Nikolaos Loudovikos, Analogical Identities: The Creation of the Christian Self (Routledge, 2019)
Η συζήτηση οργανώθηκε και συντονίστηκε από τον Tom O’Loughlin (University of Nottingham) με τη συμμετοχή του Andreas Andreopoulos (University of Winchester).
Πραγματοποιήθηκε στις 9 Αυγούστου 2021 και αναρτήθηκε στο YouTube από το κανάλι του Marginalia Review of Books.
Είναι πάντα ενδιαφέρον να γνωρίζεις τον συγγραφέα ενός σημαντικού βιβλίου, γιατί αφού ακούσεις τον συγγραφέα να μιλά, όταν διαβάζεις το βιβλίο, μπορείς να «ακούς» τη φωνή του και να καταλαβαίνεις καλύτερα πώς σκέφτεται και γράφει.
Έτσι λοιπόν, είναι μεγάλη μου χαρά που έχουμε σήμερα μαζί μας τον Νικόλαο Λουδοβίκο, Έλληνα θεολόγο, ο οποίος εργάζεται στην Ελλάδα. Έχει γράψει αυτό το βιβλίο, το οποίο θεωρώ ένα από τα πιο ενδιαφέροντα που έχω διαβάσει εδώ και πολλά χρόνια για τη χριστιανική πνευματικότητα και για το τι σημαίνει η Ενσάρκωση.
Μαζί του είναι ο Mark Spencer από τις Ηνωμένες Πολιτείες και ένας παλιός μου φίλος και συνάδελφος, ο Ανδρέας Ανδριόπουλος από το Πανεπιστήμιο του Winchester.
Καλωσορίσατε όλοι.
Νικόλαε, πες μας τι σε οδήγησε να γράψεις αυτό το βιβλίο.
Νικόλαος Λουδοβίκος:
Ευχαριστώ, Tom. Ευχαριστώ για τη συζήτηση και για τα καλά σου λόγια. Είναι μια καλή ερώτηση.
Αυτό το βιβλίο έχει μια μακρά ιστορία πίσω του. Όπως ίσως γνωρίζεις, ξεκίνησα ως ψυχολόγος, έπειτα στράφηκα στη φιλοσοφία και τελικά στη θεολογία. Και, κατά κάποιο τρόπο, αυτή η πορεία είναι αποτυπωμένη μέσα στο βιβλίο.
Μπορώ να πω εν συντομία ότι ξεκινώντας από την ψυχανάλυση, το πρώτο μου ενδιαφέρον ήταν ο ναρκισσισμός. Ο ναρκισσισμός είναι κάτι που συναντάμε σε κάθε αναλυτική σχέση. Με αυτή την έννοια, ο ναρκισσισμός είναι το «οξυγόνο» της ψυχής.
Αλλά, ταυτόχρονα, μπορεί να γίνει και ασφυξία για την ψυχή. Γιατί; Επειδή ο ναρκισσισμός έχει να κάνει με τον Άλλον· σχετίζεται με τον Άλλον, αλλά το κάνει χρησιμοποιώντας την επιθυμία, δηλαδή τη βούληση.
Και αυτή η βούληση —αυτό είναι το μεγάλο εύρημα της ψυχανάλυσης— είναι πάντοτε κεντρομόλος, ακόμη κι αν φαίνεται φυγόκεντρη. Δηλαδή, είναι πάντοτε διαλεκτική: λαμβάνει υπόψη τον Άλλον, αλλά την ίδια στιγμή τον υποτάσσει.[ΕΓΕΛΟΣ]