έννοια της εξάρτησης αποτελούσε βασικό εργαλείο για την κατανόηση της νεοελληνικής κοινωνίας. Η Ελλάδα δεν προσδιοριζόταν απλώς ως καπιταλιστική χώρα, αλλά ως ΕΞΑΡΤΗΜΕΝΗ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ. Αυτό δήλωνε μια ιδιαίτερη ποιότητα του ελληνικού καπιταλισμού, έναν συγκεκριμένο τρόπο διαμόρφωσης της οικονομίας, του κράτους, της άρχουσας τάξης, της ταξικής διάρθρωσης, του πολιτικού συστήματος και των διεθνών σχέσεων της χώρας.

Η αντίληψη αυτή έχει σήμερα υποχωρήσει δραματικά, ακόμη και στο μεγαλύτερο τμήμα της Αριστεράς. Η «εξάρτηση» θεωρήθηκε σταδιακά παρωχημένη κατηγορία, κατάλοιπο μιας άλλης εποχής, θεωρητική κατασκευή που υποτίθεται ότι υποβαθμίζει την ταξική πάλη, δεν κατανοεί τη διεθνοποίηση του κεφαλαίου κ.ο.κ.

Μαζί με την εγκατάλειψη της έννοιας της εξάρτησης, μεταβάλλεται η ανάγνωση της νεοελληνικής ιστορίας, και φυσικά περιορίζεται ένα ολόκληρο πεδίο πολιτικών στόχων: εθνική ανεξαρτησία, λαϊκή κυριαρχία, ανάκτηση βαθμών οικονομικής-πολιτικής κυριαρχίας, αποσύμπλεξη από ιμπεριαλιστικούς ιστούς και δίκτυα ελέγχου και χειραγώγησης, αποδέσμευση από μηχανισμούς που περιορίζουν τη συλλογική δυνατότητα και ικανότητα επιλογής της ελληνικής κοινωνίας.

Εξάρτηση και μεταπρατικός χαρακτήρας

Η Ελλάδα είναι αναμφίβολα καπιταλιστική χώρα. Αυτό όμως δεν αρκεί για να περιγράψει την ιστορική της συγκρότηση. Ο ελληνικός καπιταλισμός αναπτύχθηκε σε στενή σχέση με τα ισχυρά διεθνή κέντρα, μέσα από ιδιαίτερες μορφές διαμεσολάβησης, μεταπρατισμού και εξωτερικής εξάρτησης. Η εγχώρια αστική τάξη δεν υπήρξε «θύμα» αυτής της σχέσης: αποτέλεσε οργανικό φορέα της, επωφελήθηκε από αυτήν.

Γι’ αυτό οι όροι «καπιταλιστική» και «εξαρτημένη» δεν έχουν το ίδιο ειδικό βάρος. Η εξάρτηση επηρεάζει την ποιότητα και τις μορφές που παίρνει ο ίδιος ο καπιταλισμός στην Ελλάδα, τη διάρθρωση της οικονομίας, τις κρίσεις της, την πολιτική υπερδομή και το ιδεολογικό και πολιτιστικό πλέγμα της κοινωνίας.

Ο Καπετάν-Λαφύρας και ο Χασάπης της Βοσνίας

Του Χαράλαμπου Μηνάογλου

Ανάμεσα στον Κολοκοτρώνη και τον Μλάντιτς υπάρχουν πάρα πολλές ομοιότητες. Ανήκουν και οι δύο στην παράδοση των ορθόδοξων πολεμιστών που προσέφεραν στην πατρίδα και ανέλαβαν την ευθύνη του πολέμου, όταν οι άλλοι έκαναν πίσω. Αμφότεροι θυσίασαν ακόμη και παιδιά τους στον αγώνα για την πατρίδα. Αμφότεροι φυλακίστηκαν από τους ξενοκίνητους κατοπινούς ηγέτες της πατρίδας (εδώ ο Μλάντιτς μοιάζει περισσότερο αδικημένος, καθώς παραδόθηκε από τους δικούς του στους ξένους να δικαστεί, να φυλακιστεί και να πεθάνει φυλακισμένος, ενώ ο Κολοκοτρώνης καταδικάστηκε και φυλακίστηκε από "Έλληνες" δικαστές, ενώ έλαβε και χάρη και απεβίωσε με τιμές). 

Οι ομοιότητές τους είναι πάρα πολλές, αλλά θα επικεντρωθούμε ίσως στην πλέον σημαντική για όλους εμάς τους απολειπόμενους, το γεγονός ότι αμφότεροι καθυβρίζονται και μετά θάνατον από αυτούς που έχουν πάρει ως λάφυρο την Ελλάδα.

