Γερομοριάς: ΕΝΔΟΓΕΝΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗ

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΝΔΟΓΕΝΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

13 Οκτωβρίου 2026

Απαξίωση των Ελληνικών Νησιών: Αγαθονήσι

23 Σεπτεμβρίου, 2022

Τα σκάφη Aegean Explorer και Ναυτίλος δραστηριοποιούνται αυτές τις μέρες στην περιοχή του Αγαθονησίου – μία σημαντική θαλάσσια περιοχή που βρίσκεται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος μας στο Ινστιτούτο Αρχιπέλαγος εδώ και 2 δεκαετίες.

Είναι ενδεικτικό ότι ακόμα και σε νησιά όπως το Αγαθονήσι, το λεγόμενο “εθνικό ενδιαφέρον” περιορίζεται στις μεγαλοστομίες και τους σημαιοστολισμούς.

Η οικονομία του νησιού και η πρότερη οικονομική του αυτάρκεια απαξιώνεται εδώ και δεκαετίες. Για παράδειγμα στον τομέα της αλιείας το κράτος ουσιαστικά εξαγόρασε τους παράκτιους ψαράδες και αυτού του νησιού για να τους αφαιρέσει τις άδειες αλιείας, δίνοντας τους ένα πόσο επαρκές μόνο για να χτίσουν 2-3 “rooms to rent”, τα οποία σήμερα 9 Αυγούστου παραμένουν άδεια, σε ένα νησί με ελάχιστους επισκέπτες. Αντίστοιχα οι επιδοτήσεις που εντατικοποίησαν την κτηνοτροφία χωρίς προϋποθέσεις βιωσιμότητας, όχι μόνο κατέστρεψαν τα νησιά προκαλώντας υπερβόσκηση και μη αναστρέψιμη διάβρωση, αλλά και τους ίδιους κτηνοτρόφους. Με καταστραμμένους πλέον βοσκότοπους βρέθηκαν να εξαρτώνται από τις ακριβές εισαγόμενες ζωοτροφές. Παράλληλα αυτές οι μικρές κοινωνίες, που για να επιβιώσουν έχουν ανάγκη την αρμονική συνύπαρξη, βρέθηκαν σε αντιπαράθεση μεταξύ τους, καθώς όλα αυτά τα επιδοτούμενα αιγοπρόβατα περιφέρονται ανεξέλεγκτα προς αναζήτηση τροφής, με αποτέλεσμα να είναι αδύνατη η οποιαδήποτε καλλιέργεια.

Να κλείσουν τα ελαιοτριβεία για να γίνουμε ανταγωνιστικοί, λέει ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας.

Του Ηλία Κανάκη

Να κλείσουν τα ελαιοτριβεία για να γίνουμε ανταγωνιστικοί, λέει ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας.

Αντί να ντραπεί για την εγκατάλειψη της ελληνικής παραγωγής, μας προτείνει ουσιαστικά να εξαφανίσουμε τον μικρό παραγωγό, τον οικογενειακό ελαιοτριβέα και ολόκληρα χωριά που ζουν από την ελιά.

Αυτή είναι, λοιπόν, η περίφημη ανταγωνιστικότητα τους;

Να κλείσουν τα ελαιοτριβεία. Να μείνουν λίγες τεράστιες μονάδες. Να συγκεντρωθεί η παραγωγή στα χέρια των λίγων. Και ο αγρότης να γίνει υπάλληλος ή να εγκαταλείψει τη γη του.

Γιατί το όραμα δεν είναι Καμια Ελλάδα με χιλιάδες παραγωγούς που ζουν αξιοπρεπώς από τον μόχθο τους.

Το όραμα φαίνεται να είναι μια Ελλάδα όπου η ελιά, το λάδι και ο πλούτος της υπαίθρου θα περνούν από τα χέρια των πολλών στα ταμεία των λίγων.

Τρία mega ελαιοτριβεία, λένε κάποιοι. Γιατί όχι;

Τι χρειάζονται χιλιάδες οικογένειες, συνεταιρισμοί και μικρές επιχειρήσεις;

Να κλείσουν όλοι για να μείνουν οι μεγάλοι.

Να ξεριζωθεί η ύπαιθρος για να βαφτιστεί αυτό εκσυγχρονισμός.

Να εξαφανιστεί η οικογενειακή παραγωγή για να πανηγυρίσουν οι λίγοι.

