Ο Ρουβίκωνας, στην υπερδεκαετή ιστορία του, βρίσκεται ξανά και ξανά με «θρησκευτική» ευλάβεια σε δύο κατηγορίες σημείων. Από τη μία στα μικρά και μεγάλα μέτωπα των λαϊκών αγώνων και αναγκών, και από την άλλη στα δικαστήρια αντιμετωπίζοντας διώξεις. Εκτός από τις χιλιάδες δράσεις και παρεμβάσεις όλα αυτά τα χρόνια, έχουμε περάσει τις πόρτες των δικαστηρίων εκατοντάδες φορές.
Το αντιμετωπίζουμε στωικά, συχνά δεν τα δημοσιοποιούμε καν, το βλέπουμε σχεδόν σαν φυσικό φαινόμενο, γιατί τελικά αυτό είναι: ο νόμος της δράσης και της αντίδρασης.
Γνωρίζουμε πως αυτό που κάνουμε, ειδικά εφόσον πολιτικά επιλέγουμε να λειτουργούμε όχι μόνο «έξω» αλλά και ενάντια στους θεσμούς της αστικής δημοκρατίας, θα έχει αυτό το κόστος. Ο αντίπαλος έχει μια εξουσία να υπερασπιστεί, έχει τεράστια συμφέροντα. Το συμβολικό φορτίο των ενεργειών μας αφαιρεί πολιτικό κεφάλαιο από την κορυφή και το μεταφέρει στη βάση της κοινωνίας. Και τις φορές που οι ενέργειές μας ξεπερνούν τον συμβολισμό και φέρνουν μικρές νίκες, τότε δεν μιλάμε απλά για πολιτικό κεφάλαιο αλλά για απειλή μέσω παραδείγματος. Ασφαλώς και θα μας πάρουν για προσαγωγές, ασφαλώς και θα μας σύρουν σε δίκες. Και δεν είναι μόνο ο αριθμός των δικών, είναι και η εφευρετικότητα στις κατηγορίες. Εκτός από τα κλασικά (π.χ. αντίσταση ή φθορές), μας έχουν συλλάβει για δημοσιεύσεις στα κοινωνικά δίκτυα, έχουν ανασύρει νόμους από τη χούντα των συνταγματαρχών για «διέγερση» ή «πρόκληση σε στάση», και πρόσφατα ξεκίνησαν να δοκιμάζουν την τύχη τους με κατηγορίες όπως ο «εκβιασμός» σε μια περίπτωση διεκδίκησης δεδουλευμένων που ένα αφεντικό έκλεψε από τον εργάτη του.