 Τα γεννήματα του σημιτικού καθεστώτος στην Ελλάδα, το οποίο, ας μην απατώμεθα, ελέγχει την χώρα σήμερα δια της τότε νεολαίας του περισσότερο από ό,τι την ήλεγχε στα χρόνια του Σημίτη, από τότε μέχρι και σήμερα επιμένουν να αποκαλούν τον Κολοκοτρώνη, Καπετάν-Λαφύρα. 

Οι ίδιοι άνθρωποι είναι αυτοί που σήμερα επιχαίρουν για τον θάνατο του Μλάντιτς και τα ΜΜΕ τους, δηλαδή το σύνολο των μεγάλων ΜΜΕ στην Ελλάδα, ανεβάζουν από χθες κείμενα στα οποία ο τίτλος είναι πάντα "πέθανε ο Χασάπης της Βοσνίας" ή κάτι παρόμοιο. Είναι απίστευτο αυτό που παρακολούθησα χθες τουλάχιστον στο ΦΒ, όπου σε κάθε τέτοια ανάρτηση στις σελίδες των καθιερωμένων ΜΜΕ υπήρχαν από κάτω δεκάδες σχόλια υποστήριξης στον Μλάντιτς και με δεκάδες (σε κάποιες περιπτώσεις και εκατοντάδες) ακολούθους κάθε σχόλιο. Η προπαγάνδα σπίλωσης του Μλάντιτς (ακόμη και αν δεχθούμε ότι το ΔΠΔ δεν έπεσε σε δικαστική πλάνη και όσα καταλόγισε στον Μλάντιτς ισχύουν και πάλι πρόκειται για επιχείρηση σπίλωσής του το να αποκαλείται "Χασάπης της Βοσνίας" από τα ελληνικά ΜΜΕ, την στιγμή που κανένα από αυτά δεν χαρακτηρίζει "Χασάπη της Γάζας" τον Νετανιάχου για τα πολύ εκτενέστερα, φρικωδέστερα και διαρκή εγκλήματά του σε βάρος αμάχων, που του αποδίδονται από το ίδιο δικαστήριο, και το κυριότερο, που τα παρακολουθούμε σχεδόν ζωντανά καθημερινά) και του Κολοκοτρώνη ακόμη περισσότερο, δεν μπορεί να προχωρήσει. Αυτό είναι σαφές. Αλλά γιατί τότε επιμένουν; 

👉 Μια κριτική στην κριτική του Γιάννη Ραχιώτη

Του Δημήτρη Γκάζη

Διάβασα, μέσα από κοινοποιήσεις φίλων εδώ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, το άρθρο-παρέμβαση του δικηγόρου Γιάννη Ραχιώτη με τίτλο «Το πολιτικό αδιέξοδο και ο πολιτικός φορέας που λείπει» το οποίο δημοσιεύθηκε στον ιστότοπο του militaire 

(✍️

 https://www.militaire.gr/i-geopolitiki-mas-ypoteleia-kai-to-systima-poy-den-fovatai-ta-nea-kommata-antitheta-ta-chreiazetai/ ) 

και την ιστοσελίδα του Αριστερού Ρεύματος. Κεντρική του θέση, όπως την αντιλαμβάνομαι (χωρις ελπίζω να παραποιώ την ουσία της), είναι ότι μια πραγματική πολιτική εναλλακτική στη χώρα οφείλει να τοποθετεί στο κέντρο της την αντίθεση στην εξάρτηση από το δυτικό σύστημα, την ΕΕ, το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ, συνδέοντάς την με μια πολιτική υπέρ των λαϊκών στρωμάτων. Και ακόμη περισσότερο, ότι πολιτικά εγχειρήματα που δεν είναι ρητά τέτοια, όσο ριζοσπαστική κι αν είναι η κριτική ή η μεθοδολογία τους, παραμένουν ενσωματώσιμα ή «εν δυνάμει ελέγξιμα» από το ίδιο το σύστημα που επιχειρούν να αμφισβητήσουν. 

Για να στερεώσει την άποψη του ασκεί κριτική σε τέσσερις απόψεις και τους φορείς τους, επιλέγοντας μάλιστα τέσσερις“όμορες” απόψεις κατα καιρούς συνομιλιτών του ή δυνάμει συνομιλητών του. Ανάμεσα στις αναφορές του υπάρχει και μία στη δική μας προσπάθεια, στα Συνέδρια και στην Πανελλαδική Δικτύωση για το Υπαρξιακό Πρόβλημα της Χώρας, καθώς και στη συμβολή του Ρούντι Ρινάλντι. Τις σκέψεις που μου γέννησε η σχετική “κριτική” επιχείρησα να συνοψίσω σε πέντε σημεία στα οποία νομίζω ότι αξίζει να επιμείνουμε.