Και μετά θα μας πουν ότι φταίει ο αγρότης που δεν είναι ανταγωνιστικός.

MONTEFALCO – ΝΕΜΕΑ! Δύο μικροί δήμοι, δύο μεγάλοι οινικοί τόποι

Του Ντίνου Παπαντωνίου

Εύχομαι καλό μήνα και καλή επιτυχία στις Μεγάλες Μέρες της Νεμέας, που φέτος πραγματοποιούνται από τις 4 έως τις 6 Σεπτεμβρίου.

Διάλεξα σήμερα να γράψω για δύο ξεχωριστούς οινικούς τόπους, όπου η γη, το αμπέλι και το κρασί έχουν διαμορφώσει την ιστορία και την ταυτότητά τους: το Montefalco, «το μπαλκόνι της Ούμπρια», και τη Νεμέα, τη γενέθλια γη του Αγιωργίτικου.

Δύο τόποι με πολλά κοινά στοιχεία. Μικροί πληθυσμιακά, μεγάλοι όμως ως προς τη φήμη, την παραγωγή, το πολιτιστικό τους απόθεμα και τη σχέση των ανθρώπων τους με τη γη.

Το Montefalco βρίσκεται στην επαρχία της Περούτζια, στην κεντρική Ούμπρια. Είναι χτισμένο σε λόφο, σε υψόμετρο περίπου 472 μέτρων, έχει έκταση 69,34 τετραγωνικά χιλιόμετρα και πληθυσμό περίπου 5.250 κατοίκους.

Αποκαλείται «La Ringhiera dell’Umbria» , «το μπαλκόνι της Ούμπρια»,επειδή από τον λόφο του η θέα απλώνεται στις κοιλάδες του Clitunno, του Topino και του Τίβερη.

Το ιστορικό κέντρο, τα μεσαιωνικά τείχη, οι εκκλησίες, οι πλατείες και οι αμπελώνες δημιουργούν μια ενιαία εικόνα τόπου. Η αρχιτεκτονική, η τέχνη, το κρασί, το ελαιόλαδο και η τοπική οικονομία δεν λειτουργούν χωριστά, αλλά ως ένα σύνολο.

Γι’ αυτό το Montefalco έχει ενταχθεί και στο δίκτυο των «Ομορφότερων Χωριών της Ιταλίας».

Ιδιαίτερη θέση κατέχει το Μουσειακό Συγκρότημα του Αγίου Φραγκίσκου, με τις τοιχογραφίες του Benozzo Gozzoli και έργα του Perugino. Στον ίδιο χώρο λειτουργεί από το 2024 και το Μουσείο του Sagrantino.

Το κρασί, επομένως, δεν παρουσιάζεται μόνο ως εμπορικό προϊόν. Εντάσσεται στην ιστορία, στη ζωγραφική, στη θρησκευτική παράδοση και στη συλλογική μνήμη του τόπου.

Λουτράκι: από την καζίνο-κεντρική οικονομία στην οικονομία της ταυτότητας του τόπου

Του Ντίνου Παπαντωνίου

Il nostro patrimonio territoriale

Το νερό και οι ιαματικές πηγές, η θάλασσα και τα Γεράνεια, το Ηραίο και τα Ίσθμια, το αγροτικό και φυσικό τοπίο, η τοπική παραγωγή, η γαστρονομία, η ιστορία, ο πολιτισμός και η γνώση των ανθρώπων του αποτελούν τα δικά μας συμβολικά κεφάλαια.

Ο Ιταλός πολεοδόμος Alberto Magnaghi χρησιμοποιεί τον όρο il patrimonio territoriale για να περιγράψει το σύνολο της φυσικής, ιστορικής, πολιτιστικής, παραγωγικής και κοινωνικής κληρονομιάς ενός τόπου.

Όχι ως κάτι στατικό που απλώς παραλάβαμε από το παρελθόν, αλλά ως ένα ζωντανό κεφάλαιο που μπορεί να παράγει γνώση, εργασία, παραγωγή και μια διαφορετική αναπτυξιακή προοπτική.

Στην Ελλάδα, ο καθηγητής Δημήτρης Γούσσιος έχει κινηθεί στην ίδια κατεύθυνση, μέσα από τη μελέτη της εδαφικής ανάπτυξης και της ενεργοποίησης των τοπικών πόρων: της παραγωγής, της γνώσης, της πολιτιστικής κληρονομιάς, του αγροτικού χώρου και των ανθρώπινων δικτύων που μπορούν να συγκροτήσουν ένα ολοκληρωμένο τοπικό παραγωγικό σύστημα.