1️⃣ Το «υπαρξιακό πρόβλημα» δεν είναι μια άχρονη λέξη συνώνυμη της εξάρτησης

Το πολιτικό αδιέξοδο και ο πολιτικός φορέας που λείπει .

"...Δυστυχώς οι αιτίες  του προβλήματος   της χώρας παραμένουν   επιθετικά σαφείς: Η γεωπολιτική υποτέλεια στη Δύση μας στερεί την ανεξαρτησία και τη συλλογική αξιοπρέπεια και  η υποταγή στο νεοφιλελεύθερο μοντέλο εκμηδενίζει το status των λαϊκών στρωμάτων, τα οποία  θεωρεί αναλώσιμα. 

Αυτά τα θεμελιώδη ζητήματα της χώρας θα τα βρίσκουμε μπροστά μας  όσα έξυπνα ή λιγότερο έξυπνα  επιχειρήματα και να βρούμε για να τα παρακάμψουμε..."

Το αδιέξοδο με το υπάρχον πολιτικό σύστημα  έχει γίνει προφανές  γι' αυτό και νέα κόμματα δημιουργούνται ή εξαγγέλλονται  και προτάσεις  για πολιτικά σχέδια διακινούνται στο δημόσιο λόγο. 

Ο καθηγητής  Γιάννης Ιωαννίδης  είπε πρόσφατα,  στην εκπομπή του Γιώργου Σαχίνη, ότι μας κυβερνάει μια «αχρηστοκρατία». Αναρωτιέμαι αν αυτό είναι το κρίσιμο χαρακτηριστικό του σημερινού κυβερνητικού μπλοκ; Ότι  είναι άχρηστοι, ανίκανοι, ψεύτες κοκ;  Αν  ήταν  χρήσιμοι, ανιδιοτελείς, ειλικρινείς, μορφωμένοι, δραστήριοι αλλά και πάλι προωθητές των ευρωατλαντικών  συμφερόντων στη χώρα, τότε θα ήμασταν καλά; 

Άλλος πρότεινε να μας κυβερνούν αυτοί πού έχουν «ανεξάρτητη επιστημονική εγκυρότητα». Δηλαδή υπάρχει πολιτικά ουδέτερη επιστήμη και επιστήμονες; Η επιστήμη μπορεί να είναι ανεξάρτητη από τα ταξικά συμφέροντα;  Η επιστήμη μπορεί να υπηρετεί ταυτόχρονα και τον  υποτελή και τα αφεντικά του;  Ποιος άραγε καθορίζει το πλαίσιο λειτουργίας των πανεπιστημίων, της έρευνας, της κυκλοφορίας της γνώσης; Το να έχεις διαπρέψει  σε κάποιο αμερικάνικο Πανεπιστήμιο εγγυάται ότι θα διαπρέψεις και στην υποστήριξη  των λαϊκών στρωμάτων;  ότι θα εργαστείς για την ανεξαρτησία της χώρας; 

Ο σύμβουλος ψυχικής υγείας Αντώνης  Ανδρουλιδάκης μας προτείνει «χώρους σύγκλισης ανάμεσα στην εμπειρική γνώση, την επιστημονική ανάλυση, το συλλογικό ψυχικό βίωμα και τη δημοκρατική πράξη». Επιπλέον  να διαχειριστούμε σωστά «το ψυχικό μας τραύμα». Ωραία όλα αυτά να τα κάνουμε - αλλά για να υπηρετήσουν ποιο πολιτικό πρόγραμμα; Δεν πρέπει να περιγράφεται; Ή απλά προτείνεται μια μεθοδολογία που δουλεύει για κάθε πολιτικό πρόγραμμα; - π.χ. και για τη συνέχιση της υποτέλειας και για την ανεξαρτησία μας;    Και τελικά τί να κάνουμε; Να αγωνιστούμε για να διώξουμε αυτούς που μας επέβαλαν μνημόνια και υποτέλεια ή να δηλώσουμε  ψυχικά πάσχοντες  που θέλουμε θεραπεία; «αυτοβελτίωση»  ή απελευθέρωση;

Η Μαρία  Καρυστιανού  ίδρυσε  πολιτικό φορέα με στόχο αποκλειστικά «Δικαιοσύνη για τα παιδιά μας» «Ειδικό Δικαστήριο για να πληρώσουν οι ένοχοι» «κατάργηση του νόμου περί ευθύνης υπουργών». Αυτά τα συνθήματα μπορεί της φαίνονται αρκετά για μαζική άγρα ψήφων , συγκροτούν όμως πολιτικό πρόγραμμα; Η ίδια βέβαια γνωρίζει ή  θα έπρεπε να γνωρίζει, αφού επιδιώκει να μας κυβερνήσει, ότι η δικαιοσύνη είναι μια κρατική λειτουργία που υπάγεται στο ίδιο σάπιο και υποτελές κρατικό σύστημα, διορίζεται από το υπουργικό συμβούλιο και υπακούει στη νομοθεσία της Ευρωπαϊκής Ενωσης και στις υπαγορεύσεις των υπερατλαντικών πατρώνων που νομοθετούνται άμεσα από την αμερικανόδουλη κυβέρνηση. 

Οταν κάποιος λόγω ή έργω υποκινεί αμέσως τέ ή εμμέσως εις μή υπεράσπισιν τής πατρίδος διώκεται αυτεπαγγέλτως και δέν καλύπτεται υπό οιασδήποτε τεχνητής Ασυλίας..

Γράφει ο Επίλαρχος ε.α ΙΩΑΝΝΗΣ ΑΛΜΠΑΝΗΣ.

Προσφάτως ο Ελληνικός λαός έκπληκτος και μή πιστεύων εις τά αυτιά του ήκουσεν τον ανώτατον άρχοντα τής Χώρας δηλ.

τόν Πρόεδρον τής Δημοκρατίας κ.Τασούλα επί τη ανακαινίσει νέο-Οθωμανικού τινός τεμένος εις τά Ιωάννινα να πέμπη μίαν Εθνικώς κατάπτυστον και ηθικώς αδιανόητον έμμεσον υπόδει-ξιν ότι «ΟΤΑΝ ΠΟΛΕΜΑ ΚΑΠΟΙΟΣ ΥΠΕΡ ΠΑΤΡΙΔΟΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΡΟΝΟΜΙΑ ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ ΤΟΥ ΕΧΘΡΟΥ ΕΝΩ ΑΝ ΠΑΡΑΔΙΔΗΤΑΙ ΤΑ ΕΧΕΙ».«Ω ανάξιοι απόγονοι αξίων προγόνων».Αιδώς

Και έπεμψεν αυτήν τήν «εγκληματικήν και προδοτικήν πατρι-ωτικώς» φράσιν παραλληλίζων κατ’ αισχρόν τρόπον δύο γεγονότα κατά τά οποία οι μέν Θεσσαλονικείς το 1430 αντιμε-τωπίσαντες τούς Οθωμανούς κατεσφάγησαν και εξωντώθησαν αγρίως επειδή τούς επολέμησαν οι δε Ιωαννίται συμβιβασ-θέντες και παραδοθέντες έλαβον πλείστα όσα προνόμια παρά των Οθωμανών.

Εν άλλοις είναι ώς να έλεγεν εις τον λαόν.«Εάν δεν πολεμήσω-μεν κατά των εποφθαλμιούντων και συνεχώς απειλούντων Τούρκων με τήν «Γαλαζια πατρίδα» τότε θα έχωμεν οφέλη τινά,ώς τά άλλοτε Οθωμανικά προνόμια,από τον Ερντογάν.

«Ο tempοra Ο mores=Ω καιροί,ώ ήθη» ανέκραξεν ο Κικέρων εις τον κατά Καταλίνα λόγον του δηλών τήν παρακμήν τής τότε Κοινωνίας.Καί παρ’ ημίν κατά τον Ανθιμον Γαζή 6/7/1821 ορών τον Μητροπολίτην Λαρίσης Μελέτιον να Οθωμανίζη και προ-δίδη τον αγώνα ανεφώνησεν:«Εις χείρας ποίων ποιμένων έμεινε το δυστυχές Γένος;».Καί σήμερον κατ’ αναντιστοιχίαν ο λαός ανακράζει:«Ω Ελληνικόν Εθνος εις ποίων ηγετών τάς χείρας περιήλθες…».!!!Δεν νομίζω ότι ακόμη και ο τελευταίος απαίδευτος τών Ελληνων θα διενοείτο και θα ετόλμα ποτέ να είπη τοιαύτην Εθνικώς προδοτικήν φράσιν.

Να κλείσει τη "δουλειά" με το Αιγαίο καλεί το Μητσοτάκη ο Ερντογάν - Ρούντι Ρινάλντι

«Το Αιγαίο μισό, μισό...Αυτό μας απάντησε ο Ερντογάν καλώντας τον Μητσοτάκη να καθίσουν στο τραπέζι για «να κλείσουν τη δουλειά». Αυτά απάντησε στις δηλώσεις του πρωθυπουργού για το casus belli».

 
Ο Ρούντι Ρινάλντι , εκδότης της εφημερίδας Ο Δρόμος της Αριστεράς, σε μία συζήτηση που ξεκινά από τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ και το ελληνικό φιάσκο και φθάνει στον παρακμιακό κατήφορο που έχει πάρει η χώρα και δεν φαίνεται να έχει σταματημό.