Οι δύο αυτές προσεγγίσεις συναντώνται σε μια βασική ιδέα:

Η ανάπτυξη ενός τόπου οικοδομείται πάνω στην ταυτότητα, στους πόρους, στη γνώση και στους ανθρώπους του.

Στο Λουτράκι αυτό το κεφάλαιο βρίσκεται μπροστά στα μάτια μας.

Και αυτή είναι, κατά τη γνώμη μου, η μεγάλη συζήτηση που έπρεπε να έχουμε ανοίξει εδώ και χρόνια.

◆ Η απόφαση για τη μετατροπή

Η απόφαση για τη μετατροπή της κοινοπραξίας σε Ανώνυμη Εταιρεία ελήφθη.

Για το τίμημα των 900.000 ευρώ υπήρξαν έντονες αντιδράσεις και προσωπικά θεωρώ ότι οι ενστάσεις αυτές έχουν ουσιαστική βάση, ιδιαίτερα σε σχέση με την αξία των ακινήτων.

Όσο για τον χρονικό ορίζοντα των ενενήντα εννέα χρόνων( 99), ένας επενδυτής, ιδιαίτερα όταν καλείται να επενδύσει σημαντικά κεφάλαια, χρειάζεται ασφάλεια και έναν μακροχρόνιο ορίζοντα.

Άλλωστε, τα 99 χρόνια έχουν πάψει προ πολλού να αποτελούν κάτι πρωτόγνωρο στη χώρα μας. Εδώ και χρόνια βλέπουμε δημόσια περιουσία, υποδομές και δικαιώματα εκμετάλλευσης να εντάσσονται σε τέτοιους μακρούς χρονικούς κύκλους.

Είναι, θα έλεγα, μια μετάβαση από την παλιά αποικιοκρατία των εδαφών σε μια σύγχρονη μορφή οικονομικής εξάρτησης. Μία ακόμη πειθαρχία στους κανόνες των δανειστών, συνέχεια μιας πολιτικής που εδώ και χρόνια εφαρμόζεται με το λεξιλόγιο της «μεταρρύθμισης» και της «αποδοτικότητας».

🔥 ΚΑΙΓΕΤΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ… Ή ΚΑΙΓΕΤΑΙ ΕΝΑ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟ ΜΟΝΤΕΛΟ;

Του Βασίλη Λύκου

Κάθε καλοκαίρι η ίδια παράσταση.

Το δάσος καίγεται.

Το χωριό εκκενώνεται.

Ο αγρότης μετράει τις στάχτες.

Ο κτηνοτρόφος θάβει το κοπάδι του.

Οι υπουργοί μιλούν για την «πρωτοφανή κλιματική κρίση».

Τα τηλεοπτικά παράθυρα γεμίζουν με χάρτες και θερμοκρασίες.

Και κάπως έτσι κλείνει η συζήτηση.

Ή μάλλον… κάπως έτσι δεν ανοίγει ποτέ η πραγματική συζήτηση.

Η κλιματική αλλαγή είναι πραγματικότητα. Κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν το αμφισβητεί. Όμως υπήρχε πάντα σε όλο το ρου της ιστορίας της ανθρωπότητας. Γιατί το κλίμα δεν είναι μετεωρολογική πρόβλεψη, δεν πρόγνωση καιρού αλλά είναι ένα ζωντανό, δυναμικό σύστημα ηλικίας τουλάχιστον 4.6 δις ετών.

🔥 Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά...

Η ενεργειακή μετάβαση απαιτεί χώρο.

Πολύ χώρο.

Βουνά.

Κορυφογραμμές.

Δρόμους.

Υποσταθμούς.

Γραμμές μεταφοράς.

Συνοδά έργα.

Η Ελλάδα δεν πεθαίνει, θανατώνεται.

Της Αγγέλας Ταβιανάτου

Τα εγκλήματα που διαπράττονται κατά της Ελλάδας, είναι τόσα πολλά που αναρωτιέμαι αν υπάρχει κάποιος σκοτεινός σκοπός.