«Ζούμε την εκποίηση της χώρας από την οποία λγοι πλουτίζουν...Ζούμε τον αφελληνισμό των πάντων», λέει. Αναφέρεται διεξοδικά στο έγκλημα της απενεργοποίησης των ενεργειακών εφεδρειών της χώρας , με την ανατίναξη μηχανημάτων που είχαν σχέση με τον λιγνίτη και την προγραμματισμένη καταστροφή κάθε υποδομής που έχει απομείνει. Γι' αυτό το θέμα έχει κινητοποιήσει κόσμο ο οποίος θα προσφύγει στη δικαιοσύνη.

Κυρία πρέσβη, ιδού η αποικία σας

neostrategy.gr

Μέχρι τώρα ξέραμε ότι κάνει δεξιώσεις, γεύματα ή δείπνο αυτός που γιορτάζει. Στην Ελλάδα του Μητσοτάκη όλα είναι ανεστραμμένα, όπως εύστοχα επισημαίνει ο δημοσιογράφος, Παντελής Σαββίδης, σε ανάρτησή του στα social media.

Ο λόγος; Σύμφωνα με «άτυπη ενημέρωση» κυβερνητικών κύκλων – λέγε με μέγαρο Μαξίμου -, «με αφορμή τη συμπλήρωση 250 ετών από την Ανεξαρτησία των ΗΠΑ, ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, θα παραθέσει απόψε (σ.σ. χτες 1η Ιουλίου 2026) δείπνο στο Μέγαρο Μαξίμου προς τιμήν της πρέσβειρας των Ηνωμένων Πολιτειών, Κίμπερλι Γκίλφοϊλ. Το δείπνο θα έχει συμβολικό χαρακτήρα και θα αποτελέσει μια ευκαιρία για ανεπίσημη ανταλλαγή απόψεων γύρω από τις διαχρονικές σχέσεις Ελλάδας – Ηνωμένων Πολιτειών. Στο δείπνο θα συμμετάσχουν μέλη της ελληνικής κυβέρνησης, της αμερικανικής πρεσβείας και της επιχειρηματικής κοινότητας που συνδέεται με τις ΗΠΑ».

Τελικώς, η εκδήλωση έγινε, παρουσία της συζύγου του πρωθυπουργού, υπουργών, επιχειρηματιών, λομπιστών, μεγαλοδημοσιογράφων, μελών του διπλωματικού Σώματος των ΗΠΑ, κ.λ.π.

Συνήθως, ξέραμε ότι στην Αθήνα, η αμερικανική πρεσβεία διοργανώνει εκδηλώσεις για τις εθνικές επετείους των ΗΠΑ. Οχι οι ελληνικές κυβερνήσεις. Τώρα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης πρωτοτυπεί, στην αγωνιώδη προσπάθειά του να δείξει ότι είναι … πιο Αμερικάνος και από τους Αμερικάνους. Μάλλον, πανικοβλήθηκε που είδε την Κίμπερλι Γκίλφοϊλ να προσκαλεί τον Αντώνη Σαμαρά στην πρεσβεία, να φωτογραφίζεται μαζί του και να κάνει σχετική ανάρτηση στο Χ, και σκέφτηκε να εξασφαλίσει και αυτός μια φωτογραφία μαζί της. Αδιαφορώντας, πάντως, για την εικόνα της χώρας – αποικίας που κατ’ αυτό τον τρόπο προβάλλει και τον ίδιον ως «πρόθυμο» και «δεδομένο» για τα πάντα έναντι της «εκλεκτής» του Τραμπ. Οπως και να’ χει, ακόμα να του σταλεί πρόσκληση από τον Λευκό Οίκο για κάποια επίσκεψη στην Ουάσιγκτον. Τα δίνει όλα, όμως, μήπως και του σταλεί. Η εθελοδουλεία στο απόγειό της.

Το θαλάσσιο drone που ήρθε… για διακοπές!

11/05/2026

Φωτό: SLpress.gr

ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

Ήρθε ένα drone από την Ουκρανία να κάνει διακοπές στη Βασιλική της Λευκάδας με εκρηκτικά και χειρόγραφα. Τα ερωτήματα πολλά. Πώς έφτασε εκεί; Αλλά το πλέον πιο ανησυχητικό είναι μήπως τελικά η χώρα έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο πέρασμα σκιών, ένα ουδέτερο πάρκινγκ για κάθε λογής ύποπτες διαδρομές;

Διότι, όταν ένα τέτοιο εύρημα εμφανίζεται στις ελληνικές ακτές, δεν πρόκειται απλώς για ένα αστυνομικό περιστατικό, αλλά για μια μικρή σχισμή στον τοίχο της κανονικότητας, απ’ όπου βλέπεις για λίγο το πραγματικό πρόσωπο της εποχής. Όπως για παράδειγμα, πολέμους χωρίς σύνορα, όπλα χωρίς σημαίες, μηχανές χωρίς ανθρώπους και κυβερνήσεις, που απαντούν με εκείνη τη διοικητική ψυχραιμία του δημοσίου υπαλλήλου, που έχασε τον φάκελο, αλλά κρατά το ύφος του. Η κυβέρνηση, βέβαια, οφείλει να δώσει σαφείς απαντήσεις, χωρίς υπεκφυγές και επικοινωνιακά πέπλα.

Και εδώ η συζήτηση γίνεται ακόμη πιο άβολη. Διότι οι παλαιότερες δημόσιες επιλογές και συμβολισμοί της κυβέρνησης, όπως η προβολή και πρόσκληση προσώπων που συνδέθηκαν με το Τάγμα Αζόφ, στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, είχαν ήδη προκαλέσει έντονες αντιδράσεις και ερωτήματα στην ελληνική κοινωνία.

Η δημόσια συζήτηση γύρω από τις σχέσεις της χώρας με πρόσωπα ή ομάδες, που έχουν προκαλέσει διεθνείς αντιδράσεις – όπως οι αναφορές στο Τάγμα Αζόφ τα προηγούμενα χρόνια – έχει αφήσει ήδη αρκετή καχυποψία. Όχι γιατί κάθε γεγονός συνδέεται αυτομάτως με κάποιο σκοτεινό σχέδιο, αλλά γιατί η εξωτερική πολιτική στην Ελλάδα συχνά παρουσιάζεται σαν τηλεοπτικό πάνελ, με λίγη ηθική, με λίγη γεωστρατηγική και αρκετή αμνησία.

Ο Κριμαϊκός Πόλεμος, η εθνική στάση του Όθωνα και ο υποτελής Μαυροκορδάτος.

Του Γιώργου Σκλαβούνου 

(Αφιερώνεται  στους απολογητές του Μαυροκορδάτου  και τους υπερασπιστές  της Υδραίικης <<<συνταγματικης>>> ανταρσίας εναντίον του ΚΑΠΟΔΊΣΤΡΙΑ.).

 Ο Κριμαϊκός Πόλεμος και το Ανατολικό Ζήτημα.

Ο Κριμαϊκός Πόλεμος (1853–1856) εντάσσεται στο ευρύτερο πλαίσιο του Ανατολικού Ζητήματος, δηλαδή της σταδιακής αποσύνθεσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και του ανταγωνισμού των Μεγάλων Δυνάμεων για τον έλεγχο των εδαφών και των πληθυσμών της. Η σύγκρουση μεταξύ Ρωσίας και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, με την ενεργό στρατιωτική εμπλοκή της Μεγάλης Βρετανίας και της Γαλλίας υπέρ της δεύτερης, δημιούργησε μια εξαιρετικά κρίσιμη συγκυρία- ΕΥΚΑΙΡΊΑ, για τον ελληνισμό.

Για πρώτη φορά μετά το 1821, οι διεθνείς συνθήκες φάνηκαν να ευνοούν την αποδυνάμωση της οθωμανικής κυριαρχίας στα Βαλκάνια. Στο ελληνικό κράτος και στις αλύτρωτες περιοχές καλλιεργήθηκε η πεποίθηση ότι είχε φτάσει η ιστορική στιγμή για την απελευθέρωση της Θεσσαλίας και της Ηπείρου.

 Η ελληνική κοινωνία και η εθνική κινητοποίηση.

Η αντίδραση της ελληνικής κοινωνίας υπήρξε άμεση και μαζική. Εθελοντικά σώματα συγκροτήθηκαν, οικονομικοί πόροι συγκεντρώθηκαν, ενώ η Μεγάλη Ιδέα λειτουργούσε ως ενοποιητική ιδεολογία. Η Ελλάδα ,υπο τον Οθωνα δεν περιορίστηκε σε ρητορική υποστήριξη εισήλθε έμπρακτα στη σύγκρουση, μέσω ένοπλων κινημάτων, ουσιαστικά μεν, άτυπα δε, χωρίς την κήρυξη πολεμου.

Η στάση αυτή δεν ήταν προϊόν κρατικής εξωκοινωνικής  πρωτοβουλιας, αλλά έκφραση μιας βαθιά ριζωμένης εθνικής συνείδησης, που θεωρούσε τη Θεσσαλία και την Ήπειρο αναπόσπαστα μέρη του ελληνικού κόσμου.

 Οι εξεγέρσεις στη Θεσσαλία.