1. Ενώ η Ελλάδα είναι γεμάτη καραφλά βουνά, καλύφτηκαν χιλιάδες καλλιεργήσιμα στρέμματα με φωτοβολταϊκά.

Δηλαδή : Γεωργία μείον

2. Ενώ η Ελλάδα έχει λιγνίτη για τα επόμενα 100 χρόνια, τον αχρηστεύουμε και τον πουλάμε.

Δηλαδή Αυτάρκεια σε ενέργεια μείον

3. Ενώ τα πρόβατα ήταν υγιή, τα σφάξαμε

Δηλαδή κτηνοτροφία μείον

Θωμάς Μόσχος: Εμπαιγμός, καμία αλλαγή και διάλυση του του πρωτογενή τομέα

Εξόχως αποκαλυπτικός ήταν σήμερα ο πρόεδρος του Αγροτικού Συλλόγου Καστοριάς , Θωμάς Μόσχος μιλώντας στον 98.4 για όλο το φάσμα των εξελίξεων στον πρωτογενή τομέα, από τον ΟΠΕΚΕΠΕ και τις επιδοτήσεις, τα βιολογικά και κατάσταση στη παραγωγή, ως την Mercosur και τις αντοχές ιδίως των νέων ανθρώπων που ασχολούνται με τη γη και την κτηνοτροφία.

Όπως είπε, παρά τις επικοινωνιακές θριαμβολογίες και του νέου υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης αλλά και της νέας κατάστασης διοικητικά του ΟΠΕΚΕΠΕ υπό την ΑΑΔΕ, στη ουσία τίποτα δεν έχει αλλάξει και οι μη δικαιούχοι επιδοτήσεων συνεχίζουν την "φάμπρικα" κανονικά . Στην ουσία μιλάμε για εμπαιγμό , καμία αλλαγή και πλήρη διάλυση του πρωτογενή τομέα, με απουσία στρατηγικής και σχεδιασμού για την ανάπτυξη του, στο όνομα κατ ελάχιστον της διατροφικής επάρκειας στη χώρα.

Η ΜΑΥΡΟΜΑΤΑ-ΤΟ ΦΙΣΤΙΚΙ-ΤΟ ΛΕΜΟΝΙ

Του Ντίνου Παπαντωνίου

ΜΙΚΡΕΣ ΒΙΩΜΑΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Θα γράψω με απλά λόγια, για τρία σπουδαία προϊόντα: τη μαύρη κορινθιακή σταφίδα, το λεμόνι και το φιστίκι Αιγίνης. Τα δύο από αυτά το φιστίκι και το λεμόνι θα τα συνδέσω παραγωγικά και οικονομικά με τη γειτονική Ιταλία, μέσα από εμπειρίες, για να δούμε τι κάνουν αυτοί και τι δεν κάνουμε εμείς.

Η ΚΟΡΙΝΘΙΑΚΗ ΣΤΑΦΙΔΑ “Ο ΜΑΥΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣ”

Αυτή η ιστορία πάει πίσω δύο δεκαετίες. Προσωπικά καταναλώνω σταφίδα όλο τον χρόνο. Κάθε πρωί, εδώ και 20 χρόνια, για πολλούς μήνες, μια μικρή κάψουλα περίπου 20 γραμμαρίων. Γενικά, τη χρησιμοποιούμε σχεδόν σε όλα τα φαγητά μέσα στη χρονιά.

Στην προηγούμενη εργασία μου, σε τράπεζα, είχα για πολλά χρόνια την ευκαιρία να μιλάω με πολλούς παραγωγούς στην Κορινθία, την Αργολίδα και την Αιγιαλεία. Με τη γενέθλια γη μου, τη Νεμέα, είχα πολλές εμπειρίες με την κορινθιακή σταφίδα.

Όταν πήγαινα εκεί, επισκεπτόμουν έναν φούρνο. Υπήρχαν, αν θυμάμαι καλά, 5-6 φούρνοι το 2005-2006. Ζητούσα ένα σταφιδόψωμο. Τι πιο απλό, σε μια κατεξοχήν παραγωγική ζώνη κορινθιακής σταφίδας; Δεν έβρισκα σε κανέναν φούρνο. Στην ερώτηση “γιατί;”, η απάντηση ήταν πάντα η ίδια: “Δεν το ζητάει ο κόσμος”.