Το ΔΝΤ, η ΕΕ και η υποτέλεια

του Αχιλλέα Ομήρου
(ψευδώνυμο με το οποίο συνόδευε άρθρα του ο Λευτέρης Ριζάς)

Αναδημοσιεύουμε στη μνήμη του Λευτέρη Ριζά

(πρώτη δημοσίευση 28.04.2016)

       Το ΔΝΤ, όπως και η Ε.Ε. και τα όργανα της, η Παγκόσμια Τράπεζα, οι διάφοροι άλλοι οικονομικοί και στρατιωτικο - πολιτικοί οργανισμοί (μην ξεχνάμε πρώτα απ‘ όλους το ΝΑΤΟ), δεν έχουν δημιουργηθεί για να επιδιώξουν την ευημερία και ελευθερία των λαών (των εθνών και των κρατών τους). Οι ίδιοι αυτοί οργανισμοί αυτό βέβαια ισχυρίζονται και «πουλάνε» σε όλους τους λαούς και τις κυβερνήσεις τους. Είναι απαραίτητο να πιστέψουν οι λαοί πώς όλοι αυτοί οι θεσμοί τα όργανα τους, στα οποία συμμετέχουν μέσω των κυβερνήσεων τους, φροντίζουν με άδολη αγάπη γι΄ αυτούς.

       Ισχυρίζονται ότι φροντίζουν για την οικονομική ανάπτυξη όλων των χωρών και λαών. Ότι ακριβώς γι΄αυτό τον λόγο επενδύουν, παρέχουν δάνεια, εκδίδουν οδηγίες και κανονισμούς, διαμορφώνουν διεθνείς νόμους και συγκροτούν στρατούς για να προασπίσουν την ελευθερία, τη δικαιοσύνη, την ασφάλεια κάθε λαού και ανθρώπου.

       Κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν πιστεύει τίποτα από αυτά, γιατί η ίδια η ζωή, η ίδια η «πολιτεία» όλων αυτών των οργανισμών, ενώσεων κλπ κλπ κάθε ημέρα αποδείχνει το εντελώς αντίθετο: ότι δηλαδή στην πραγματικότητα είναι θεσμοί, όργανα και ενώσεις του κεφαλαίου, του πολύ μεγάλου κεφαλαίου, του μονοπωλιακού και χρηματοπιστωτικού. Ότι στην πραγματικότητα προσπαθούν να «συντονίσουν» την δράση όλων αυτών των μερίδων του κεφαλαίου, έτσι ώστε να εξομαλύνονται οι διαρκώς αναφυόμενες αντιθέσεις και συγκρούσεις τους από τη μια και από την άλλη όλοι αυτοί μαζί να εξασφαλίζουν την αναπαραγωγή τους σε βάρος των λαών τους. Με κάθε μέσον: με την καθημερινή παραπλάνηση τους – την προπαγάνδα – και την «πλύση» του εγκεφάλου τους, την ανοιχτή και καλυμμένη καταπίεση τους, τον εγκλωβισμό τους σε πολιτικά σχήματα που παρά την «προοδευτική» ρητορεία τους σκοπό τους θα έχουν ακριβώς την παραπλάνηση τους και τον ιδεολογικο-πολιτικό έλεγχο τους.

Πώς αφυδάτωσαν και εξασθένησαν την Ελλάδα… | Μέρος Α’

Από Στέλιος Ελληνιάδης

Είχε δυνατότητες η Ελλάδα να πάει καλύτερα; Είχε, αλλά θα έπρεπε και όλοι οι θεοί του Ολύμπου να είναι μαζί της ή τουλάχιστον να μην της βάζουν τρικλοποδιές. Αλλά αυτοί, ακόμα κι αν όλοι συμφωνούσαν μεταξύ τους, πράγμα όχι πιθανό με βάση όσα έχουμε διαβάσει, δεν υπήρχαν πια στη ζωή του τόπου παρά μόνο σαν μυθικά πρόσωπα, αγάλματα και φιγούρες σε αγγεία.

Έπρεπε, λοιπόν, να τα καταφέρουμε μόνοι μας, οι Έλληνες, κόντρα όχι σε φανταστικούς θεούς, αλλά σε τέρατα με πραγματική δύναμη που είχαν -και έχουν- τη μορφή κρατών, κυβερνήσεων και ατόμων που επεμβαίνουν αυταρχικά και εξουσιάζουν τους άλλους, τους λιγότερο ισχυρούς, χρησιμοποιώντας εκτός από όπλα, δέλεαρ και πανουργία, εντόπιους συνεργούς που κατά την πολιτική ορολογία ονομάζονται ξενόδουλοι, δωσίλογοι, πράκτορες και λακέδες της ξενοκρατίας.

Αυτές ήταν και παραμένουν οι μεγάλες ανίκητες πληγές του τόπου. Και των άλλων τόπων, χωρών και λαών, επίσης.