Σκέφτηκα τότε ότι ίσως την καταναλώνουν στο σπίτι ή φτιάχνουν,κέικ, γλυκά με σταφίδα. Στην τράπεζα συναντούσα πολλούς παραγωγούς και η κουβέντα, πέρα από τα τραπεζικά, πήγαινε συχνά στη σταφίδα. Είναι ένα προϊόν που στηρίζει οικονομικά οικογένειες, ως κύριο ή συμπληρωματικό εισόδημα δίπλα στα αμπέλια.

Θέλουμε να γίνουμε Ντουμπάι;

Μιχάλης Τσιντσίνης

22.03.2026 • Καθημερινή

Το Ντουμπάι δεν είναι μόνο ινφλουενσεράδικο. Δεν ήταν, μέχρι να το βρει ο πόλεμος, μόνο ένα απέραντο –μυκονιάτικων προδιαγραφών– διασκεδαστήριο για τους πολύ πλούσιους. Ηταν, όπως λένε τώρα που το μοντέλο του ραγίζει, κι ένας προορισμός για τους πλάνητες της δυτικής μεσαίας τάξης, οι οποίοι αναζητούσαν καλύτερες αμοιβές μέσα σε ένα περιβάλλον πολιτισμικής ουδετερότητας. Το οικοσύστημα της τεχνητής μητρόπολης, που είναι σαν να προσγειώθηκε στη μέση του πουθενά, είναι (ήταν;) μια πολύ δελεαστική εναλλακτική στις κουρασμένες πόλεις του παλαιού κόσμου: εκεί, στον Κόλπο, στη χρυσή άκρη του πουθενά, όλα είναι καινούργια και καθαρά. Δεν υπάρχει η σκόνη της ιστορίας, ούτε οι τάφροι των κληρονομημένων κοινωνικών ανισοτήτων. Υπάρχει μόνο παρόν και μέλλον.

Τη βιτρίνα αυτού του απαστράπτοντος παρόντος σπάνε τώρα οι ιρανικοί πύραυλοι. Το μέλλον σκιάζεται από τον φόβο ότι αυτή η όαση, όπου μπορούσε κανείς να ξεφύγει από την Ιστορία, είναι τελικά πολύ ευάλωτη στους ανέμους της. Ακόμη κι αν ο πόλεμος τελειώσει γρήγορα, το Ντουμπάι δεν θα είναι πια η θωρακισμένη και ευήλια ουτοπία. Το brand δηλητηριάστηκε.

Διαβάζοντας κανείς τα ρέκβιεμ για το Dubai-dream, μπαίνει στον πειρασμό να αναρωτηθεί: Θα μπορούσε η Ελλάδα να διεκδικήσει ένα τέτοιο μέλλον; Θα μπορούσε να γίνει ο προορισμός των δυναμικών στρωμάτων της ευρύτερης περιοχής; Αυτό δεν δείχνουν οι Ισραηλινοί που επενδύουν στην Αθήνα και κάποιοι μοιράζουν ήδη τη ζωή τους μεταξύ Ελλάδας και Ισραήλ; Αυτό δεν μας λένε και οι ευκατάστατοι Τούρκοι που αγοράζουν εδώ σπίτια; Μας λένε ότι αν θέλει κάποιος να αποδράσει από τη διαρκή ανασφάλεια ενός ατέρμονος πολέμου, αν δεν θέλει πια να περνάει τα βράδια του στα καταφύγια ή αν θέλει να χειραφετηθεί από ένα καταπιεστικό καθεστώς αγιατολάδικων αποκλίσεων, έχει μια συγγενή εναλλακτική μεσογειακής διαβίωσης. Εχει κοντά του μια χώρα που υπόσχεται ασφάλεια και ευημερία.

ΕΝΔΟΓΕΝΩΣ ΜΕ ΕΞΩΣΤΡΈΦΕΙΑ ΚΑΙ ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ

30 Μαρτίου 1952, ημέρα Κυριακή και ώρα 04:10 τα χαράματα:

"Η δημιουργία βαριάς μεταλλουργικής και χημικής βιομηχανίας στην Ελλάδα μπορεί να υποστηριχθεί όχι μονάχα επειδή υπάρχουν σημαντικά ευνοϊκές τεχνικές προϋποθέσεις στη χώρα μας ή γιατί είναι ανάγκη να διαφυλαχθούν οι εσωτερικοί οικονομικοί της πόροι που με τη μορφή συναλλάγματος βγαίνουν αθρόα στο εξωτερικό για να αγοράζονται εκεί μισοκατεργασμένα ή τελειωμένα προϊόντα, αλλά μπορεί, και πρέπει, πρωταρχικά να υποστηριχθεί ως μια από τις βασικές επιδιώξεις της λαϊκής δημοκρατίας για την ολοκλήρωση του αστικοδημοκρατικού μετασχηματισμού του τόπου και τη ριζική μετατροπή στη διάρθρωση της οικονομίας του. Η εκβιομηχάνιση της χώρας μπορεί να στηριχθεί και να πραγματοποιηθεί σε γερή τεχνικοοικονομική βάση μονάχα αν δημιουργηθεί βαριά βιομηχανία. [...]"

...Γράφει στο οπισθόφυλλο του βιβλίου του ο Δημήτρης Μπάτσης, προτείνοντας από το 1947 το ίδιο μοντελο ΕΝΔΟΓΕΝΟΥΣ ανάπτυξης που έχει ακόμα και σήμερα ανάγκη η χώρα!

Δυο οι άξονες της πρότασης του: η παραγωγή ενέργειας και τα μεταλλεύματα.

Είμαι σίγουρος ότι αν δεν τον είχαν εκτελέσει, σαν σήμερα πριν 74 χρόνια, μαζί με τον Νίκο Μπελογιάννη επειδή τόλμησε να γράψει αυτό το οπισθόφυλλο, πάλι τα ίδια θα έλεγε.

Ίσως να πρόσθετε και την ανάγκη δημιουργίας ενός ενεργειακού νομίσματος αντικρυσμένο με μέρος της αξίας των κοιτασμάτων. Ψηφιακό επί των τεχνολογιών blockchain, για να μην το γλεντάνε όλες οι μαφίες της διαπλοκής των πλυντηρίων του μαύρου χρήματος φυσικά, και με απλους κανόνες δημοκρατικού ελέγχου στην έκδοση και κυκλοφορία του με διαφάνεια. Για να χρηματοδοτηθεί με αυτό ενδογενως και η εργασία, το κοινωνικό κράτος, το ΕΣΥ, η παιδεία και η έρευνα, η πρωτογενής παραγωγή διατροφικών κλπ.

Δηλαδή ένα πρόγραμμά ακριβώς ανάποδο από τον "εκσυγχρονισμό" του Σημίτη ή αυτό που λείπει ακόμα από ΟΛΑ τα προγράμματα των σημερινών υφιστάμενων ή εκκολαπτόμενων κομμάτων, για να γίνεται κατανοητό.

Εντός του ευρώ?

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗ ΜΑΣ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

12 Ιανουαρίου 2026

Ανδρέας Κυράνης

Λάβαμε και δημοσιεύουμε ένα κείμενο συμβολής του Ανδρέα Κυράνη στο 2ο Συνέδριο για το υπαρξιακό πρόβλημα της χώρας στη τροχιά του 21ου αιώνα, με τίτλο: «Για την παραγωγική μας συγκρότηση και το υπαρξιακό πρόβλημα της χώρας».

«ἀναθρεῖ ἃ ὄπωπε»

«Ἀρχὴ σοφίας ἡ τῶν ὀνομάτων ἐπίσκεψις»
«Οὐκ ἐν τῷ πολλῷ τὸ εὖ, ἀλλ’ ἐν τῷ εὖ τὸ πολύ» ή αλλιώς το κατάλληλο είναι πολύ.

Η ύπαρξη μιας χώρας ως αυτεξούσιας, αυτοδύναμης και αυτόφωτης συλλογικής οντότητας, και του λαού της ως ενεργού υποκειμένου, προϋποθέτει μια πρωταρχική υλική βάση. Τόπο, διαχρονία και αυτεξούσια παραγωγική υπόσταση. Αυτή και μόνο η παραγωγική υπόσταση, συγκροτεί και στηρίζει το συλλογικό υποκείμενο σε ειδοποιό οντότητα στο διεθνές γίγνεσθαι, επιτρέποντας του παράλληλα να συγκροτήσει ταυτότητα πολιτειακή, πνευματική και πολιτισμική.

Ο αείμνηστος πρύτανης του ΕΜΠ, Θεμιστοκλής Ξανθόπουλος, μιλούσε και έγραφε για την ζωτική, σε «συνθήκες πολέμου», ανάγκη ενδογενούς παραγωγικής μας ανασυγκρότησης.