Η επανάσταση του 1821 ήταν ένα πολύ μεγάλο γεγονός όχι μόνο για τον ελληνικό πληθυσμό. Ήταν μεγάλο για τα Βαλκάνια, ήταν μεγάλο και για τον κόσμο όλο καθώς ήταν πρωτοποριακό στη σύλληψη και την εκτέλεσή του. Ενώ η αποικιοκρατία ήταν στα φόρτε της, δεν είχαν ακόμα ξεκινήσει συνειδητά και οργανωμένα οι λαοί να αντιδρούν, να αντιστέκονται και, πολύ περισσότερο, να διεκδικούν τη δημιουργία ανεξάρτητων κρατών, κάτι που φαινόταν σχεδόν ουτοπικό. Σε μία εποχή που οι ανταγωνιστικές μεταξύ τους μεγάλες δυνάμεις συμφωνούσαν και συντονίζονταν, με μεγάλο πρωθιερέα τον Αυστριακό Μέτερνιχ, στο να αποτρέψουν την εκδήλωση αυτονομιστικών κινημάτων ακόμα κι αν στρέφονταν κατά των εχθρών τους με το φόβο ότι τέτοιου είδους εξεγέρσεις θα μπορούσαν να ενθαρρύνουν αντίστοιχα επαναστατικά κινήματα στις δικές τους αποικίες, ακόμα και μέσα στις ίδιες τις μητροπόλεις.

Η Ελλάδα έγινε κράτος παρά τη θέληση των μεγάλων δυνάμεων, συγκυριακά, αρκετές δεκαετίες πριν από την ίδρυση των σημαντικότερων κρατών της Ευρώπης, όπως της Γερμανίας και της Ιταλίας που συγκροτήθηκαν 40 χρόνια αργότερα, αλλά και των περισσότερων κρατών του κόσμου!

Λάουρα Κοβέσι...

Του Δημήτρη Πατέλη 

«🤨 Επειδή μας τάχουν κάνει “τσουρέκια” με τη Ρουμάνα στην καταγωγή αλλά μαντρόσκυλο των Αμερικανικών και Ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών και των πιο σκοτεινών κύκλων στην Ευρώπη, Λάουρα Κοβέσι, να έχουμε καθαρά τα εξής, για να μην υπάρχουν ψευδαισθήσεις:

  ➡️ Η κυρία ήρθε στην Ελλάδα με ΜΟΝΑΔΙΚΟ σκοπό να “σπρώξει” την εντολή των αφεντικών της: - “Έξω οι Κινέζοι από την Ελλάδα! Από το Λιμάνι του Πειραιά αρχίζοντας κι από παντού!”. Το δήλωσε άλλωστε ξεκάθαρα και η ίδια!

  ➡️ Όσο για τα περί … Τεμπών, ΟΠΕΚΕΠΕ, Νόμου περί Ευθύνης Υπουργών, με τα οποία κάποιοι “χαϊδεύουν τ’ αυτιά του κοσμάκη” και καλλιεργούν προσδοκίες, με το συμπάθιο είναι “τρίχες κατσαρές”:  - Η κυρία τα χρησιμοποιεί για να κρατάει απ’ τα αχαμνά το Μητσοτάκη και τους υπουργούς του, μέχρι να πετύχει αυτό που θέλει και να τα … συγκαλύψει μετά!

 ➡️ Η κυρία εξάλλου έχει μεγάλο παρελθόν από … συγκαλύψεις, αρχίζοντας από το ξέπλυμα της ομοτράπεζης (τα ίδια αφεντικά εννοώ…) θείτσας UrSSula Von der Leiden, αφού έστειλε με διάφορα προσχήματα στον κουβά ΟΛΕΣ τις υποθέσεις μίζας, διαφθοράς, κατάχρησης εξουσίας κι απόκρυψης στοιχείων που κατηγορήθηκε, από τα εμβόλια για τον Covid μέχρι τα όπλα! 

Την ίδια προστασία παρείχε και σε ΟΠΟΙΑ άλλη υπόθεση ΚΑΘΕ αξιωματούχου των Βρυξελλών της ίδιας παρέας!

Κούκος Α.,:Οι ξένες επεμβάσεις στην Ελλάδα, από τη γέννηση αυτού του κράτους…

Οι ξένες επεμβάσεις στην Ελλάδα, από τη γέννηση αυτού του κράτους… 

Ο Ανδρέας Κούκος, στα 30’ Λεπτά Ιστορίας, μας υπενθυμίζει μερικές απ’ αυτές που έγιναν από το 1830 και στις πρώτες δεκαετίες ζωής του ελληνικού κράτους.
Όπως συμβαίνει πάντα η ιστορία ,ειδικά στην Ελλάδα είναι πάρα πολύ επίκαιρη.