Ζούμε μια σκληρά μεταβατική, χαοτική εποχή που την υπερπροσδιορίζει η ριζική αλλαγή στο κυρίαρχο παραγωγικό μοντέλο. Το μοντέλο αυτό, αγνό προϊόν της αποικιοκρατίας, γεννήθηκε μαζί της κάπου στον 11ο αιώνα με την ανάδυση της ενετοκρατίας, αξιοποίησε την πτώση του Βυζαντινού κόσμου, γέννησε την Δυτική Αναγέννηση, τον Δυτικό εργαλειακό διαφωτισμό και την περίφημη βιομηχανική επανάσταση. Στην τελευταία του φάση, ήδη από τον 19ο αιώνα, ταυτίστηκε με τον αγγλοσαξονικό κόσμο και το κυρίαρχο διεθνώς πρότυπο του.

Η λεγόμενη τεχνολογική επανάσταση, προϊόν της τεχνοεπιστήμης, «ωριμάζει» στις μέρες μας ως παντοκρατορία της τεχνητής νοημοσύνης τινάζοντας στον αέρα το μέχρι χθες κυρίαρχο διεθνές παραγωγικό σκηνικό.

Ο Θεμιστοκλής Ξανθόπουλος, ως γνήσιος μηχανικός, εμβαθύνοντας στην ιστορία, ως την μήτρα του σήμερα, προσομοίαζε την περίοδο που διανύουμε, με εκείνην της μετάβασης από την εποχή του χαλκού στην εποχή του σιδήρου. Τότε, στο διάβα δυο πολύ αιματηρών αιώνων, των περίφημων «σκοτεινών χρόνων», μια ανάλογη στα μέτρα της εποχής τεχνολογική επανάσταση, ανατρέπει την μονοκρατορία των ιερατείων της γνώσης και επιτρέπει την διάχυση της σε ευρύτατα στρώματα. Τότε, μέσα σε μια ριζική ανακατανομή ισχύος, καταστρέφονται πάλαι ποτέ ανίκητες φεουδαρχίες και επιτρέπεται η ανάδυση του νεοφυούς είδους της αρχαιοελληνικής δημοκρατίας.

ΠΟΙΑ ΕΥΡΩΠΗ ΡΕ !! (ταινία του Θόδωρου Μαραγκού - 1983)

Ετσι άρχισε το ΠΑΣΟΚ να καταστρέφει την Ελλάδα. Συγκλονιστικό ντοκουμέντο 1982
Καταστροφή της ελληνικής αγροτικής παραγωγής

Δραματικές εικόνες απο την κυνηγημένη κι εξαφανισμένη ταινία του Θόδωρου Μαραγκού
ΤΙ ΕΧΟΥΝ ΝΑ ΔΟΥΝ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ - 1983

Μια σύγκριση Ελλάδας-Ολλανδίας στον αγροτικό τομέα

Του Ανδρέα Σταλίδη

Μια μηχανή σε δύο λεπτά κατανοεί το πρόβλημα, το καταγράφει και προτείνει κατευθύνσεις για να πάει η χώρα μπροστά. Πράγματα που 10 εκατομμύρια Έλληνες είτε δεν βλέπουμε, είτε δεν θέλουμε να δούμε. Με τίποτα όμως.

Για τους βιαστικούς δίνω γρήγορα αυτά τα νούμερα. Οι υπόλοιποι διαβάστε παρακάτω

Η Ελλάδα εξάγει 10.8 δις και εισάγει 10.4 δις με 53 εκ. στρέμματα

Η Ολλανδία εξάγει 124 δις και εισάγει 86 δις. με 18 εκ. στρέμματα.

---------

Θέλω μια σύγκριση Ελλάδας-Ολλανδίας στον αγροτικό τομέα, δηλαδή αριθμό στρεμμάτων, συνολικές εξαγωγές, συνολικές εισαγωγές (αγροτοκτηνοτρφικών προϊόντων), συνολικές επιδοτήσεις, αριθμό τρακτέρ και ό,τι άλλο νομίζεις

Παρακάτω μια «φωτογραφία» Ελλάδας–Ολλανδίας στον αγροτικό τομέα, με τα πιο πρόσφατα διαθέσιμα στοιχεία (κυρίως 2023–25, στρογγυλοποιημένα):